Saturday, January 31, 2009

ေကာ္လာဖိုး...

ေလာ့ခ္မခ်မိဘဲ ေစ့ထားတဲ့ တံခါးက ခ်ပ္ခနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ အိမ္ထဲကို ေကာ္လာဖိုး တေယာက္ ေရာက္ခ်လာျပန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာမွာ စူးစိုက္ဖတ္ေနတဲ့ စာကုိ ရပ္လုိက္ရေတာ့သည္။

မရပ္လို႔ကလဲမျဖစ္၊ ေကာ္လာဖိုးမို႔လို႔ ေရာက္လာၿပီလားဆိုရင္ သူ႔ေဘးနားမွာ ရပ္ၿပီး သူလုပ္သမွ်ကို လိုက္ၾကည့္ေနေတာ့တာပင္။ `ျမန္မာလို ႐ိုက္လို႔ရတယ္ေနာ္´ `အားပါး၊ ဒီလူ စာရိုက္တာ ေအာက္ကုိ တခ်က္မၾကည့္ဘူးေဟ့´ `ဟာ၊ ဗီြဒီယုိလဲ ရတယ္ဟ´ `သတင္းေတြလဲ လာတယ္´ စသျဖင့္စသျဖင့္ နဲ႔ အံ့ဘနန္းျဖစ္ေနပုံက ပြဲေစ်းတန္းေရာက္တဲ့ ကေလးတေယာက္အလား။ တခါတေလ သူက စာေရးေနခိုက္မို႔ အနားမွာ မရပ္ေစခ်င္လို႔ `ေကာ္လာဖိုး၊ ဟိုမွာ ဇာတ္ကားသြားၾကည့္ေလ´ လို႔ တီဗီြကို ေမးေငါ့ျပလိုက္ရင္ေတာ့ `ဟုတ္ကဲ့၊ ဟုတ္ကဲ့´ ဆိုၿပီး အသာလွည့္ထြက္သြားတတ္သည္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္ကို ေကာ္လာဖိုး လာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဘဏ္မွာေငြထုတ္ခ်င္တာ၊ ေစ်းသြား၀ယ္ခ်င္တာ၊ အိမ္ငွား႐ုံးကုိ တခုခု သြားေျပာခ်င္တာ ... ...၊ ဟိုတေလာကလိုလဲ အရက္ေတြမူးၿပီး ေရာက္လာတတ္တာမ်ိဳးကလဲ ရိွေသးသည္။

ေကာ္လာဖိုးရဲ့ ဇနီး အမုိးရဲ့ သမီးက ခႏၶာကုိယ္က ပိန္ေသးေသးေလးမွ တကယ့္ေသးေသးေလး။ ကိုယ္လုံးကေသးသလို စိတ္ကလဲ ကေလးသာသာ။ တခါတေလက်ရင္ သူတို႔လင္မယားကုိ ၾကည့္ရတာ ပီဘိကေလးလင္မယားလိုပင္။

***

`ကုိတူလင္ ...၊ က်ေနာ္ ဇာတ္ကားေတြ ၀ယ္လာတယ္ဗ်´

ေကာ္လာဖိုးမို႔ သူ႔နာမည္ကို ေခၚလိုက္ရင္ တခါမွမပီ။ `ကုိတူလင္´ ေခၚလိုက္ `ကိုတူရင္´ ေခၚလိုက္ နာမည္အမွန္ကိုလဲ ဘယ္လိုမွ ျပင္ေပးလို႔မရ။

`ဟုတ္လား၊ ဘယ္က ၀ယ္လာတာတုန္း´
`ဟိုဘက္ျမိဳ႕သြားလည္တုန္းက သူမ်ားစပ္ေရာင္းတာေလ´
`တေခြ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ`
`ငါးေဒၚလာ´
`ဟမ္´

တကယ္ဆုိရင္ေတာ့ သူ႔တို႔ဘာသာသူတို႔ ေရာင္းသူနဲ႔၀ယ္သူေတြ အတိုင္အေဖာက္က ညီၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ ေခြေတြကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စီဒီအလြတ္ကို ေကာ္ပီထပ္ကူးၿပီး အေပၚမွာမွ ဇာတ္ကားနာမည္ကို ေရးထားတာပင္။

`ေစ်းႀကီးလိုက္တာပါလားဗ်ာ´
`ဘယ္က၀ယ္ရမွန္း မသိဘူးေလ´
`လာ၊ လာ၊ က်ေနာ္ တေခြ ႏွစ္ေဒၚလာနဲ႔ ၀ယ္ေပးမယ္´
`ဟာ၊ ဟုတ္လား´

