Wednesday, June 11, 2008

အေတြးစမ်ား…(၆)


က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္တုန္းက `စစ္တပ္ထဲမွာ´ ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္အတြဲ (၄) ပုဒ္ကို ေရးျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မေန႔ကေတာ့ တျခားဘေလာ့ဂ္ေတြကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္ရင္းနဲ႔ တစုံတခုကို သတိရမိလို႔ အဲဒီေဆာင္းပါးကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ `စစ္တပ္ထဲမွာ´ ပို႔စ္ေတြကို ထပ္မံ အားျဖည့္ေရးစရာ အခ်က္အလက္ေတြ မ်ားစြာ က်န္ေနေသးတယ္ ဆိုတာကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ မ်ားမၾကာမီမွာ ထပ္ေရးဖို႔အတြက္ ေတးထားလိုက္ပါရဲ့။

ျမန္မာစကားပုံမွာ `သူ႔ဆန္စားေတာ့ ရဲရတယ္´ ဆိုတာေလး ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားစရာက ကုိယ္စားမိတဲ့ သူ႔ဆန္ဆိုတာက သူကေကၽြးေနတာမွ ဟုတ္ရဲ့လား၊ အဲဒီ သူဆိုတဲ့ လူႀကီးကေရာ ကုိယ့္ကို ေကၽြးေနတဲ့ ဆန္ကို ဘယ္ကေန ရလာတာလဲ ဆုိတာကို ေတြးစရာပါ။ ကုိယ္စားေနတဲ့ `သူ႔ဆန္´ ဆိုတာရဲ့ မူလ လားရာ အရပ္ကို သိပါလ်က္နဲ႔ တလြဲဆံပင္ေကာင္းၿပီး ရဲတာမ်ိဳးကေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပလွတဲ့အျပင္ လူရယ္စရာလဲ ေကာင္းပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ေတြ စာေတြ ေရးတဲ့အခါမွာ တခါတေလက်ရင္ က်ေနာ္တို႔ကို ေထာက္ခံအားေပးသူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ ရိွသလို ဆန္႔က်င္တုန္႔ျပန္သူေတြနဲ႔လဲ ႀကဳံရေလ့ ရိွတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြ အျပင္ကမွ ေနာက္ထပ္ ႀကဳံႏိုင္ရေသးတာက က်ေနာ္တုိ႔ကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေနတဲ့ လူအမ်ားႀကီးကိုပါ။ ဆိုၾကပါစို႔…၊ အဲဒီလို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြက ဟိုဘက္ကို ၅၀ ဒီဘက္ကုိ ၅၀ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ေရးလိုက္တဲ့ စာတေၾကာင္း၊ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ေၾကာင့္ ဒီဘက္ကုိ ၆၀၊ ဒီထက္ပိုၿပီး ၇၀၊ ၈၀ ေနာက္ဆုံး ၁၀၀ အျပည့္ ျဖစ္လာႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ပါးနပ္တဲ့ စည္း႐ုံးမႈေတာ့ လိုပါတယ္။

`ေဟာဒီမွာၾကည့္၊ ငါ ဒါကို ယုံၾကည္တယ္၊ ဟိုဘက္ကေကာင္ေတြကို ၾကည့္လုိက္စမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲ၊ မင္းလဲ ငါ့ဘက္က ပါစမ္းပါ၊ ငါ့ဘက္က မပါရင္ေတာ့ မင္းလဲ ဟိုေကာင္ေတြနဲ႔ အတူတူပဲဲ ေနမွာပဲ´ ဆိုတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္မႈမ်ိဳးဆန္တဲ့ အေရးအသားေတြဟာ ကုိယ့္ဘက္ကို နဂိုကတည္းက ၇၀% ေလာက္ ပါခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ႏွင့္ေနၿပီးသား လူေတြကိုေတာင္ ဆုံးရွဳံးသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ စဥ္းစားသင့္တာေတာ့ အမွန္ပါ။

