Sunday, December 11, 2016

ေဘာင္ခတ္ပါ၊ မသတ္နဲ႔ ...


အခုပုံနဲ႔တကြ တင္ထားတဲ့ ပုိ႔စ္တခုကို ပညာေရး ဂ႐ုမွာ ဖတ္မိလိုက္တယ္။ ပုိ႔စ္က ခပ္တုိတိုပါ။ ေမးခြန္းထုတ္ထားတဲ့ ပို႔စ္ေပါ့။

“ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက နံပါတ္(၁) နည္းနဲ႔ ၀ါက်ဖြဲ႔လာခဲ့တာ၊ အခုေတာ့ နံပါတ္(၂)နည္းနဲ႔ သင္ပါတဲ့။ ဆရာ၊ဆရာမတုိ႔ေရာ ဘယ္လိုသင္လဲရွင္”

..လို႔ ေမးခြန္းထုတ္ထားတဲ့ အဲဒီပို႔စ္ကုိ လူ ၅၀၀ ေက်ာ္က မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ျပန္ေျဖခဲ့ၾကတယ္။ ျပန္ေျဖၾကသူေတြ အမ်ားစု ေျပာၾကတာက ၀ါက်ဖြဲ႔နည္း (၁) နဲ႔သာ ဖြဲ႔သင့္ေၾကာင္း၊ (၁)ကသာလွ်င္ အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ (၂) လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မသင္ခဲ့ရေၾကာင္း၊ (၂)နဲ႔ သင္ဖို႔ ဘယ္သူက အမိန္႔ထုတ္တာလဲ ဆုိတာေတြကအစ သတိထားမိတဲ့ မွတ္ခ်က္ တခုမွာ ဆိုရင္...

“၁ ဆိုမွ ၁ ပါ။ ေျပာင္းလဲရင္ ၿပီးေရာ ဆုိၿပီးေတာ့ ေျပာင္းခ်င္တုိင္းေတာ့ မေျပာင္းသင့္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ” …တဲ့။

***

သေဘာက ဘာလဲဆိုေတာ့ စကားလုံး တခုကို ၀ါက်ဖြဲ႔ခိုင္းလို႔ ကေလးေတြက ၀ါက်ဖြဲ႔ျပရမယ္ ဆုိရင္ ပုံစံ(၁)မွာ ပါတဲ့ အတုိင္း ပုဒ္မ ႏွစ္ခုနဲ႔ အဲဒီလိုေလး ျခားၿပီး ေျဖမွ မွန္တယ္။ ပုံစံ(၂)မွာလို ေျဖထားရင္ ၀ါက်ျခင္း အတူတူျဖစ္ေပမယ့္ ေျဖနည္းက မွားမယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာ…။ အမွတ္ေပး စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ မညီဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာ..။

***

ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ “စိုက္ပ်ိဳး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ၀ါက် အဖြဲ႔ခိုင္းတာသာ ျဖစ္လုိ႔ စာသင္သား ကေလးငယ္က အဲဒီ စကားလုံးကုိ မွန္ကန္စြာ၊ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္စြာ ၀ါက်ဖြဲ႔ႏိုင္ျခင္း၊ မဖြဲ႔ႏိုင္ျခင္းကိုသာ အဓိကထား ဆုံးျဖတ္သင့္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ ပုံစံ (၁) နဲ႔ပဲ ျဖစ္ေစ၊ (၂)နဲ႔ပဲ ျဖစ္ေစ ၀ါက် ေရးဖြဲ႔ပုံ မွန္ကန္မႈကုိသာလွ်င္ အဓိက မထားသင့္ေပဘူးလား။

ပုံစံ(၁)ကသာ ေျဖနည္း အမွန္ျဖစ္တယ္ ဆုိၿပီး ပုံစံ(၂)နဲ႔ ေျဖထားမယ့္ ၀ါက်ေကာင္းေတြကိုေရာ ဘယ္လို စဥ္းစားၾကမလဲ…။ အမွတ္ေပးမွာလား၊ မေပးဘူးလား။

ဒါၾကီးက ေမးခြန္းနဲ႔ အေျဖပုံစံ ေျဖထားတာ၊ ၀ါက်ေျဖနည္းက ဒီလို မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ၀ါက်ေကာင္းေတြနဲ႔ ေျဖထားတဲ့ အေျဖေတြကို အမွားလို႔ သတ္မွတ္ၾကေတာ့မလား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ပညာသင္ၾကားၾကရတဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာမ်ားလဲ။

***

ကေလးေတြရဲ႕ အေျဖလႊာေတြကို အမွတ္ေပး စစ္ေဆးရတဲ့အခါမွာ ဆရာ၊ဆရာမေတြ အတြက္ အမွတ္ေပး စည္းမ်ဥ္းဆိုတာ ရိွရတာကို နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အမွတ္ေပးစည္းမ်ဥ္းဟာ တရားေသ ဆုပ္ကုိင္ထားေသာ ပိတ္မိေနတဲ့ ေဘာင္တခုေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

