အိုဘယ့္.... သႀကၤန္....

သႀကၤန္ခါေတာ္ေပ… ရက္ျမတ္မွာေလ.. လွပ်ိဳေဖာ္တသင္းနဲ႔ ေတးသံသာသာ ရင့္က်ဴးေန… ဆီးလို႔သာေလ… ပက္ဖ်န္းမယ္ သႀကၤန္ေရ.. ေအးေအးခ်မ္း လန္းဆန္းၾကေစ… မိတ္အေပါင္း က်န္းမာေၾကာင္းေပ… ေဟာင္းေျခြႏွစ္သစ္ေပ… သႀကၤန္ေရာက္လုပါၿပီ။ ပူျပင္းတဲ့ ျမန္မာ့ တန္ခူးလခါရာသီမွာ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ျဖင့္ သႀကၤန္ရနံ႔ေလးေတြ သင္းပ်႔ံေနမွာ ယုံမွားဖြယ္ မရိွပါဘူး။ ေႏြရဲ့ သရုပ္ေၾကာင့္ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းထေနတဲ့ ေျမျပင္ကို သႀကၤန္မိုးတၿပိဳက္ေလာက္ ရြာလိုက္ရင္ျဖင့္ ပိေတာက္၀ါ၀ါေတြက ပြင့္ဖူးဖို႔ အားယူၾကပါေတာ့မယ္။ တခ်ိဳ႔ေသာ ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ပိေတာက္ပန္းေတြက သႀကၤန္သာၿပီးသြားတယ္၊ ဘာကုိ အလိုမက်တယ္မသိ၊ စိမ္းကားလြန္းလွစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆိတ္လို႔ တိတ္တိတ္ေနပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ သႀကၤန္ မေရာက္ႏွင့္မီကပင္ အားရပါးရႀကီး ပြင့္လန္းလို႔ သႀကၤန္အလာကို ရႊင္လန္းျမဴးထူးစြာ ႀကိဳႏွင့္ခဲ့ပါပေကာ။ သႀကၤန္ခ်ိန္ခါ ေရာက္လုနီးလာေတာ့ စိတ္ေတြက ေခြယိုင္လုလုနဲ႔ ေ၀းေနဆဲ ျမန္ေရႊျပည္မွာ ေပ်ာ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ သႀကၤန္ပြဲေတြကို တမ္းတမွန္းဆမိပါတယ္။ ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ သႀကၤန္ေတြက ၿမိဳ႔ျပ၊ ေက်းလက္ စုံလင္သလို ျပည္ပေရာက္လာေတာ့လည္း ျပည္ပသႀကၤန္ေပါ့။ ၿမိဳ႔ျပသႀကၤန္ သႀကၤန္မွာ ေရပက္ရေကာင္းမွန္း သိတတ္စ အရြယ္မွာတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ကို ေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ပါၿပီ။ သႀကၤန္ေရာက္ခါနီးရင္ ေဖေဖေမေမဆီမွာ ေရျပြတ္ ၀ယ္ေပးဖို႔ပူဆာ၊ သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္ေရွ႔မွာ ေရပုံးတလုံးခ်၊ လာသမွ်လူ ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို၊ ကိုကိုမမ အားလုံးကုိ ေရျပြတ္နဲ႔ လိုက္ထိုးပါတယ္။ အဲဒီအရြယ္မွာ သိခဲ့တာကေတာ့ သႀကၤန္ဆိုတာဟာ ေရပက္ဖုိ႔သာ..။ အသက္ ဆယ္ႏွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ ေရာက္လာေတာ့ သႀကၤန္မွာ ေရပက္ဖို႔ဆိုတာအျပင္ `သႀကၤန္သံခ်ပ္´ ဆိုတာကိုပါ နားေထာင္တတ္လာပါတယ္။ က်ေနာ္ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႔မွာ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ပေဒသာ ရုပ္ရွင္ရုံအနီးနဲ႔ ေ၀ဇယႏၱာလမ္းနဲ႔ သုတလမ္းဆုံ အနီးမွာ သႀကၤန္အလွျပယာဥ္ ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပရာ မ႑ပ္ႀကီးေတြမွာ သံခ်ပ္ေတြ နားေထာင္ရပါတယ္။ ေန႔လည္ဖက္က်ေတာ့ ေရကစား၊ ညဖက္ေရာက္ရင္ေတာ့ သုတလမ္းထိပ္က မ႑ပ္မွာ သံခ်ပ္ သြားနားေထာင္ပါတယ္။ ဆုေတြကလည္း စုံလွပါတယ္။ စြယ္စုံဆု၊ အလွျပယာဥ္ဆု၊ သံခ်ပ္ဆု စသည္စသည္ေပါ့။ စြယ္စုံဆုကေတာ့ ဆုေၾကးအမ်ားဆုံးပါ။ အလွျပယာဥ္ေတြကလည္း ၿမိဳ႔နယ္ အစုံစုံမွာ လိုက္ၿပိဳင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ရတဲ့ သႀကၤန္အလွျပယာဥ္ အဖြဲ႔ ႏွစ္ခု ရိွခဲ့ပါတယ္။ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႔နယ္က လာၿပိဳင္တဲ့ `ေလာကနတ္´ ယာဥ္နဲ႔ သံခ်ပ္ထိုးရာမွာ ထိထိမိမိရိွလွၿပီး အမွတ္ေပး ဒိုင္လူႀကီးေတြကိုပါ မခ်န္ သံခ်ပ္ထုိးသြားတဲ့ `ဆိတ္ပါးစပ္ နတ္မ်က္စိ´ သံခ်ပ္ယာဥ္တုိ႔ပါ။ ခ်ဲထီေတြ စတင္ေခတ္စားလာေတာ့ `၀၅၄ ကုန္မွ နားေအး´ လို႔ လူေတြရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ တြင္သြားေအာင္ သရုပ္ေဖာ္သံခ်ပ္ထိုးသြားခဲ့တာက `ေလာကနတ္´ သံခ်ပ္ယာဥ္ပါ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ တစတစနဲ႔ သႀကၤန္သံခ်ပ္ေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေပၚကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။ အခုဆိုရင္ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သႀကၤန္ေတြမွာ သံခ်ပ္သံေတြ အစား `ဒီသႀကၤန္ေတာင္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ… အခ်ိန္ရာသီေတြ ေျပာင္းခဲ့ၿပီ…´ ဆိုတဲ့ ဟစ္ေဟာ့သႀကၤန္စာသားေတြက ေနရာယူသြားခဲ့ပါၿပီ။ ရုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယို၊ ဓာတ္ပုံေတြမွာ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့ သႀကၤန္မ႑ပ္ေတြမွာလည္း အရက္နဲ႔ ေဆးလိပ္ေၾကာ္ျငာေတြက မင္းမူလို႔..။ ေက်းလက္သႀကၤန္ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ က်ေနာ္တေယာက္ ၿမိဳ႔ျပသႀကၤန္ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔ေလးက ေတာၿမိဳ႔သာသာမွ်သာ ဆိုေတာ့ သႀကၤန္က်ေတာ့လည္း ေတာဓေလ့၊ ေတာရနံ႔ေတြနဲ႔ ေက်းလက္သႀကၤန္ေလးေပါ့။ သႀကၤန္ေရပက္ခံကားမရိွ၊ သံခ်ပ္ကားမရိွ၊ အလွျပယာဥ္ မရိွ၊ ဟစ္ေဟာ့ပ္မရိွ။ ၿမိဳ႔ကေလးမွာ သႀကၤန္က်ၿပီလားဆိုရင္ျဖင့္ အုန္းလက္မ႑ပ္ေလးေတြက ဟိုနားတစ ဒီနားတစ ေပၚလာပါတယ္။ သႀကၤန္ေရပက္ခံ ကားမရိွေသာ္ျငား ျမင္းလွည္းကို အမိုးဖြင့္လို႔ တနည္း၊ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ တဖုံ၊ ဆိုက္ကားေပၚမွာ ကက္ဆက္ကို မိုးကာအုပ္ လူက လမ္းေလွ်ာက္လို႔ တသြယ္ ေရပက္ခံထြက္ၾကပါတယ္။ မီးသတ္ပိုက္ႀကီးနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ထုိးပက္တတ္တဲ့ ၿမိဳ႔ျပနဲ႔ မတူေပမယ့္ အခန္႔မသင့္ရင္ေတာ့ ခြက္ေစာင္းနဲ႔ ခုတ္ခံရတတ္ပါတယ္။ နယ္ကိုေရာက္မွ ၾကားဖူး၊ စားဖူးတာကေတာ့ `သႀကၤန္ထမင္း´ ပါ။ ဆန္ကို အေတာ္ႀကီး ေပ်ာ့သြားေအာင္ ခ်က္၊ ဖေယာင္းနံ႔ေလး ေႏွာလို႔ ေရအနည္းငယ္ စိမ္ၿပီး ငါးေျခာက္ကို ျပဳတ္၊ မြမြျဖစ္ေအာင္ ေထာင္းေၾကာ္တဲ့ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္န႔ဲ ေရာေႏွာစားရတဲ့ သႀကၤန္ထမင္းကို တခ်ိဳ႔ေသာ ၿမိဳ႔ႀကီးသားၿမိဳ႔ႀကီးသူေတြ မၾကားဖူးၾကပါ။ သႀကၤန္ထမင္းတလုပ္စားလုိက္၊ ငရုတ္သီးေျခာက္ေၾကာ္ နီနီရဲကို `ဂၽြမ္း´ ကနဲ ၀ါးလိုက္နဲ႔ သႀကၤန္စည္းစိမ္ကို ခံစားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ `ထမင္းသႀကၤန္´ လို႔ က်ီစယ္ေျပာတတ္ပါတယ္။ ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ကို ေရစိမ္စားၾကတာကိုး..