`ဟိုေကာင္ေတြက ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ၊ မင္းတုိ႔ အဲလိုလုပ္ေနလို႔ ျဖစ္မလားကြ၊ ဘယ့္ႏွယ့္၀ိုင္းပါ၊ ဒီ့ႏွယ့္၀ိုင္းပါ´ ဆိုတဲ့ လက္ညိွဳးေငါက္ေငါက္ထုိးေနတဲ့ စကားလုံးေတြေနရာမွာ တမတ္ဖိုး လုပ္ႏိုင္သူကို တက်ပ္ဖိုး လုပ္ႏိုင္တဲ့ အားေတြ ရိွလာေအာင္၊ တက်ပ္ဖိုး စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူကို တရာဖုိး စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူ ျဖစ္လာေအာင္ အားျဖည့္ကူတဲ့ စကားလုံးေတြ ျဖစ္လိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေပလိမ့္မလဲ။ `ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ အလုပ္ျဖစ္မယ္ မထင္ပါဘူး´ လို႔ ေျပာမယ့္ အစား `အဲဒီလို လုပ္ေနတာအျပင္၊ ေဟာဒီ အၾကံဉာဏ္ေကာင္းေတြနဲ႔ပါ ေပါင္းစပ္ၿပီး တို႔ေတြ အတူတူလုပ္ရေအာင္ေလ´ လို႔ ေျပာရင္ နဂို အလုပ္လုပ္ေနသူမွာလဲ အားတက္ေစတဲ့အျပင္၊ ေဘးက မလုပ္ဘဲ ထုိင္ေနသူကိုပါ တခါတည္း ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ အလိုလို စည္း႐ုံးၿပီးသား ျဖစ္ေစမွာပါ။

`အျပဳသေဘာ ခ်ဥ္းကပ္မႈ´ ဆိုတာဟာ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ရဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြကို တိမ္းေစာင္းပစ္လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတေယာက္က ကုိယ့္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတာဟာ သူ႔မွာ ဘာအေၾကာင္းရင္းခံေတြ ရိွေနလို႔ ကုိယ္နဲ႔ မတူရတာလဲဆိုတာကို နားလည္ေပးၾကည့္တာဟာလဲ အျပဳသေဘာတမ်ိဳးပါပဲ။ သူ ဘာေတြ ေျပာခ်င္ေနတာလဲ ဆိုတာကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္ေပးၾကည့္တာနဲ႔တင္ကို ကုိယ့္ကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ သူ႔စိတ္ရဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္း တခ်ိဳ႔ကို (သူမသိလိုက္ခင္မွာ) ဆြဲယူစည္း႐ုံးၿပီးသား ျဖစ္ေနပါၿပီ။

တခ်ိဳ႔က အေၾကာင္းအရာ တခုခုကို ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုရင္ တံခါးခ်ပ္ ဟင္းလင္းဖြင့္ထားတဲ့ အခန္းတခုနဲ႔ တူတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး ေဆြးေႏြးေလ့ရိွပါသတဲ့။ သေဘာကေတာ့ အားလုံးကို ဖြင့္ထားတယ္၊ ဒီေတာ့ ကုိယ္နားလည္ လက္ခံထားတဲ့ ကိစၥရပ္တခုအေပၚကို တဘက္လူက ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆိုးတယ္လို႔ ေျပာသည္ျဖစ္ေစ ခ်င့္ခ်ိန္ေထာက္ရွဳၿပီးေတာ့ တဘက္လူကို နားလည္ေပးတယ္။ သူ႔ဘက္က ခံစားခ်က္ကို စာနာေပးတယ္၊ တဘက္မွာလဲ ကိုယ့္ယုံၾကည္ခ်က္က ဘာလဲဆိုတာကို ဟိုဘက္က လူ သေဘာေပါက္ေအာင္ ျပန္ႀကိဳးစားတယ္။

