ဘေလာ့ဂ္ ေရးမိလို႔...

က်ေနာ္ အခု လက္ရိွအလုပ္ကို အလုပ္မ၀င္ခင္မွာ ေမးခြန္းတခ်ိဳ႔ကို ေျဖဆိုရတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာတခု ျဖည့္ရပါတယ္။ အဲဒီ ေမးခြန္းေတြထဲမွာ ေမးခြန္းတခုက ခင္ဗ်ားဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးေတြနဲ႔ အလုပ္တြဲမလုပ္ခ်င္ပါသလဲ လို႔ ေမးပါတယ္။ က်ေနာ့္ အေျဖက...
​
ခြဲျခားဆက္ဆံတတ္သူေတြက လြဲရင္ မည္သူနဲ႔မဆို အလုပ္တြဲလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ လို႔ ေျဖျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

***

ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း ... တဲ့။

အဲဒီ စိတ္ရင္းအခံရိွလိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ လူတဦးက တဦးအေပၚျဖစ္ေစ၊ အဖြဲ႔တခုက တခုအေပၚ ျဖစ္ေစ၊ အသိုက္အ၀န္းတခုက တခုအေပၚျဖစ္ေစ၊ လူမ်ိဳး တခုက တျခားတခုအေပၚျဖစ္ေစ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈေတြ အျမင္ၾကည္လင္မႈေတြ ရိွဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ခဲယဥ္းပါတယ္။ သူက ဘာမို႔လို႔၊ ငါက ဘာမို႔လို႔ ဆိုတဲ့ စိတ္ရင္းအခံၾကီးထားရင္းကေန အဲဒီ ခြဲျခားဆက္ဆံတဲ့ အမူအက်င့္ႀကီးက ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျပႆနာေသးေသးေလးကေန အႀကီးႀကီးထိ ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။

မည္သို႔ဆိုေစပါ...။ ကမၻာတ၀ွမ္းမွာေရာ က်ေနာ္ေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာပါ အဲဒီ ခြဲျခား ဆက္ဆံျခင္း ဆိုတဲ့ အမူအက်င့္ေတြကို ဒိ႒ ေတြ႔ရ ျမင္ခဲ့ရတာပါပဲ။

ဆင္းရဲခ်မ္းသာတာေၾကာင့္ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ၊ အမ်ိဳးအႏြယ္အရ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ၊ ဘာသာမတူလို႔ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ၊ ႏိုင္ငံမတူလို႔ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ စုံလိုက္တဲ့ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ... ... ...။

***

၀ါသနာအရ၊ ယုံၾကည္မႈအရ စာတိုေပစေလးေတြ ဟိုတစဒီတပုဒ္ေရးျဖစ္ေတာ့လဲ အဲဒီခြဲျခားဆက္ဆံမႈက မရပ္ေသးပါဘူး။ ဘယ္လို မရပ္တာပါလဲ ... ... ...။










***

Blog ေပၚမွာ စာေတြေရးမိရင္လဲ အဲဒီလုိ ခြဲျခားဆက္ဆံ ႏိုင္ရပါလားဆိုတာကို က်ေနာ္ တေလးတစားနဲ႔ အၿမဲသြားဖတ္ေနက် မီဒီယာ တခုက ေကာင္းေကာင္းႀကီး သက္ေသျပလိုက္တယ္။

Eleven Media Group ၀က္ဘ္ဆိုက္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား အေပၚတြင္ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးျခင္း၊ ေထာက္ျပေျပာဆိုျခင္းမ်ားကို ႀကိဳဆိုေသာ္လည္း ရုတ္ရင့္ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆဲဆိုျခင္း၊ ႐ိုင္းစိုင္းေသာ စကားလုံးမ်ားကုိ အထိန္းအကြပ္မဲ့စြာ သုံးႏႈန္းေျပာဆိုျခင္း ... ... ... ... ... ... ... ... အသိေပးအပ္ပါသည္။

..လို႔ ေရးရင္ေရာ မျဖစ္ႏိုင္လို႔လား၊ Blog ဆိုတာကို ထည့္သြင္းေျပာဆုိၿပီး သူတို႔ ၀က္ဘ္ဆိုက္က ကြန္မန္႔ေတြကို ထိန္းသိမ္းခ်င္တာက လိုအပ္ခ်က္တခုလား ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္ တကယ္ မသိပါဘူး။


***


ေသခ်ာတာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ Blogger ေတြ စကားလုံးရမ္းကား ခံလိုက္ရတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ စာကို ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာေရးမိလို႔၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးမိလို႔ပါ။


***


ကလိုေစးထူး

ဒါဟာ… အတင္းတဲ့လား…၊ အဲဒါ အတင္းတဲ့လား…

ေျပာခ်င္၊ ေရးခ်င္ေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ မအားလပ္ေသးတာရယ္၊ တျခားေသာ သ႐ုပ္ေဖာ္စာေတြကို ေရးခ်င္စိတ္က ပိုမ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ ဒါကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတာပါ။

တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဘက္ေနာက္ပိုင္း လေတြမွာ က်ေနာ္နဲ႔ တကြ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူ ဘေလာ့ဂါ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမတၱာထားၾကသူ ဟိုပုဂၢိဳလ္မ်ားက လက္သုံးစကားေလး တခုကို အပီအျပင္ကိုင္စြဲလို႔ ေဒါသေတြ မထြက္ထြက္ေအာင္၊ စကားအရာအရ မႏိုင္ ႏိုင္ေအာင္ ေျပာဆို ပုတ္ခတ္တာေတြပါ။ ဘာတဲ့…၊ `အတင္းေျပာေနျပန္ၿပီ၊ အရည္မရ အဖတ္မရေတြ´ …တဲ့။

အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ုစိုက္ ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဘေလာ့ဂ္ နာမည္ေတြကသာ ကြဲမယ္၊ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္ေတြကို သြယ္၀ိုက္လုိ႔ တမ်ိဳး၊ ေျဗာင္က်က် တသြယ္ ေဖာ္လံဖား အားေပးေနတာကေတာ့ တပံုစံတည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ ေဖာ္လံဖား ဘေလာ့ဂ္ေတြကို (သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းက လြဲလုိ႔) ဘယ္သူကမွ အသိအမွတ္ျပဳ အားမေပးၾကတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ့ ပစ္မွတ္ဟာ ဒီမုိကေရစီ လိုလားသူေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ပုံစံမ်ိဳးစုံနဲ႔ ဆဲေရးျခင္း၊ မထိတထိ ရန္စျခင္း အစရိွတာေတြကို ဖန္တီးေတာ့တာပါပဲ။

သူတို႔ ရန္စလိုက္လို႔ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ စိတ္သိပ္မထိန္းႏိုင္တဲ့ ဒီမုိကေရစီ လိုလားသူ ဘေလာ့ဂါတေယာက္ေယာက္က ျပန္ေျပာမိရင္ သူတို႔ကလည္း ထပ္ေျပာ၊ တဆင့္တဆင့္နဲ႔ အျပန္အလွန္ အႀကီးအက်ယ္ ျငင္းခုန္ၾကတဲ့ အဆင့္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးယူတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ `ႏိုင္ငံေရး´ ကို ေလ့လာျမည္းစမ္းလိုသူ လူငယ္ေတြရဲ့ အျမင္မွာ `ႏုိင္ငံေရး ဆုိတာႀကီးက တဖက္နဲ႔ တဖက္ တိုက္ခိုက္အျငင္းပြား ေနၾကတာႀကီးပါကြာ´ လို႔ ျမင္သြားေစလုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပါဟန္ ရိွပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔က က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ရင္ထဲက ဆႏၵေတြ၊ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြကို စိတ္ထဲမွာ ရိွတဲ့အတုိင္း ခ်ေရးလိုက္တယ္။ ေရးမိတာေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္မွာ မွတ္ေက်ာက္အတင္ခံၿပီး လာဖတ္သူေတြေရွ႔ ျဖန္႔ခင္းျပလိုက္ေတာ့ ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားရသူေတြကလည္း သူတို႔ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ေ၀မွ်ၾကတယ္။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက၊ အဲဒါကိုေတာင္မွ မရွဳစိမ့္ႏိုင္သူေတြပါ။ ဘာအေၾကာင္းပဲ ေရးလိုက္ ေရးလိုက္၊ လက္ရိွ အာဏာပိုင္ေတြကို ထိပါးလုိက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ အလြတ္က်က္ထားသလို စာသားနဲ႕ ျပန္တုံ႔ျပန္ပါေတာ့တယ္။ `အတင္းေျပာေနတယ္´ တဲ့…။

ကဲ…၊ ဟုတ္ၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ကို `အတင္းေျပာေနပါတယ္´ လို႔ စြပ္စြဲေနသူေတြကို က်ေနာ္ ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္ေနသူေတြက ျမန္မာလူမ်ိဳး ျဖစ္သလို၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးပါပဲ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးခ်င္း နားလည္တဲ့ ျမန္မာဘာသာစကားကုိ အသုံးျပဳၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္ကေန မည္သူမဆို ဖတ္လို႔ရႏိုင္ေအာင္ တင္ထားၿပီးေတာ့ မိမိဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္တာဟာ အတင္းေျပာတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါသလား။ အတင္းေျပာတယ္ ဆိုတာရဲ့ အနက္အဓိပၸာယ္ ဆိုလိုရင္းကိုေရာ ေလ့လာမိၾကပါရဲ့လား။

လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းအင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ထုတ္ေဖာ္တာဟာ တကယ္ေတာ့ `အတင္း´ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္တကယ္တမ္း အာဏာပိုင္ေတြက စဥ္းစားဉာဏ္ရိွရိွနဲ႔၊ အဓိဌာန္က်က် သုံးသပ္တတ္မယ္ဆုိရင္ ဒါဟာ သူတို႔အေပၚ ျပည္သူေတြက ထားရိွတဲ့ တကယ့္ဆႏၵအစစ္အမွန္ပါ။ ဘက္ေပါင္းစုံကေန ဖိႏွိပ္ပိတ္ပင္ခံထားရတဲ့ အတြက္ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြက မေျပာသာ၊ မေျပာရဲတာဟာ သူတုိ႔အေပၚ ထားရိွတဲ့ တကယ့္သေဘာထား အစစ္အမွန္လို႔ ထင္ျမင္ေနတာကိုက စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေနတာပါ။ တကယ္တမ္းသာ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာေနသမွ်ဟာ `အတင္းစကား´ ဆုိတာ ေသခ်ာေပါက္ ယုံၾကည္သပ ဆုိရင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြကို ျပည္သူေတြက ဖတ္ခြင့္မရေအာင္ ပိတ္ပင္ေနရပါသလဲ။ အတင္းစကားပဲ၊ ဘာမ်ား ဂ႐ုစိုက္စရာ လိုေနပါေသးလဲ။ `အတင္းစကား´ ကိုမွ ယုံၾကည္ေနေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြ စဥ္းစားဉာဏ္ မဲ့ေနတယ္လုိ႔ေတာ့ က်ေနာ္မထင္ပါ။

က်ေနာ္တို႔ကို `အတင္းေျပာေနပါတယ္´ လို႔ ပုတ္ခတ္ စြပ္စြဲေနသူေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးေတြရဲ့ မေကာင္းေၾကာင္း၊ အဲဒီႏိုင္ငံေတြက ရဲေတြက ဘယ္လိုဆိုးတာ၊ အဲဒီႏိုင္ငံ စစ္တပ္ကေတာ့ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း မေကာင္းတာ၊ အစရိွတာေတြကို ကပ္ကပ္သပ္သပ္ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေရးထားတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကဲ၊ သူတို႔ အဲဒီလို ေရးေနတာေတြကို အဲဒီႏိုင္ငံၾကီးေတြက သိပါေလစ။ သိဖို႔ ေနေနသာသာ ဟိုက ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရိွတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သိစရာ အေၾကာင္းလဲ မရိွပါဘူး။ ျမန္မာလိုေရးထားတာေတြကိုး…။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေရးေနတာေတြကိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပုိင္ လူႀကီးမင္းမ်ားက သိပါတယ္။ သိလို႔လဲ Blogger.com ဆိုတာႀကီးကို ပိတ္ပင္ထားတာပါ။ သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သတင္းမီဒီယာ မွန္သမွ်ကိုလည္း ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္နဲ႔ လုိက္ပိတ္ေနတာပါ။ ကဲ…၊ ဒါျဖင့္ တကယ္တမ္း အတင္းေျပာေနသူေတြက ဘယ္သူေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါမလဲ။

ဒါေပမယ့္ `အတင္းေျပာတယ္´ ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ ဒီမုိကေရစီ လုိလားသူ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြကို တိုက္ခိုက္ဖုိ႔ အေကာင္းဆုံး စကားလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ဒီစကားဟာ အရပ္ထဲမွာ အရပ္သား အခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္ေတာင္ သိပ္စိတ္ဆိုးခ်င္စရာကုိး။ ၿပီးေတာ့ အခ်က္အလက္အရ၊ အေၾကာင္းအရာအရ ေသေသခ်ာခ်ာ ဃဃနနလည္း ျပန္လည္ ေခ်ပေနစရာ သိပ္မလိုလွဘဲနဲ႔ စာေရးသူကို ေဒါသထြက္လာေအာင္ ဆြႏိုင္တဲ့ နည္းဆိုေတာ့ ဘာကိုပဲ ေရးေရး၊ `အတင္းေျပာေနျပီ´ လို႔ ပုတ္ခတ္ဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးေလးရက္က ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ ေမာင္ႏွမတခ်ိဳ႔နဲ႔ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာရင္းနဲ႔ ဘာကို သတိထားမိသလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ့ စိတ္ထဲက ဆႏၵေတြကို လွမ္းျမင္ေယာင္ လာမိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေတြရဲ့ အဲဒီဆႏၵေတြကို သူတုိ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ အကုန္အစင္ သူတို႔ ခ်မေရးၾကဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အထက္က က်ေနာ္တင္ျပခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ့ စနက္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီလိုလူေတြနဲ႔ ဖက္ၿပိဳင္ၿပီးေတာ့လည္း ရန္မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လာေျပာရင္လဲ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ျပန္ေျပာမိေတာ့ ကိုယ့္မွာပဲ ေဒါသထြက္ရမယ္။ မေရးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ေတြးၾကဟန္ မ်ားလာတယ္ လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။

မိန္းကေလးဆိုရင္လည္း မိန္းကေလး အေလွ်ာက္ ႏွမသားခ်င္း စာနာစိတ္ေလးေတာင္ မထား ပုတ္ခတ္ တိုက္ခိုက္ ဆဲေရးပစ္ဖုိ႔ ၀န္မေလးၾကတဲ့ အဲဒီလူေတြရဲ့ စနက္ဟာ `လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခြင့္´ ကို စနစ္က်က် သြယ္၀ိုက္ ထိပါးေနသလိုပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ဆက္ေရးစရာရိွတာကေတာ့ ေရးရအုံးမွာပါပဲ။ အခုေရာ…၊ `အတင္းေျပာေနျပန္ၿပီ´ လို႔ လာပုတ္ခတ္ခ်င္သူ ရိွႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့လဲ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းကို ကိုယ္တကယ္ ယုံဖုိ႔ပါပဲခင္ဗ်ာ။



ကလိုေစးထူး

ႏိုင္ငံဂ်ားမွာ...