။ ေနာက္ပုိင္းႏွစ္မ်ားမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႔ေလးရဲ့ `ေက်းလက္သႀကၤန္´ ကို အရုပ္ဆုိးေစတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ တခု ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေပါင္ဒါမႈန္႔ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာကို လိုက္သုတ္ၾကတာပါ။ က်ေနာ့္ အထင္ေျပာရရင္ေတာ့ ဒါဟာ တဖက္အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံက ကူးလာတာမ်ားပါပဲ။ အစပထမေတာ့ သနပ္ခါးေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာကို လိုက္သုတ္၊ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ တစတစနဲ႔ ေပါင္ဒါ၊ အဲဒီထက္ ပိုဆိုးတာက ဘာမွမသုတ္ဘဲနဲ႔ကို ပါးကို လိုက္ကိုင္တာပါ။ အဲဒီကိစၥအတြက္န႔ဲ ရန္ေတြလည္း ခဏခဏျဖစ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ေက်းလက္သႀကၤန္ေလးမွာ အက်ည္းတန္ရပါတယ္။ ျပည္ပသႀကၤန္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ့ သႀကၤန္ပိုးက ျပည္ပကို ေရာက္ေတာ့လည္း အၿငိမ္မေနပါဘူး။ မိမိေရာက္တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ရတတ္သေလာက္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး က်င္းပလို႔ ျမန္မာအလြမ္းေျပ သႀကၤန္ပြဲေလးေတြ က်င္းပတတ္ၾကပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ့ သႀကၤန္ေတြမွာ ထူးျခားတာကေတာ့ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္း ျပည္တြင္းမွာ တိတ္ဆိတ္ခဲ့ရတဲ့ သံခ်ပ္သံေတြ လႈိင္လိႈင္ေ၀တာပါ။ အဲဒီအထဲကမွ အိႏိၵယေရာက္ ျမန္မာေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး လက္ေစာင္းထက္ပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္မွန္မွန္ ထုတ္လာလိုက္တဲ့ သူတုိ႔ရဲ့ သံခ်ပ္ေခြမ်ားဟာ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြအၾကားကို ေတာ္ေတာ္ေလး ထုိးေဖာက္ႏိုင္တာကို သတိထားမိပါတယ္။ အခုႏွစ္မွာလည္း ထုတ္ေ၀ႏွင့္ေနပါၿပီ။ ဘာတဲ့..။ `စိတ္ကူးမျပင္.. ထိပ္ဖူး၀င္လိမ့္´ တဲ့။ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ မရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ဆႏၵေတြကို ျပည္ပသႀကၤန္ပြဲေတြမွာ ျပသၾကတာကို ခံစားလုိ႔ ရေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ေသာ ျပည္ပေရာက္ သႀကၤန္ေတြက သံခ်ပ္တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြက မ်ားလြန္လြန္းလို႔လား၊ ခံစားခ်က္ေတြက ျပင္းထန္လြန္းလို႔ပဲလားေတာ့ မသိ၊ စကားလုံးေတြက အတုံးလိုက္ အတစ္လိုက္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ့ သႀကၤန္ပြဲ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို ၾကည့္ဖူးသမွ် ထဲမွာေတာ့ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ားရဲ့ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္၊ သႀကၤန္မွာ တင္ဆက္ေဖ်ာ္ေျဖမႈကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ့ ခံစားျမင္ေယာင္ခ်က္ကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ ထိထိမိမိ တင္ျပသြားတာမို႔ အႀကိဳက္ဆုံးပါပဲ။ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသား/ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ ၂၀၀၅ခုႏွစ္ သႀကၤန္ အပိုင္း(၁) အပိုင္း(၂) *** ေရးလက္စ စာကို ခဏရပ္လုိ႔ ၀ရန္တာကို ထြက္လိုက္မိေတာ့ ေအးခဲလြန္းတဲ့ ရာသီဥတုက `မင္းလားကြ၊ ေရကစားခ်င္တာ´ လို႔ ေလွာင္ေျပာင္လိုက္သလိုပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ မွန္တံခါးကို အျမန္ပိတ္လို႔ အိမ္ထဲကေနပဲ မိုးေကာင္းကင္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ေတာ့ ျမင္ရခဲလွတဲ့ လေသာ္တာက တျဖည္းျဖည္း ဖဲ့၀ါးခံေနရသေယာင္ေယာင္ မ၀ိုင္းမစက္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္.. ကမၻာတဖက္ျခမ္းမွာေတာ့ ေန႔လည္ခင္း ေနမင္းရဲ့ စူးရွရွ အလင္းေအာက္က ပူျခစ္ေနမယ့္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ သႀကၤန္ေတးသံေလးေတြ ဟိုတစ ဒီတစ လြင္လြင္သာေနမွာပါ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ အေမွာင္ညမွာ လိုက္ဆိုညည္းမိတဲ့က သႀကၤန္ေတးတစ…။ ေရသဘင္ ဆင္ယင္ႏႊဲလို႔…. မိတ္ဆက္ေတြ႔ဆုံေပ… တကယ္ေမာင္ရင္းႏွမရင္းေတြ…. ခ်စ္ၾကည္ေရးေတြ ေပးေ၀…. လွမ္းကာပက္လိုက္မယ္…. ခ်မ္းသာလ်က္ ရႊင္လန္းေစ…. အားလုံးေသာ မိတ္ေဆြ ေမာင္ႏွမ အေပါင္းတို႔ မၾကာခင္ က်ေရာက္မယ့္ သႀကၤန္ခါမွာ စိတ္ႏွလုံးၾကည္သာလို႔ ျမန္မာ့ႏွစ္သစ္မွာ နမိတ္ေကာင္းနဲ႔အတူ ရႊင္လန္းၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ကလိုေစးထူး