အေပၚက လူစားမ်ိဳးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေနာက္တမိ်ဳးကေတာ့ တခုခုကို ေျပာၾကဆုိၾက၊ ေဆြးေႏြးၾကမယ္ေဟ့ ဆုိရင္ သူက ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ အသင့္ပါလာတဲ့ ပိတ္ထားတဲ့ စာအိတ္ထဲက စာရြက္ေတြကို တရြက္ၿပီး တရြက္ ထုတ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီစာရြက္ထဲမွာ အသင့္ေရးလာတဲ့ စီရင္ခ်က္ေတြကိုပဲ ဖတ္ျပေနတဲ့ လူနဲ႔ တူပါသတဲ့။ တဘက္လူက ဘာပဲေျပာေျပာ၊ သူ႔လက္ထဲက စာအိတ္ထဲမွာပါလာတဲ့ စာရြက္ေတြသည္သာ သူ႔အသက္၊ အဲဒီ စာရြက္ေတြကို ဖတ္ျပတာက သူ႔အလုပ္ျဖစ္ပါသတဲ့။

ဒီေနရာမွာ တခါတေလက်ရင္ (က်ေနာ္အပါအ၀င္) အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို Open mind ရိွသူလို႔ အထင္သာ ရိွတတ္ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္တမ္းမွာေတာ့ စာအိတ္ထဲက စီရင္ခ်က္ေတြကို ဖတ္ျပမိသလို ျဖစ္ေနတတ္ပါေသးတယ္။ သတိျပဳစရာပါ။

သူတပါးကို အထက္စီးကေနပဲ ေျပာခ်င္ေနတဲ့ လူကုိ မဆက္ဆံခ်င္ဘဲနဲ႔ အလိုက္အထိုက္ ဆက္ဆံရတဲ့ ၀ဋ္ဒုကၡရဲ့ ႀကီးမားမႈကလဲ မစားသာပါဘူး။ ဒီ၀ဋ္ဒုကၡကို အေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ခံဖူးမယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါရဲ့။ ခက္တာက အဲဒီလို လူစားေတြထဲက တေယာက္ေယာက္ကမ်ား အေၾကာင္းအေကာင္း မသင့္လို႔ ေနာင္တေခတ္ရဲ့ ျမန္မာ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္မ်ား ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးကို ေတြးမိလိုက္ေတာ့ အေတာ္ေခါင္းနားပန္းႀကီးမိပါတယ္။

ဟိုေတြးဒီေတြးေတြကို ဟိုေရးဒီေရး ေရးလိုက္တာ စိတ္ထဲမွာ ေပ့ါသလို မေပါ့သလိုေတာ့ ျဖစ္သြားပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက တကယ္ေတာ့ မကုန္ေသးပါဘူး။ အဲဒါေတြကေတာ့ ေနာက္မ်ားမွပဲ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။ ေဆာင္းပါးပုံစံ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရသပုံစံ ျဖစ္ျဖစ္ တခုခုေပါ့…။


ကလိုေစးထူး

7 comments:

Anonymous said...

good post.

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

Right !
Cheers !
sh

Ko Paw said...

ကုိေစးထူး ရဲ႕ ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတဲ့ အခ်က္ကေလးေတြကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

လူေတြကုိ စည္း႐ုံးတဲ့ေနရာမွာ ခ်ဳိသာျခင္း၊ ၾကမ္းတမ္းျခင္း၊ စကားလုံးမာျခင္း၊ တဖက္လူကုိ အျပစ္ဖုိ႕ျခင္း စတာေတြဟာ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ ပါႏုိင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာမွာ အဲသည္လုိ မာမာေျပာျခင္း၊ အျပစ္ဖုိ႔ျခင္းေတြကုိယ္၌က ဆြဲေဆာင္မႈ တမ်ဳိးပါဘဲ။ အေပ်ာ့ဆြဲနဲ႔စည္း႐ုံးတုိင္း ကုိယ့္ဘက္ပါႏုိင္တာမဟုတ္သလုိ….ခပ္မာမာေျပာလုိက္လုိ႔လည္း ထြက္ေျပးသြားတတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ တခါ အေပ်ာ့ဆြဲနဲ႔ စည္း႐ုံးလုိ႔ ပါလာျပန္ေတာ့လည္း ေပ်ာ့တိေပ်ာ့ဖတ္ေတြက အမ်ားသားဗ်ဳိး။ အေရးႀကဳံရင္ အားကုိးလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ တခါတည္း ေနာက္ကုိ လွ်ဳိ၀င္သြားၾကေရာ။ တကယ္က်ရင္ အဲဒီ “ႏႈတ္ခ်ဳိ သွ်ဳိတပါး” တုိ႔၊ “မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ” ဆုိတဲ့ စကားေတြဟာ လူေတြကုိ လိမ္ဘုိ႔၊ မာယာဆင္ဘုိ႔ အားေပးေနသလုိဘဲ။ အာဏာရွင္အစုိးရေတြ ၀ါဒျဖန္႔မႈိင္းေတြမွာ အဲဒီနည္းေတြ အမ်ားဆုံးသုံးသေပါ႔။