က်ေနာ္ ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀ကပါ။

ဆရာက တခါမွာေတာ့ စာသင္ခန္းအလယ္မွာ ရပ္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဖ၀ါးကို ေထာင္လို႔ တဘက္ျခမ္းစီက တပည့္ေတြကို `ဘယ္လိုျမင္ရလဲ´ လုိ႔ တလွည့္စီေမးပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း လက္ဖ၀ါးဘက္ျခမ္းက လူေတြက `လက္ဖ၀ါးပါဆရာ´ လုိ႔ ေျဖသလို လက္ဖမိုးဘက္ျခမ္းက လူေတြေတာ့ `လက္ဖမိုး´ လုိ႔ ေျဖၾကတာပါပဲ။

ဆရာက ျပန္ေျပာတာကေတာ့ `ေအး၊ ဆရာကေတာ့ လက္၀ါးေစာင္း လို႔ ျမင္တယ္´ လို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ အေျခအေနတရပ္အေပၚ လူေတြရဲ့ အျမင္မတူၾကပုံကို သင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။

***

အသစ္မတင္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွာ အသစ္ထပ္မံ တင္လာတာကို ေတြ႔လုိ႔ ဖတ္ရွဳၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဂ်ာနယ္ No.1 Volume.3 မွာ ေဆာင္းပါးရွင္ ေမာင္စံေပါ ေရးတဲ့ `ႏိုင္ငံဂ်ား ေရာဂါ´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္ကုိ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကို ဦးတည္ေရးမယ္ဆိုတာ သိသာေပမယ့္ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ေရးထားမလဲ ဆုိတာ စိတ္၀င္စားမိတာနဲ႔ အစအဆုံး ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။

သုံးေလးေခါက္ေလာက္ အျပန္အလွန္ဖတ္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ တခုေတြးမိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့…

`ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြဟာ ျပည္တြင္းက ျမန္မာေတြအတြက္ မ်က္စိစပါးေမႊးစူးစရာ လူတန္းစားေတြ´ ျဖစ္ေနၿပီလား ဆိုတဲ့ အေတြးပါ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလိုပုံစံ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ၀တၳဳေတြကုိ အရင္အရင့္ကလည္း စာေရးဆရာ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေရးၾကလြန္းလို႔ ခဏခဏဖတ္ရဖူးၿပီးသားပါပဲ။ ႐ုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယုိေတြထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ `ႏိုင္ငံျခားျပန္´ ဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူအျမင္ကပ္စရာ၊ ဟားစရာ တနည္းအားျဖင့္ ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္စရာ အျဖစ္ အၿမဲတေစ လုိလို ေဖာ္ျပေလ့ရိွပါတယ္။

ကုိယ့္ႏိုင္ငံသားေတြက တုိင္းတပါးကို အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္ ၀င္မသြားေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ေရးသားၾက၊ ပညာေပးၾကတာမုိ႔ ျဖစ္သင့္ ရိွသင့္ေပမယ့္ သူတုိ႔ မေရးဘဲ ခ်န္လွပ္ထားေလ့ရိွတာကေတာ့ `ျပည္တြင္းက လူေတြက ဘာေၾကာင့္ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြကို ထြက္ခြာခ်င္လာရတာလဲ´ ဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ကိုပါပဲ။ ေရးသည့္တိုင္ေအာင္လည္း ျပည္ပထြက္လာသူေတြဟာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကို မခ်စ္သူေတြ၊ သူတပါးတုိင္းတပါးကို အထင္ႀကီးသူေတြ အစရိွသျဖင့္သာ စြပ္စြဲ ေရးသားၾကတာက ပုိမ်ားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဗီလိန္ေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အင္မတန္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ `ေရာင့္ရဲလြယ္ျခင္း´ ဆိုတဲ့ အ႐ိုးခံစိတ္ ပုိင္ဆုိင္သူ လူမ်ိဳးေတြပါ။ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ ဒုကၡေလာက္ကို မမႈဘဲ မိမိ ေမြးရပ္ဇာတိမွာပဲ ႐ိုး႐ုိးကုပ္ကုပ္ ေအးခ်မ္းစြာ ေနလုိတဲ့ လူေတြမ်ားပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သာ၊ မတတ္သာတဲ့ အခါမွသာ အေျပာင္းအလဲ တခုခုကုိ လုိလားေတာင္းဆိုၾကတာမ်ိဳးပါ။ ေတာ္႐ုံကိစၥကို `ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံပါပဲေလ´ ဆိုၿပီးေတာ့ ေျဖသိမ့္ေတြးတတ္တာမ်ိဳးပါ။

ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလ ေရြ႕ေလ်ာလာမႈနဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္၊ စနစ္ေတြေၾကာင့္ အဲဒီ `ေရာင့္ရဲလြယ္တဲ့ စိတ္´ က အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ႏြားလွည္းနဲ႔ ခရီးသြားေနရာကေန ေမာ္ေတာ္ကားကို မ်က္စပစ္လာတဲ့ေခတ္၊ ေက်းေစတမန္ကို အားကိုးေနရာကေန ကြန္ပ်ဴတာ အင္တာနက္ကို လက္လွမ္းလာတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေတာက လယ္သမားႀကီးက သူ႔သားကုိ သူ႔လုိပဲ လယ္ထဲမွာ ႏြားနဲ႔ ဖက္႐ုန္းၿပီး ဘ၀ကို ၿပီးဆုံးသြားတာမ်ိဳး မျမင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါက ေခတ္စနစ္တခုရဲ့ ေတာင္းဆိုမႈ တခုပါ။

ေနာက္တခ်က္ စဥ္းစားစရာကေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးလြန္းတဲ့ ျပႆနာပါ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ဘြဲ႔ရတေယာက္ကို သူသင္ခဲ့တဲ့ ပညာနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့လစာရႏိုင္မယ့္ အလုပ္မ်ိဳး ေလာက္ငေအာင္ မေပးႏိုင္ျခင္းဟာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ခါစက နယ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ႐ုံးစာေရးအျဖစ္ ၀င္လုပ္ေတာ့ ရွစ္တန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ဆိုက္ကားထြက္နင္းေနတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ေဟာင္းက `မင္းလစာက ငါဆိုက္ကား တပတ္နင္းစာေလာက္ေတာင္ မရိွဘူး´ လုိ႔ ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔အေျခအေနကလည္း အဲဒီအတုိင္းပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တျခားႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာေတြကို ဖယ္ထားၿပီးေတာ့ နီးနီးနားနား အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းႏိုင္ငံကို ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားတဲ့ ျမန္မာလူမိ်ဳး အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူတုိ႔ႏိုင္ငံသားေတြ မလုပ္ခ်င္ၾကတဲ့ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ေတြကိုသာ လုပ္ၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီလူေတြက ေမာင္စံေပါေရးခဲ့တဲ့ `ႏိုင္ငံဂ်ား ေရာဂါ´ ထၿပီးေတာ့ တိုင္းျပည္က ထြက္လာတဲ့ လူေတြမဟုတ္ပါဘူး။

အဲဒီႏိုင္ငံေတြက ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ မဆလာသယ္၊ အုတ္သယ္ေနရတဲ့ ျမန္မာဘြဲ႔ရေတြ၊ အေပ်ာ္ခန္း၊ဇိမ္ခန္းေတြမွာ ဘ၀တန္ဖိုးကို ခ်ခင္းၿပီး ေငြရွာေနရတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးေကာင္းသမီးေတြ သူတုိ႔ေတြ သူတို႔ေတြအားလုံးကို `မင္း ျမန္မာျပည္ကေန ဘာလို႔ ထြက္လာတာလဲ´ လုိ႔ ေမးလိုက္ပါ။ ဘယ္သူကမွ `ဒီႏိုင္ငံကို အထင္ႀကီးလို႔´ လုိ႔ ေျဖမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနရင္းထုိင္ရင္းနဲ႔လည္း ဘယ္သူကမွ ကိုယ့္ကို ေမြးဖြားတဲ့ ဇာတိတုိင္းျပည္ကို အထင္ေသးစိတ္ေတြ ၀င္မေနပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူမ်ားတုိင္းျပည္ေတြ တုိးတက္ေနတာကို ျမင္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ `ငါ့ႏိုင္ငံက်ေတာ့ ဘာလုိ႔ အဲဒီလို မတုိးတက္ရတာလဲ´ ဆိုတဲ့ မခ်င့္မရဲစိတ္ကေတာ့ လူတုိင္းမွာ ျဖစ္ၾကတာပါပဲ။

ဆိုၾကပါစုိ႔…။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အတတ္ပညာတခုခုကို သူတုိ႔ႏိုင္ငံက လူေတြထက္ မည့ံေအာင္ တတ္ေျမာက္တဲ့အထိ သင္ၾကားလာတ့ဲ ျမန္မာတေယာက္က သူ႔ႏိုင္ငံျပန္ေရာက္တဲ့အခါ သူတာ၀န္ထမ္းေဆာင္သင့္တဲ့ ေနရာက သူတတ္လာတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ေနရာျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လစာ၀င္ေငြကလည္း တိုင္းတပါးမွာ အလုပ္လုပ္စဥ္ကေလာက္ မေကာင္းသည့္တုိင္ေအာင္ ထိုက္တန္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ လစာႏႈန္းထား ရေနမယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူကမွ တုိင္းတပါးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်ခံၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္လို႔ က်ေနာ္မထင္ပါဘူး။ ခက္တာက က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာက ဘုရားကားေအာက္၊ ေမ်ာက္ကား အထက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာပါ။

ေဆာင္းပါးရွင္ ေမာင္စံေပါက …
`ဦးေႏွာက္ ယုိစီးမႈ လို႔လည္း မေျပာပါဘူး၊ ထူးခၽြန္တဲ့၊ ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနအရ မျပည့္စုံေသးတဲ့ ဘ၀မွာ တျခားသြားမယ္ဆို သြားၾက၊ မရိွလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ဘာမွမရိွဘူး၊ အတုမဲ့ ျမတ္ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေပမယ့္ ကမၻာႀကီးက ဆက္ရိွေနတယ္။ လူသားေတြက ဆက္လက္ ရွင္သန္ဆဲ´

လို႔ ေရးထားတာကုိ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ အေတြးေတြ အေတာ္ ခ်ာခ်ာလည္သြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ႏိုင္ငံက ပညာတတ္ေတြ တျခားႏိုင္ငံထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတာ၊ တနည္းအားျဖင့္ သူတို႔ရ့ဲ အရည္အခ်င္းေတြကို တျခားႏိုင္ငံမွာ သြားသုံးေနရတာက ဦးေႏွာက္ယုိစီးမႈ မဟုတ္ေပဘူးလား။ `မရိွလို႔ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာ ဘာမွ မရိွဘူး´ ဆိုတာကလည္း အေပၚယံ စဥ္းစားရင္ ဟုတ္သေယာင္ေယာင္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ တုိင္းျပည္အတြက္ ရတနာအေမႊအႏွစ္သဖြယ္ ျဖစ္တဲ့ ပညာတတ္လူတန္းစားက တုိင္းျပည္တခုမွာ မရိွလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

`ဒီတုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရးက အလကားပါပဲ´ လုိ႔ ေျပာသူေတြကို ေမာင္စံေပၚက အျပစ္ဖို႔ပါတယ္။ တကယ္တမ္း အျပစ္ဖို႔သင့္တာက ဘယ္သူ႔ကိုလည္း ဆုိတာကေတာ့ ေျပာေနစရာေတာင္ မလုိေပမယ့္ အေျခအေနအရ ေရးသားဖုိ႔ မ၀့ံလုိ႔ အျပစ္တင္လုိ႔ ရသူကိုပဲ တင္လုိက္တာလုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။ တကယ္တမ္းသာ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရး နိမ့္က်မႈ ျပႆနာကို ေျပာၾကစတမ္းဆုိရင္ အရွည္ၾကီးပါ။

ဒီစာကို ေရးရတာဟာ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြကို `လုံးဥႆုံ´ အကာအကြယ္ေပးလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနတရပ္ကိုေတာ့ သိေစခ်င္မိတဲ့ ဆႏၵေတာ့ ရိွပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ေတြထဲမွာလည္း ေမာင္စံေပၚေရးသလို ေထာက္ျပခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ လူတခ်ိဳ႔လည္း ရိွေနတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ သုိ႔ေသာ္…၊ ျပည္ပေရာက္သူ အားလုံး `တုိင္းတပါးကို အထင္ႀကီးသူ´ ဆုိတာကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

***

တခါက က်ေနာ့္အလုပ္ရွင္က က်ေနာ့္ကို ေမးဖူးပါတယ္။

`မင္း အေမရိကန္မွာ ေနရတာ အဆင္ေျပလား´
`ဟုတ္ကဲ့၊ ေျပပါတယ္´
`၀င္ေငြကေရာ မင္းႏိုင္ငံထက္ပိုမ်ားမွာေပါ့´
`ဒါေပါ့´
`ဒါျဖင့္ မင္းဒီမွာပဲ တသက္လုံး အေျခခ်မွာလား´
`ဟင့္အင္း၊ ဒီေနရာကို က်ေနာ့္အတြက္ ေခတၱနားတဲ့ ေနရာလို႔ပဲ မွတ္ထားပါတယ္´
`ဘာလို႔လဲ´
`က်ေနာ္က ျမန္မာေလ´

က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။ တျခားေသာ ျပည္ပေရာက္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမွာလဲ အဲဒီလို အေတြးေတြပဲ ရိွေနၾကမွာပါပဲ။

ကလိုေစးထူး

ကပ္ဆိုး၏ တံလွ်ပ္မ်ား…

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း လီဖုန္ ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ၾကည္ေရး ခရီး အလည္အပတ္ ေရာက္ခဲ့စဥ္တုန္းက ျဖစ္ပါတယ္။

ရန္ကုန္အျပည္အျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္ကို လီဖုန္ အေရာက္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက တာ၀န္ရိွသူေတြက ႀကိဳဆိုၾက၊ ခရီးဦးႀကိဳဆို ျပဳၾကေပါ့။ ညေရာက္ေတာ့ အဲဒီသတင္းကို ႏိုင္ငံပိုင္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ကေန ထုံးစံအတုိင္း ႐ုပ္သံ႐ိုက္ခ်က္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ တင္ဆက္ပါတယ္။

သတင္းေၾကညာသူ အမ်ိဳးသမီးက…

`တ႐ုတ္ျပည္သူ႕ သမၼတႏိုင္ငံ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီဖုန္ ေလဆိပ္မွ ထြက္ခြာရာ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားက ႏွစ္ႏိုင္ငံ အလံမ်ားကို ေ၀ွ႕ယမ္း၍ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ႏႈတ္ဆက္ၾကပါသည္´ လို႔ ေၾကညာၿပီးေတာ့ ကားတန္းျဖတ္သြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ေဘး၀ဲယာက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြပုံကို ျပပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ သတင္းတင္ဆက္သူ တည္းျဖတ္ ခ်န္လွပ္ဖုိ႔ လစ္ဟာသြားပုံရတဲ့ ႐ုပ္သံထဲက အသံတသံက ပီပီသသႀကီး ေပၚလာပါေတာ့တယ္။

အဲဒါကေတာ့ ကားတန္းေပၚက တေယာက္ေယာက္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြကို ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့…

`လက္ျပထား၊ လက္ျပထား´

ဆိုတဲ့ အသံပါပဲ။ သတင္းနားေထာင္ေနတဲ့ လူေတြမွာ တအုန္းအုန္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ ထရယ္ၾကတာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။

***

၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ `ျပည္ေထာင္စု ႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အသင္း´ ဆိုၿပီး စတင္ဖြဲ႔စည္းေတာ့ လူေတြက `အဲဒါက ဘာအဖြဲ႔ႀကီးတုန္း´ လို႔ အခ်င္းခ်င္း ေမးခြန္းထုတ္ၾကပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြကို အလြတ္ရေနၿပီးသား လူႀကီးေတြက `မဆလေခတ္ကလိုေပါ့ကြာ၊ ေတဇလူငယ္၊ ေရွ႕ေဆာင္လူငယ္၊ လမ္းစဥ္လူငယ္ ဘာညာနဲ႔ေပါ့၊ ေနာက္ပုိင္းက်ရင္ အရန္အဖြဲ႔၀င္၊ တင္းျပည့္အဖြ႕ဲ၀င္ဆုိၿပီး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္´ လို႔ ေျပာၾကတာကို ၾကားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြဟာ အဲဒီအဖြဲ႔ကို `လူမႈေရး အဖြဲ႔ပါ´ လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အသင္းဖြဲ႔ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူတုိ႔ အသင္းရဲ့ အင္အား ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ရိွေၾကာင္း သတင္းစာေတြမွာ ဦးစြာ ႂကြားလုံးထုတ္ပါတယ္။ (အမွန္တကယ္ကေတာ့ အဲဒီတုန္းက အေျခခံပညာေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြကို ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ အသင္း၀င္ေလွ်ာက္လႊာေတြ အျဖည့္ခိုင္းၿပီး အသင္း၀င္စာရင္းကို အတင္းကာေရာ သြင္းခဲ့ၾကတာပါ)။

ေနာက္ေတာ့ `ျပည္ေထာင္စု ႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအသင္း၊ သင္းလုံးကၽြတ္ အစည္းအေ၀း´ ဆိုၿပီးေတာ့ ျပည္နယ္နဲ႔ တုိင္းအလိုက္ အစည္းအေ၀းေတြ လုပ္ပါတယ္။ အစည္းအေ၀းမွာ ေျပာရမယ့္ အဆိုျပဳလႊာနဲ႔ ေထာက္ခံလႊာ ဆုိတာေတြကို ဘယ္သူက ေရးလုိ႔ေရးမွန္းမသိ ၏၊ သည္ မေရြးဖတ္ရတဲ့ အစည္းအေ၀းေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။

အဲဒီကေန အရသာေတြ႔သြားလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ထစ္ခနဲရိွတာနဲ႔ အဲဒီလုိပဲ ေထာက္ခံပြဲ၊ ကန္႔ကြက္ပြဲ၊ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ပြဲ၊ အစရိွသျဖင့္ အမည္ေပါင္းစုံနဲ႔ အစည္းအေ၀းေတြကို သူတို႔ရဲ့ စီစဥ္ႀကီးၾကပ္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံအႏွံ႔မွာ အၿမဲတေစလိုလို ျပဳလုပ္ပါေတာ့တယ္။