မ်က္ႏွာက ကေလးတေယာက္လို ၀င္းလက္သြားၿပီး ဖုန္းလွမ္းဆက္ကာ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ႏွင့္ `မိန္းမေရ၊ ဒီမွာ ကုိတူလင္က ဇာတ္ကားေတြ တေခြႏွစ္ေဒၚလာနဲ႔ ရတယ္တဲ့၊ ျမန္ျမန္လာ၊ ျမန္ျမန္လာ´ ဟု ေခၚလိုက္ေသးသည္။ ခဏေနေတာ့ သူ႔ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ငုပ္တုပ္ေလးထိုင္ၿပီး လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေရာက္ေနေလၿပီ။

`ေအာင္ပိုင္ကား ၾကည့္မယ္´
`လင္းဇာနည္ေဇာ္ေရာ ရိွလား´
`အဲ့ကြယ့္၊ ခြန္းသန္းထြန္းလဲ ရိွတယ္ မုိက္တယ္ေဟ့´
`မိန္းမ၊ နင္ဘာယူမလဲ၊ တေခြႏွစ္ေဒၚလာ၊ ဘာမွမျဖစ္၊ ကုိတူေလကိုလဲ ၀ယ္ေပးမယ္၊ ကုိတူလင္ ဘာေခြယူမလဲ´
`နင့္ကေလးက ဒိုးဒုိးဒန္႔ဒန္႔ႀကိဳက္တယ္ မွတ္လား၊ သူ႔အတြက္လဲ ၀ယ္ေပးလိုက္´
`ေလးျဖဴ မႀကိဳက္၊ ခြန္ေပါရမ္းရိွရင္ ယူမယ္ေလ´

တခါမ်ားဆို သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ဇာတ္ကားကုိ ရလို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ထခုန္ေနလိုက္ေသးသည္။

***

`ေကာ္လာဖိုးက ကရင္လား´
`မဟုတ္´
`ဒါေပမယ့္ ကရင္နာမည္နဲ႔ပါလား´
`ကရင္မ ယူေတာ့ ကရင္နာမည္ေပါ့´
`ကရင္စကားမတတ္ဘဲ ကရင္မကို ဘယ္လုိပုိးလုိက္တာတုန္း´

သူက အဲလိုေမးေတာ့ စပ္ၿဖီးၿဖီးျဖစ္သြားၿပီး `လိေမၼာ္ၿခံထဲ လက္ဖမ္းဆြဲတာပဲ´ လို႔ ျပန္ေျပာသည္။ သူ႔မိန္းမက ရွက္ၿပီး တအုံးအုံး ထထုေတာ့ သူကလဲ တဟားဟား။

`အခု အလုပ္သြားလုပ္ေနတာ ဘယ္သူ႔ကားနဲ႔ လုိက္ေနတာတုန္း´
`အျမင့္ေလ၊ သူပဲ အလုပ္သြင္းေပးထားတာ´
`ကားခေပးရေသးလား´
`ဘယ္ေနမလဲ၊ တပတ္ကုိ ၈၀ ယူတယ္´
`ဟာ၊ မ်ားလွပါလား´
`ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ကုိတူလင္၊ ကုိယ့္မွာမွ ကားမရိွတာ၊ စာလဲမတတ္၊ ေမာင္းလဲမတတ္´
`ဘယ္ေတာ့ ကားေမာင္းဖို႔ စဥ္းစားလဲ´
`မသိ´

ဒီေလာက္႐ိုးၿပီး ဘာမွမသိရွာတဲ့ လူေတြဆီကေန ရသမွ် ဖ်ံက်ခ်င္တဲ့ လူတခ်ိဳ႕ရဲ့ စိတ္ထားကိုေတာ့ သူေတာ္ေတာ္အ့ံၾသမိတာအမွန္။

`အမိုးနဲ႔ေရာ အဆင္ေျပသလား´
`အဲ့ကြယ္၊ အဘြားႀကီး တခ်က္တခ်က္ ငယ္မူျပန္ရင္ ေနရခက္မွခက္၊ စကားမ်ားတာလဲ လက္ကုန္ပဲ ကိုတူလင္´

သူ႔မိန္းမက `ငါ့အမိုးကိုမ်ား´ ဆုိၿပီး တအုံးအုံး ထထုျပန္သည္။ ေကာ္လာဖိုးကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း တဟားဟား။

***

`ျမန္မာျပည္ မျပန္ခ်င္ဘူးလား ေကာ္လာဖိုး´
`အုိ႔၊ ျပန္ခ်င္တာ လက္ကုန္ေပါ့´
`ဒီမွာေရာ မေပ်ာ္ဘူးလား´

`အင္းးးး´ လုိ႔ သံရွည္ဆြဲၿပီး ေကာ္လာဖိုး ခဏေတာ့ ၿငိမ္သြားသည္။ ၿပီးမွ တခြန္းထဲ ျပန္ေျပာသည္။

`အေမလိကား ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ လိေမၼာ္ၿခံမွာေလာက္ေတာ့ မေပ်ာ္ဘူးဗ်ာ´

ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ ၿငိမ္သြားသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း တခူးခူးႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့သည္။

သူကေတာ့ ေကာ္လာဖိုးကို ၾကည့္ရင္း ဟိုေတြး ဒီေတြး။

***

ကလိုေစးထူး

15 comments:

ေမာင္မ်ိဳး said...