က်ေနာ့္အျမင္အရေျပာရရင္ေတာ့ စကားလုံး သုံးစြဲပုံ မာျခင္းေပ်ာ့ျခင္းနဲ႔ တင္ျပပုံသည္ ပဓာနမက်။ ဆုိလုိရင္းကုိ ထိမိေအာင္ေျပာႏုိင္ျခင္းနဲ႔ ကို္ယ္ေပးခ်င္ေသာ မက္ေဆ့ခ်္ (Message) လူေတြဆီ ေရာက္ဘုိ႔သာ ပဓာနက်တယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။ ဆရာႀကီးေလသံနဲ႔ ေျပာတာခ်င္ၾကတာကလည္း ၀ါသနာ ဓါတ္ခံေၾကာင့္ေပါ႔ဗ်ာ။ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမလုပ္ဘူးတဲ့သူေတြ ဆုိရင္ အဲဒီေလသံက ေတာ္႐ုံနဲ႔ မေဖ်ာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဗ်။

ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ကေလးေတြ ပါၾကတဲ့အတြက္ စာေရးသူ ေပးလုိက္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ဟာ အက်ဳိးရွိသလား၊ မရွိလား ဆုိတာကုိ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးမွ လက္ခံသင့္ လက္မခံသင့္ စာဖတ္သူက သူ႔ဘာသာ လြတ္လပ္စြာ ဆုံးျဖတ္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပမာေပးရရင္…..

ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ ေရးဘူးတာရွိတယ္။ (စာသားအတိအက် မမွတ္မိပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွစ္ငါးဆယ္ အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းထဲမွာ ဦးဘခ်ဳိရဲ႕ ေဆာင္းပါးေဟာင္းကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားသည္ကုိ မွတ္မိပါသည္။)

“ႏုိင္ငံေရးဟူသည္ ႏုိင္ငံသားတုိင္း၏ အေရးပင္ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရးကို စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေနသူမ်ားသည္ မိမိ၏ တာ၀န္ကုိ မိမိ ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ေန႐ုံမွ်ျဖစ္၍ သူတုိ႔ကုိ အထူးေက်းဇူးတင္စရာမလုိ။ ႏုိင္ငံေရးကုိအလ်ဥ္း မလုပ္ၾကသူမ်ားသည္ကား ျပည္ေလွးျပည္မႊားမ်ားသာ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ မိမိကုိယ္တုိင္ ႏုိ္င္ငံေရးကုိ မလုပ္႐ုံမွ်မက သူတပါးလုပ္ေနသည္ကုိ လုိက္လံ ပိတ္ပင္ တားဆီးသူမ်ားသည္ တုိင္းျပည္ရန္သူနံပါတ္တစ္ ျဖစ္ေပသည္။” တဲ့။