အျမင္မရိုင္း.... ဆင္တိုင္း တင့္ေစ.....

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က ထင္ပါတယ္။ မဂၢဇင္းစာအုပ္ တခုထဲက ကာတြန္းတခုကို ေတာ္ေတာ္ၾကီး သေဘာက်သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီကာတြန္းက ေလးကြက္၊ တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ ပထမတကြက္မွာ မင္းညီမင္းသား ၀တ္စုံနဲ႔ လူႀကီးတေယာက္က ေယာင္ထုံး၊ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၊ တိုက္ပုံနဲ႔ လူႀကီးကို လက္ညိွးေငါက္ေငါက္ ထုိးလို႔ `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒုတိယ တကြက္မွာကေတာ့ ပထမတကြက္မွာ အေျပာခံရတဲ့ လူႀကီးက ဘိုေကဆံပင္ကို ေျပာင္ေနေအာင္ ဖီးလို႔ ဖေလဇာကုတ္၀တ္ ရွဴးဖိနပ္စီးထားတဲ့ လူကို ေစာေစာကလို `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ လက္ညိွးႀကီး ထိုးလို႔ ေျပာျပန္ပါတယ္။ တတိယ အကြက္မွာေတာ့ ဘိုေကနဲ႔ လူက ဆံပင္ဂုတ္ေထာက္၊ ေခါင္းေလာင္း ေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားတဲ့ လူငယ္ကို `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ လက္ညိွဳး ထုိးလို႔ ေျပာျပန္ပါတယ္။ စတုတၳအကြက္မွာေတာ့ ေခါင္းေလာင္းေဘာင္းဘီ၀တ္ လူငယ္က ဟိုလူႀကီးသုံးေယာက္ကို ေက်ာခိုင္းထားၿပီး သူက `သရုပ္ပ်က္´ လို႔ ေျပာရမယ့္ ေနာက္လူကို ေမွ်ာ္ေနတဲ့ပုံကို ေရးဆြဲထားပါတယ္။ အဲဒီကာတြန္းေလးဟာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ `ေခတ္ရဲ့ ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈ´ ကို ရိုးရွင္းစြာ ေဖာ္ျပေနတယ္လို႔ ခံစားမိလိုက္ရပါတယ္။ တေလာတုန္းက စာအုပ္ပုံကို ေမႊေႏွာက္လုိ႔ အေဟာင္းအျမင္းေလးေတြ လွန္ေလွာဖတ္ရွဳမိေတာ့ ၁၉၉၉ခုႏွစ္ထုတ္ သင့္ဘ၀မဂၢဇင္း၊ အမွတ္စဥ္(၁၀)မွာ ဆရာမ `ဂ်ဴး´ ေရးသားခဲ့တဲ့ `မေတာ္တေရာ္´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရွဳမိပါတယ္။ အဲဒီ ေဆာင္းပါးရဲ့ အဓိက ေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာျပကၡဒိန္မ်ားက ျမန္မာ မင္းသမီးေလးေတြရဲ့ ရင္အသားေပး၊ တင္အသားေပး မေတာ္တေရာ္ ဟန္ပန္အေနအထားကို ေထာက္ျပ ေရးသားထားတာပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြရဲ့ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို ေရးထားပါတယ္။ (ေနာက္မ်ားမွာ အဲဒီ ေဆာင္းပါးကို စာရုိက္ၿပီး တင္ေပးပါဦးမယ္)။ မေန႔ကေတာ့ ပ်က္ေနတာ ၾကာလွၿပီ ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီး ၀က္ဘ္ဆိုက္တခုရဲ့ ဖိုရမ္ကို သြားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဖိုရမ္ထဲမွာ ယေန႔ေခတ္ျမန္မာ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတခ်ိဳ႔ရဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို ဘ၀င္မက်တဲ့ တေယာက္က အဲဒီလိုပုံေတြ မတင္သင့္ေၾကာင့္ အစျပဳေရးသားရာကေန အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾက၊ ျငင္းခုန္ၾကတာကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေခတ္ႀကီးက ေရစီးတခုလိုပဲ စီးဆင္းေနပါတယ္။ အဲဒီ ေရစီးထဲမွာ လူေတြက လိုက္ပါစီးေမ်ာရင္းနဲ႔ ေခတ္နဲ႔ အညီ ေနထုိင္သြားၾကရင္း လူ႔ေဘာင္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေမ႔ြေလ်ာ္ရပါတယ္။ မိမိလက္ရိွေနထုိင္တဲ့ ေခတ္နဲ႔ အသားက်စြာ ေနထုိင္ႏိုင္ေလေလ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေလေလပါ။ သို႔ေသာ္..၊ အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္ရာမွာ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီျခင္းနဲ႔ ေခတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ၀တ္စားဆင္ယင္ျခင္းကေတာ့ အကြာၾကီးကြာလွပါတယ္။ လူျမင္ကြင္းမွာ မျမင္အပ္၊ မျပအပ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းေတြကို မလု႔ံတလုံ၊ မေပၚ့တေပၚ ၀တ္ဆင္ျခင္းဟာ ေလာ္လီေသာ ၀တ္စားမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေခတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈ မဟုတ္ပါ။ ေခတ္ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးေသာ `လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီမႈ´ သက္သက္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ..ဒါျဖင့္..။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ လုံမေတြ ေရွးေရွးတုန္းကလို ထိုင္မသိမ္း အက်ီၤေတြ၀တ္၊ ဆံၿမိတ္ႀကီးေတြ အစီအရီခ်လို႔ လမ္းသြားရင္လဲ ဆင္မယဥ္သာေလး လွမ္း..။ အင္း… ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ မျဖစ္လွေသးပါ။ က်ေနာ့္ေရွ႔မွာ ျမန္မာမိန္းမပ်ိဳတေယာက္ ေဘာင္းဘီရွည္ေလးနဲ႔၊ အက်ီၤကလဲ အခုေခတ္ေပၚပင္ေပါ့၊ လွတပတေလး ၀တ္ထားတာကို ေတြ႔ရင္ `ေအာ္.. တယ္ေခတ္မီၿပီး ေခ်ာပါ့၊ လွပါ့´ လို႔ စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးေထာပနာျပဳရင္း ၾကည့္မိပါမယ္။ အဲ.. မလုံ႔တလုံ ဆိုရင္ေရာ.. ?။ ဟုတ္ကဲ့… ၾကည့္တာကေတာ့ ၾကည့္မိမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ပုံျခင္းရဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြကေတာ့ ကြာသြားပါလိမ့္မယ္။ မိုးသူေအာင္က ေရကူး၀တ္စုံေလး ၀တ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ လိုအပ္ခ်က္အရပါ။ သူေရကူးၿပိဳင္ေတာ့ ေရကူး၀တ္စုံ၀တ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆို.. ျပကၡဒိန္တခုခုမွာ ေရကူး၀တ္စုံနဲ႔ မိုးသူေအာင္က ေရထဲကို ေပါင္တံေလး အစင္းသားနဲ႔ ဒုိင္ဗင္ပစ္တဲ့ ပုံေလး ေဖာ္ျပထားရင္ေရာ..??။ ဒါလည္း ျပႆနာ မရိွလွေသးပါ။ သူက ေရကူးမယ္ကိုး။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးတေယာက္က အ၀တ္အစား မလု႔ံတလုံနဲ႔ ကိုယ္ေနဟန္ထား ေကာ့ေကာ္ကံကားပုံ ရိုက္လုိ႔ ပုရိသမ်ားကို တမ်ိဳးတမည္ေသာ ဆြဲေဆာင္မႈ ရိွေစတဲ့ ျပကၡဒိန္ထုတ္ရင္ေတာ့ ဒါဟာ ေလာ္လီလွ်ပ္ေပၚေသာ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈသာလွ်င္ ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္။ ေခတ္မီျခင္း နဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္ပါ။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးဆိုတာက လူသိမ်ားလွတာမို႔ ပိုလုိ႔ေတာင္ ဆင္ျခင္သင့္လွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျငင္းခုန္ၾကတာေတြကို ေတြ႔ဖူးတာ မနည္းေတာ့ပါဘူး။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ ေခတ္ဆိုတာကိုလည္း ေမ့မထားသင့္သလို `အရွက္အေၾကာက္ ဟီရိၾသတၱပ´ တရားဆိုတာကိုလည္း ထိန္းသိမ္းသင့္လွပါတယ္။ ရင္ဖုံးအက်ီၤေလးနဲ႔ ျမန္မာမေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသလို ဂ်င္းပင္နဲ႔ စပို႔ရွပ္၀တ္ ျမန္မာမေလးသည္လည္း ေခတ္မီမီလွပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ္ မလုံ႔တလုံ ၀တ္ျခင္းဟာေတာ့ ေခတ္မီျခင္း လုံး၀ မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာမေလးမ်ား ေခတ္နဲ႔ အညီ၊ အျမင္မရုိင္း ဆင္တုိင္း တင့္ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ....။ ကလိုေစးထူး

What's up mannnnnnnnn....

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေက်ာ္ခန္႔က ျဖစ္ပါတယ္။

ဘဏ္ကိုသြားဖုိ႔ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတုန္း ကားတစီးက အနားမွာ ထုိးရပ္လာလုိ႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျမန္မာ အသိတေယာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူက-

`အကို၊ ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ၊ က်ေနာ္လုိက္ပို႔ေပးမယ္ေလ´

`ဘဏ္ကို´

`ဒါဆို လာ..လာ´

သူ႔ကားေပၚ လွမ္းတက္လိုက္ေတာ့ ကားထဲမွာ အဲဒီေကာင္ေလးနဲ႔ အတူ တျခား ျမန္မာတေယာက္ ပါလာေသးတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဆံပင္က ရွည္ရွည္နဲ႔ ေဟာင္ေကာင္မင္းသားလိုလို အဲဒီလူက က်ေနာ့္ကို `Hey, What’s up´ လို႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း လူခ်င္းေတြ႔ရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဖုန္းထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို လွမ္းႏႈတ္ဆက္တာ အထူးအဆန္း ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အႏွီပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ အတန္ငယ္ ထူးျခားပါတယ္။ သူ႔ထူးျခားမႈကေတာ့ သူက က်ေနာ့္ကို အဂၤလိပ္လိုခ်ည္း ေျပာေနတာပါ။ ရႈပါ။

How is going, man?

`ဟုတ္ကဲ့၊ ဒီလိုပါပဲ၊ အဆင္ေျပပါတယ္´

Oh, ok

ဟုတ္ကဲ့

အဲဒီေနာက္ပုိင္းမွလည္း က်ေနာ့္ကို အဂၤလိပ္လိုေတြခ်ည္း ဟိုေမးဒီေမး၊ ဟိုေျပာ ဒီေျပာေပါ့။ သူက အဂၤလိပ္လုိေျပာလိုက္ က်ေနာ္က ျမန္မာလို ေျဖလိုက္နဲ႔။ က်ေနာ္က ျမန္မာလို တမင္သက္သက္ ျပန္ေျဖေနတာကိုလည္း သူ ရိပ္စားမိပုံမရပါဘူး။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း (မလိုအပ္ဘဲ) အဂၤလိပ္လို ေျပာေနတာကို စိတ္ထဲမွာလည္း က်လိက်လိ ျဖစ္လြန္းလွပါတယ္။ အဲဒီလူကားေပၚက ဆင္းသြားေတာ့ ကားေမာင္းသူ လူငယ္က က်ေနာ့္ကို ေျပာပါတယ္။

