လူတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ျဖစ္တည္ခြင့္ အစ ပထမဆုံးေန႔…၊ လူသားတဦးက ေနာက္ထပ္လူသားတဦးကုိ ေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ေန႔…၊ ဘ၀တခုရဲ့ အသက္ရွင္ရပ္တည္ရာ ပထမဦးဆုံးေန႔…၊ အဲဒီေန႔ကို ေမြးေန႔ရယ္လို႔ လူေတြက အမွတ္သညာ ျပဳေလ့ရိွပါတယ္။
ေမြးေန႔ေတြကို ေရာက္တဲ့အခါ ေမြးေန႔ရွင္ကို တျခားေသာ သူ႔ရဲ့ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားနဲ႔တကြ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြက ေတာင္းဆုေတြ ေခၽြၾက၊ ေမတၱာေတြ ပို႔သၾကတာဟာ လူသားေတြရဲ့ အင္မတန္မွ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အေလ့အထ တခုပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ Happy Birthday to you ဆိုတဲ့ ႐ိုးစင္းလြန္းတဲ့ သီခ်င္းေလးဟာ တကမၻာလုံးမွာ ေရပန္းအစားဆုံး ျဖစ္ေနတာ ထင္ပါရဲ့…။
ၾသဂုတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔…။
အဲဒီေန႔ဟာ က်ေနာ့္အေပၚ နားလည္ျခင္း၊ ေဖးမျခင္း၊ အားေပးျခင္းေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ့္ရဲ့ ၿပဳံး၊ေပ်ာ္၊ ငို၊ရယ္၊ ေဒါမနႆ အားလုံးကို အၿမဲမွ်ေ၀ခံစားခဲ့တဲ့ ထာ၀ရ မိတ္ေဆြ မေမဓာ၀ီရဲ့ ေမြးေန႔ပါ။
သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ရဲ့ ေမြးေန႔ကို ေရာက္လာရင္ သူ႔ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္ ပုိ႔စ္နဲ႔တကြ ဆုေတာင္းမွတ္ခ်က္ေလးေတြနဲ႔ စည္ကားေနေလ့ရိွေပမယ့္ လက္ရိွအခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔ အေျခအေန မေပးရွာတဲ့ မေမရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကေတာ့ အထီးက်န္ဆန္လွစြာနဲ႔ပဲ ေျခာက္ေသြ႔တိတ္ဆိတ္လို႔ ေနတယ္။ အဆက္အသြယ္ရျဖစ္တဲ့ အခါတိုင္းမွာ `ဘေလာ့ဂ္ျပန္ေရးေစခ်င္တယ္ မေမ´ လို႔ေျပာတုိင္း ၀မ္းနည္းဟန္နဲ႔ ႏႈတ္ဆိတ္သြားတတ္တဲ့ မေမဟာ တကယ္ေတာ့ စာေရးခ်င္စိတ္ အင္မတန္ ျပင္းျပလွသူ တေယာက္ပါ။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေမရဲ့ ေမြးေန႔မွာ သူ႔ကို စိတ္ေအးခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနေစခ်င္တယ္။ အေျခအေနအရ သူ ဘေလာ့ဂ္ မေရးႏိုင္ေသးေပမယ့္ သူဟာ အထီးက်န္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကုိလဲ သိေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကို အားလုံးအတြက္လဲ အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ တင္ေပးရင္းနဲ႔ မေမ အတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ေပးခ်င္ပါတယ္။ မေမတေယာက္ ဒီေန႔ဒီရက္ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္အနာဂတ္မ်ားစြာမွာ စိတ္နဲ႔ခႏၶာ ႏွစ္ျဖာစလုံး ခ်မ္းသာသုခမ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ၊ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘ၀နဲ႔ ျဖစ္ေနတာေတြ ထပ္တူထပ္မွ် က်ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ မေမေရးခဲ့ၿပီး (သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ မတင္ျဖစ္ေသးတဲ့) ကဗ်ာေလးကို ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…။
ဆက္လက္ေရြ႕…။
လက္ထဲမွာဗလာ
ေခါင္းထဲမွာဗလာ
ရင္ထဲမွာဗလာ…
မ်က္ရည္မ်ားစြာနဲ႔ ငိုေႂကြးရင္း
ဟင္းလင္းျပင္ ေခ်ာက္ထဲ
တေယာက္ထဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ေႏြးေထြးတဲ့လက္
အၾကင္နာမ်က္လုံး
ႏွစ္လိုဖြယ္အၿပဳံးေတြက
ဆီးႀကိဳၾကပါရဲ့…
ဒီလိုနဲ႔
လိုရင္ငို ျမွဴရင္ရယ္
ေလာကႀကီးအလယ္မွာ
ေဒါသတခါ… သေဘာက်တလွည့္
သူ… ႀကီးျပင္းခဲ့ရ
အဲဒီေန႔က စလုိ႔ေပါ့…။
တေန႔ၿပီးတေန႔
တေရြ႕ေရြ႕က်န္ရစ္
တႏွစ္ၿပီးတႏွစ္ေျပာင္း
အသစ္မွအေဟာင္းျဖစ္
ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ခ်ိန္မွာေတာ့
စိတ္ခႏၶာႏွစ္ခုလုံးလည္း
အျပစ္ေတြနဲ႔ ညစ္ေပေနပါေပါ့လား…။
ေအာင္ျမင္ျခင္း… က်ရွဳံးျခင္းမ်ား
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း… ၀မ္းနည္းျခင္းမ်ား
ျမင့္မားျခင္း… နိမ့္ပါးျခင္းမ်ား
အဖန္ဖန္ခံစားလ်က္
အေပြးတက္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားမွာ
ခါးသီးမႈမ်ားစြာနဲ႔…။
ဒါဟာ…
ေလာကရဲ့ ဒဏ္ရာလား
ေလာကရဲ့ ဓမၼလား
မခြဲျခားတတ္ေသာ္လည္း
ေပ်ာ္ရင္ၿပဳံး ရွဳံးရင္မဲ့
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ငိုေႂကြး
ကေလးေလးတေယာက္အလား
တရားလက္လြတ္မိျပန္တယ္…။
တခါတခါ
အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္သလို
အျပစ္ေတြကို ျပဳျပင္
ေျပာင္းလဲခြင့္ရရင္မ်ား
အဲဒီေန႔ကုိ ျပန္သြားလုိက္ခ်င္သားလုိ႔
စဥ္းစားခဲ့မိေသးရဲ့…။
ဒါေပမဲ့…
ေျခဗလာ… လက္ဗလာ
ႏွလုံးသားမွာ ဗလာနဲ႔
စင္ၾကယ္တဲ့သူငယ္မ
ဒီဘ၀မွာ ျဖစ္ခြင့္ကမရိွေတာ့
သင့္ခဲ့မိတဲ့အမွား
ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ အျပစ္မ်ားစြာအတြက္
မနက္ဖန္တိုင္းမွာ
ေကာင္းမႈမ်ားစြာပြါး
အရာရာကို သတိထားလ်က္
တရားလက္မလြတ္ေစဖုိ႔
ကုိယ့္ကုိယ္ကို လက္တို႔ရင္း…
… … … … …
… … … … …
… … … … …
သူ… ဆက္လက္ႀကီးျပင္းရဦးမယ္…။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၉ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၈…။