အဲဒီလုိေျပာခ်လုိက္တာ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘဲ နံေဘးက ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြကုိ ျပည္ေလွးျပည္မႊားလုိ႔ ေျပာလုိက္တာဘဲ။ ၾကားရရင္ နားခါးခ်င္စရာႀကီးပါ။ တမတ္ဖုိးေတာင္မလုပ္ႏုိင္တဲ့လူေတြကုိ ပုိၿပီး ထြက္ေျပးခ်င္ေအာင္ ေျပာတယ္လုိ႔ ထင္စရာပါ။ ဒါေပမယ့္ အႏွစ္သာရကုိ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္တဲ့ အမွန္တရားေပါ႔။ ဆတ္ဆတ္ခါ နာတယ္ဆုိရင္၊ ျပည္ေလွးျပည္မႊားလုိ႔ ေခၚတာမခံခ်င္ရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာင္းလဲၾကေပါ႔၊ ဟုတ္ဘူးလား။

ေနာက္တခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမိန္႕ခြန္းေတြကုိ ေလ့လာၾကည့္လုိက္မယ္ဆုိရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က အေပ်ာ့ဆြဲဆြဲတဲ့ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္။ အမွန္တရားနဲ႔ သစၥာတရားကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလုိ ေျပာတတ္ေသာလူစားျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ စကားလုံးေတြဆုိရင္ ၾကမ္းလြန္းလုိ႔ နားေထာင္ရတာ ေက်ာေတာင္ ခ်မ္းမိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ တကယ္တမ္းက နားေထာင္ေနတဲ့ ဗမာေတြကုိ ဆဲေန ဆူေန၊ လက္ၫႇဳိးထုိးေန၊ ႀကိမ္းေမာင္းေနတာေတြ ျဖစ္လုိ႔ပါဘဲ။ ေဘာလုံးပြဲ ဥပမာတုိ႔၊ ေလွၿပဳိင္ပြဲ ဥပမာတုိ႔၊ လမ္းမေပၚ ေဆး႐ုိးလွမ္းတာတုိ႔၊ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကုိ ထုတ္လုိက္ရတဲ့အေၾကာင္းေတြတုိ႔ စုံလုိ႔ေပါ႔ဗ်ာ။ သံျဖဴဇရပ္မွာ သူ႕တပ္သားေတြကုိ ေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းဆုိရင္ ဖတ္ရတာ အသည္းပါ ေအးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါနဲ႔ဘဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ စည္း႐ုံးေရးညံ့တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘူးေလဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လုိ လူမ်ဳိး ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာလုိ႔လည္း တုိင္းျပည္ မနစ္နာခဲဲ့ရပါဘူးဗ်ာ။

ေဟာေဟာဒုိင္းဒုိင္း ေျပာတတ္ေပမယ့္ ႐ုိးေျဖာင့္ၿပီး အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးကုိ တုိင္းျပည္က ပုိအလုိရွိပါတယ္။ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္နဲ႔ ဘုရားလုိလုိ တရားလုိလုိ….ၿပီးေတာ့ အရည္အခ်င္းက် ထင္သေလာက္မရွိတဲ့ မ႐ုိးမသား ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးကုိ လူႀကိဳက္မ်ားရင္ေတာ့ မ်ားေကာင္းမ်ားမယ္။ ေနာက္ၿပီး လူႀကဳိက္မ်ားေပမယ့္ ကို္ယ္က်ဳိးရွာလြန္းတဲ့လူမ်ဳိး။ မမွန္ကန္တဲ့လူမ်ဳိး။ ဥပမာ….ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သက္ဆင္လုိ လူမ်ဳိး။ အဲဒီေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါဗ်ဳိး။ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ေ၀းေ၀းက ေရွာင္လုိပါတယ္။

တဖက္မွာလည္း “ညီေလး မင္းကုိႏုိင္…” အစခ်ီၿပီး အီးေညႇာင္ပတ္ေညႇာင္ ေရးတတ္တဲ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔ နံတဲ့ ေၾကာင္ခ်ီးငါးမင္းေဆြ လုိ ေဆာင္းပါးရွင္ေတြလည္း ရွိတာဘဲ။ အမွန္တရားမပါတဲ့အခါ သူ႕ေဆာင္းပါးေတြကုိ ဘယ္သူမ်ား ဖတ္လုိ႔လဲ။