`ဒီလိုပဲ အကိုရ၊ သူက အဲဒီအတုိင္းပဲ´

တကယ္ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ၊ အဂၤလိပ္စကားဟာ ကမၻာသုံး ဘာသာစကား တခုျဖစ္ေနတာ ဘယ္သူမွ ျငင္းလို႔ မရပါဘူး။ ဒါဟာ လုိအပ္ခ်က္တခု ဆိုတာ နားလည္ပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ အထက္ပါ အေနအထားမွာ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အၾကားမွာေတာင္ အဂၤလိပ္လို ေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့မတဲ့လား။ က်ေနာ္ မေတြးတတ္ေတာ့ပါ။

ေနာက္ထပ္ တခု သတိထားမိတာ ရိွပါေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စကားကို ပီသစြာနဲ႔ တဖက္သား နားလည္ေအာင္ ရိုးရွင္းစြာ ေျပာဖုိ႔ ဦးစြာ မၾကိဳးစားဘဲ ေဒသခံေတြရဲ့ ေလသံအတုိင္း အတင္းလုပ္ယူ လုံးေထြးေထြးေလသံေတြနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကတာေတြပါ။ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ တဖက္က နားေထာင္သူက သူဘာေတြေျပာေနမွန္း တကယ္ကို နားမလည္ေတာ့ ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ေျပာရ၊ အလုပ္မျဖစ္လွပါဘူး။

အဲဒါမ်ိဳးက က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြခ်ည္းသာ မကပါဘူး။ တျခား ႏိုင္ငံေတြက လူတခ်ိဳ႔ေတြလည္း ပီေအာင္ထက္ အေမရိကန္သံ ၀ဲေအာင္လုပ္ေျပာတာကို နားေထာင္ရဖူးပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ လုပ္ေျပာေျပာ သူတို႔မူရင္း ေဒသအသံက ၀ဲေနတာပါပဲ။ ၾကာလာေတာ့ လူတေယာက္ကို ေတြ႔ရင္ သူေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားရဲ့ ေလယူေလသိမ္းကို နားေထာင္ၿပီး သူဟာ ဘယ္ေဒသက ဆုိတာ ခန္႔မွန္းမိတတ္လာပါတယ္။

ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ လုပ္သြားဖူးတဲ့ ဦးသန္႔ရဲ့ အဂၤလိပ္ေလယူ ေလသိမ္းဟာ ဥေရာပသံ လုံး၀မ၀ဲပါဘူး။ အေမရိကန္သံလည္း မ၀ဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပတ္သား ပီသ ရွင္းလင္းပါတယ္။ တေလာကမွ အနားယူသြားတဲ့ ကိုဖီအနန္သည္လည္း ဒီလိုပါပဲ။ အာဖရိကသံ ၀ဲ၀ဲၾကီးနဲ႔ပဲ ပီပီသသၾကီး ေျပာသြားတာပါပဲ။ ဥေရာပသံလည္း မ၀ဲ၊ အေမရိကန္သံလည္း မ၀ဲပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား တခ်ိဳ႔ေသာ ပုဂိၢဳလ္ေတြက အပီမက်င့္ဘဲ ေလသံအ၀ဲက်င့္ေနၾကလည္းဆိုတာ နားလည္ရ ခက္မိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို `မင္းကေရာ အဂၤလိပ္လို ဘယ္ေလာက္ ေျပာႏိုင္ေနၿပီမို႔လို႔လဲ´ လို႔ေမးလာရင္ `ၾကိဳးစားေနဆဲပါ´ လို႔ ေျဖပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေမရိကန္သံ မ၀ဲခ်င္ပါဘူး။ ပီပီသသနဲ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကို တဖက္သားနားလည္ေအာင္သာ ၾကိဳးစားေျပာခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ အျမင္ကေတာ့ အျပင္မွာ လူခ်င္းေတြ႔ေနမွေတာ့ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အဂၤလိပ္လို ေျပာေနစရာ လိုမယ္မထင္။ လိုအပ္လုိ႔ ေဒသခံေတြ၊ တျခားႏိုင္ငံက လူေတြနဲ႔ ေျပာတဲ့အခါ အဂၤလိပ္စကားကို သုံးရ၊ ေျပာရရင္လည္း ျမန္မာသံ ၀ဲမွာကို ဘာမွေၾကာက္ေနစရာမလို။

အဲ..။ ဒီစာေရးရင္းနဲ႔ ဖုန္းျမည္လာေတာ့ နားေထာင္တာ ဖုိ႔၀ိန္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ရမလဲ…။ ငါးပိသံ အျပည့္နဲ႔ အားရပါးရ ႏႈတ္ဆက္ပစ္လိုက္တယ္။

What’s up, mannnnnnn(((((((((

ကလိုေစးထူး

စပ္မိစပ္ရာ

အခုတေလာမွာ က်ေနာ္တေယာက္ ဟိုဟာေရးရႏိုးႏိုး၊ ဒီဟာ ေရးရႏိုးႏိုးနဲ႔ အလုပ္ထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ ေရးစရာအေၾကာင္းေတြက ေခါင္းထဲကို လွစ္ကနဲ ၀င္လာလိုက္၊ တကယ္တမ္း ခ်ေရးဖို႔ စက္ေရွ႔မွာ ထုိင္လုိက္ေတာ့ အေတြးေတြက ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ ခက္ပါေပ့..။

ေတာ္လွန္ေရးေန႔ လြန္ေျမာက္ခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ သူတို႔ကေတာ့ ဒါဟာ တပ္မေတာ္ေန႔ပါတဲ့။ ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ အဲဒီအေခၚအေ၀ၚကို စတင္ သုံးစြဲခဲ့ပါသတဲ့။ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္၀င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာကေတာ့ တပ္မေတာ္ေန႔ဟာ ဘီအုိင္ေအ တပ္မေတာ္ကို စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ႔ ၁၉၄၁ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔သာလွ်င္ ျဖစ္သင့္ပါသတဲ့။ လက္ရိွ ေခၚေ၀ၚေနတဲ့ တပ္မေတာ္ေန႔ဟာ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ပါလို႔ ေျပာေနလို႔မွ မဆုံးေသးဘူး အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားက ခါတိုင္း ေတာ္လွန္ေရး ပန္းၿခံမွာ လုပ္ေနၾက စစ္ေရးျပ အခမ္းအနားကို သူတို႔အေခၚ `ေနျပည္ေတာ္´ မွာ ေရွးေခတ္ အေဆာင္အေယာင္ သူတုိ႔ အၾကိဳက္ ရုပ္တုေတြ ေရွ႔ေမွာက္မွာ ေရႊ႔ေျပာင္း က်င္းပေနေလရဲ့။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဂတိလုိက္စားမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး ဥပေဒသစ္ ျပ႒ာန္းဖုိ႔အတြက္ မူၾကမ္းေရးဆြဲေနတာ အခုႏွစ္မကုန္မီ ထြက္ေပၚလာဖြယ္ ရိွပါသတဲ့..။ ဟင္..ဒါဆို၊ အရင္တုန္းက အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ဥပေဒမရိွဘူးေပါ့..။ မဟုတ္ဘူး.. ရိွပါသတဲ့..။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းက ျပ႒ာန္းခဲ့ေပမယ့္ အခုေခတ္အခါနဲ႔ ဆီေလ်ာ္မႈ မရိွေတာ့လို႔ပါတဲ့။ အခု ေရးဆြဲမယ့္ ဥပေဒသစ္မွာေတာ့ အစိုးရ၀န္ထမ္းသာမက တျခားလူေတြကိုပါ အက်ဳံး၀င္ေစပါမတဲ့..။ ဒါဆုိရင္ ရုံးေတြဘာေတြမွာ လက္ဖက္ရည္ဘုိးဆိုၿပီး ေတာင္းတုိင္း မေပးနဲ႔..။ ကိုယ္ပါအေခ်ာင္ခံရမယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္ ငါေတာင္းတာကို တိုင္ရင္ နင္ေပးတာကိုပါ အခ်ဳပ္ထဲ ထည့္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ားလား။

ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ညိဳက `အုပ္စုဖြဲ႔လုိသူ ဂ်ာနယ္လစ္ တခ်ိဳ႔ဟာ ဘက္လိုက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို လက္ခံၾကတာ ရိွတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာမွားယြင္းၿပီး ဂ်ာနယ္လစ္ က်င့္၀တ္နဲ႔ မညီပါဘူး။ သူ႔မွာ အစြမ္းအစေတြ၊ လႊမ္းမိုးစရာ အာဏာေတြ ပါ၀င္လာတယ္´ လို႔ ေျပာၾကားသြားပါတယ္။ အေမ လူထုေဒၚအမာကေတာ့ `စာနယ္ဇင္းေတြက ဘက္မလိုက္ဘူး ေျပာရင္ ဒါဟာ လိမ္ေနတာပါ´ လို႔ ေျပာဖူးတာကို မွတ္သားရဖူးပါတယ္။ ဒါျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏိုင္ငံရဲ့ အထင္ကရ ႏိုင္ငံပုိင္ သတင္းစာေတြရဲ့ ေရးသားေဖာ္ျပခ်က္ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြဟာ တကယ္ပဲ ဘက္မလိုက္ေသာ၊ တရားမွ်တမႈ ရိွေသာ၊ အစြမ္းအစ၊ လႊမ္းမိုးစရာ အာဏာေတြ မပါ၀င္ေသာ ဂ်ာနယ္လစ္က်င့္၀တ္ႏွင့္ ညီညြတ္ေသာ စာေစာင္မ်ား ျဖစ္ေနပါသလား ..။ စဥ္းစားစရာပါပဲ။

VZO နဲ႔ gtalk ကို အသုံးျပဳၿပီး ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားထံ ဆက္သြယ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ကို အသုံးျပဳသူ ပိုမိုမ်ားျပားလာေနတယ္လုိ႔ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ၀မ္းသာစရာေပါ့..။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္။ ေစတနာ ပရပြနဲ႔ ဟိုပုဂၢိဳလ္မ်ားက သူတုိ႔ေရာင္းတဲ့ အီးေမးလ္ကို မသုံးရေကာင္းလားဆုိၿပီး ပိတ္ပစ္လိုက္မွ အခက္…။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စာအုပ္ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေသာသူ၊ ပရိသတ္ေရွ႔ မိန္႔ခြန္းစကား ဆုိေသာသူနဲ႔ ဇာတ္စင္ေပၚမွာ သီဆိုကျပတဲ့ သဘင္သည္တို႔ကို သေဘာရိုးျဖင့္ ေ၀ဖန္ရင္ အသေရဖ်က္မႈ မေျမာက္ပါဘူးတဲ့။ ကဲ.. ေ၀ဖန္ၾကပါစို႔လား။ ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ ရိွတယ္။ သေဘာရိုးနဲ႔မွတဲ့ေနာ။ `သေဘာရိုး´ ဆုိတဲ့ စကားကို လွည့္ပတ္ၿပီး ဥပေဒကို လုိသလုိ အသုံးခ်ရင္ေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္။

မဲေဆာက္ၿမိဳ႔က အိမ္တအိမ္ထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ထားျခင္း ခံေနရတဲ့ ျမန္မာကေလးငယ္ ေလးဦးကို ေဒသခံရဲေတြက ရွာေဖြေတြ႔ရိွခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီကေလးငယ္ေတြကို လူပြဲစားေတြက ဘန္ေကာက္ကို ပို႔ေဆာင္ဖုိ႔ စီစဥ္ေနၾကဆဲမွာ အခုလို ေတြ႔ရိွခဲ့ၾကတာပါ။ ထိုင္းရဲေတြကေတာ့ ဒီကေလးေတြကို ေရာင္းစားဖုိ႔ စီစဥ္ရာမွာ သူတုိ႔ရဲ့ မိဘေတြပါ ပါ၀င္ ပတ္သက္ေနတယ္လို႔ ေျပာဆိုပါတယ္။ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႔ ကေလးေတြရဲ့ မိဘေတြကေတာ့ `ကုိယ့္ကေလးကို ကိုယ္ေရာင္းစားဖို႔ အထိေတာ့ မလုပ္ရက္ပါဘူး´ လို႔ ေျပာေနေပမယ့္ ကေလးေလးေတြကေတာ့ `ဘန္ေကာက္မွာ ပန္းသြားခူးရမယ္လုိ႔ အေမက ေျပာၿပီး ျပန္သြားေရာ´ လို႔ အျပစ္ကင္းစြာ ေျပာျပခဲ့ၾကပါတယ္။ အေျခအေနေတြက ဒီေလာက္ေတာင္ ဆိုး၀ါးေနၿပီးတဲ့လား.။

ၾကက္သားတပိႆာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ငါးေထာင္တဲ့..။ က်ေနာ္ေပၚတာ လိုက္ခဲ့ရစဥ္ကလည္း မလိုက္ခ်င္ရင္ ေပးရမယ့္ ေငြက ငါးေထာင္ပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အလယ္တန္းျပ ဆရာမ ေမေမ့လစာက ေထာင့္ႏွစ္ရာ၀န္းက်င္မွ်သာ။ က်ဆင္းလာတဲ့ ျမန္မာ့ေငြတန္ဖိုးက ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္အတြင္းမွာ အကြာၾကီး ကြာသြားခဲ့ပါၿပီ။ တရုတ္ျမန္မာ နယ္စပ္မွာ ဆုိရင္ ျမန္မာေငြေတြ လက္ရိွအသုံးျပဳေနဆဲ ေငြစကၠဴမ်ားမွအစ ေငြအေၾကြေစ့မ်ား အဆုံး အမွတ္တရ သိမ္းထားစရာ တခုအေနနဲ႔ ေစ်းကြက္တခု ျဖစ္ေနပါသတဲ့။

ဒီစာကိုေရးတာကို ခဏနားရင္း ဟိုဟုိဒီဒီ လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ဒီငနဲႀကီးပုံကိုေတြ႔ပါတယ္။ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ လို႔ ယူဆရတဲ့ ေနရာမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ဒီလူ၊ ေနကိုၾကည့္ေနတာလား ဘာလားမသိ..။ လက္မွာတကုံး၊ လည္မွာတကုံးနဲ႔ ဧရာမပုတီးၾကီးေတြနဲ႔ ဘယ္လို တရားထူးကို ရေအာင္က်င့္မွာပါလိမ့္။ သူ႔ပုံကို ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ပလူပ်ံေနတဲ့ ဂမၻီရဆုိင္ရာ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ေတြကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာမိပါတယ္။ အင္း…ခက္ရခ်ည္ရဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တေယာက္ ဘာစာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မေရးျဖစ္ဘဲ တေန႔ လြန္ေျမာက္သြားျပန္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ဘာေပးရမလဲလို႔ စာကို တေခါက္ျပန္ဖတ္ေတာ့ ဘယ္လို ေခါင္းစဥ္တပ္ရမွန္းမသိပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ စိုင္းစုိင္းသီခ်င္းတပုဒ္ကို သတိရမိတာနဲ႔ သူ႔သီခ်င္းစာသားကို ကူးခ်လိုက္ပါတယ္။ `စပ္မိစပ္ရာ ကြိစိကြစ´။

ကလိုေစးထူး

ကိုးကား။ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္။ ဒီဗီြဘီ ရုပ္သံ သတင္း။

မရဏလမ္းမွ လားတူ လူသားမ်ား…

ေနက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူျပင္းလွသည္။ ေဘးဘီကို ငဲ့ၾကည့္မိေတာ့ တဖက္က ေခ်ာက္ကမ္းပါး၊ တဖက္က ေတာင္နံရံ..။ ေမာပန္းလြန္းလွေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ေပၚတြင္ ထမ္းပိုးထားရေသာ အထုပ္ကို `ဗုန္း´ကနဲ ပစ္ခ် နားပစ္လိုက္ခ်င္ေနသည္။ ေရွ႔ကို အသာေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ ပုရြက္ဆိတ္တန္းမ်ား သဖြယ္ လူတန္းႀကီးက ေတာင္ေပၚကို တေရြ႔ေရြ႔ႏွင့္ ဆက္တက္ေနၾကဆဲ..။ အင္း.. ဒီေတာင္ထိပ္ေပၚကို ေရာက္ရင္ေတာ့ ခဏျဖစ္ျဖစ္ နားရတန္ေကာင္းပါရဲ့။ `လွမ္းထား… လွမ္းထား၊ အေရွ႔နဲ႔ မျပတ္ေစနဲ႔´ မၾကားခ်င္ဆုံးနဲ႔ အၾကားေနရဆုံးေသာ အသံက ေနာက္နားမွ ခပ္အုပ္အုပ္ ထြက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ရဲ..။ ၾကည့္မိပါက အနည္းဆုံးေတာ့ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲဆိုသံတခုခုကို လက္ခံရရိွလိမ့္မည္။ ဒီထက္ပိုလွ်င္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲက ခပ္ရြယ္ရြယ္တုတ္က မိမိခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ မညင္မသာ လာေရာက္ထိခတ္ေတာ့မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားတင္း သတိေပးလိုက္၏။ `တင္းထားစမ္းကြာ၊ မင္းအသက္နဲ႔ ခႏၶာတြဲလ်က္ အိမ္ျပန္ခ်င္ေသးတယ္မွတ္လား၊ ေလွ်ာက္ထား… ´ ယင္းသို႔ျဖင့္ မလွမ္းခ်င္ေသာ ေျခလွမ္းေတြက အလိုမတူစြာျဖင့္ မသြားလိုေသာေနရာကို လွမ္းေနရဆဲ..။ *** ေတာင္ထိပ္ေပၚရိွ နားေနၾကေသာ လူစုစုကို ေတြ႔ေတာ့ စိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါလာေသာ အစိမ္းေရာင္ ပါးကြက္သားဆီမွ ေလာေလာဆယ္ ၾကားခ်င္ေနေသာ စကားသံ ထြက္ေပၚလာ၏။ `ကဲ.. နား၊ အထုပ္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်၊´ သူေျပာသည့္အတုိင္း တေသြမတိမ္းလိုက္နာၿပီး ပိုးလာရေသာ အထုပ္ေပၚတြင္ပင္ ပက္လက္လွန္ မွီခ်လိုက္သည္။ လတ္ဆတ္ေသာေလကို အငမ္းမရ ရႈရိႈက္လုိက္ေသာ္လည္း မီးရထား စက္ေခါင္းသံလို နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ ျဖစ္ေနေသာ ရင္အုံက အားမရသည့္အလား ရွဳးရွဳးရွဲရွဲ အသံ ျမည္ေနဆဲ။ ေတာင္ထိပ္ျဖစ္လို႔လား မသိ၊ ေလက တျဖဴးျဖဴးႏွင့္..။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကို ကရုဏာသက္လွစြာျဖင့္ ငုံ႔မိုးၾကည့္ေနသည့္အလား..။ ေဘးနားဆီမွ ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံမ်ားကို လစ္လ်ဴရွဳထားရင္း နားခြင့္ရသည့္ အခိုက္မွာ မ်က္လုံးအစုံကိုပါ ေမွးမွိတ္ အနားယူပစ္လိုက္သည္။ တားမရသည့္ စိတ္အစဥ္ကေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အတိတ္ဆီသုိ႔….။ *** `ဘယ္လိုလဲဗ်၊ ကုိတင့္ေဆြႀကီး၊ ဒီေန႔ အေျခအေန´ `အင္း….၊ မဆိုးလွပါဘူး ငါ့လူရာ´ ဂိတ္ထဲသို႔ ဆိုက္ကားကို အသာနင္း၀င္လာရင္း လွမ္းေမးလာေသာ လွသန္းကို ေျဖလိုက္ရင္း ဆိပ္ကမ္းဘက္ ရိွရာသို႔ သေဘၤာ ဆိုက္ၿပီလားလို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ သေဘၤာဆိုက္ရင္ေတာ့ ဆိုက္ကားစီး ခရီးသည္ရမည္ေလ..။ ဒီေန႔ေတာ့ ခါတိုင္းေန႔ထက္စာလွ်င္ တြက္ေျခကိုက္သည္ဟု ဆိုရမည္။ ညေနအျပန္တြင္ေတာ့ သမီးေလးႀကိဳက္တတ္သည့္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ တထုပ္ေလာက္ ၀ယ္သြားမွဟု ေတြးမိသည္။ ေမွာင္စပ်ိဳးလာေခ်ၿပီ..။ အင္း.. ျပန္မွပဲ..။ ဂိတ္ထဲတြင္ ရပ္ထားေသာ ဆိုက္ကားကို အသာတြန္းထြက္ရင္း ျပန္မည္ျပင္လိုက္ေတာ့….။ အစိမ္းေရာင္ ေလာ္ရီကားတစီးက ဆိုက္ကားဂိတ္အနီးသို႔ ေ၀ါကနဲ ထိုးဆိုက္လာသည္။ ကားရပ္သြားသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ စစ္စိမ္းေရာင္၀တ္ လူတခ်ိဳ႔ ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲ ခပ္သြက္သြက္ ခုန္ဆင္းလာၾက၏။ အဲဒီေနာက္တြင္မေတာ့ က်င့္သားရေနသည့္အလား သူတို႔ လုပ္စရာရိွသည္မ်ားကို ခပ္သြက္သြက္ လုပ္ေဆာင္ေတာ့သည္။ `တက္.. တက္၊ ကားေပၚတက္၊ ကားေပၚတက္´ ဆိုက္ကားဂိတ္အတြင္းရိွ ျမင္ျမင္သမွ် ေယာက်္ား ဘသားအားလုံးကို ကားေပၚသို႔ အလ်င္စလို တက္ေစရာ ကိုတင့္ေဆြတုိ႔မွာ ဘုမသိဘမသိျဖင့္ တက္ၾကရေလသည္။ `ျမန္ျမန္၊.. ျမန္ျမန္´ ေရွ႔ခန္းမွာ ထုိင္ေနသည့္ ပုဂိၢဳလ္က ေလာေဆာ္အၿပီးတြင္မေတာ့ ကားက ၀ူးကနဲ ေမာင္းထြက္ေလေတာ့သည္။ ဆိုက္ကားဂိတ္ကေလးကေတာ့ အေနာက္တြင္ ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ က်န္ခဲ့လ်က္..။ *** `ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို အခုေခၚလာတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူတူ တပတ္ဆယ္ရက္တန္သည္ေပါ့ဗ်ာ။ ကူညီေပးေစခ်င္လို႔ပါ။ ဆယ္ရက္ထက္ ပိုမၾကာေစရဘူး။ ၿပီးတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို အိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႔ေပးပါမယ္။´ ဘာအဆင့္မွန္း မသိေသာ ပုဂိၢဳလ္၏ စကားသံကို မၾကားတခ်က္၊ ၾကားတခ်က္။ စိတ္ေတြကေတာ့ အိမ္တြင္ မိမိျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနမည့္ ဇနီးႏွင့္ သမီးဆီကိုသာ ေရာက္ေန၏။ ဒီလိုႏွင့္ သူတုိ႔ေျပာသည့္ ဆယ္ရက္ထက္ ပိုမၾကာေသာ လေပါင္းမ်ားစြာမွာ တပ္ေပါင္းမ်ားစြာက မိမိတို႔ကို ၀န္တင္လားမ်ားသဖြယ္ အလဲအလွယ္ျပဳရင္း မရဏ အနိ႒ာရုံ စစ္ေျမျပင္တြင္ လူးလာေခါက္တုံ႔ သယ္ပိုးေပးေနရသည္မွာ ၾကာခဲ့ပါပေကာ..။ ဒီတေခါက္ၿပီး ျပန္ရႏိုး..၊ ေနာက္တေခါက္ဆို ျပန္ပို႔ႏိုးႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္းရိွ အားအင္မ်ားမွာလည္း ခန္းလွၿပီ။ အိမ္ကိုလဲ လြမ္းလွၿပီ။ *** `သြားမယ္ေဟ့..အသင့္ျပင္´ လူသံရုန္းရုန္းႏွင့္အတူ မၾကားခ်င္ေသာ ေလာေဆာ္သံေၾကာင့္ အတိတ္ဆီမွ ႏိုးထလာေသာ စိတ္သႏၱာန္တို႔ကို လက္ရိွပစၥဳပၸန္တြင္ ေလာကငရဲခံရန္ အဆင္သင့္ ျပင္ရျပန္သည္။ မိုင္ရွည္ခရီးႏွင္လာရေသာ ယာဥ္အိုႀကီးတစီး၏ အင္ဂ်င္စက္ႏွယ္ ခႏၶာကိုယ္က ေလးလံစြာ ရုန္းထေလ၏။ ဘယ္ေတာ့ဆုံးမည္မသိေသာ စစ္ပြဲမ်ားကို စိတ္မပါလက္မပါျဖင့္ ၀န္စည္စလယ္မ်ားကို ထမ္းပိုးရင္း ေထာက္ပ့ံေပးရဦးမည္။ မိမိေက်ာတြင္ ထမ္းပိုးထားရေသာ က်ည္ဆံမ်ားသည္ကား မည္သူ႔ အသက္ဇီ၀ိန္ကို ေျခြဦးမည္မသိ။ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးကို ကုိယ္ျပန္သတ္မည့္ ေသမင္းတမန္ လက္နက္မ်ားသည္ကား သူတို႔ရိွရာသို႔ အတၱတို႔၏သခင္ အာဏာရွင္မ်ား အမိန္႔အရ ရက္စက္ျခင္း နမိတ္ပုံေတြကို ေဆာင္ၾကဥ္းရန္အတြက္ တစတစ ခ်ဥ္းကပ္ေနေလၿပီ။ ေျခလွမ္းတုိ႔က စိတ္မပါလွစြာျဖင့္ လွမ္းဆဲ။ အမိန္႔သံတို႔က ရိုင္းျပစြာ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါဆဲ။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွ ပုိင္စိုး၍မရေသာ စိတ္ထဲမွ ရြတ္ဆိုသံကိုေတာ့ သူတုိ႔ ၾကားႏိုင္အ့ံမထင္..။ `ရပ္ပါေတာ့… စစ္ပြဲေတြ ရပ္လိုက္ပါေတာ့…၊ အဲဒီေနရာေတြကို မသြားၾကပါနဲ႔ေတာ့… မသြားပါရေစနဲ႔ေတာ့….(((((((((((((((´ ကလိုေစးထူး

က်ေနာ္ႏွင့္ တင္းနစ္ကြင္းကေလး..

ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခြင့္၊ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ ရေနတဲ့ အဲဒီေနရာေလးရိွတဲ့ေနရာကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးက က်ေနာ္ ေရာက္ရိွခဲ့ပါတယ္။

ေႏြရာသီေရာက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ တင္းနစ္ ကစားသူ၊ တခါေလေတာ့လည္း အပူအပင္ကင္းစြာနဲ႔ စကိတ္စီးကစားတတ္တဲ့ ကေလးငယ္ေလးမ်ားနဲ႔ ဒီကြင္းေလးဟာ စိုျပည္ေနတတ္ပါတယ္။

တင္းနစ္ကစားနည္းဟာ ကိုယ္ကာယ အားထုတ္ကစားရတဲ့ အားကစားနည္းေတြထဲမွာ တတိယေျမာက္ အေမာပန္းဆုံးတဲ့။ (ပထမ အေမာပန္းရဆုံးက လက္ေ၀ွ႔၊ ဒုတိယက ဘက္စကက္ေဘာပါ၊ လူၾကိဳက္သိပ္မ်ားလွတဲ့ ေဘာလုံးအားကစားနည္းကေတာ့ စတုတၳေျမာက္ အေမာပန္းရဆုံးပါတဲ့။)

တကယ္တမ္း ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳး အေျခခံလူတန္းစားေတြနဲ႔ တင္းနစ္ ကစားနည္းဆိုတာက မိုးနဲ႔ေျမအလား အလွမ္းကြာလွတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ တင္းနစ္ကြင္း ဆိုတာႀကီးကို သီးသန္႔ ေဆာက္ရ၊ တင္းနစ္ရိုက္တံခ၊ ေဘာလုံးခကလည္း ေစ်းႀကီးပါသဘိနဲ႔ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ႏိုင္ငံတကာမွာ တင္းနစ္ကစားနည္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဟုတ္တိပတ္တိ ဘာဆု တခုတေလမွ မရဖူးေသးတာဟာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္လွပါဘူး။

က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႔ကေလးမွာေတာ့ ဘုရားစူးရေစ့ တင္းနစ္ကြင္းတခု ရိွပါတယ္။ ၿမိဳ႔ပိုင္ တပ္ရင္းမွဴးက တခါတေလ သူ႔ေနာက္ေတာ္ပါ ဗိုလ္မင္းေတြနဲ႔ လာလာ ကစားတတ္ပါတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ၿမိဳ႔မ်က္ႏွာဖုံး ေခၚရမလားမသိ၊ ပိုက္ဆံ၀ါလား သူေဌးတခ်ိဳ႔ ကစားတာ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ ကစားတာကို ေမွ်ာ္ေငးရင္းနဲ႔သာ ေအာ္… ငါတုိ႔ ငယ္ငယ္က ကင္းဘုတ္ပစ္တမ္းကစားခဲ့တဲ့ ေဘာလုံးေလးေတြက လူၾကီးေတြ ဒီလိုမ်ိဳးကစားရတဲ့ တင္းနစ္ ကစားနည္းပါလား လို႔ နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။

တီဗြီက အားကစားလုိင္းေတြကို ၾကည့္ပါမ်ားေတာ့ တင္းနစ္ကစားနည္းရဲ့ အမွတ္ေပးပုံကို အတန္ငယ္ နားလည္လာပါတယ္။ အင္း.. ကမၻာမွာ တင္းနစ္ကို သူမတူထူးခၽြန္ေအာင္ ကစားႏိုင္တဲ့ လူေတြမ်ား ေတာ္ေတာ္ကို ၀င္ေငြေျဖာင့္ၾကတာကိုး။ အဲဒီ ထူးခၽြန္ၿပီး ၀င္ေငြေျဖာင့္ေနတဲ့ လူေတြကို ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္ေတာ့လည္း ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံက လူေတြ ျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ လက္ရိွ ကမၻာ့ အဆင့္တစ္ ေရာ္ဂ်ာဖယ္ဒါးရား ဆိုရင္ ဆြစ္ဇာလန္က၊ အန္ဒီေရာ့ဒစ္ဆိုရင္ အေမရိကန္က…။

ေဆာင္းတြင္းတုန္းကေတာ့ တင္းနစ္ကြင္းေလး ခမ်ာမွာ ေအးခဲလွတဲ့ ရာသီဥတုနဲ႔အတူ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းဖတ္ေတြကို တခ်ိန္လုံးလုိလုိ ထမ္းပိုးခဲ့ရပါတယ္။ လူေတြကလည္း သူ႔ကို လွည့္မၾကည့္အားပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ခမ်ာမွာလည္း ေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔ေပါ့။

တခါတေလ က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘ၀ေတြက တင္းနစ္ေဘာလုံးေလးေတြနဲ႔ တူေနေလေရာ့သလားမသိ..။ တခါတခါမွာ အားျပင္းျပင္းနဲ႔ အရိုက္ခံလို ခံရ၊ တခါတခါက်ေတာ့လည္း လုိရာကို ေရာက္ေအာင္ အသာေလး ပင့္ၿပီး ညင္ညင္သာသာ အပို႔ခံလို ခံရ၊ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကစားသမားေတြက ရံွဳးနိမ့္တဲ့ အခါ အလိုမက်မႈနဲ႔ အတူ အေ၀းကို ေဒါသတႀကီး ရိုက္ထုတ္ခံရလိုခံရနဲ႔၊ ကစားသမားေတြက ေအာင္ပြဲရေတာ့ တင္းနစ္ေဘာလုံးေလးေတြက ေခ်ာင္ကြယ္မွာ ၿငိမ္ကုပ္လို႔ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိတဲ့ အျဖစ္။

တင္းနစ္ကြင္းေလးကို `ဖ်တ္´ကနဲ ဓာတ္ပုံရိုက္ရင္း စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ `ေဟး´ လုိ႔ ေအာ္ပစ္လုိက္ေတာ့၊ အနားက ကေလးေတြက က်ေနာ့္ကို ေၾကာင္စီစီနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနေလရဲ့။

ကလိုေစးထူး

က်ေနာ့္အၾကိဳက္(၃)...

ဒီတပတ္ က်ေနာ့္အၾကိဳက္ကေတာ့ ဆရာ နႏၵာစိုး(ဆင္ျဖဴကၽြန္း) ရဲ့ `ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ၾကမ္းပိုးတေကာင္´ ၀တၳဳတို ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာ နႏၵာစိုး(ဆင္ျဖဴကၽြန္း)ရဲ့ အေရးအသားေတြကို က်ေနာ္ စတင္ ႏွစ္သက္ခဲ့မိတာကေတာ့ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ မဂၢဇင္းက `ဂြစာ၏ တလစာမွတ္တမ္း´ အေရးအသားေတြကိုပါ။ လူတေယာက္ရဲ့ တလအတြင္း ေန႔စဥ္ ျဖစ္ပ်က္ႀကဳံဆုံရပုံေတြကို ဟာသေလးေႏွာလို႔ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ ေရးေလ့ရိွတဲ့ ဆရာဟာ ၀တၳဳတိုေတြ ေရးေတာ့လည္း အင္မတန္မွ ေျပာင္ေျမာက္လွပါတယ္။

ဒီ၀တၳဳကိုေတာ့ ၂၀၀၂ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလထုတ္ ရန႔ံသစ္ မဂၢဇင္းမွာ စတင္ေဖာ္ျပခဲ့တာပါ။ ဧရာ၀တီ အင္တာနက္ မဂၢဇင္းရဲ့ ရသလြင္ျပင္က႑မွာ ဖတ္မိေတာ့ ႏွစ္သက္လွတာေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ခ္မွာ ထပ္ဆင့္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

အဲ..၊ ဆရာ နႏၵာစိုးရဲ့ ၀တၳဳကို မေဖာ္ျပမီမွာ နည္းနည္းေလာက္ ေလေၾကာရွည္ပါရေစ။ ျမန္မာ ဘေလာ့ကာစာအုပ္မ်ား ဘေလာ့မွာ က်ေနာ့္အႀကိဳက္(၂) မွာ တင္ခဲ့တဲ့ ဆရာလင္းထင္ရဲ့ `ေခါင္းေလာင္းကေလး၏ ေန႔စြဲမ်ား´ ၀တၳဳကို တင္ရာမွာ တစုံတရာ မွားယြင္းမႈေၾကာင့္လားမသိ၊ တခ်ိဳ႔က က်ေနာ္ေရးတယ္လို႔ ထင္ဟန္ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးတယ္ အမွတ္နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးထားၾကတာကိုေတြ႔ေတာ့ အဲဒီ၀တၳဳေရးသူက က်ေနာ္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ မေနတတ္မထုိင္တတ္နဲ႔ ရွက္ရြ႔ံမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးတာ မဟုတ္ရပါေၾကာင္းေတာ့ ကြန္မန္႔ျပန္ေရးခဲ့ပါတယ္။
ကဲ..၊ `ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ၾကမ္းပိုးတေကာင္´ ၀တၳဳကို ခံစားၾကည့္ၾကပါစို႔။

ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ၾကမ္းပိုးတေကာင္

(၁)

ၾကားရတဲ့ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕အေၾကာင္းက သတင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူး ။ သည္ေတာ့ စိတ္လည္းမေကာင္းရဘူး ဆိုပါေတာ့ ...။ ဒါေပမယ့္ သတင္းၾကားၾကားခ်င္း ဖိုးသာဒင္ဆီ ထေျပးရေအာင္ကလည္း အခ်ိန္အားက မရေသးေတာ့ ၾကားတဲ့သတင္းကိုပဲ ရင္ထဲမွာမေကာင္းဘဲ ထည့္ထားရတယ္။ ညေနဘက္ေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သြားေတြ႔မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ရင္း မၿပီးစီးႏိုင္တဲ့ ကိစၥျမားေျမာင္ထဲမွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဇြတ္ႏွစ္ျမႇပ္ထားေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... အလကားပါ၊ စိတ္က ဖိုးသာဒင္ဆီကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတယ္။ အသားညိဳညိဳ၊ ခႏၶာကိုယ္ ေသးက်စ္က်စ္၊ အ႐ိုးခံ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုပဲ ျမင္ျမင္ေနတယ္။ မာယာမပါတဲ့ အၿပံဳးစင္းစင္းနဲ႔ ၀ကၤႏၲမစြက္တဲ့ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕ အ႐ိုင္းဆန္ဆန္ ေမးခြန္းေတြပဲ နားထဲမွာ ၾကားၾကားေနတယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ...။