`အေမလိကား ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ လိေမၼာ္ၿခံမွာေလာက္ေတာ့ မေပ်ာ္ဘူးဗ်ာ´

ေကာ္လာဖိုး ေျဖသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေကာ ျပန္ေျဖဖူးလား ကိုတူးရင္း :) ( အယ္ကြဲ႕႔ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ျပန္ခ်င္တာ ၂ ပိုင္းေသ လို႔ ဟဟား )

Thet Oo said...

ဘေလာ့ဂါနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္ရတာ မလြယ္ဘူးေနာ့။

မိုးေမာင္(happycloud) said...

ေကာ္လာဖိုးလို ႐ိုးသားတဲ့သူေတြ အဲဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္မလဲဗ်ာ... သူတို႔ေတြ ျပန္ခြင့္ရတဲ့အခါ သိပ္ေပ်ာ္ေနမလား.. ဒါမွမဟုတ္ ၀မ္းနည္းသြားမလား...

ေတာရုိင္းႏွင္းဆီ said...

အဲ႔ကြယ္ .... ကိုတူလင္ ... အဲေလ မွားသြားလို႔
အိမ္လာလည္ရင္ ဘေလာ႔ထဲအေရးခံရမွာ အေသအခ်ာဘဲ
ေတာ္ေသးတယ္ ဒီတခါဓါတ္ပံုမရုိက္ထားလို႔ ....
အဲ႔ကြယ္ ... မေျပာေတာ႔ပါဘူး ... ကိုတူလင္

မီယာ said...

ေကာ္လာဖုိး သူဘေလာ့ ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး ကမာၻေက်ာ္ ေနတာသိရင္ အံ့ၾသဦးမွာလား မသိ

MANORHARY said...

ကိုတူလင္ေရ..ေကာ္လာဖိုးေၿပာတာလည္းမွန္တာပဲ
သူတို႔ဘယ္ေလာက္တိုးတက္တိုးတက္လိေမၼာ္ၿခံေလး
ေလာက္ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးဆိုတာကိုအားရပါးရကို
ေထာက္ခံလိုက္ေၾကာင္းပါရွင္..

စိုးထက္ said...

အီး..........ကြ်န္ေတာ္တို.လည္းၿပန္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ခ်င္ခါပူ ဘယ္ေလာက္ပဲတိုးတက္တိုးတက္ မေပ်ာ္ပါဘူးဗ်ာ။

ဖုန္း ျမင္. said...

လိမ္ေမၼာ္ျခံေလးကုိပဲ ျပန္ခ်င္ေနသတဲ႕လား..ဗ်ာ...
ဆႏၵေတြျပည္႔ဝပါေစဗ်ာ...။

Anonymous said...

ၿပန္ေတာ့ၿပန္ခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္....။ (အဟက္ဟက္ဟက္)

ျဖန့္ေဝျခင္း said...

>>>> ျဖန္႔ေ၀ျခင္း..... ကုိေစးထူးဘေလာ့ဂ္မွာ က်ေနာ္ဖတ္ၿပီးသားပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း လာေရာက္ျဖန္႔ေ၀တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ။ ဒီကိစၥမ်ာ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕နဲ႔ သေဘာထားခ်င္း တုိက္ဆုိင္ပါတယ္။


ေမာင္ေပါ၏ ဘေလာ့မွ ေမာင္ေပါေျဖရွင္းခ်က္စာသား မ်ားကို စာဖတ္သူပရိသတ္မ်ား သိရိွႏိုင္ေစရန္ျဖန့္ေဝသည္။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့၏ စာကို ေအာက္ရိွ မွတ္တမ္းတင္အပ္ေသာဘေလာ့ေကာ္မန့္ ၁၈၀ ေက်ာ္ေအာက္တြင္ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါသည္။

BLACK DREAM said...

ကြ်န္ေတာ္လည္း အင္းယားကန္ေလးကို လြမ္းသြားၿပီ :(

Anonymous said...

အားလံုးအိမ္ျပန္ခ်င္ၾကတယ္

လင္း

Myanmar Pyi Thar said...

Nice Post.

Hope we all can bring a good fortune to our motherland.

Myanmar Pyi Thar

wai said...

Even in Paris and Rome, let me go home.
I am lucky I know but let me go home. I wanna come home.
*Home* by Westlife.

tututha said...

ကိုတူလင္ေရ .. အဲဒီေကာ္လာဖိုးလို တေခါေခါနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္တဲ့ဘဝမ်ားေတာ့ အားက်လိုက္ပါဘိ