***

ျမန္မာျပည္ဟာ စစ္ဆင္ေရး အထမ္းသမားျဖစ္ အတင္းအဓမၼ ခိုင္းေစမႈ၊ လုပ္အားေပး ခိုင္းေစမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကမၻာ့အလယ္မွာ အပုပ္နံ႔ထြက္ေလ့ ရိွေပမယ့္ ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြက တကမၻာလုံးကို လွည့္ဖ်ားၿပီး ျပည္သူေတြကို အႏုနည္းနဲ႔ ႏွိပ္စက္ေနတာ တခုကိုေတာ့ တျခားႏိုင္ငံေတြက မသိၾကပါဘူး။ အဲဒါကေတာ့ `ဆႏၵရိွသည္ျဖစ္ေစ၊ မရိွသည္ျဖစ္ေစ အတင္းအက်ပ္ တက္ေရာက္ေစေသာ အတုအေယာင္ အစည္းအေ၀းမ်ား´ ပါပဲ။

အခုဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ႏုိင္ငံအႏွံ႔မွာ `အမ်ိဳးသားညီလာခံႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအား ေထာက္ခံႀကိဳဆိုပြဲ´ ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ျပည္နယ္နဲ႔ တုိင္းအလိုက္ အလွည့္က် ျပဳလုပ္ေနတာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အဲဒီအစည္းအေ၀းပြဲေတြကို လူအင္အား ဘယ္ေလာက္ တက္ေရာက္ေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုဘယ္ပုံ တင္ျပၾကေၾကာင္း ဟန္ခ်က္ညီညီနဲ႔ သတင္းထုတ္ျပန္ေနတာဟာ ႏိုင္ငံပုိင္ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြမွာ စာမ်က္ႏွာအျပည့္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ အဲဒီအခမ္းအနားေတြ ဖန္တီးၾကပုံကုိ ေလ့လာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

***

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို အခမ္းအနားေတြ လုပ္ၾကရမယ္ဆုိတာနဲ႔ အရင္ဆုံး မ်က္ခုံးလႈပ္ရတာက ျပည္သူေတြပါပဲ။ အရပ္တကာလွည့္ၿပီးေတာ့ ရယကေတြ၊ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေတြက ဘယ္ေန႔မွာ ဘာအခမ္းအနားရိွလို႔ တအိမ္တေယာက္ တက္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ မတက္ႏိုင္ရင္ ဒဏ္ေငြ ဘယ္ေလာက္ေပးရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ လိုက္လံ အေၾကာင္းၾကားၿပီး လူစုတာဟာ ျပည္သူေတြအတြက္ေတာ့ ဆန္းလွေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတာင္ တံတားဖြင့္ပြဲ၊ လမ္းဖြင့္ပြဲ၊ ဟိုလူႀကီးလာ၊ ဒီလူႀကီးလာ အစရိွတာေတြအတြက္ အင္အားျပႏိုင္ဖုိ႔ အတင္းအက်ပ္ လူစုတာေတြကို ထည့္မတြက္ရေသးပါဘူး။ အဲဒါေတြပါ ထည့္တြက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ့ `အခမ္းအနား ကပ္ေဘးဒဏ္´ က မေသးလွပါဘူး။

တခါတရံက်ေတာ့ အဲဒီအခမ္းအနားေတြကို တက္ခ်င္လာေအာင္ မက္လုံးေပး အတက္ခိုင္းတာလည္း ရိွတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ဘားအံၿမိဳ႔မွာ လုပ္မယ့္ ျပည္နယ္ ၾက့ံခိုင္ေရးအသင္း သင္းလုံးကၽြတ္ အစည္းအေ၀းကို သြားတက္ဖို႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႔က နီးစပ္ရာလူငယ္ေတြကုိ `ဘားအံ အလည္ခရီးေပါ့ကြာ၊ ခရီးစရိတ္၊ စားစရိတ္ေပးမွာ၊ လိုက္ခဲ့၊ အစည္းအေ၀းက ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး´ လို႔ ၿမိဳ႕နယ္ ႀက့ံဖြံ႕အတြင္းေရးမွဴးက လိုက္လံ စည္း႐ုံးတာကို ျမင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အစည္းအေ၀းကို သြားတက္ၾကတဲ့ ျပည္သူအမ်ားစုက အဲဒီအစည္းအေ၀းမွာ ဘာေတြ ေဆြးေႏြးမွာလဲ ဆိုတာထက္ အဲဒီအစည္းအေ၀း ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးမလဲ၊ ျမန္ျမန္ၿပီး ျမန္ျမန္နားေအး သေဘာမ်ိဳး ထားၾကတာ မ်ားၾကပါတယ္။ ေနကပူပူ၊ အခမ္းအနား ျပဳလုပ္ရာ ကြင္းျပင္မွာ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲနဲ႔ အေပၚကေန ရဟတ္ယာဥ္ျဖတ္ေမာင္းရင္ အတင္းကာေရာ လက္ေ၀ွ႕ယမ္းခိုင္းေသးတာမို႔ အင္မတန္ စိတ္ညစ္ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။

ျပည္သူေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္ညစ္၊ အဲဒီအစည္းအေ၀းေတြကို ဘယ္လိုပဲ မတက္ခ်င္ မတက္ခ်င္ အာဏာပုိင္ေတြကေတာ့ အခါအခြင့္သင့္တုိင္း က်င္းပၿမဲ က်င္းပေနသလို အခုလည္းပဲ က်င္းပေနဆဲပါပဲ။

***

အဲဒီလို အတုအေယာင္ ေထာက္ခံပြဲ အခမ္းအနားေတြကို အာဏာပိုင္ေတြက စီမံ က်င္းပရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူတို႔ကုိ ျပည္သူေတြက ေထာက္ခံေနပါတယ္လို႔ ကမၻာကို လိမ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။ ျပည္သူေတြကို လိမ္တာကေတာ့ ႐ိုးေနၿပီမို႔ အရွက္လဲ ကုန္ေနေတာ့ မထူးျခားလွေတာ့ေပမယ့္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြကိုေတာ့ သူတို႔ဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ့ ေထာက္ခံမႈကို ရေနပါတယ္လို႔ ထင္ျမင္လာေအာင္ ဒီနည္းနဲ႔ လိမ္ရင္ ရႏိုင္တယ္လို႔ တြက္ဆထားလို႔ အခုလုိ အခမ္းအနားပြဲေတြကို အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္ခံၿပီး က်င္းပေနတာပါ။

အဲဒီလို အလိမ္အညာေတြနဲ႔ ကုလသမဂၢကိုပါ လိမ္ညာလွည့္ဖ်ားေနတဲ့ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ လုပ္ရပ္ဟာ မသတီစရာ ေကာင္းလွေပမယ့္ အံတုျခင္းငွာ မစြမ္းသာတဲ့ ျပည္သူေတြမွာ အလိုမတူပါဘဲနဲ႕ အခမ္းအနား ကပ္ေဘးဒဏ္ကို ခံေနရတာကေတာ့ ခံျပင္းစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

အာဏာပုိင္ေတြကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ေနၾကတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ အတိုက္အခံေတြနဲ႔၊ သတင္းဌာနေတြအေနန႔ဲလည္း ဒီအခမ္းအနားေတြဟာ ျပည္သူ႔ဆႏၵအစစ္အမွန္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ လိမ္လွည္လွည့္ဖ်ားျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ထင္သာျမင္သာေအာင္ ေဖာ္ထုတ္မႈပိုင္းမွာ အားနည္းေနတယ္လုိ႔ သတိထားမိပါတယ္။

ျပည္တြင္းမွာ ေနထုိင္ရတဲ့ ျပည္သူကေတာ့ ဒီအခမ္းအနားကို မတက္ခ်င္လည္း လြန္ဆန္ျခင္းငွာ ဘယ္လုိမွ စြမ္းသာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တက္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မတက္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ တက္ၾကရမွာပါပဲ။

***

`လက္ျပထား၊ လက္ျပထား´

ကားတန္းေပၚက ေအာ္သံ၊ ေနပူထဲက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးေတြရဲ့ စိတ္မပါလက္မပါ အလံေ၀ွ႕ယမ္းဟန္၊ စာရြက္ေတြ တထပ္ႀကီးနဲ႔ သတင္းေၾကညာေနတဲ့ ျမန္မာ့အသံ ၀န္ထမ္း…။

ဒါေပမယ့္ တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီဖုန္ကေတာ့ သူ႔ကို ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေလးေတြ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆိုေနၾကတာပဲလုိ႔ ထင္သြားခဲ့မွာပါပဲ။

အခုလည္း `လက္ျပထား၊ လက္ျပထား´ ပုံရိပ္ေတြက ႏိုင္ငံပိုင္ သတင္းမီဒီယာေတြမွာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာ ျမင္ေနရျပန္ပါၿပီ။ တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီဖုန္တေယာက္ ဘာမွ မသိလုိက္သလို ကုလသမဂၢနဲ႔တကြ တျခားႏိုင္ငံေတြကပါ ဘာမွမသိစြာနဲ႔ အဲဒါေတြကို အဟုတ္ လို႔ ထင္သြားၾကမွျဖင့္…။

ကလိုေစးထူး

က်ေနာ္ႏွင့္ သတင္းစာ…

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ အသုံးျပဳခြင့္ကို နာရီအကန္႔အသတ္နဲ႔ ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္ေနပါၿပီ။ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ည ၁၀ နာရီမွ မနက္ ၄ နာရီခန္႔ အထိ အသုံးျပဳခြင့္ ေပးထားတဲ့ တာ၀န္ရိွသူေတြရဲ့ စဥ္းစားခ်က္ ဘယ္လိုရိွတယ္ဆိုတာ အတတ္ မသိႏိုင္ေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ့ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စိတ္ထားက `ဒီေလာက္ဖြင့္ေပးတာကိုပဲ ႀကံဖန္ေက်းဇူးတင္ရမယ္´ လို႔ ေျဖသိမ့္ေတြးၾကၿပီး အသုံးျပဳခြင့္ ရသေလာက္ အခ်ိန္ေလးမွာ သတင္းေတြ ဖလွယ္ၾက၊ အေျခအေနေတြ ေမးျမန္းၾကနဲ႔ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရိွရိွ အသုံးခ်ၾကပါတယ္။

အင္တာနက္ အသုံးျပဳခြင့္ ပိတ္ပင္ထားကတည္းက ရပ္ဆုိင္းထားတဲ့ ျမန္မာသတင္းစာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာလည္း အရင္ရက္ေတြက မတင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သတင္းစာေတြကို တစုတစည္းတည္း ျပန္တင္လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စက္တင္ဘာ ၂၈၊ ၂၉ နဲ႔ ၃၀ ရက္ေန႔ထုတ္ သတင္းစာေတြကို မေတြ႔ရတာကေတာ့ ထူးျခားပါတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြမွာ ျပည္တြင္းမွာလည္း သတင္းစာ မထုတ္ေ၀ျဖစ္တာလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္္မာျပည္ထဲမွာ လက္ရိွျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြကို အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ကေန ထုတ္ေ၀ေနရတဲ့ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြက ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့သလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ စိတ္၀င္စားမိတာနဲ႔ မဖတ္ရေသးတဲ့ သတင္းစာေတြကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။

ဒီသတင္းကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဘယ္လို အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ ယုံရမွန္း မသိသလို ယုတၱိကင္းမဲ့လြန္းတဲ့ လိမ္လည္သတင္းထုတ္ျပန္မႈကို ထုတ္ျပန္ရဲတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ ဦးေႏွာက္ဉာဏ္ ကို အ့ံၾသရပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ခ်ီတက္ ဆႏၵျပပြဲေတြကို စက္တင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ စတင္ အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြင္းခဲ့ၿပီးေတာ့ စက္တင္ဘာ ၂၇ ရက္ေန႔ ညေနမွာဆုိရင္ တာေမြ အထက(၃)ေရွ႕မွာဆိုရင္ အင္မတန္အက်ည္းတန္တဲ့ လူသတ္ပြဲကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ စက္တင္ဘာ ၂၉ ရက္လို ေန႔မ်ိဳးမွာ သူတို႔ သတင္းထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ၁၁ ေယာက္ေသာ လူငယ္ေတြက သူတို႔ ျပထားတဲ့ လက္နက္ေတြေလာက္နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္မွာ ေသနတ္ေတြ၊ ဒိုင္းကာေတြ၊ နံပါတ္တုတ္ေတြ ကုိင္ေဆာင္ထားတဲ့ လုံထိန္းေတြကို ခြပ္ေဒါင္းအလံ တကားကားနဲ႔ ရန္ျပဳတိုက္ခိုက္တယ္လုိ႔ စြပ္စြဲထားတာဟာ အင္မတန္မွ အရွက္ကင္းမဲ့လြန္းပါတယ္။

တဆက္တည္းမွာပဲ အဲဒီ အဖမ္းဆီးခံ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးမ်ားနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ့ စစ္ေၾကာေရးမွာ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ အေျခအေနအတြက္ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ လူျမင္ကြင္းလုိ ေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ ပုံစံထုိင္ခိုင္းၿပီ ေခါင္းကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔ အားရပါးရေဆာင့္ကန္၊ ၀ါးဆစ္ပိတ္တုတ္နဲ႔ အားကုန္႐ိုက္၀့ံတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြဟာ `၎တို႔အား ေနာက္ကြယ္မွ ႀကိဳးကိုင္ ေစခိုင္းသူမ်ားအား ေဖာ္ထုတ္ရရိွႏိုင္ေရး စစ္ေဆးေမးျမန္းလ်က္ ရိွေၾကာင္း´ ဆိုတဲ့ စကားရပ္ကို လူျမင္ကြင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္လို ပုံေဖာ္ေနလိမ့္မလဲ ဆိုတာ မေတြး၀့ံစရာပါပဲ။

ႏိုင္ငံတ၀န္းက ျပည္နယ္နဲ႔တုိင္းေတြမွာ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ `အမ်ိဳးသားညီလာခံ ေထာက္ခံပြဲ´ ဆိုတာေတြရဲ့ အတင္းအဓမၼ အခမ္းအနားေတြရဲ့ သတင္းေတြကိုလည္း စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွစြာ ဖတ္ရပါတယ္။ ဘယ္သတင္းဌာနရဲ့ ကုိးကားခ်က္ကိုမွ မယူဘဲနဲ႔ က်ေနာ့္ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ ယွဥ္ထိုးၿပီး ေျပာရရင္ အဲဒီ အခမ္းအနားေတြဟာ မတက္မေနရ၊ မသြားမေနရ အတင္းသြားတက္ခိုင္းတဲ့ အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြျဖဳန္းတဲ့ ပြဲေတြပါ။ ဒါေတြကို `ျပည္သူ႔ဆႏၵပါ´ ဆုိၿပီး အရွက္မရိွ လိမ္ညာ သတင္းတင္ရဲတဲ့ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္မႈကို သိပ္ေတာ့လည္း မအ့ံၾသမိေတာ့ပါဘူး။

လိမ္ညာခ်င္ေဇာက မ်ားသြားလို႔လားေတာ့ မေျပာတတ္၊ DVB သတင္းဌာနကုိပါ အေမရိကန္မွာ အေျခစိုက္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ `ေလလိႈင္းေပၚက လူသတ္သမားမ်ား ျပည္သူအားလုံး သတိထား´ ဆိုတာကေတာ့ ရယ္စရာ အေကာင္းဆုံး ျပက္လုံး တခုလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ မရယ္ႏိုင္ပါဘူး။ တကယ္တမ္း သတ္ေနတဲ့ ပုံရိပ္ေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိၿပီး နာက်ည္းမိပါတယ္။

ေဆာင္းပါးရွင္ `ဦးလုကာ´ ဆိုသူရဲ့ `သိနားလည္သင့္ၿပီ သူငယ္ခ်င္း ေဆာင္းပါးက အဲဒီ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္စာသားကို ေတြ႔မိေတာ့ က်ေနာ္ တစုံတေယာက္ကို ခ်က္ခ်င္း သတိရသြားပါတယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာေတာင္ ဒီလိုလုပ္ေသးတာပဲ၊ ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆုိတာ မလြန္ေလာက္ပါဘူး။ နအဖ လုပ္ရပ္ဟာ ရက္စက္တယ္လိ႔ု မဆုိႏိုင္ေသးဘူး လုိ႔ ဆိုတဲ့ ကုိယ္ခ်င္းတရားမဲ့လွတဲ့ သုံးသပ္ခ်က္က သတင္းစာထဲမွာေရာ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာပါ တေလသံတည္း ျဖစ္ေနတာက ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ယွဥ္ေတြး စဥ္းစားစရာ အခ်က္ပါပဲ။ အဲဒီလို လူစားေတြအတြက္ သုံးသပ္ခ်က္ ေဆာင္းပါးကို က်ေနာ္ သီးသန္႔ ထပ္မံေရးသားပါအုံးမယ္။