အမွတ္ေပး စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ ညီရင္ အမွတ္ ဘယ္ေလာက္ေတာ့ ရမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ အေတြးကို ေဘာင္မခတ္မိေစသင့္ပါဘူး။ ဥပမာ “ပါရမီ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ု၀ါက် အဖြဲ႔ခိုင္းတယ္ ဆုိပါစို႔…။

“ကၽြန္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းကို ပါရမီကား ေန႔စဥ္ စီးၿပီးသြားပါသည္” လို႔ ၀ါက်ဖြဲ႔ၿပီး ေတာ့ ပုံစံ(၁) အတိုင္း ေျဖထားတဲ့ အေျဖနဲ႔ “” လို႔ “ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူရန္ ဘ၀ အဆက္ဆက္ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရပါသည္” လို႔ ၀ါက်ဖြဲ႔ၿပီး ပုံစံ(၂) နဲ႔ ေျဖတဲ့ အေျဖ ဘယ္သူက ပုိအမွတ္ရသင့္သလဲ။

တကယ္ေတာ့ ပညာေတြ သင္တယ္ ဆိုတာက ကေလးေတြရဲ႕ ေတြးေခၚ စဥ္းစားမႈ ဉာဏ္ရည္ကို ပုိၿပီးေတာ့ ပြင့္လင္းရွင္သန္လာေစဖို႔သာ ျဖစ္သင့္တာ မဟုတ္ဘူးလား။

ေဘာင္တခုကို မရိွရဘူးလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ လိုတာထက္ ပိုၿပီး ေဘာင္ခတ္ပစ္လုိက္ရင္ အညႊန္႔ကုိပါ ခ်ဳပ္မိသလို ျဖစ္သြားမယ္ ဆိုတာကို သတိျပဳရပါမယ္။

***

Letter writing နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္က အလြတ္ က်က္ခဲ့ရလြန္းလို႔ အခုထိ အမွတ္ရမိေနေသးတာ ရိွတယ္။

“Dear Mg Ba,
How are you? I hope you are well. As for me, I am fine too.

ဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ဘာေတြခ်ည္းပဲ အေရးခိုင္းခုိင္း၊ မင္း အဲဒါေတာ့ ပါေအာင္ ေရးကြ၊ အဲဒီလို ေရးႏိုင္တာနဲ႔တင္ကို အမွတ္က ဘယ္ေလာက္ရမွာကြ လို႔ အသင္ခံခဲ့ရလို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ “ဒီေလာက္ က်က္ႏိုင္ရင္ အမွတ္ ဒီေလာက္ရရင္လဲ မဆုိးဘူးပဲဟ” ဆိုတဲ့ အေတြးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးမိခဲ့ၾကတာပဲ။ ျဖန္႔က်က္ ေတြးႏိုင္စြမ္း၊ ေရးႏိုင္စြမ္းကို အားမထုတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

တကယ္ေတာ့ Letter writing ေရးရျခင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ အဲဒီထက္မက ပုိက်ယ္ျပန္႔တာ မဟုတ္ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚက စာလုံးေတြ ေရးခဲ့ၾကတာနဲ႔တင္ တကယ္ပဲ အမွတ္ေတြ ရခဲ့ၾကတာလား။ အဲဒီ အမွတ္ကေန ေပးတဲ့ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းက ဘယ္မွာလဲ…။

ျမန္မာစာ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မွတ္စုေတြ၊ စကားေျပနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မွတ္စုေတြကို ဆရာမျဖစ္ေစ၊ အတန္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေစက တိုင္ေပး၊ စာသင္သားေတြက လိုက္ေရး၊ အဲဒါကိုပဲ အာျပဲေအာင္ ေအာ္ဟစ္ က်က္မွတ္ခဲ့ရ။ ဒီအတုိင္း ေျဖမွ အမွတ္ရမွာ ဆိုတဲ့ စကားသံေတြ…။ အမွတ္ေတြ ရၿပီးေတာ့ ေပ်ာက္ဆုံးသြားမယ့္ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းေတြကို ထည့္မစဥ္းစားသင့္ေတာ့ဘူးလား…။

***

ဘာသာရပ္ တခု၊ သင္ခန္းစာ တခုကုိ သင္ယူလိုက္လို႔ ရသင့္တဲ့ အရာဟာ အမွတ္ေတြက အဓိက မဟုတ္ဘူး။ ဟုတ္လဲ မဟုတ္သင့္ပါဘူး။ အဲဒီ ဘာသာရပ္၊ သင္ခန္းစာကေန ေပးတဲ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ အေတြးအျမင္ကုိ ယူႏိုင္ေစဖို႔သာ အဓိက ပုိက်သင့္ပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ အမွတ္ေပး စည္းမ်ဥ္းက မရိွရေတာ့ဘူးလားလို႔ ေမးစရာရိွမယ္။ ရိွရမွာေပါ့။

တခုပဲ။

ကေလးေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ဉာဏ္ရည္ဉာဏ္ေသြးေတြကို အဲဒီ အမွတ္ေပးစည္းမ်ဥ္းရဲ႕ ေဘာင္က သတ္မပစ္လုိက္ဖို႔သာ လိုတာ…။

***

ကလိုေစးထူး
ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္။ ည ၁၁ နာရီ ၂၃ မိနစ္။



No comments: