အခုတေလာ တီဗြီအစီအစဥ္ေတြရဲ့ ေအာက္ေျခမွာ ေၾကာ္ျငာတခုကုိ မၾကာခဏဆိုသလို ေၾကာ္ျငာေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပမယ့္ ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္ ေၾကာ္ျငာပါ။
အားကစားနည္းေပါင္းစုံကို ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ကစားသမားေတြ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကမယ့္ အဲဒီ အိုလံပစ္ အားကစားပြဲေတာ္ရဲ့ ေၾကာ္ျငာမွာ အားကစားပြဲေတာ္အေၾကာင္း အခ်က္အလက္ေတြထက္ က်ေနာ့္ကို ပုိၿပီးစိတ္၀င္စားေစတဲ့ အရာကေတာ့ အားကစားပြဲေတာ္ စတင္က်င္းပမယ့္ ေန႔ပါပဲ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ …။
၈-၈-၀၈ တဲ့…။
***
သူတုိ႔ႏိုင္ငံအတြက္ေတာ့ အဲဒီေန႔ အဲဒီရက္ဟာ အင္မတန္မွ ဂုဏ္ယူစရာ၊ ၀့ံႂကြားစရာ ေန႔တေန႔ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ကေတာ့ လူသားဆန္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရိွသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလုံးအတြက္ ေမ့ေကာင္းစရာ မဟုတ္တဲ့ သမုိင္း၀င္ေန႔တခုရဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ ေန႔တေန႔ေပါ့…။
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀…။
အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီကာလတုန္းကဆိုရင္ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားျပည္သူ အားလုံးရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ၂၆ ႏွစ္တာပတ္လုံး အေမွာင္ဖုံးခဲ့ရတဲ့ တပါတီအာဏာရွင္ လက္ေအာက္ကေန အလြတ္႐ုန္းထြက္ ႏိုင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ တတိုင္းတျပည္လုံး အုံးအုံးညံေအာင္ တက္ႂကြခဲ့ၾကတယ္။ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ တခဲနက္ အသံေတြနဲ႔အတူ ျပည္သူေတြရဲ့ ရင္ေခါင္းထဲကေန လိႈက္ခနဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္လိုက္တဲ့ `ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး…၊ ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး´ ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြဟာ လမ္းမေတြထက္ကေန တဆင့္ ဘ၀ဂ္ညံေအာင္ ဟိန္းလွ်ံခဲ့တယ္။
ခ်ိန္ထားတဲ့ ေသနတ္ေျပာင္းေတြရွိရာကို လက္နက္ဗလာ၊ ရန္လိုမႈနတၳိနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ လူတန္းစားေပါင္းစုံေသာ လူထုရဲ့ တခုတည္းေသာ အားမာန္ကေတာ့ `ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး´ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ။ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တခုတည္း အတြက္နဲ႔ပဲ လမ္းမေပၚမွာ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရဲ့ သက္တမ္းဟာ ေႂကြရတု တိုင္သြားခဲ့ပါၿပီ။
အခုလို အႏွစ္ ၂၀ လြန္ေျမာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ အားလုံးရဲ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ေ၀းေနၿပီလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ မေ၀းပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ နီးသလားဆိုေတာ့လဲ ေက်ာ္ျဖတ္ရဦးမယ့္ အရာေတြက ေျမာက္မ်ားစြာ ရိွေနေသးျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လိုက္မမွီႏိုင္တဲ့ ရွဳပ္ေထြးလြန္းလွတဲ့ ႏိုင္ငံေရး စီးခ်င္းထိုးမႈေတြ၊ ပ်က္ျပားေနတဲ့ စည္းလုံးမႈေတြ၊ ျခစားၿပဳိလဲေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အခက္အလက္ေတြ၊ ယိုစီးေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ အဲဒါေတြ အားလုံးကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားရပါဦးမယ္။
လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ လတ္တေလာ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနဟာ သူတို႔လိုရာဘက္ကုိ ယိမ္းယုိင္လာၿပီလို႔ ယူဆဟန္ရိွပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အာေဘာ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ သတင္း မီဒီယာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္လိုက္ရင္လဲ တက္ေထာင္ခ်င္ဟန္ ရိွတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔လာရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြဟာေတာ့ျဖင့္ သူတို႔(အာဏာပိုင္)ေတြကို ဘယ္လိုမွ တြန္းလွန္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာေတာ့ဘူး လို႔ အထင္ရွိဟန္လဲ ေပၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ အထင္နဲ႔ ပါစင္ေအာင္ လြဲလွစြာနဲ႔ပဲ တုိင္းျပည္က မေက်နပ္မႈေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ ဗုံးတလုံးနဲ႔ တူေနတာပါ။
အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ ကာလပတ္တြင္း၊ ဒီထက္ပုိေျပာရရင္ေတာ့ `ေခ်ာက္ထဲက်ေတာ့မယ့္ တုိင္းျပည္ကို အကယ္ခံခဲ့ရတဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကာလအတြင္းမွာေရာ´ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ပုံစံမတူတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန အာဏာပိုင္ေတြဟာ တုိင္းျပည္ကို တိုးတက္ေအာင္ လုံး၀ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးလို႔ ကုလသမဂၢက အသတ္မွတ္ခံထားရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ အႏွစ္ ၂၀ လြန္ေျမာက္လာတဲ့အခါမွာ ျခအစားဆုံး၊ သတင္းလြတ္လပ္မႈ မရိွဆုံး၊ လူ႔အခြင့္အေရး အခ်ိဳးေဖာက္ဆုံး အစရိွတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကုိပါ ထပ္ေဆာင္း အတိုးခံရတုန္းပါပဲ။
ျပည္သူေတြရဲ့ လူေနမႈ ဘ၀ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္လဲ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ တုန္းက လူမႈဘ၀ မျပည့္စုံခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကို ေရာက္လာေတာ့လဲ `ဗိုက္ကေလး ျပည့္ရင္ ေတာ္ပါၿပီဆရာရယ္´ လို႔ တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ေနရတုန္း၊ တုန္ခ်ိေနတဲ့ အဘိုးအိုက နံ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း ခႏၶာကုိယ္ကို ခါးေတာင္းေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္လို႔ တ၀မ္းတခါးအတြက္ ျမစ္ထဲမွာ ငါးရွာထြက္ေနရတုန္း၊ လုံးႀကီးေပါက္လွ ျမန္မာလုံမပ်ိဳေလးေတြ သူတို႔ရဲ့ လုပ္အားခကို ေခါင္းပုံအျဖတ္ခံရၿပီး တိုင္းတပါးသားရဲ့ ထိကပါးရိကပါးမႈကို သူတပါးႏိုင္ငံမွာ ခံေနရတုန္း…။
ပြင့္လင္းစြာ ၀န္ခံရရင္ေတာ့ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ အသီးအပြင့္လို႔ ေျပာရမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြရဲ့ စည္းလုံးမႈ အင္အားဟာ အာဏာရွင္ေတြ ၿပိဳလဲက်ဆုံးသြားရေစေလာက္တဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ိဳးအထိ (လက္ရိွအခ်ိန္မွာ) မရိွေသးတာပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ အျပစ္တင္ရင္လဲ ခံယူယုံပဲ ရိွပါတယ္။ ျပည္သူေတြနဲ႔ စစ္တပ္ တျခားစီ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ တသားတည္းျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ယူႏုိင္စြမ္းေတြ ယခုထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ လိုအပ္ေနေသးတာ အမွန္ပါ။
၈၈၈၈ ကာလရဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ျပည့္အခ်ိန္မွာ ေတြးမိတာ တခု ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔တကြ၊ သူတို႔ကို ေထာက္ခံေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆန္႔က်င္ေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားၾကတဲ့ `ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔´ ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါ။
`ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ရင္ အားလုံးဟာ တဘက္ထဲမွာပါ´ …တဲ့။
သိပ္လွတဲ့ စကားလုံးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူတယ္ဆိုၿပီး လက္ရိွ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကေတာ့ ငါတို႔ပဲ ဆက္ထိန္းထားမွ ျဖစ္မယ္၊ မင္းက ငါတို႔လုပ္သလို လိုက္လုပ္ေပါ့၊ ႏိုင္ငံေကာင္းဖုိ႔အတြက္ပါကြာ ဆိုၿပီး ေရာခ်လုိ႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ႏိုင္ငံေကာင္းဖုိ႔ကုိ မ်က္ႏွာမူၿပီး တဘက္ထဲ ျဖစ္ေစခ်င္ရင္ အာဏာကို ရယူထားသူကလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခံျပည္သူေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္၊ ခံစားခ်က္ကို စာနာျဖည့္ဆည္းေပးရမွာ ျဖစ္သလုိ ျပည္သူေတြဘက္ကလဲ ရန္လိုမႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး တူညီမႈေတြကို ပုိၿပီး အားေကာင္းလာေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကရဖုိ႔ပဲ ရိွပါတယ္။
`ႏုိင္ငံေကာင္းဖု႔ိ´ ဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ လက္ရိွ ကုိင္စြဲထားတဲ့ အာဏာကို ၿမဲၿမံဖို႔အတြက္ အသုံးခ်ခံစကားလုံး မျဖစ္သင့္သလို လက္ရိွ ကိုယ့္ေနရာေလး ေပ်ာက္သြားမွာစိုးတာနဲ႔ပဲ ကုိယ္ပိုင္ခံတပ္လို အကာအကြယ္ယူတဲ့ စကားလုံးလဲ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
မေက်နပ္မႈေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ႀကီးဟာ မ်က္ႏွာငယ္လွစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာဟာ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ရဲ့ ဟိုမွာဘက္ ကာလမ်ားစြာကတည္းပါ။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ မ်ိဳးဆက္တခုၿပီးတခု အခ်ိန္းအေျပာင္း ျဖစ္လာေပမယ့္ လက္ရိွအေနအထားဟာ ဒီအတိုင္းပဲ ဆုိတာေတာ့ မျဖစ္သင့္တာ အမွန္ပါ။
`အေဖအေမလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ဦးေလးလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ငါတို႔ရဲ့ ေနာက္မ်ိဳးဆက္လဲ တာ၀န္… ေက်မယ္မထင္ဘူး´
MFG အဖြဲ႔ရဲ့ အဲဒီစာသားထဲကလိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္တာ အမွန္ပါ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လုပ္စရာက တခုပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္တာ၀န္ ကုိယ္ေက်ၾက႐ုံပါပဲ။ တခုေတာ့ ရိွတာေပါ့၊ ေက်ၾကဖုိ႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ဟာ ျပည္သူလိုလားတဲ့ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ တာ၀န္ျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္။
အားကစားနည္းေပါင္းစုံကို ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ကစားသမားေတြ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကမယ့္ အဲဒီ အိုလံပစ္ အားကစားပြဲေတာ္ရဲ့ ေၾကာ္ျငာမွာ အားကစားပြဲေတာ္အေၾကာင္း အခ်က္အလက္ေတြထက္ က်ေနာ့္ကို ပုိၿပီးစိတ္၀င္စားေစတဲ့ အရာကေတာ့ အားကစားပြဲေတာ္ စတင္က်င္းပမယ့္ ေန႔ပါပဲ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ …။
၈-၈-၀၈ တဲ့…။
***
သူတုိ႔ႏိုင္ငံအတြက္ေတာ့ အဲဒီေန႔ အဲဒီရက္ဟာ အင္မတန္မွ ဂုဏ္ယူစရာ၊ ၀့ံႂကြားစရာ ေန႔တေန႔ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ကေတာ့ လူသားဆန္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရိွသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလုံးအတြက္ ေမ့ေကာင္းစရာ မဟုတ္တဲ့ သမုိင္း၀င္ေန႔တခုရဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ ေန႔တေန႔ေပါ့…။
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀…။
အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီကာလတုန္းကဆိုရင္ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားျပည္သူ အားလုံးရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ၂၆ ႏွစ္တာပတ္လုံး အေမွာင္ဖုံးခဲ့ရတဲ့ တပါတီအာဏာရွင္ လက္ေအာက္ကေန အလြတ္႐ုန္းထြက္ ႏိုင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ တတိုင္းတျပည္လုံး အုံးအုံးညံေအာင္ တက္ႂကြခဲ့ၾကတယ္။ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ တခဲနက္ အသံေတြနဲ႔အတူ ျပည္သူေတြရဲ့ ရင္ေခါင္းထဲကေန လိႈက္ခနဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္လိုက္တဲ့ `ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး…၊ ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး´ ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြဟာ လမ္းမေတြထက္ကေန တဆင့္ ဘ၀ဂ္ညံေအာင္ ဟိန္းလွ်ံခဲ့တယ္။
ခ်ိန္ထားတဲ့ ေသနတ္ေျပာင္းေတြရွိရာကို လက္နက္ဗလာ၊ ရန္လိုမႈနတၳိနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ လူတန္းစားေပါင္းစုံေသာ လူထုရဲ့ တခုတည္းေသာ အားမာန္ကေတာ့ `ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး´ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ။ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တခုတည္း အတြက္နဲ႔ပဲ လမ္းမေပၚမွာ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရဲ့ သက္တမ္းဟာ ေႂကြရတု တိုင္သြားခဲ့ပါၿပီ။
အခုလို အႏွစ္ ၂၀ လြန္ေျမာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ အားလုံးရဲ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ေ၀းေနၿပီလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ မေ၀းပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ နီးသလားဆိုေတာ့လဲ ေက်ာ္ျဖတ္ရဦးမယ့္ အရာေတြက ေျမာက္မ်ားစြာ ရိွေနေသးျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လိုက္မမွီႏိုင္တဲ့ ရွဳပ္ေထြးလြန္းလွတဲ့ ႏိုင္ငံေရး စီးခ်င္းထိုးမႈေတြ၊ ပ်က္ျပားေနတဲ့ စည္းလုံးမႈေတြ၊ ျခစားၿပဳိလဲေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အခက္အလက္ေတြ၊ ယိုစီးေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ အဲဒါေတြ အားလုံးကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားရပါဦးမယ္။
လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ လတ္တေလာ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနဟာ သူတို႔လိုရာဘက္ကုိ ယိမ္းယုိင္လာၿပီလို႔ ယူဆဟန္ရိွပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အာေဘာ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ သတင္း မီဒီယာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္လိုက္ရင္လဲ တက္ေထာင္ခ်င္ဟန္ ရိွတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔လာရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြဟာေတာ့ျဖင့္ သူတို႔(အာဏာပိုင္)ေတြကို ဘယ္လိုမွ တြန္းလွန္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာေတာ့ဘူး လို႔ အထင္ရွိဟန္လဲ ေပၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ အထင္နဲ႔ ပါစင္ေအာင္ လြဲလွစြာနဲ႔ပဲ တုိင္းျပည္က မေက်နပ္မႈေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ ဗုံးတလုံးနဲ႔ တူေနတာပါ။
အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ ကာလပတ္တြင္း၊ ဒီထက္ပုိေျပာရရင္ေတာ့ `ေခ်ာက္ထဲက်ေတာ့မယ့္ တုိင္းျပည္ကို အကယ္ခံခဲ့ရတဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကာလအတြင္းမွာေရာ´ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ပုံစံမတူတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန အာဏာပိုင္ေတြဟာ တုိင္းျပည္ကို တိုးတက္ေအာင္ လုံး၀ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးလို႔ ကုလသမဂၢက အသတ္မွတ္ခံထားရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ အႏွစ္ ၂၀ လြန္ေျမာက္လာတဲ့အခါမွာ ျခအစားဆုံး၊ သတင္းလြတ္လပ္မႈ မရိွဆုံး၊ လူ႔အခြင့္အေရး အခ်ိဳးေဖာက္ဆုံး အစရိွတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကုိပါ ထပ္ေဆာင္း အတိုးခံရတုန္းပါပဲ။
ျပည္သူေတြရဲ့ လူေနမႈ ဘ၀ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္လဲ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ တုန္းက လူမႈဘ၀ မျပည့္စုံခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကို ေရာက္လာေတာ့လဲ `ဗိုက္ကေလး ျပည့္ရင္ ေတာ္ပါၿပီဆရာရယ္´ လို႔ တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ေနရတုန္း၊ တုန္ခ်ိေနတဲ့ အဘိုးအိုက နံ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း ခႏၶာကုိယ္ကို ခါးေတာင္းေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္လို႔ တ၀မ္းတခါးအတြက္ ျမစ္ထဲမွာ ငါးရွာထြက္ေနရတုန္း၊ လုံးႀကီးေပါက္လွ ျမန္မာလုံမပ်ိဳေလးေတြ သူတို႔ရဲ့ လုပ္အားခကို ေခါင္းပုံအျဖတ္ခံရၿပီး တိုင္းတပါးသားရဲ့ ထိကပါးရိကပါးမႈကို သူတပါးႏိုင္ငံမွာ ခံေနရတုန္း…။