ဒါကေတာ့ ျမန္မာျပည္ တရားဥပေဒ အထက္မွာ လူရိွေနတယ္ ဆုိတာရဲ့ ျပယုဂ္တခုပါပဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဆႏၵျပပြဲေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးထားသူေတြအနက္ တရား႐ုံးခ်ဳပ္အဆင့္နဲ႔ စီရင္ခ်က္ခ်လိုသူေတြကို ပ်ဥ္းမနားက်ပ္ေျပးအထိ အလုပ္ရွဳပ္ခံ မေခၚေဆာင္ခ်င္လို႔ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးနဲ႔ တျခားၿမိဳ႔ေတြမွာပါ ႐ုံးထိုင္ႏိုင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပုံရပါတယ္။ တရားဥပေဒ တခုကို ဥကၠ႒ဆုိသူ တေယာက္ထဲရဲ့ သေဘာထားလက္မွတ္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳးျပင္ခြင့္ ရိွေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ ဒီမုိကေရစီ စနစ္ကို ဘယ္လိုဘယ္နည္း ေဖာ္ေဆာင္ေနလဲ ဆုိတာကုိ ထင္ဟပ္ေနပါတယ္။

ဒီသတင္းေရးသားပုံမွာ တခု သတိထားမိတာကေတာ့ `ဂါရ၀ျပဳ´ ဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကို သုံးထားတာပါ။ မစၥတာဂမ္ဘာရီ ျမန္မာႏိုင္ငံကို သြားခဲ့တာ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ေရးထားသလုိ သူတုိ႔ကုိ ဂါရ၀ သြားျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ လက္ရိွအေျခအေနကို ေလ့လာသုံးသပ္ဖုိ႔ အေရးေပၚ သြားေရာက္ခဲ့တာပါ။ သူတို႔ဆီကို သြားေတြ႔တာဟာ လိုအပ္ခ်က္တခုေၾကာင့္သာ ျဖစ္ၿပီး ဂါရ၀သြားျပဳတာ မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ `ဂါရ၀ျပဳ´ လို႔ေရးထားတဲ့ ႐ူးႏွမ္းမႈက ရယ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံတာကို ေရးသားတဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီ `ဂါရ၀ျပဳ´ ဆိုတာ မပါ၀င္ေတာ့ျပန္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္…၊ ထားလိုက္ပါေတာ့…။

ပ်ဥ္းမနားက ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ ၀န္ႀကီး႐ုံး အစည္းအေ၀းခန္းမမွာ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဘိုမွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ဆန္းက အသင့္ေရးထားတဲ့ စာတမ္းရွည္ႀကီးကို ဂမ္ဘာရီကို ဖတ္ျပပါတယ္။ မိုက္႐ိုင္းေစာ္ကားတဲ့ စကားတခြန္းကေတာ့ ဆႏၵျပ ေမတၱာပို႔ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ့ အမ်ားစုဟာ ယာယီအားျဖင့္ သဃၤန္း႐ုံထားတဲ့ သံဃာအတုေတြ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ေငြၾကာရံ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို ၀င္စီးသြားတာကိုလည္း တလုံးတပါဒမွ ထည့္မေျပာတဲ့အျပင္ သူတို႔က အတတ္ႏိုင္ဆုံး သက္သက္ညွာညွာ ထိန္းသိမ္းခဲ့ပါတယ္လို႔ေတာင္ အရွက္မဲ့စြာ လိမ္ညာခဲ့ပါတယ္။

မစၥတာ ဂမ္ဘာရီရဲ့ ျပန္လည္ေဆြးေႏြး အႀကံျပဳခ်က္ေတြထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာေတြ ပါခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအနက္…

`ကမၻာက မိမိ၏ ျမန္မာႏိုင္ငံခရီးကို အာ႐ုံစိုက္လ်က္ရိွရာ ဤအေျခအေနတြင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါက ေလ့လာေရး ခရီးစဥ္ မသြားလိုပါေၾကာင္း´ လုိ႔ ထည့္သြင္း ေျပာဆိုတာကို ေလ့လာၾကည့္ရင္ မူဆယ္ ၁၀၅ မိုင္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္နဲ႔ သူတုိ႔ လုပ္ေနတဲ့ မတက္မေနရ အခမ္းအနားေတြကို မစၥတာဂမ္ဘာရီဟာ သြားေရာက္ၾကည့္ရွဳလိုစိတ္ မရိွပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီေနရာေတြကို သြားေနတာက တမင္အခ်ိန္ျဖဳန္းတာျဖစ္တယ္ဆုိတာ အာဏာပိုင္ေတြကုိ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္စြာ ေထာက္ျပသတိေပးတာလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သတင္းမီဒီယာဟာ ဘက္လိုက္တတ္ေပမယ့္ အာဆီယံ၊ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား၊ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ အဖြဲ႔၀င္မ်ားနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ မိတ္ေဆြႏိုင္ငံမ်ား၏ အျမင္ယူဆခ်က္ေတြကို အေလးထားေစလိုေၾကာင္း၊ အစိုးရအေနနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းမႈကို ေရွာင္ရွားၿပီး ႏိုင္ငံေရး အေျဖရွာရန္ တိုက္တြန္းေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ ဖိအားေပးတဲ့ အခါမွ တန္ျပန္ေဆာင္ရြက္ျခင္းထက္ အစုိးရက ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳၿပီး ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးခ်ကေတြကို ယဥ္ေက်းမႈ ၀န္ႀကီးဆိုသူက...

အထက္မွာ ျမင္ရတဲ့အတုိင္း ျပန္လည္တု႔ံျပန္ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ မ်က္ႏွာေျပာင္ တိုက္ရဲလြန္းတာကိုေတာ့ အသိအမွတ္မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။

သတင္းေတြကို အားလုံး လိုက္ဖတ္ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေရးသားခဲ့တဲ့ အထက္က စာေတြကို တေခါက္ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ စာထဲမွာ ေဒါသသံေတြ ပါေနတာကို သတိထားမိပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲက့ ခံျပင္းနာက်င္မႈက အဲဒီစာေတြကို သိမ္ေမြ႔လာေအာင္ မျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သတင္းေတြကို ဖတ္မိတဲ့ အေ၀းၾကီးက က်ေနာ္ကေတာင္ ဒီေလာက္ ခံျပင္းေနရင္ တကယ္ နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ ေလးစားၾကည္ညိဳစရာ ဘုန္းဘုန္းေတြ၊ ေက်ာင္းသားရဟန္းရွင္လူ အာဇာနည္ေတြက ပုိၿပီး ခံစားရမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

တခ်ိဳ႔က အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္က သတင္းဌာနေတြ၊ သတင္းစာေတြရဲ့ သတင္းထုတ္ျပန္မႈေတြကို မဖတ္ဘဲ သပိတ္ေမွာက္တဲ့နည္းကုိ သုံးၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ အာဏာပိုင္ေတြကို လိုလားေထာက္ခံတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူမ်ားကို အၿမဲတေစ အပုပ္ခ်ေလ့ရိွတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကိုလဲ သြားမဖတ္တဲ့နည္းနဲ႔ သပိတ္ေမွာက္ဖုိ႔ ေဆာ္ၾသေလ့ရိွပါတယ္။ အားလုံးရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္မိေပမယ့္ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ အဲဒါေတြကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ့ လိမ္ညာအရွက္မဲ့မႈကို တန္ျပန္ ေျဖရွင္းတဲ့နည္းကို သုံးတာကို ပိုသုံးသင့္တယ္လုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီစာကို ေရးပါတယ္။

ကလုိေစးထူး

ဆဲဆိုျခင္း=??? ...

အခုတေလာမွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ သတိမထားဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ေတြ႔ေနရတာ တခုရိွပါတယ္။

တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုဘက္ဒီဘက္ အျပန္အလွန္ ဆဲၾက၊ ဆိုၾကတာေတြပါ။ ဆဲပုံဆဲနည္းေတြကလည္း အမ်ိဳးကို စုံေနတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ေတြ ဆဲတတ္ၾကပုံမ်ားကေတာ့ အဆဲပါရဂူဘြဲ႔ေတာင္ တီထြင္ ခ်ီးျမွင့္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာေအာင္ ဆဲဂုဏ္ေျမာက္လြန္းၾကပါရဲ့။

ဆဲဆိုတယ္ဆိုတာဟာ မေကာင္းမွန္းေတာ့ လူတုိင္း သိၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆဲေနတဲ့လူကလဲ ဆဲေနၾကတာပါပဲ။

က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ ဘယ္တုန္းကမွ မျမင္ဖူး၊ မသိဖူးတဲ့ လူတေယာက္ကို ဆဲဆိုခ်င္စိတ္ေပါက္လာေအာင္ ဘယ္အရာေတြက တြန္းအားေပးေနသလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုပါ။

လူတေယာက္က အေၾကာင္းအရာတခုကို အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ဃဃနန ေဆြးေႏြးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ေဆြးေႏြးတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ကိုယ္နဲ႔ အျမင္မတူတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ သူေဆြးေႏြးတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို လက္မခံခ်င္ဘူး။ ျပန္လည္ေခ်ပ ေဆြးေႏြးဖို႔က်ေတာ့လဲ ဘယ္လိုဘယ္နည္း ထိေရာက္ေအာင္ ေျပာရမလဲဆုိတာ မသိဘူး။ ခက္တာက အဲဒီလူကို ဆန္႕က်င္တယ္ဆုိတာကိုလည္း တနည္းနည္းနဲ႔ ျပခ်င္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ ဆဲပစ္လိုက္တယ္။

ေနာက္တခ်က္ ဆဲရတဲ့ အခ်က္ကေတာ့…။ ကုိယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ ဆႏၵသေဘာထားေတြ ထုတ္ေဖာ္ ေတာင္းဆိုေနေပမယ့္လည္း တဖက္က ဘာကိုမွ လက္မခံဘူး။ ၿပီးေတာ့ အင္အားကလည္း ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ႀကီးမားေနတယ္။ အဲဒီ ႀကီးမားတဲ့ ထုထည္ႀကီးကို ဘယ္လိုမွလဲ ၿဖိဳခြင္းႏုိင္တဲ့ အင္အားက မရိွဘူး။ ဒီေတာ့ စိတ္ကို ထြက္ေပါက္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ကုိယ့္ကို သူတုိ႔ တခုခု ျပန္မလုပ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ေနရာကေန အဲဒီလူေတြကုိ ဆဲပစ္လိုက္တယ္။ ဥပမာ အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီမွာ ပါ။

ေနာက္တခ်က္ ဆဲရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆိုးပါတယ္။ တဖက္သားကို နစ္နာသြားရင္ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး ဆဲတာပါ။ ႏွမခ်င္းစာနာတာေတြ ဘာေတြဆိုတာ မရိွပါဘူး။ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို လိင္ပုိင္းဆိုင္ရာ ေစာ္ကားတဲ့ အဆဲစကားေတြနဲ႔ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲတာပါ။ ကုိယ္ဆဲလုိက္လို႔ တဖက္သားမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ထိခိုက္ နာက်င္သြားမလဲ ဆုိတာ ထည့္မတြက္တဲ့ အျပင္ အဲဒီလို ဆဲေနရတာ၊ ဆဲပစ္လိုက္တာကိုပဲ ႀကံဖန္ ဂုဏ္ယူေနတတ္ေသးတဲ့ အဆဲသမားမ်ိဳးပါ။

***

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ အာဏာပုိင္ေတြကို လိုလားေထာက္ခံတဲ့ စစ္ဘို (လုိ႔ ယူဆရတဲ့ လူတခ်ိဳ႕က) သူတို႔ကို လာေရာက္ ဆဲၾကဆိုၾကတဲ့ လူေတြကို ျပန္လည္ ျပစ္တင္ရွဳ႕ံခ်ရင္း တခ်ိဳကလည္း အားက်မခံ ျပန္ဆဲေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ယဥ္ေက်းတဲ့ စစ္ဘို (လို႔ ယူဆရတဲ့ လူ) ေတြကလည္း အဲဒီလို ဆဲတာဆိုတာဟာ မေကာင္းေၾကာင္း၊ အျပန္အလွန္ ေမတၱာထားၾကတာက ပိုသင့္ေတာ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျဖာင္းျဖ နားခ်ပါတယ္။

အဲဒါေတြကို ေတြ႔ေတာ့ တစုံတခုကို ျပန္လည္ သတိရမိၿပီး `ေၾသာ္၊ ဆဲတာဆိုတာက အစ ဘက္လိုက္မႈေတြ ရိွေနပါလား´ လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းလဲ ျဖစ္မိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့ အမည္မသိေတြရဲ့ အဆဲအဆိုကို အေတာ္ ဆိုးဆုိး၀ါး၀ါး ခံခဲ့ရတဲ့ ဒီမုိကေရစီ လုိလားသူ ဘေလာ့ဂါေတြ အမ်ားႀကီး ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ၀င္ေဆြးေႏြးတာ မရိွဘဲနဲ႕ တမင္သက္သက္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေအာင္ စနစ္တက် အကြက္ခ်ၿပီး ဆဲတာကို ခံခဲ့ၾကရတာပါ။ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြက ပိုခံရပါတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ အမ်ိဳးသားေတြထက္စာရင္ ပိုၿပီး စိတ္ႏူးည့ံတတ္တဲ့၊ ထိခိုက္လြယ္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ဂါေတြကို လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေစာ္ကားမႈ၊ မိဘကို ထိခိုက္ေစာ္ကားမႈ စတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ ဆဲဆိုၿပီး စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ေပးခဲ့ၾကတာပါ။

ဥပမာအားျဖင့္ ညီမလင္းလက္ ဆုိရင္ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ စတင္ေရးသားခ်ိန္ကတည္းက သူ႔ကို လာလာဆဲၾကတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြရဲ့ ဒဏ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ခံေနရတာ အခုထက္ထိတုိင္ေအာင္ပါပဲ။ တျခား ထင္ရွားတဲ့ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ ဆုိရင္လည္း ဆရာမေမၿငိမ္း၊ မသဒၶါ တို႔ဟာ အေတာ္ကို ဆိုး၀ါးတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႕ ဆဲဆို ပုတ္ခတ္ျခင္း ခံခဲ့ရတာပါ။ မေမဓာ၀ီဆိုရင္လည္း သူ႔မိဘေတြကပါ ဘေလာ့ဂ္ကို ရပ္နားခိုင္းရတဲ့ အထိ ဆိုးဆုိး၀ါး၀ါး ခံခဲ့ရပါတယ္။ တျခားေသာ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ဂါေတြလဲ အဆဲခံၾကရတာ မနည္းပါဘူး။ အမ်ိဳးသားေတြလည္း အဆဲခံရတာ ရိွေပမယ့္ ထားပါေတာ့…။

က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တာက အဲဒီလို အမ်ိဳးသမီးေတြ အဆဲဆို ခံခဲ့ရစဥ္အခါတုန္းက ေျဖာင္းျဖ ေျပာဆိုေပးခဲ့တဲ့ စစ္ဘို (လုိ႔ ယူဆရသူ) ေတြကို မေတြ႔ခဲ့ရဘဲ အခု အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ေထာက္ခံသူေတြကို ဆဲဆိုေတာ့မွပဲ ေရႊျပည္ေအးတရား ၀င္ေဟာတဲ့ မသိမသာ ဘက္လုိက္မႈကိုပါပဲ။

တကယ္ဆုိရင္ ဆဲတယ္ ဆိုကတည္းကိုက ေကာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တဘက္နဲ႔ တဘက္ အျပန္အလွန္ ဆဲဆိုေနၾကလို႔လဲ အေျဖေကာင္း တခု ထြက္လာစရာ အေၾကာင္း မရိွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကို လာဆဲၿပီ ဆုိကတည္းကိုက ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလူ လာဆဲရလဲဆိုတာကို က်ေနာ္ အေပၚက တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ထိုး စဥ္းစားၾကည့္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဥပမာ ေျပာရရင္ ကုိယ္က ပုိ႔စ္ထဲကေန ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို `ဘိုကေတာ္ စုၾကည္´ အဲဒီလို ေရးထားရင္ေတာ့ တေယာက္မဟုတ္ တေယာက္က `စစ္ေခြး နအဖ´ လုိ႔ လာဆဲတာကုိ အသက္သာဆုံး အဆဲအျဖစ္ လက္ခံရရိွမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူေတြကလဲ ကိုယ့္ပုိ႔စ္ထဲမွာ `စစ္ေခြး´ လို႔ ေျပာဆုိ သုံးႏႈန္းရင္ ဟိုဘက္ကလည္း အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ လာေဆြးေႏြးဖုိ႕ထက္ ဆဲဆိုသြားဖို႔က ရာခုိင္ႏႈန္း ပိုမ်ားပါတယ္။

ကုိယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ျငင္ျငင္သာသာ ေဆြးေႏြးပါေစ။ လာလာဆဲေနတဲ့ လူေတြကိုေတာ့ အဖက္မလုပ္ဘဲ ေနတာက အသင့္ေတာ္ဆုံးလုိ႔ ျမင္ပါတယ္။ စကားလုံးေတြ သိပ္ကို ၾကမ္းတမ္းလာရင္၊ ေမာင္နဲ႕ႏွမ သားနဲ႔ အမိ ျမင္လို႔မွ မေတာ္တာေတြ လာေျပာေနၿပီဆုိရင္ အဲဒါေတြကို ဖ်က္ပစ္တာ၊ အဲဒီလုိ လာေျပာတဲ့ အိုင္ပီကို ပိတ္ပင္ထားတာက ပုိေကာင္းမွာပါ။ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ျပန္ဆဲေနရင္ေတာ့ အဆဲဇာတ္လမ္းက ဆုံးဖြယ္ရာ မရိွပါဘူး။

***

ဆဲတာ ဆိုတာေတြကို ျမင္ရတာ မ်ားေတာ့ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရလြန္းတာနဲ႕ ေရးသာ ေရးေနမိတာ၊ မ်က္ခုံးကေတာ့ ခပ္လႈပ္လႈပ္ပါပဲ။ ဒီစာကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ တေယာက္ေယာက္က ဆဲခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာအုံးမလား မသိႏိုင္ပါဘူး။

ေရးမိမွေတာ့လဲ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဆဲခါမွ ဆဲေပေရာ့…။

ဘေလာ့ဂ္ အေထြေထြ၀ယ္
မေျပလည္တာ မ်ားလို႔ထင့္
ၾကားလုိ႔မွ မေတာ္
ေကာ္ေလွာ္ကာ ဆဲၾကတယ္
ခက္ေပါ့ ရွက္ဖြယ္…။

ဆဲၾကသူမယ္
အပူတကယ္ မ်ားတာမို႔
ဆူလြယ္စိတ္ ထားဖယ္လို႔ရယ္
ေဆြးေႏြးၾကမယ္…။

ေတြးဆရင္ကြယ္
ေဖးမတာ အေျဖတခုရယ္မို႔
ဆဲဆိုတာ ပယ္ေဖ်ာက္ၾကပါလုိ႔
ေဆြးဆူစြာ ေတြးပူပါလုိ႔
ေရးမိေတာ့တယ္…။

ကဗ်ာက အဆင္ေတာ့ မေျပလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းလုိလုိ ႀကိမ္မီးအုံး ပူေဆြးေသာက ေရာက္ေနရတဲ့ အခုလို အခ်ိန္မွာ အဆဲအဆိုေတြက တေမွာင့္ ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ေနရေတာ့ စိတ္မခ်မ္းေျမ့လွတာေၾကာင့္ ဒီစာကို ေရးမိပါတယ္။

ကလိုေစးထူး

နီးနီးေလးနဲ႔ မေ၀းေစခ်င္…

က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႔ေလးမွာ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ကာလ ေပၚတာေတြ အရမ္းဆြဲၾကတုန္းက ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခတ္ေကာင္းလိုက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ…။

စစ္တပ္တခု စစ္ဆင္ေရးသြားဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕မွာ တေထာက္ နားၾကၿပီဆုိရင္ ၿမိဳ႔နယ္ မ၀တ၊ ရ၀တ ေတြကို ဆင့္ေခၚၿပီး သူတို႔ စစ္ဆင္ေရးအတြက္ ေပၚတာ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်လိုေၾကာင္း ဘယ္ရပ္ကြက္က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ လိုက္ပါ စသျဖင့္ ေခၚေျပာေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲဒီလို ေခၚေျပာလိုက္တုိင္း ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္ ျဖစ္ရတာက ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြပါပဲ။

ရက္ကြက္လူႀကီးေတြ အစည္းအေ၀းက ျပန္လာပလားဆိုရင္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းေတြကို တခါ ဆင့္ေခၚၿပီး အိမ္ေတြကို ေငြလိုက္အေကာက္ခိုင္းပါတယ္။ ဥပမာ တရပ္ကြက္ကို ေပၚတာ ဆယ္ေယာက္ တာ၀န္က်တယ္ဆိုရင္ အိမ္ေတြကို တအိမ္ တရာ၊ ႏွစ္ရာ စသျဖင့္ သတ္မွတ္ေကာက္ခံတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီလို ေကာက္လုိ႔ ရတဲ့ ေငြနဲ႔ စစ္သားလူထြက္ ေပၚတာ အငွားလိုက္စားေနတဲ့ လူေတြကို ငွားရမ္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ၀မ္းေရးအတြက္ ေပၚတာ အငွားလိုက္စားၾကတဲ့ အရပ္သားေတြေတာင္ ရိွပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားက ေပၚတာေၾကးကို ရပ္ကြက္ေန လူထုက တပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ ေပးၾကရပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ကဆိုရင္ ေျခာက္လေလာက္ ရပ္ကြက္လူႀကီး လုပ္လိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ရပ္ကြက္လူႀကီးက အရင္နဲ႔ မတူ ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္နဲ႔ ေျဗာင္က်က်ကုိ လူလုံးလွလာပါေတာ့တယ္။

တခါေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ရပ္ကြက္က ရပ္ကြက္လူႀကီး ဖ်ံက်လြန္းမက က်ေနတာကို သည္းမခံႏိုင္တဲ့ ရပ္ကြက္သားေတြက တျခား ရပ္ကြက္လူႀကီးကို ေျပာင္းတင္ဖုိ႔ တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို တုိင္ပင္တဲ့ အခါတိုင္းမွာ လူတေယာက္က…

`ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာင္းၿပီး ရပ္ကြက္လူႀကီးတင္မယ့္လူကလဲ ဘာေကာင္းလုိ႔တုန္း၊ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကို တင္လိုက္ရင္ ပုိေတာင္ ဆုိးလာမယ္လို႔ ေျပာရဲတယ္´

ဒီလိုနဲ႔ တျခားတေယာက္ကို ထပ္စဥ္းစားၾကျပန္ေတာ့လဲ အဲဒီလူကပဲ အဲဒီတေယာက္ကလည္း မထူးေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုဘယ္ပုံ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာျပန္ပါေရာ…။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ေပၚတာေခတ္တေလွ်ာက္လုံး အရင္လူႀကီး အေဟာင္းကပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ဖ်ံက်ခြင့္ရသြားပါေတာ့တယ္။

***

တေန႔က…။

ပန္ဒိုရာရဲ့ ဘေလာ့ဂ္က အေျခခံ ယုတၱိေဗဒအလြဲ ဆိုတဲ့ ပုိ႔စ္ကို ဖတ္မိပါတယ္။ ပုိ႔စ္က ခပ္တိုတိုပါပဲ။ ရွဳပါ…။

အေျခခံယုတၱိေဗဒ အလြဲ

အဆို = ေမာင္ျဖဴ၏ လုပ္ရပ္သည္ မသင့္ေတာ္။
အေျခ = ေမာင္မဲ ႏွင့္ ေမာင္နီတို႕ ၏ လုပ္ရပ္သည္လည္း မသင့္ေတာ္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေမာင္ျဖဴ၏ လုပ္ရပ္သည္ သင့္ေတာ္၏။
ေလ့လာသူ = ဟင္.. ဘာမွလည္းမဆိုင္ဘူး။

အဆို = ေမာင္ျဖဴ၏ လုပ္ရပ္သည္ မသင့္ေတာ္။
အေျခ = ေမာင္မဲ ႏွင့္ ေမာင္နီတို႕ ၏ လုပ္ရပ္သည္လည္း မသင့္ေတာ္။ ထို႕ေၾကာင့္ သင့္ေတာ္ေသာလုပ္ရပ္ ဟူသည္ ေလာက၌မရွိ။
ေလ့လာသူ = ဘုရား ဘုရား။

အဆို = ေမာင္ျဖဴ၏ လုပ္ရပ္သည္မသင့္ေတာ္။
အေျခ = ေမာင္မဲ ႏွင့္ ေမာင္နီတို႕ ၏ လုပ္ရပ္သည္လည္း မသင့္ေတာ္။ လူတိုင္း မသင့္ေတာ္တာ လုပ္ၾကစို႕။
ေလ့လာသူ = ကယ္ေတာ္မူၾကပါ။

***

ပန္ဒိုရာရဲ့ ပို႔စ္က ပထမအပိုဒ္မွာ…

ေမာင္ျဖဴရဲ့ လုပ္ရပ္က မသင့္ေတာ္ဘူး။ ေမာင္ျဖဴေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕က ရပ္ကြက္လူႀကီးကို ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ အင္း…၊ ဟုတ္တယ္ ဒီလူ မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္မဲနဲ႔ ေမာင္နီတို႔ရဲ့ လုပ္ရပ္ေတြမွာလည္း အျပစ္က မကင္းျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဖ်ံက်ေနတဲ့ ေမာင္ျဖဴနဲ႔ တူတဲ့ ရက္ကြက္လူႀကီး လုပ္ေနတာ မွန္ပါတယ္ေလ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမဆုိင္ပါလား။ စဥ္းစားေလေလ ဘာမွ မဆုိင္ေလေလ။

အဲဒီသုံးေယာက္လုံးရဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ မသင့္ေတာ္တာနဲ႔ပဲ တျခားေသာ သင့္ေတာ္ ေကာင္းမြန္တဲ့၊ လက္ရိွ အေျခအေနထက္ ပုိမိုသာလြန္မယ့္ လုပ္ရပ္ဆိုတာ ဘာမွကို မရိွေတာ့ဘူးလား။ သူတုိ႔ သုံးေယာက္လုံးရပ္ လုပ္ရပ္ေတြ မသင့္ေတာ္တဲ့ အတြက္ တျခားလူေတြလဲ သူတုိ႔လိုပဲ မသင့္ေတာ္တာေတြ လိုက္လုပ္ၾကမယ္ ဆုိရင္ေရာ…။ အကုန္လုံး ကုိယ္က်ိဳးနည္းေတာ့မယ္ ထင္တယ္။

***

အမွန္တကယ္ ျဖစ္သင့္တာကို ခ်ဥ္းကပ္ ေဆြးေႏြးၾကည့္ၾကပါစုိ႔…။

ေမာင္ျဖဴက မေကာင္းဘူး ဆုိရင္ ေမာင္ျဖဴ မေကာင္းတာကုိပဲ အရင္ အဓိကထား မေျပာသင့္ေပဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေမာင္ျဖဴကို ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့လူေတြက ေမာင္ျဖဴက ဘယ္လိုဘယ္ပုံေကာင္းေၾကာင္း အက်ိဳးအေၾကာင္း ခိုင္လုံစြာနဲ႔ အရင္ မေျပာသင့္ေပဘူးလား။ ေမာင္ျဖဴနဲ႔ ဆုိင္တာေတြကို အရင္ဦးစားေပး မေျပာသင့္ေပဘူးလား။

ေမာင္မဲနဲ႔ ေမာင္နီလည္း ေကာင္းတာမွ မဟုတ္တာ၊ ဒီေတာ့ ေမာင္ျဖဴ မေကာင္းတာက ဘာဆန္းတာလိုက္လို႔ ဆိုၿပီး ေမာင္ျဖဴကို မေကာင္းခြင့္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ထပ္ေပးၾကမလဲ။ သူမ်ားမေကာင္းတဲ့ အတြက္ ကုိယ္မေကာင္းတာလဲ မဆန္းပါဘူးေလလုိ႔ ေတြးတာက အျပဳသေဘာဆန္ပါေတာ့မလား။

ဟုတ္ၿပီ…။ ေမာင္ျဖဴကေတာ့ မေကာင္းတာ ေသခ်ာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္မဲနဲ႔ ေမာင္နီမွာလည္း အျပစ္က မကင္းျပန္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေမာင္မဲနဲ႔ ေမာင္နီမွာ ရိွတဲ့ အျပစ္ေတြလို မျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ၿပီး မေကာင္းတဲ့ ေမာင္ျဖဴကုိ ေကာင္းလာေအာင္ တြန္းအားေပးဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာက ပိုၿပီး အျပဳသေဘာ မေဆာင္ဘူးလား။

***

ဆက္စပ္ၿပီး ဆက္ေတြးၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ…။

လက္ရိွတပ္မေတာ္ကုိ ျပည္သူက ရြံရွာ မုန္းတီးေနပါတယ္။ လာဘ္စားၿပီး သူတို႔အက်ိဳးကိုသာ ၾကည့္တဲ့ လက္ရိွတပ္မေတာ္က အာဏာကို ရယူထားတာကိုလည္း ျပည္သူက မႏွစ္ၿမိဳ႕ပါဘူး။ ဒါဟာ အမွန္တရားပါပဲ။ ဒါဆို အဲဒီတပ္မေတာ္ မဟုတ္တာလုပ္ေနတာကို ရပ္တန္းက ရပ္ေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔ အရင္ ႀကိဳးစားရေတာ့မွာေပါ့။

က်ေနာ္တုိ႔…။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို ကူးေျပာင္းခ်င္ၾကတယ္။ ကုိယ့္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္လူကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရိွတဲ့ စနစ္၊ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ လိုလားတာကို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပခြင့္ ရတဲ့ စနစ္…။ ဒီစနစ္ကို က်ေနာ္တုိ႔ သက္၀င္ ယုံၾကည္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ဒီမိုကေရစီ စနစ္မွာကလည္း အားနည္းခ်က္တခ်ိဳ႕က ရိွေနေသးျပန္တယ္။ အဲဒီ အားနည္းခ်က္ရဲ့ သာဓက အျဖစ္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီး တခ်ိဳ႕က ျဖစ္ရပ္ေလးေတြကလည္း လက္ညိွဳးထိုးခ်င္စရာ ေကာင္းေနျပန္တယ္။ ဒါျဖင့္ အဲဒီခၽြင္းခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဒီမုိကေရစီ ဆုိတာ တကယ္မရိွေတာ့ဘူးလား။ မရိွေတာ့ဘူး ဆုိရင္ အဲဒီႏိုင္ငံေတြကေရာ ဘာလုိ႔ သူတကာထက္ ေရွ႕တန္းကို ေရာက္ေနျပန္တာလဲ။

ခၽြင္းခ်က္ဆိုတာေတြေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ စာရြက္ေပၚမွာသာ ရိွတယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္ကေတာ့ လက္မခံပါဘူး။ လူတုိင္းမွာ ဒီမုိကေရစီဆိုတာ မရိွဘူး၊ ဒီေတာ့ ငါတို႔တေတြ ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္ေနလို႔လည္း ဘာမွ ထူးလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတဲ့ အယူအဆကေတာ့ ပုိေၾကာက္စရာ ေကာင္းသြားပါၿပီ။ ဒါဟာ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ကို တဖက္တလမ္းက ေထာက္ခံနည္း တမ်ိဳးျဖစ္ေစပါတယ္။

အဲဒီလိုလူမ်ိဳးကို အာဏာရွင္က သူ႔တုိင္းျပည္မွာ မ်ားမ်ားရိွဖို႔ ပိုလိုလားပါလိမ့္မယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးက သူ႔ကို ေ၀ဖန္ရင္ေတာင္ အာဏာရွင္က ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ၿပီး ခံေနပါလိမ့္မယ္။ တျခားတဖက္မွာ ဒီမိုကေရစီကို ဒီထက့္ပုိၿပီး ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ အျပစ္ရွာ ေထာက္ျပၿပီး ဒီမိုကေရစီကုိ မယုံၾကည္သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာေအာင္ လုပ္ေပးမယ့္ အဲဒီလို လူမ်ိဳးကို အာဏာရွင္က ပိုလို႔ေတာင္ ေနရာေပးပါလိမ့္မယ္။

`သခင္လုပ္မွာလား၊ ကၽြန္လုပ္မွာလား´ လုိ႔ ေတြ႔တဲ့လူတုိင္းကို ေမးလိုက္ပါ။ `ကၽြန္လုပ္မယ္´ လို႔ ေျဖတဲ့လူ တေယာက္မွ မရိွပါဘူး။ `သခင္လုပ္မယ္´ ဆုိတဲ့ အေျဖက သိပ္ေျဖလို႔ေကာင္းတာကိုး။ ငါးႏွစ္သားကေလးကို သြားေမးရင္ေတာင္ `အေနာ္လဲ သခင္ပဲ လုပ္မွာ´ လို႔ ေျဖပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အခုေလာေလာဆယ္ အေနအထားက သခင္ျဖစ္ေနတာလား၊ ကၽြန္ျဖစ္ေနတာလား။

အေမရိကန္မွာ ရဲက ခါးပတ္မပတ္တဲ့လူကို ႐ိုက္တာထက္ ျမန္မာျပည္မွာ ျပည္သူေတြရဲ့ အက်ပ္အတည္းကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနတဲ့ လက္ရိွ အာဏာပိုင္ေတြ လူစိတ္ရိွလာေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔က ပိုအေရးပါပါတယ္။ အဲဒါကမွ ပိုၿပီး အျပဳသေဘာဆန္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ယုံၾကည္မိပါတယ္။

ကလိုေစးထူး

ကြန္မန္႔မ်ားက ေပးေသာ အေတြး…

တကယ္ေတာ့ ဒီလို စာမ်ိဳးကို မေရးခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရးသင့္လာၿပီလို႔ ယူဆတဲ့ အတြက္ ေရးပါမယ္။

ပထမဆုံး ေရးခ်င္တာက အထက္ပါ မွတ္ခ်က္ပါ စာသားပါ။ အဲဒီမွတ္ခ်က္ကို ဒီပုိ႔စ္မွာ ဖတ္မိပါတယ္။ ပုိ႔စ္မွာ ေရးသားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုေတာ့ မေဆြးေႏြးခ်င္ပါဘူး။ သူ႔ဆန္စားလုိ႔ ရဲရတယ္လို႔သာ သူ႔ပုိ႔စ္ကို နားလည္သတ္မွတ္ႏိုင္ေပမယ့္ မွတ္ခ်က္မွာ ပါတဲ့ စာသားကေတာ့ တပ္မေတာ္သားတေယာက္အေနနဲ႔ ျပည္သူေတြအေပၚကို အေတာ္ေလးကို ေစာ္ကားလြန္းတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

`တပ္မေတာ္ အေနနဲ႔ ျပည္သူေတြကို အေၾကာင္းမဲ့ သတ္ျဖတ္ခဲ့တာ မရိွပါဘူး´ တဲ့။

ဒါဟာ ေျဗာင္လိမ္တာလား၊ သတ္ေနတာေတြကို မသိလို႔လားဆုိတာေတာ့ အဲဒီ အရာရိွငယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲ သိပါလိမ့္မယ္။ တပ္မေတာ္က အေၾကာင္းမဲ့ သတ္ျဖတ္တာ ခံခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူ တေယာက္ အေၾကာင္းကို ဒီပုိ႔စ္မွာ က်ေနာ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကဳံခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကဳံနဲ႔ ေရးခဲ့တာပါ။ အဲဒီအျပင္ က်ေနာ္ မျမင္လိုက္ရေသးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ မ်ားစြာ ရိွေနေသးမွာ ယုံမွားဖြယ္ရာ မရိွပါဘူး။ က်ေနာ္ ေပၚတာ လိုက္ခဲ့ရစဥ္တုန္းကဆိုရင္ စစ္တပ္အေနနဲ႔ စစ္ဆင္ေရး ေဒသက အျပစ္မဲ့ ရြာသူရြာသားေတြကို မဲမဲျမင္ရာ ပစ္ခတ္ခဲ့တာကိုလည္း ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါဟာ အေၾကာင္းရိွလို႔ သတ္ျဖတ္တာပါလား။

`၈၈၈၈ မွာ ေသတယ္ ဆိုတဲ့ လူေတြဟာလဲ ဆူပူမႈမွာ ပါ၀င္ခဲ့လုိ႔၊ ေနာက္တခ်က္က ၎တို႔ကိုလဲ ျပည္သူလို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရပါဘူး။ ဆူပူ ေသာင္းက်န္းေရး သမားေတြပါပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္ထဲမွာ ေနေနတဲ့ ျပည္သူကို သတ္သြားပါတယ္ ဆိုတဲ့ တပ္မေတာ္သား ရိွရင္ ျပပါ။ အက်ိဳး ရိွလို႔ အေၾကာင္း ျဖစ္လာတာပါ။ အျပစ္မရိွ မေသပါဘူး။ အျပစ္ရိွရင္ေတာ့ ေသမွာပါပဲ´

အထက္ပါ စကားကို ျမင္ေတာ့ သြားေလသူ ဦးေန၀င္းကို သတိရမိပါတယ္။ `စစ္တပ္ဆိုတာ ပစ္ရင္ မွန္ေအာင္ ပစ္တယ္´ လို႔ မိုက္ေၾကးခြဲသြားတဲ့ ဦးေန၀င္း ေလသံနဲ႕ ဒီစစ္ဘိုေလသံ တထပ္တည္းပါပဲ။ ကဲ… ဒီလို လူမ်ိဳးက က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ကို ေခါင္းေဆာင္မတဲ့။ မတရားတာကို ငုံ႕မခံဘဲ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္တဲ့ ျပည္သူေတြကို ဆူပူသူေတြလို႔ သတ္မွတ္တာဟာ ဦးေႏွာက္မွ ရိွပါေသးရဲ့လားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အိမ္ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနေနတဲ့ ျပည္သူကို သတ္သြားတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြကို ျမင္ခ်င္သပ ဆုိရင္ေတာ့ ကရင္ျပည္နယ္ တခြင္ စစ္ဆင္ေရးေတြ ထြက္ေနတဲ့ စစ္တပ္ တခုခုနဲ႔သာ ေရွ႕တန္းထြက္ခဲ့ပါ။ အနိမ့္ဆုံးေတာ့ ေတြ႕ကရာလူ ေပၚတာဆြဲတာ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ဆန္႕က်င္တုိင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူအၾကိဳက္ မေနတိုင္းသာ အျပစ္လို႔ သတ္မွတ္ရင္ေတာ့ တျပည္လုံး (နအဖ အလိုေတာ္ရိမ်ားမပါ) အျပစ္ရိွပါတယ္ လို႔သာ ေျပာရမွာပါပဲ။

က်ေနာ့္ကို `မင္းက သြားဖတ္တာကိုး၊ ဖတ္ရင္လည္း အသာလွည့္ျပန္လာေရာေပါ့´ လို႔ အျပစ္တင္ရင္လည္း ေက်နပ္စြာ ခံယူပါမယ္။ ျပည္သူထဲက ျပည္သူ ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ျပည္သူကို ေစာ္ကားတာကို မခံမရပ္ႏိုင္လို႔ အခုလို ေရးပါတယ္။ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ေနရာကို ရလာခဲ့ရင္ တကယ္ကို ရင္ေလးစရာပါပဲ။ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္၊ တပ္မေတာ္ဖခင္ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ေစာ္ကားလုိ႔ ၿပီးသြားျပန္ေတာ့ ထမင္းရွင္ ျပည္သူကို ထပ္မံေစာ္ကားျပန္ပါတယ္။ အဲဒီလို လူကို တပ္မေတာ္ အရာရိွေလာင္းအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့၊ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ ေစလႊတ္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ ဦးေႏွာက္ကိုလည္း ၾသခ်မိပါတယ္။ သူ အခုလို ေရးေနတာေတြအတြက္ တျခားေသာ ႐ုရွေရာက္ ျမန္မာ ပညာေတာ္သင္ မ်ားကိုပါ ထိခိုက္ေစပါတယ္။ တပ္မေတာ္ သိကၡာက်ပါတယ္။ တျခားေသာ တပ္မေတာ္သားေတြလဲ သိကၡာက်ပါတယ္။

အခု က်ေနာ္ ေရးရျခင္းဟာလည္း လူ ကို တိုက္ခိုက္လုိတဲ့ စိတ္ အလ်ဥ္း မရိွပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမွာ ပါ၀င္တဲ့ လူတေယာက္၊ အရာရိွငယ္ တေယာက္ရဲ့ အျမင္ဟာ `ဒါ´ ဆုိတာကို ခ်ျပခ်င္တာပါ။

အထက္ပါ ကြန္မန္႔ကေတာ့ က်ေနာ္ နားလည္လက္ခံစရာ အခ်က္ေတြေရာ လက္မခံစရာ အခ်က္ေတြပါ ပါ၀င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ `စိတ္မသက္သာျခင္းမ်ား…´ ပို႔စ္က လက္ရိွ ေနာက္ဆုံးကြန္မန္႔ပါ။

ဟုတ္ကဲ့ ကို bluephoenix ခင္ဗ်ာ။ ပထမဆုံး ျပန္ၾကားခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္ ကို bluephoenix ကို မသိပါဘူး။ အားလုံးကို ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔ သိမ္းၿပီး ရမ္းတဲ့ အေရးအသားက က်ေနာ္ ဘယ္ေနရာမွာ ေရးခဲ့သလဲ ဆိုတာကို အေသးစိတ္ ျပန္လည္ ေထာက္ျပေပးေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔ သိမ္း မရမ္းခဲ့ပါဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကို ေစာ္ကားထားတဲ့ ပို႔စ္ေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ရေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒီလူဟာ ဘယ္က၊ သူ႔ကို ၀ိုင္း၀န္း ထိန္းသိမ္းေပးဖုိ႔ အၾကံျပဳခ်က္သာ ေရးခဲ့ပါတယ္။

အားလုံးကို မိတ္ေဆြလို တေလးတစား ေဆြးေႏြးမယ့္ စိတ္ဓာတ္ကို လိႈက္လွဲစြာ ေလးစားပါတယ္။

ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးလိုတာက ေရွ႕တန္းမွာ က်ည္ဆံကို ပန္းလို သေဘာထားၿပီး အသက္စြန္႔ေနရတဲ့ သူေတြဟာ တကယ္ေတာ့ အျခားအဆင့္ စစ္သည္ေတြပါ။ အရာရိွက အနည္းဆုံး ေရွ႕မွာ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ သြားၿပီးမွ တပ္စုမွဴးအဆင့္ တပြင့္ ေလာက္ ပုဂၢိဳလ္က့ အႏၱရာယ္ နည္းပါးစြာ လိုက္ရတာပါ။ ဆုိလိုတာက ေရွ႕တန္း ထြက္ရသည့္ တုိင္ေအာင္ အရာရိွက အျခားအဆင့္ စစ္သည္ထက္ ေသဖုိ႔ ရာခိုင္ႏႈန္းနည္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဘာမွ မသိ ဘာအခြင့္အေရးမွ မရတဲ့ အျခားအဆင့္ စစ္သည္ေတြကို မေ၀ဖန္ပါဘူး။ မဟုတ္တာ လုပ္ေနတဲ့ စစ္ဘို မ်ားကိုသာ ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပပါတယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ယေန႔ေခတ္မွာ က်ည္ဆံကို ပန္းလို လက္ခံရရိွေနတာက နအဖ စစ္တပ္က စစ္သည္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ ဆီက ပန္းမဟုတ္တဲ့ က်ည္ဆံေတြကို ရရိွေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုလို႔ ဘာမွ မသိမနားလည္ရွာတဲ့ စစ္ဆင္ေရးနယ္ေျမေတြမွာ ေနၾကရွာတဲ့ အျပစ္မဲ့ျပည္သူေတြပါ။ အဲဒီလုိ ဘာလုိ႔ ေျပာႏိုင္လဲ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္က အဲဒီလို ေဒသက လာခဲ့လူ၊ နအဖ စစ္တပ္ရဲ့ စစ္ဆင္ေရး ေပၚတာ အထမ္းသမားအျဖစ္ ကိုယ္ေတြ႕ လိုက္ဖူးခဲ့တဲ့လူ ျဖစ္လို႔ နအဖ စစ္တပ္တခုရဲ့ ေရွ႕တန္း ထြက္ပုံ ထြက္နည္းကို သိပါတယ္။

ဆိုးတဲ့လူ ရိွတယ္ ဆိုတာကို လက္ခံေပးတဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္သာ တကယ္ တိုးတက္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္အစုိးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေနပါေစ၊ ေကာင္းတဲ့လူကို ေထာက္ခံအားေပးဖုိ႔လည္း က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ ဒါဟာ ျပည္သူေတြထဲက ျပည္သူတေယာက္ရဲ့ ဆႏၵပါပဲ။ တကယ္ အနစ္နာခံၿပီး လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြ ဒီေလာက္ မတုံးပါဘူး။ ေထာက္ခံပါလိမ့္မယ္။ အားလုံးကို သိမ္းႀကဳံးသလုိ ေရးမိခဲ့တယ္ဆုိရင္ ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မစဥ္းစားဘဲေတာ့ ဘာကိုမွ မေရးခဲ့ပါဘူး။ အေတြးအေခၚ ရိွျခင္း မရိွျခင္းကို ဖတ္သူက ဆုံးျဖတ္မယ္လို႔ ခံယူပါတယ္။

ဒီကြန္မန္႔ကိုလည္း က်ေနာ့္ရဲ့ ပို႔စ္ `စိတ္မသက္သာျခင္းမ်ား´ မွာပဲ အမည္မသိ တေယာက္က ေရးခဲ့ပါတယ္။

သူက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့တယ္ဆုိတာ အတိအက် မသိႏိုင္ေပမယ့္ အလြန္အင္မတန္ ႐ုပ္ဆိုးလွပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကို ဆန္႔က်င္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေထာက္ခံသည္ ျဖစ္ေစ လူအမ်ား လာေရာက္ ဖတ္ရွဳေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာမွာ ဒီလုိ မေရးသင့္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္။

ပုိၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတာက စကားလိမ္နဲ႔ ေျပာထားတဲ့ (နားနဲ႔မနာ ဖ၀ါးနဲ႔ နာပါ ခင္ဗ်ာ) `ကိုမိုးကိုေလ… တပ္မေတာ္သားမ်ား´ ဆိုတဲ့ စကားလုံး အသုံးအစြဲပါ။

တပ္မေတာ္က တပ္မေတာ္သားတုိင္း လူဆိုးေတြလို႔ က်ေနာ္ မယုံၾကည္ပါဘူး။ ကို bluephoenix ေျပာခဲ့သလို ေကာင္းတဲ့လူ ရိွသလို ဆုိးတဲ့ လူလဲ ရိွမွာပါ။ ျပည္သူနဲ႔ တသားတည္း ရိွလိုတဲ့ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားေတြလဲ တပ္မေတာ္မွာ ရိွေနအုံးမွာ ဧကန္ မလြဲပါ။ တကယ္ေတာ့ တပ္မေတာ္သားဆုိတာလည္း ျပည္သူက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ျပည္သူပါပဲ။ အဲဒီ စကားဟာ ျပည္သူနဲ႔ တသားတည္း ရိွလိုတဲ့၊ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္သားေတြကိုပါ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပားေစတဲ့ စကား ျဖစ္လို႔ မေျပာသင့္ဘူးလုိ႔ ယူဆပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔တေတြဟာ ဘာကို ရည္ရြယ္ပါသလဲ။ ဘယ္ဘက္က ျဖစ္ေနပါေစ။ အားလုံးကေတာ့ `တုိင္းျပည္ ေကာင္းေအာင္´ လို႔ မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖမယ့္ လူခ်ည္းပါပဲ။ အေရးႀကီးတာက ေစတနာတကယ္မွန္ရင္ ဘယ္သူ႔ကို မဆို ျပည္သူက လက္ခံပါလိမ့္မယ္။

ေရးခဲ့တာ အတန္ငယ္ ရွည္ပါၿပီ။ ဒီပုိ႔စ္ဟာ တဦးတေယာက္ကို ပုဂၢိဳလ္ေရးရာအရ ရန္လို မုန္းတီးလိုစိတ္နဲ႔ ရည္ရြယ္ ေရးသားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္သင့္တယ္ ထင္ျမင္တာကို ခ်ျပ ေဆြးေႏြး႐ုံ သက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထား တူညီခြင့္၊ ကြဲလြဲခြင့္ ရိွပါတယ္။ တခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ ေမာင္နဲ႔ ႏွမ၊ သားနဲ႔ အမိ ျမင္ဖို႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ စကားလုံး အသုံးေတြကုိ သုံးစြဲၿပီး မွတ္ခ်က္ေရးျခင္းကိုေတာ့ အားလုံးကုိယ္စား ေတာင္းပန္ တားျမစ္ပါရေစ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကလိုေစးထူး

ေရးသူ & ဖတ္သူ ...

ကို/မ ku yar nyi ရဲ့ အထက္ပါ မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒီစာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္တခုကို ေရးသူအေနနဲ႔ ဘယ္လို သေဘာထားၾကတယ္ဆိုတာက အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွတတ္တာမိ႔ု က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတာကို တင္ျပပါရေစ။

ဟုတ္ပါတယ္။ မိမိဘေလာ့ဂ္မွာ မိမိေရးခ်င္တာ ေရးပိုင္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးဖုိ႔ပဲ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ထားၾကတာပါ။ ဘယ္သူကမွ လာစိစစ္လို႔ မရတာ ဘေလာ့ဂ္၊ စိစစ္ခြင့္ မရိွတာလည္း ဘေလာ့ဂ္၊ ကိုယ့္အယူအဆ၊ ကိုယ့္အျမင္ကို လြတ္လပ္စြာ ႀကိဳက္သေလာက္ အားရပါးရ ေရးႏိုင္တာ ဘေလာ့ဂ္ပါပဲ။ ဒါကုိ က်ေနာ္ အျပည့္အ၀ လက္ခံပါတယ္။ ျငင္းခ်က္ မထုတ္လုိပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပုံစံကြဲေတြ ရိွပါတယ္။ လူအမ်ားအားလုံးကုိ ဖတ္ခြင့္ျပဳတဲ့ ဘေလာ့ဂ္၊ သီးသန္႔ ဖိတ္ၾကားထားသူမ်ားကိုသာ ဖတ္ခြင့္ျပဳတဲ့ ဘေလာ့ဂ္၊ ဘေလာ့ဂ္ ပိုင္ရွင္က စိစစ္ၿပီးမွ မွတ္ခ်က္ တင္ေပးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္၊ အမည္မဲ့မ်ားကို မွတ္ခ်က္ေရးခြင့္ မေပးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္၊ မည္သူမဆို မွတ္ခ်က္ လြတ္လပ္စြာ ေပးခြင့္ေပးထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ စသျဖင့္ ပုံစံကြဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွပါတယ္။ အဲဒီပုံစံကြဲေတြကို ဘေလာ့ဂ္ကို စတင္ တီထြင္သူက လူေတြရဲ့ စိတ္ကို သိလို႔ ခြဲျခားေပးထားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္။

ခ်စ္သူျခင္းအတြက္သာ သီးသန္႔လုပ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ဒါမွမဟုတ္ ရင္းႏွီးရာ မိတ္ေဆြေတြကိုသာ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြက သူဖတ္ေစခ်င္တဲ့ သူ႔ခ်စ္သူ ဒါမွ မဟုတ္ မိတ္ေဆြေတြကုိသာ သီးသန္႔ ဖိတ္ၾကားျခင္း လုပ္ထားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မဖိတ္ထားတဲ့လူ လာဖတ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။ ကိစၥရွင္းပါတယ္။

အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ လူအမ်ား ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ တင္ထားၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဒါဟာ Public ဘေလာ့ဂ္ပါပဲ။ ကန္႔သတ္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္း တစုံတရာ မရိွတဲ့ အတြက္ တမင္တကာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မေတာ္တဆပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ကို ေရာက္သြားသူ မည္သူမဆို အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ကို ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ရဲ့ အေရးအသားကိုလည္း လြတ္လပ္စြာ ၾကိဳက္ခြင့္ မၾကိဳက္ခြင့္ ရိွပါတယ္။

မွတ္ခ်က္မွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ္ခြင့္ျပဳႏိုင္တဲ့ အတုိင္းအတာ အထိ ဘေလာ့ဂါက ခြင့္ျပဳလုိ႔ရသလို ဖ်က္ခြင့္လဲ ေပးထားပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ရဲ့ သူ႔ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြပါ။ တင္ခ်င္တဲ့စာ တင္ႏိုင္တယ္။ ခြင့္ျပဳခ်င္တဲ့ ကြန္မန္႔ကို ခြင့္ျပဳႏိုင္တယ္။ ဖ်က္ခ်င္တဲ့ ကြန္မန္႔ကုိ ဖ်က္ႏိုင္တယ္။

ဘေလာ့ဂါရဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္နဲ႔ အခြင့္အေရး သို႔တည္းမဟုတ္ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ ဖတ္သူေတြ ဘက္က ရိွသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးကိုလဲ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါတေယာက္က သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ သူတင္ခ်င္တဲ့စာ တင္ခြင့္ရိွသလို လာဖတ္တဲ့လူကလည္း ျမင္ခ်င္သလို ျမင္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ထင္ရင္ ခ်ီးက်ဴးမယ္၊ အျမင္မတူတာေတြ႔ရင္ ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပမယ္၊ အဲဒီအျမင္ေတြကို သက္ဆုိင္ရာ ဘေလာ့ဂ္မွာ မွတ္ခ်က္ေရးၿပီး ထားခဲ့ခ်င္ထားခဲ့ႏိုင္သလို မိမိရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္ကေနလည္း ပို႔စ္တခုအေနနဲ႔ ေခ်ပ တင္ျပခြင့္ ရိွပါတယ္။ ဒါဟာလည္း သူ႔ရဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္ပါပဲ။

`ငါတင္ခ်င္တဲ့စာ တင္မယ္၊ ဖတ္ခ်င္ဖတ္ မဖတ္ခ်င္ေန၊ မေက်နပ္ရင္ လာမဖတ္နဲ႔´ လို႔ လက္လြတ္စပယ္ မေျပာသင့္ပါဘူး။ သူက တင္ခ်င္လို႔ တင္သလို ဖတ္သူကလည္း ဖတ္ခ်င္ဖတ္မယ္၊ မဖတ္ခ်င္မဖတ္ဘူး၊ ခ်ီးက်ဴးခ်င္ ခ်ီးက်ဴးမယ္၊ ကဲ့ရဲ့ခ်င္ ကဲ့ရဲ့မယ္။ ႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ပါပဲ။ မဖတ္ေစခ်င္ရင္ အထက္က တင္ျပထားသလို Public အေနနဲ႔ မတင္ဘဲ မိမိဖတ္ေစခ်င္သူမ်ားကိုသာ ဖိတ္ၾကားၿပီး ျပတာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။

ဒါျဖင့္ရင္ ဆဲဆိုၾကတာကေရာ ဆဲခြင့္ ရိွသလားလုိ႔ ေမးစရာရိွပါတယ္။ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ေတာ့ ဆဲလုိ႔ရပါတယ္။ ဆဲျခင္း မဆဲျခင္းဟာ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ရဲ့ အဆင့္အတန္းပါပဲ။

ေနာက္တခ်က္ တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ မိမိတင္လိုက္တဲ့ စာတပုဒ္အေပၚ ထားသင့္တဲ့ `တာ၀န္ယူမႈ´ ပါ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာကို တင္လိုက္တယ္၊ လူအမ်ားကိုလည္း ဖတ္ခြင့္ျပဳထားတယ္ဆုိရင္ အဲဒီစာကေန ျဖစ္လာတဲ့ ေကာင္းျခင္း ဆုိးျခင္း အားလုံးကို တာ၀န္ယူသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလို တာ၀န္မယူႏိုင္ရင္ အစကတည္းက မတင္႐ုံပါပဲ။ ကိုယ္တင္လိုက္တဲ့ စာကို ဖတ္သူေတြဘက္က ျပန္လည္တုံ႔ျပန္မႈဟာ ခ်ီးက်ဴးခ်က္ေတြ မဟုတ္ဘဲ ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပတာေတြ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွ `မေက်နပ္ရင္ လာမဖတ္နဲ႔´ လို႔ ျပန္ေျပာတာဟာ တာ၀န္ယူလိုစိတ္ ကင္းမဲ့ျခင္း တမ်ိဳးပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ `ကိုယ္နဲ႔ မတူ ရန္သူ´ လို႔ သတ္မွတ္လိုက္ျခင္း တမ်ိဳးပါပဲ။

စာဖတ္သူေတြဆီက ခ်ီးက်ဴးမႈေတြကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မတူညီတဲ့ အျမင္ေတြၾကားမွာ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကေတာ့ ရိွေနမွာပါပဲ။ အဲဒီ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ ကိုယ္နဲ႔ စိတ္တူ၊ အျမင္တူရာအလိုက္ အျပန္အလွန္ အျမင္ဖလွယ္ၾကပါတယ္။ တခါတေလလည္း ျငင္းခုန္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ တူရာစုၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ အစုေလးေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ မထူးဆန္းတဲ့ သဘာ၀ တခုပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြကမွ ကြဲလြဲၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာေပၚက ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ ရိွတဲ့ အရာတခုလို႔ ျမင္ပါတယ္။

အခု က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုလည္း အျမင္ေတြ တူခ်င္မွ တူႏိုင္ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာကေတာ့ က်ေနာ့္အေရးအသား၊ က်ေနာ့္တင္ျပခ်က္ေတြကို လာဖတ္သူတုိင္း ႀကိဳက္သလို ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ ေထာက္ျပႏိုင္ပါတယ္။ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးသင့္တာေတြကို က်ေနာ္ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးၿပီး ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးဖုိ႔ မလိုအပ္တဲ့ ႐ိုင္းပ်မႈေတြကိုေတာ့ လစ္လ်ဴရွဳပါမယ္။ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကလိုေစးထူး

မရယ္ရေသာ ျပက္လုံး…

က်ေနာ္က ျမန္မာဇာတ္ကားေတြကို ႏွစ္သက္ေလ့ရိွပါတယ္။ ျမန္မာကား ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းကို ပုိ႔စ္တခုေတာင္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဇာတ္သိမ္းခန္းကို ႀကိဳသိႏွင့္ေနလဲ နားလည္ေပးစြာနဲ႔ ျမန္မာကားကုိသာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အၾကည့္မ်ားခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္….။

***

မေန႕က ညေနစာစားၿပီးေတာ့ တီဗီြေရွ႕မွာ ခဏထုိင္ရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက ယူလာတဲ့ ျမန္မာကားတေခြကို စက္ထဲ ထည့္ၾကည့္မိပါတယ္။ ကားနာမည္က `အမုန္းေႂကြး´ ပါ။ သူထူးစံ၊ ၾကည္လဲ့လဲ့ဦး၊ ခ်ိဳၿပဳံးတုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတာပါ။

မိဘေမတၱာကို သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ အဲဒီကားက ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္အရ ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး။ အေမအသက္ရွင္စဥ္က အေမ့စကားနားမေထာင္တဲ့ သားဆုိးတေယာက္ အေမမရိွေတာ့မွ ဒုကၡေပါင္းစုံ ေတြ႔ရတာကို ျမန္မာကားေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ ပုံေသနည္းအတုိင္း ႐ုိက္ျပထားတာပါပဲ။

ထူးျခားတာက အဲဒီဇာတ္လမ္းမလာမီက ေၾကာ္ျငာပါ။ အဆိုေတာ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဇာ္၀မ္း ဦးစီးၿပီး ခြန္းဆင့္ေနျခည္က ေခါင္းေဆာင္ မင္းသမီးလုပ္တဲ့ `တုိ႔သႀကၤန္အၿငိမ့္၊ 2007´ ေၾကာ္ျငာက လူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ့ ျပက္လုံး တခ်ိဳ႕ကို အျမည္းသေဘာတင္ဆက္ထားတာပါ။ လူရႊင္ေတာ္ေတြက ေကာင္းေက်ာ္၊ ထက္ထက္၊ ရွဲဒိုး တုိ႔ အဖြဲ႔ပါ။ သူတုိ႔ရဲ့ ျပက္လုံး သီခ်င္းကို ေအာက္မွာ ရွဳပါ။

(ေဇာ္၀မ္း) `ေဒၚလာေတြ လိုခ်င္တုန္း ~~~ သြားၾက သြားၾက ~~~ ျမန္မာျပည္ အလုပ္မရွား ~~~ ျပည္ပ သြားၾက ~~~ တို႔ျပည္တြင္းမွာ စတိုင္လ္ေတြထြား ~~~ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ၾကမ္းသမား ~~~ စားပြဲထိုးေနတာ ေအာက္တန္းက် ~~~ လူတကာ အႏွိမ္ခံ လုပ္စားရ ~~~ မရွက္ဘူးလား မရွက္ဘူးလား ~~~ ရိွဳးေဂ်ာ့သမား ဘ၀ ~~~ ေခၽြးဒီးဒီးက် ေျပးရလႊားရ ~~~ ဒုကၡ၊ သူ႕ဘ၀ ဂုဏ္ငယ္လွ ~~~´

(ေကာင္းထက္) `ေဒၚလာ ေဒၚလာ တေဒၚလာတဲ့~~~ ေအာ္ကာ ေမွ်ာ္ကာ မက္ေနၾကတဲ့ ~~~ လူေတြအေၾကာင္း ေျပာျပမယ္~~~ (ေျပာျပစမ္းပါကြယ္) ~~~ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္တြင္း တလႊား ~~~ အလုပ္အကိုင္ေတြ မ်ားမွမ်ား~~~ ျပည္တြင္း အလုပ္ကို အလုပ္မထင္ ~~~ ရွိဳးေဂ်ာ့သြားဖို႔ျပင္ ~~~ အရင္ေပးရမည္ သိန္းဆယ္ခ်ီ ~~~ ႀကံဖန္ေပးၾကသည္ ~~~ ဟိုကိုေရာက္ေတာ့ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရ ေအာက္က် ေနာက္က် အႏွိမ္ခံဘ၀~~~

***

ျမန္မာ ဇာတ္ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ဇာတ္ေကာင္ေနရာက အဓိက ဇာတ္ေဆာင္မင္းသားဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးရဲ့၊ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္ တေယာက္ေယာက္ကို ႏိုင္ငံျခားျပန္ အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေစၿပီ ဆိုရင္ အဲဒီႏိုင္ငံျခားျပန္က အဂၤလိပ္စကားကို မပီမသ ကိုးယို႔ကားယား ေျပာျပလား ျပရဲ့၊ အ၀တ္အစားကိုးယို႔ကားယား ၀တ္ျပလား ျပရဲ့ ေတြ႔ရေလ့ရိွပါတယ္။

က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ အထက္က လူရႊင္ေတာ္ေတြ ျပက္လုံးထုတ္သလို ႏိုင္ငံျခားကို အလုပ္ထြက္လုပ္သူ ျမန္မာတိုင္းဟာ ေဒၚလာမက္လို႔ပါလား။ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ ရိွဳးေဂ်ာ့ဆိုသူတုိင္းဟာ ျပည္တြင္းက အလုပ္ကို အလုပ္လုိ႔ မထင္သူမ်ားပါလား။

ေက်ာင္းသာ ၿပီးသြားတယ္၊ ဘယ္မွာမွ အလုပ္ေလွ်ာက္လို႔ မရလုိ႔ ဒီအတိုင္း ထုိင္ေနရတဲ့ ဘြဲ႕ရ အလုပ္လက္မဲ့ေတြ၊ ဆိုက္ကားနင္းေနရတဲ့ ဘြဲ႔ရေတြ၊ ပန္းရံလုပ္ေနရတဲ့ ဘြဲ႔ရေတြ၊ အဲဒီလူေတြ စတိုင္လ္ထြားႏိုင္ဖို႔အတြက္ သူတုိ႔သင္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔တန္တဲ့၊ တနည္းအားျဖင့္ သူတုိ႔နဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ လစာေငြေပးႏိုင္ေလာက္တဲ့ အလုပ္ေတြ ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္ပဲ ေပါမ်ားပါရဲ့လား။

တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာၾကတဲ့ ျမန္မာလူငယ္တုိင္း ဘယ္သူကမွ ကုိယ့္အိုးကုိယ့္အိမ္၊ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကို ေနရင္းထုိင္ရင္းနဲ႔ စြန္႔ခြာခ်င္ၾကမယ္လုိ႕ က်ေနာ္မထင္ပါဘူး။ သူေဌးသူႂကြယ္မျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ တင့္ေတာင္းတင့္တယ္နဲ႔ ေနႏိုင္စားႏိုင္မယ့္ အေနအထားမ်ိဳး ရိွႏိုင္တဲ့ အလုပ္ကေလးသာ ရိွေနရင္ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူကမွ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ တကူးတကနဲ႔ မ်က္ႏွာလာအငယ္ခံၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာၾကသူ သူတို႔အေခၚ ရိွဳးေဂ်ာ့သမားတုိင္းလဲ အလုပ္ၾကမ္းခ်ည္း လုပ္ေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ သက္ေတာင့္သက္သာလုပ္လို႔ လစာေကာင္းေကာင္း ရေနၾကတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္တာနဲ႔ပဲ ေနရင္းထိုင္ရင္းနဲ႔ ေအာက္က်ေနသေယာင္ေယာင္…။

ေအာက္ေျခသိမ္း အလုပ္လုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ေငြရွာေနရတဲ့ ျမန္မာေတြဟာလဲ ကုိယ့္တုိင္းျပည္က အလုပ္ကို အထင္မၾကီးလို႔ အဲဒီလုိ မ်က္ႏွာငယ္ခံ လုပ္ေနၾကတယ္လို႔ က်ေနာ္မထင္ပါဘူး။ အေျခအေနက မတတ္သာလြန္းလို႔သာ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ကာလတခုတာျဖစ္ျဖစ္ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာ လာအငယ္ခံေနရတာပါ။ သူမ်ားတုိင္းျပည္ ဘယ္ေလာက္ပဲ တိုးတက္ေနပါေစ၊ အခ်ိန္တန္ရင္ လူတုိင္း ကုိယ့္တုိင္းျပည္ပဲ ကုိယ္ျပန္ခ်င္ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။

အခုေတာ့ ထစ္ခနဲရိွ ဒါေတြပဲ ျပက္၊ အင္မတန္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဆင္ဆာေတြ ရိွေနလုိ႔ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျပက္ရတာကို နားလည္ေပမယ့္ တကယ့္အေျခအေနမွန္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳထားေတာ့ သူတို႔ျပက္လုံးေတြက မရယ္ရတဲ့ အျပင္ စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတာင္ ေကာင္းလွပါတယ္။

တခါတခါက်ေတာ့လဲ က်ေနာ္ကပဲ အေတြးေခ်ာ္သလားမသိ…။ အဲဒီလို တကယ့္အေျခအေနမွန္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး မရယ္ရတဲ့ ျပက္လုံးေတြ ထုတ္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြက ပုိလို႔ေတာင္ ေအာင္ျမင္ေနသလားပါပဲ။ ဟိုျပဇာတ္ျပကြက္ထဲကလို `အက်အဆုံးေတြ မ်ားေနတယ္၊ ဖားတက္တက္၊ ဖားတက္တက္´ ဆိုတဲ့ ပုံစံကိုမ်ား က်င့္သုံးေနသလားေတာ့ မဆုိႏိုင္။ သို႔ေသာ္…။