တကယ္ကေတာ့ သစၥာသည္သာ အလွတရားပါ။ အမွန္တရားဟာ တန္ဆာမဆင္ဘဲလည္း ႐ုိး႐ုိးေလးနဲ႔ လွပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ ဗုဒၶရဲ႕ လမ္းစဥ္ကုိ ႀကဳိက္သဗ်ဳိ႕။

“မွန္တယ္၊ အက်ဳိးရွိတယ္ ဆုိရင္ နားေထာင္ရသူ ႀကဳိက္ႀကဳိက္မႀကဳိက္ႀကိဳက္ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေျပာဆုိအပ္တယ္” ဆုိတာေလဗ်ာ။

ဒီအင္တာနက္ေခတ္ႀကီးထဲမွာ သိပ္ၿပီး သုိင္းသုိင္း၀ုိင္း၀ုိင္းေရးဘုိ႔ကုိ ေရးတဲ့လူကလည္း အခ်ိန္မေပးႏုိင္၊ ဖတ္တဲ့လူကလည္း အခ်ိန္မေပးႏုိ္င္ဆုိေတာ့ကား စာဖတ္သူကို ေခ်ာ့ေမာ့ဆြဲေခၚေနဘုိ႔ စိတ္မရွည္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဗ်။ ကေလးေတြလည္း မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ (တခါတေလ စိတ္ပါရင္ေတာ့ ေခ်ာ့ေခၚတာေပါ႔ဗ်ာ။)

ဒီေတာ့…...အမွန္တရားကုိဘဲ အားကုိးၿပီး…………ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလုိ ေျပာၾကရတာကုိ ဘေလာ့ဂ္ေတြ လည္ဖတ္ရင္း ေတြ႕ခဲ့ျမင္ခဲ့ရင္ နားလည္ေပးလုိက္ပါဗ်ာ…ဟဲဟဲ။ ဘယ္နည္းနဲ႔ဘဲ စည္း႐ုံးစည္း႐ုံး….အင္တာနက္ေပၚမွာ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ပုိင္ခြင့္ကုိ ျပၾကပါေစဗ်ာ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အမႈိက္ေတြက အမႈိက္ေနရာေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္….
ကုိေပါ။

Anonymous said...

Saya Klo

Keep up with good work!!!

Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.
ကလိုေစးထူး said...

ကိုေပါေရ…
အာ႐ုံေတြ ျပန္႔ေနလို႔ စာေရးလို႔ မရတာနဲ႔ ကိုေပါ ဂရုတစိုက္နဲ႔ လာေရးေပးထားတဲ့ ကြန္မန္႔ကိုပါ အေၾကာင္းျပန္ဖုိ႔ ေနာက္က်ေနခဲ့ရတယ္။ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ကုိေပါ ေျပာတာေတြဟာလဲ ေလ်ာ္ကန္မႈရိွပါတယ္။ တခုရိွတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ေခတ္တုန္းက အေျခအေနနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အခုေခတ္ အေျခအေနေတြ အပုံႀကီးကြာေနသလို လူမ်ိဳးျခားရဲ့ ဖိႏွိပ္မႈကို ေတာ္လွန္ဖို႔ စည္းရုံးရတာနဲ႔ လူမ်ိဳးတူ အခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္မႈေအာက္က ရုန္းထြက္ဖို႔ ဆြဲယူရတာခ်င္းလဲ ကြာလာပါတယ္။ အဲဒီလို ကြာလာတဲ့အတြက္ မေလ်ာ့မတင္း ေစာင္းၾကိဳးညွင္းဆိုသလို ပါးပါးနပ္နပ္ နဲ႔ ကိုယ့္ဘက္ ပါလာေအာင္ စည္းရုံးသင့္တာေတြလဲ ရိွလာပါတယ္။ အေပ်ာ့ဆြဲနဲ႔ နား၀င္ေအာင္ စည္းရုံးတာနဲ႔က ကြာဟမႈ ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ ေရးခဲ့တာလဲ အဲဒီ သေဘာပါပဲ။ ဂရုတစိုက္ ဖတ္ရွဳေ၀ဖန္မႈအတြက္ ေက်းဇူးပါ ကိုေပါေရ။