ပြင့္လင္းစြာ ၀န္ခံရရင္ေတာ့ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ အသီးအပြင့္လို႔ ေျပာရမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြရဲ့ စည္းလုံးမႈ အင္အားဟာ အာဏာရွင္ေတြ ၿပိဳလဲက်ဆုံးသြားရေစေလာက္တဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ိဳးအထိ (လက္ရိွအခ်ိန္မွာ) မရိွေသးတာပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ အျပစ္တင္ရင္လဲ ခံယူယုံပဲ ရိွပါတယ္။ ျပည္သူေတြနဲ႔ စစ္တပ္ တျခားစီ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ တသားတည္းျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ယူႏုိင္စြမ္းေတြ ယခုထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ လိုအပ္ေနေသးတာ အမွန္ပါ။
၈၈၈၈ ကာလရဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ျပည့္အခ်ိန္မွာ ေတြးမိတာ တခု ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔တကြ၊ သူတို႔ကို ေထာက္ခံေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆန္႔က်င္ေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားၾကတဲ့ `ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔´ ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါ။
`ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ရင္ အားလုံးဟာ တဘက္ထဲမွာပါ´ …တဲ့။
သိပ္လွတဲ့ စကားလုံးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူတယ္ဆိုၿပီး လက္ရိွ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကေတာ့ ငါတို႔ပဲ ဆက္ထိန္းထားမွ ျဖစ္မယ္၊ မင္းက ငါတို႔လုပ္သလို လိုက္လုပ္ေပါ့၊ ႏိုင္ငံေကာင္းဖုိ႔အတြက္ပါကြာ ဆိုၿပီး ေရာခ်လုိ႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ႏိုင္ငံေကာင္းဖုိ႔ကုိ မ်က္ႏွာမူၿပီး တဘက္ထဲ ျဖစ္ေစခ်င္ရင္ အာဏာကို ရယူထားသူကလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခံျပည္သူေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္၊ ခံစားခ်က္ကို စာနာျဖည့္ဆည္းေပးရမွာ ျဖစ္သလုိ ျပည္သူေတြဘက္ကလဲ ရန္လိုမႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး တူညီမႈေတြကို ပုိၿပီး အားေကာင္းလာေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကရဖုိ႔ပဲ ရိွပါတယ္။
`ႏုိင္ငံေကာင္းဖု႔ိ´ ဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ လက္ရိွ ကုိင္စြဲထားတဲ့ အာဏာကို ၿမဲၿမံဖို႔အတြက္ အသုံးခ်ခံစကားလုံး မျဖစ္သင့္သလို လက္ရိွ ကိုယ့္ေနရာေလး ေပ်ာက္သြားမွာစိုးတာနဲ႔ပဲ ကုိယ္ပိုင္ခံတပ္လို အကာအကြယ္ယူတဲ့ စကားလုံးလဲ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
မေက်နပ္မႈေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ႀကီးဟာ မ်က္ႏွာငယ္လွစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာဟာ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ရဲ့ ဟိုမွာဘက္ ကာလမ်ားစြာကတည္းပါ။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ မ်ိဳးဆက္တခုၿပီးတခု အခ်ိန္းအေျပာင္း ျဖစ္လာေပမယ့္ လက္ရိွအေနအထားဟာ ဒီအတိုင္းပဲ ဆုိတာေတာ့ မျဖစ္သင့္တာ အမွန္ပါ။
`အေဖအေမလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ဦးေလးလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ငါတို႔ရဲ့ ေနာက္မ်ိဳးဆက္လဲ တာ၀န္… ေက်မယ္မထင္ဘူး´
MFG အဖြဲ႔ရဲ့ အဲဒီစာသားထဲကလိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္တာ အမွန္ပါ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လုပ္စရာက တခုပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္တာ၀န္ ကုိယ္ေက်ၾက႐ုံပါပဲ။ တခုေတာ့ ရိွတာေပါ့၊ ေက်ၾကဖုိ႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ဟာ ျပည္သူလိုလားတဲ့ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ တာ၀န္ျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္။
ကလိုေစးထူး