သုိ႔ေသာ္ေပါ့ဗ်ာ…။

ကလိုေစးထူး

သတင္းစာထဲမွာ…

သတင္းစာ တရက္မဖတ္တာဟာ တေခတ္ေနာက္က်တာနဲ႔ တူပါသတဲ့။

အဲဒီလို ဖတ္မွတ္ခဲ့ရဖူးေတာ့ သတင္းစာ အစုံစုံကို လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဧၿပီလ (၁၁)ရက္ေန႔ထုတ္ ေၾကးမုံ သတင္းစာကို ဖတ္မိေတာ့ အဲဒီပုံေလးကို ေခါင္းစီးမွာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

ပုံ အညြန္းစာမွာေတာ့ ` ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျမင့္ေဆြ မရမ္းကုန္း ၿမိဳ႔နယ္ရိွ ကိုယ္တုိင္ထုတ္လုပ္သူမ်ား၏ အခြန္လြတ္ေစ်းတြင္ ခင္းက်င္းေရာင္းခ်ေနမႈမ်ားကို ၾကည့္ရွဳစစ္ေဆးစဥ္´ လို႔ ေဖာ္ျပထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီသတင္းမွာ က်ေနာ္ စိတ္၀င္စားမိတဲ့ အသုံးအႏႈံးတခုကေတာ့`ကုိယ္တုိင္ ထုတ္လုပ္သူမ်ား၏´ ဆိုတဲ့ စကားလုံးပါ။ ဒါျဖင့္ ပုံမွာပါတဲ့ သူတုိ႔ရဲ့ အစစ္ေဆးကို ခံေနရသူေတြဟာ ဆန္ကို ကိုယ္တုိင္ ထုတ္လုပ္သူမ်ားလို႔ ေျပာခ်င္တာမ်ားလား။ ဆန္ကို ကို္ယ္တုိင္ ထုတ္လုပ္တဲ့လူေတြဆိုရင္ေတာ့ လယ္သမားေတြမ်ားလားမသိ။ ဒါျဖင့္ လယ္သမားေတြက မရမ္းကုန္းမွာ ကိုယ္တုိင္လာေရာင္းတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မရမ္းကုန္းက ျပည္သူေတြက လယ္ကို ကိုယ္တုိင္ စိုက္ပ်ိဳး၊ ရိတ္သိမ္း၊ ေျခြေလွ႔ ထုတ္လုပ္ေရာင္းတာလား။ တမ်ိဳးေတာ့ တမ်ိဳးၾကီးပါပဲ။

အခြန္လြတ္တယ္ ဆိုတာကေရာ ဘယ္လိုလြတ္တာမ်ားပါလိမ့္ လို႔ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ေစ်းေကာက္ေတြ ဘာေတြ မေကာက္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆုိင္ခန္းေၾကး၊ ေနရာေၾကးေတြ မေကာက္တာလား။ အခြန္လြတ္ေစ်းနဲ႔ အခြန္မလြတ္ေစ်းရဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကြာဟမႈကေရာ ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ့္။ အခြန္လြတ္ေစ်းမွာ ေစ်း၀ယ္ရင္ ျပည္သူေတြအတြက္ ေစ်းသက္သာတယ္ဆုိရင္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ရိွရိွသမွ် ေစ်းေတြကို အခြန္လြတ္လို႔ေရာ မရေပဘူးလား။ လြတ္မယ့္လြတ္ေတာ့ အကုန္လြတ္ေပါ့။

ပုံကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့ ဆုိင္ေပၚက မ်က္ႏွာထားမသာမယာနဲ႔ လုလင္၊ စိုးရိမ္မကင္းတဲ့ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ဆိုင္ရွင္ ျဖစ္ဟန္တူသူ အမ်ိဳးသမီး၊ သူတုိ႔ေရွ႔မွာေတာ့ ေစ်း၀ယ္ မဟုတ္၊ ေစ်းသည္လဲ မဟုတ္တဲ့ တံဆိပ္ေပါင္းစုံ ရင္ဘတ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဆိုသူက ကိုယ္ေယာင္ကိုယ္၀ါ ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ အခန္႔သား ရပ္လုိ႔။ စတိုင္လ္ကလဲ ထြားပါေပ့။ ရွဳးဖိနပ္က ေျပာင္ေျပာင္၊ လက္ကိုေနာက္ပစ္လို႔ ၿပဳံးစစၿပီတီတီ မ်က္ႏွာထားက မင္းသားႀကီး ေက်ာ္ေဆြလိုလို၊ ညႊန္႔၀င္းလိုလို။

အႏွီပုဂၢိဳလ္ရဲ့ ေဘးဘီကို ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ညာဘက္ ကပ္ရက္မွာက အဆီယစ္ေနတဲ့ ဖားခုန္ညင္းႀကီးတေကာင္ရဲ့ စပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာထား၊ ပုဆိုးမညီမညာ၀တ္ထားတဲ့ စားဖားေပါက္စ ၾက့ံဖြတ္တခ်ိဳ႔၊ စည္ပင္သာယာမွ ျဖစ္ဟန္တူသူ လူတေယာက္ စသျဖင့္ ပုံရိပ္ေတြက စည္းခ်က္မညီတဲ့ ကကြက္တခုလို မ်က္စိထဲကို ကိုးလုိးကန္႔လန္႔ ၀င္ေရာက္လာပါတယ္။

သူတုိ႔တေတြရဲ့ အေနာက္ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ပုံရဲ့ ညာဘက္ေထာင့္မွာ နယ္ေျမခံျဖစ္ဟန္တူသူ ျပည္သူမ်ား၊ ေစ်း၀ယ္ဖုိ႔ ေစာင့္ေနၾကတာမ်ားလားမသိ၊ လာစစ္ေဆးတဲ့ အခ်ိန္က မနက္ပိုင္းဆုိေတာ့ ေစ်းေရာင္း၊ ေစ်း၀ယ္အမ်ားဆုံး လုပ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အဓိကအားျဖင့္ေတာ့ စားကုန္ေတြကို လာ၀ယ္သူ မ်ားၾကမွာ အေသအခ်ာေနမွာ။ လူႀကီးဆိုသူေတြ လာစစ္တာၿပီးမွ ေစ်း၀ယ္ရမွာမို႔ ေန႔လည္စာ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ေနာက္က်ေရာ့ထင့္။

သူတုိ႔ရဲ့ အေပၚနားခပ္က်က် လမ္းတခုေပၚမွာေတာ့ ကားအေကာင္းစား တစီးနဲ႔ အဲဒီကားနားမွာ ရပ္ေနၾကတဲ့ လူတစု၊ ဟိုပုဂိၢဳလ္ႀကီးရဲ့ ေနာက္ေတာ္ပါးေတြ ထင္ရဲ့။ ကားကိုၾကည့္ရတာ တျမန္ႏွစ္မ်ားဆီက ျမန္မာတျပည္လုံးမွာ သိမ္းယူခဲ့တဲ့ လိုင္စင္မဲ့ ကားေတြထဲက တစီးမ်ား ျဖစ္ေနေလမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တေယာက္ေယာက္က ဆက္သထားတာမ်ားလား။ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ လစာေငြနဲ႔ ၀ယ္ထားတာမ်ားလား၊ ကိုယ္ပိုင္လစာေငြနဲ႔ ဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၿခိဳးၿခံရရွာမွာပဲ။ ဒါနဲ႔ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ့ လစာက ဘယ္ေလာက္ပါလိမ့္။

ပုံကိုၾကည့္ရတာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္လာတာနဲ႔ ေအာက္ကိုဆြဲခ် ေရႊ့႔လုိက္ေတာ့ `ျပည္သူ႔ သေဘာထား´ ဆိုတဲ့ စာတန္းက ဘြားကနဲ ေပၚလာပါတယ္။ ဘာတဲ့..။

`ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးႏွင့္ တုိးတက္ေရးကို ေႏွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးသူမ်ားအား ဆန္႔က်င္ၾက´ တဲ့။

ဒါ..ဟုတ္တာေပါ့၊ ဆန္႔က်င္ရမွာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ အေပၚက ပုံကို တခါထပ္ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ အိုက္တင္အျပည့္နဲ႔ ဟိုပုဂၢိဳလ္က ေပၚလာျပန္ရဲ့။

ကလိုေစးထူး

အျမင္မရိုင္း.... ဆင္တိုင္း တင့္ေစ.....

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က ထင္ပါတယ္။ မဂၢဇင္းစာအုပ္ တခုထဲက ကာတြန္းတခုကို ေတာ္ေတာ္ၾကီး သေဘာက်သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီကာတြန္းက ေလးကြက္၊ တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ ပထမတကြက္မွာ မင္းညီမင္းသား ၀တ္စုံနဲ႔ လူႀကီးတေယာက္က ေယာင္ထုံး၊ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၊ တိုက္ပုံနဲ႔ လူႀကီးကို လက္ညိွးေငါက္ေငါက္ ထုိးလို႔ `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယ တကြက္မွာကေတာ့ ပထမတကြက္မွာ အေျပာခံရတဲ့ လူႀကီးက ဘိုေကဆံပင္ကို ေျပာင္ေနေအာင္ ဖီးလို႔ ဖေလဇာကုတ္၀တ္ ရွဴးဖိနပ္စီးထားတဲ့ လူကို ေစာေစာကလို `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ လက္ညိွးႀကီး ထိုးလို႔ ေျပာျပန္ပါတယ္။ တတိယ အကြက္မွာေတာ့ ဘိုေကနဲ႔ လူက ဆံပင္ဂုတ္ေထာက္၊ ေခါင္းေလာင္း ေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားတဲ့ လူငယ္ကို `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ လက္ညိွဳး ထုိးလို႔ ေျပာျပန္ပါတယ္။ စတုတၳအကြက္မွာေတာ့ ေခါင္းေလာင္းေဘာင္းဘီ၀တ္ လူငယ္က ဟိုလူႀကီးသုံးေယာက္ကို ေက်ာခိုင္းထားၿပီး သူက `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ ေျပာရမယ့္ ေနာက္လူကို ေမွ်ာ္ေနတဲ့ပုံကို ေရးဆြဲထားပါတယ္။ အဲဒီကာတြန္းေလးဟာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ `ေခတ္ရဲ့ ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈ´ ကို ရိုးရွင္းစြာ ေဖာ္ျပေနတယ္လို႔ ခံစားမိလိုက္ရပါတယ္။ တေလာတုန္းက စာအုပ္ပုံကို ေမႊေႏွာက္လုိ႔ အေဟာင္းအျမင္းေလးေတြ လွန္ေလွာဖတ္ရွဳမိေတာ့ ၁၉၉၉ခုႏွစ္ထုတ္ သင့္ဘ၀မဂၢဇင္း၊ အမွတ္စဥ္(၁၀)မွာ ဆရာမ `ဂ်ဴး´ ေရးသားခဲ့တဲ့ `မေတာ္တေရာ္´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရွဳမိပါတယ္။ အဲဒီ ေဆာင္းပါးရဲ့ အဓိက ေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာျပကၡဒိန္မ်ားက ျမန္မာ မင္းသမီးေလးေတြရဲ့ ရင္အသားေပး၊ တင္အသားေပး မေတာ္တေရာ္ ဟန္ပန္အေနအထားကို ေထာက္ျပ ေရးသားထားတာပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြရဲ့ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို ေရးထားပါတယ္။ (ေနာက္မ်ားမွာ အဲဒီ ေဆာင္းပါးကို စာရုိက္ၿပီး တင္ေပးပါဦးမယ္)။ မေန႔ကေတာ့ ပ်က္ေနတာ ၾကာလွၿပီ ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီး ၀က္ဘ္ဆိုက္တခုရဲ့ ဖိုရမ္ကို သြားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဖိုရမ္ထဲမွာ ယေန႔ေခတ္ျမန္မာ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတခ်ိဳ႔ရဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို ဘ၀င္မက်တဲ့ တေယာက္က အဲဒီလိုပုံေတြ မတင္သင့္ေၾကာင့္ အစျပဳေရးသားရာကေန အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾက၊ ျငင္းခုန္ၾကတာကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေခတ္ႀကီးက ေရစီးတခုလိုပဲ စီးဆင္းေနပါတယ္။ အဲဒီ ေရစီးထဲမွာ လူေတြက လိုက္ပါစီးေမ်ာရင္းနဲ႔ ေခတ္နဲ႔ အညီ ေနထုိင္သြားၾကရင္း လူ႔ေဘာင္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမ႔ြေလ်ာ္ရပါတယ္။ မိမိလက္ရိွေနထုိင္တဲ့ ေခတ္နဲ႔ အသားက်စြာ ေနထုိင္ႏိုင္ေလေလ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေလေလပါ။ သို႔ေသာ္..၊ အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္ရာမွာ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီျခင္းနဲ႔ ေခတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ၀တ္စားဆင္ယင္ျခင္းကေတာ့ အကြာၾကီးကြာလွပါတယ္။ လူျမင္ကြင္းမွာ မျမင္အပ္၊ မျပအပ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းေတြကို မလု႔ံတလုံ၊ မေပၚ့တေပၚ ၀တ္ဆင္ျခင္းဟာ ေလာ္လီေသာ ၀တ္စားမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေခတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈ မဟုတ္ပါ။ ေခတ္ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးေသာ `လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီမႈ´ သက္သက္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ..ဒါျဖင့္..။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ လုံမေတြ ေရွးေရွးတုန္းကလို ထိုင္မသိမ္း အက်ီၤေတြ၀တ္၊ ဆံၿမိတ္ႀကီးေတြ အစီအရီခ်လို႔ လမ္းသြားရင္လဲ ဆင္မယဥ္သာေလး လွမ္း..။ အင္း… ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ မျဖစ္လွေသးပါ။ က်ေနာ့္ေရွ႔မွာ ျမန္မာမိန္းမပ်ိဳတေယာက္ ေဘာင္းဘီရွည္ေလးနဲ႔၊ အက်ီၤကလဲ အခုေခတ္ေပၚပင္ေပါ့၊ လွတပတေလး ၀တ္ထားတာကို ေတြ႔ရင္ `ေအာ္.. တယ္ေခတ္မီၿပီး ေခ်ာပါ့၊ လွပါ့´ လို႔ စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးေထာပနာျပဳရင္း ၾကည့္မိပါမယ္။ အဲ.. မလုံ႔တလုံ ဆိုရင္ေရာ.. ?။ ဟုတ္ကဲ့… ၾကည့္တာကေတာ့ ၾကည့္မိမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ပုံျခင္းရဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြကေတာ့ ကြာသြားပါလိမ့္မယ္။ မိုးသူေအာင္က ေရကူး၀တ္စုံေလး ၀တ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ လိုအပ္ခ်က္အရပါ။ သူေရကူးၿပိဳင္ေတာ့ ေရကူး၀တ္စုံ၀တ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆို.. ျပကၡဒိန္တခုခုမွာ ေရကူး၀တ္စုံနဲ႔ မိုးသူေအာင္က ေရထဲကို ေပါင္တံေလး အစင္းသားနဲ႔ ဒုိင္ဗင္ပစ္တဲ့ ပုံေလး ေဖာ္ျပထားရင္ေရာ..??။ ဒါလည္း ျပႆနာ မရိွလွေသးပါ။ သူက ေရကူးမယ္ကိုး။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတေယာက္က အ၀တ္အစား မလု႔ံတလုံနဲ႔ ကိုယ္ေနဟန္ထား ေကာ့ေကာ္ကံကားပုံ ရိုက္လုိ႔ ပုရိသမ်ားကို တမ်ိဳးတမည္ေသာ ဆြဲေဆာင္မႈ ရိွေစတဲ့ ျပကၡဒိန္ထုတ္ရင္ေတာ့ ဒါဟာ ေလာ္လီလွ်ပ္ေပၚေသာ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈသာလွ်င္ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္။ ေခတ္မီျခင္း နဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္ပါ။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးဆိုတာက လူသိမ်ားလွတာမို႔ ပိုလုိ႔ေတာင္ ဆင္ျခင္သင့္လွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျငင္းခုန္ၾကတာေတြကို ေတြ႔ဖူးတာ မနည္းေတာ့ပါဘူး။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ ေခတ္ဆိုတာကိုလည္း ေမ့မထားသင့္သလို `အရွက္အေၾကာက္ ဟီရိၾသတၱပ´ တရားဆိုတာကိုလည္း ထိန္းသိမ္းသင့္လွပါတယ္။ ရင္ဖုံးအက်ီၤေလးနဲ႔ ျမန္မာမေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသလို ဂ်င္းပင္နဲ႔ စပို႔ရွပ္၀တ္ ျမန္မာမေလးသည္လည္း ေခတ္မီမီလွပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ္ မလုံ႔တလုံ ၀တ္ျခင္းဟာေတာ့ ေခတ္မီျခင္း လုံး၀ မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာမေလးမ်ား ေခတ္နဲ႔ အညီ၊ အျမင္မရုိင္း ဆင္တုိင္း တင့္ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ....။ ကလိုေစးထူး