အင္း ... ေနမထိ ထိုင္မသာႀကီးပဲ ဆိုပါေတာ့။

(၂)

ဖိုးသာဒင္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတဲ့ ထန္းတက္သမား ေကာင္ေလးတေယာက္ပါ။ အသက္က ဘာရွိဦးမလဲ၊ ႐ွိလွမွ ၁၅ ႏွစ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ၿမိဳ႕နဲ႔ ႏွစ္မိုင္ေလာက္အကြာက ထန္းသမားမိသားစုေတြနဲ႔ ထန္းေတာထဲမွာေနတယ္။ ထန္းတဲကေလး တလံုးနဲ႔ေပါ့ေလ။ အသက္ ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ထန္းတက္သမားေလးဆိုေတာ့ မထူးလွပါဘူး၊ အညာထန္းေတာထဲမွာ ေတြ႔ေနက် ထူးမျခားနား ထန္းတက္သမား ခ်ာတိတ္ကေလးေတြလိုပါပဲ။ အသားညိဳညိဳ ၊ ေနေလာင္ဒဏ္သင့္ေပမယ့္ ထန္းပင္တက္ျခင္း အိပ္ဆာဆိုက္ေၾကာင့္ က်စ္လ်စ္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ခပ္႐ိုး႐ိုး ေကာင္ကေလးတေယာက္ပါ။ အေမမုဆိုးမႀကီးနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနတယ္။ သူ ငါးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သူ႔အေဖ ေသဆံုးသြားျခင္းကစလို႔ အေဖ့ကိုယ္စား ထန္းပင္ေတြကိုေပြ႔ဖက္၊ စာသင္ေက်ာင္းကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရတယ္လို႔ေျပာရင္ပဲ မခမ္းနားတဲ့ သူ႔ဘ၀အတၳဳပၸတၱိက ျပည့္စံုသြားပါၿပီ။

သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူ႔တဲကထြက္တဲ့ ပင္က်ရည္ျမဴအိုးကေလးေတြရဲ႕ တံတားထိုးမႈနဲ႔ ေပါင္းကူးဆက္သြယ္ ခင္မင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေရးေဖာ္ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ရယ္ေပါ့။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေနညိဳရင္ ေလမၿပိဳတတ္ၾကေသးေပမယ့္ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ေ၀းရာ သူ႔ထန္းတဲကေလးဆီကို စက္ဘီးကိုယ္စီနဲ႔ ေရာက္ၾကေလ့ရွိတယ္။ ထန္းေတာ ထန္းလက္ ထန္းရြက္ေတြကို လြတ္လပ္စြာ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ေလညင္းကို ႐ႉ႐ိႈက္ရင္း သူ႔ပင္က်ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာပါလာတဲ့ စာေပအေၾကာင္း ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ျငင္းခံုအံုဖြဲ႔ စကားလံုးေတြနဲ႔ ျမည္းၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ တေန႔တာလႈပ္႐ွား႐ုန္းကန္ မြန္းက်ပ္မႈထဲကေန သူ႔ထန္းတဲ ေဟာင္းေဟာင္းအိုအို ကေလးဆီ ညေနတိုင္း ထြက္ေျပးခိုလႈံလာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို သူကေတာ့ စာေရးဆရာေတြဆိုၿပီး အထင္ႀကီးေလးစားပံုရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာဆိုျငင္းခံုေနရင္ (သူကလည္း အလုပ္အားေနေသးရင္) မလွမ္းမကမ္းကေနၿပီး နားေထာင္ ေထာင္ေနတတ္တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ “မႏၲေလး”၊ “ျမန္မာ” နဲ႔ “ႏိုင္ငံတကာ” ေစ်းႀကီးတာခ်င္း အတူတူကို မကပ္ႏိုင္တဲ့ ခပ္မြဲမြဲ ဘိုင္ေကာင္ေတြပီပီ၊ လြတ္လပ္ေအးခ်မ္းစြာ ျငင္းခံုခြင့္ရတဲ့ သူ ထုတ္လုပ္တည္ခင္းတဲ့ ျမဴအိုးေတြထဲက ႐ိုးရာဘီယာ ေစ်းခပ္ေပါေပါနဲ႔ပဲ စီးေမ်ာလြင့္ပါးမိခဲ့ၾကျခင္းသက္သက္ပါပဲ။

အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဖိုးသာဒင္ကေလးရဲ႕ ဆက္ႏြယ္မႈသမိုင္း သံခိပ္ေပါ့ေလ။

(၃)

မွတ္မိေနတာေလး ႐ွိေသးရဲ႕။

တညေနမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာထိုင္ေနတဲ့၀ိုင္းဆီကို ဖိုးသာဒင္နဲ႔ လူႀကီးတေယာက္ရဲ႕ စကားသံေတြလြင့္လာတယ္။

‘ဟာ မလုပ္ပါနဲ႔ ဦးတာေတရာ၊ ဦးေလး အေႂကြးေတြ မ်ားေနၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဒါရမွ ဒါစားရတာ။ မနက္ျဖန္ေတာ့ ဆက္ဆက္ႀကီး ဖဲ့ဆပ္ပါဦးေနာ္’
‘ေအးပါကြ၊ မနက္ျဖန္ ဖဲ့ဆပ္မယ္၊ စိတ္ခ်စမ္းပါ ...’

ဒီေလာက္ပါပဲ။ ျမဴအိုးဆြဲၿပီး ထြက္သြားတဲ့လူႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေငးၾကည့္ က်န္ရစ္ေနတုန္းမွာပဲ ဖိုးသာဒင္က ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဦးတည္ၿပီး သူ႔ဒုကၡကို ရင္ဖြင့္လိုက္တာပါ။

‘ခက္တာပဲ ဆရာတို႔ရာ၊ အဲဒီဦးေလးႀကီးက သူလိုခ်င္ရင္ ဇြတ္ယူေတာ့တာပဲ။ ပိုက္ဆံက် သူစိတ္ကူးရမွ ရွင္းတာ။ ေျပာလို႔လည္း မရဘူး’

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿပိဳင္တူ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ ခဏ႐ွိေတာ့ ကဗ်ာဆရာက ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္ မသိဘူး။

‘ေဟ့ ... အဲဒါ အလြယ္ကေလး ရတယ္ကြ၊ ဒီမွာၾကည့္ ...’

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ေနရာက ထတဲ့ၿပီး တဲေထာင့္က သံျပားေဟာင္းကေလး တခ်ပ္ကို ေကာက္ယူတယ္။ ၿပီးမွ အနားမွာေတြ႕တဲ့ မီးေသြးခဲတခဲနဲ႔ သံျပားေပၚကို စာတေၾကာင္း ေရးခ်လိုက္တယ္။

“ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွ အလကားမရ”တဲ့။

ေရးၿပီးမွ သံျပားကို တဲေရွ႕က ၀ါးပိုး၀ါးတိုင္ေျခမွာ ေထာင္လိုက္ၿပီး ကဗ်ာဆရာက ထပ္ေျပာတယ္။

‘မင္း အဲဒီ အိုင္ဒီယာအတိုင္းသာ သြား၊ ေတာ္တန္႐ံု မ်က္ႏွာေျပာင္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီစာေၾကာင္းကို ျမင္တာနဲ႔ မင္းကို ေငြ႐ွင္းေပးဖို႔ သူတို႔ အိပ္ကပ္ကို ျပန္စမ္းမိၾကလိမ့္မယ္’

ဖိုးသာဒင္က ငံု႔ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးလို႔။ ၿပီးေတာ့ ႐ိုး႐ိုးကေလး ျပန္ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ၿပံဳးျဖစ္သြားရဲ႕။

‘သံျပားေပၚက စာကေတာ့ဟုတ္ပါၿပီ၊ အဲဒီ အိုင္ဒီယာဆိုတာက ဘာကိုေျပာတာတုန္း’
‘ေအး ... ဟုတ္သားပဲ၊ အိုင္ဒီယာဆိုတာ အေတြးအေခၚေပါ့ကြာ၊ အေတြးအေခၚကို ေျပာတာ’
‘အေတြးအေခၚ ဟုတ္လား ...’

အေတာ္ၾကာသြားတယ္။ “အေတြးအေခၚ” ဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို “ေတြးေခၚ” ေနရတာကိုက ဖိုးသာဒင္မွာ မ်က္ေမွာင္ေတြၾကဳတ္လို႔။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရိပ္စားမိၾကပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာက ထပ္႐ွင္းတယ္။

‘ဒီလိုကြာ၊ “ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွ အလကားမရဘူး” ဆိုတာ အမွန္တရားတခုလို႔ ေျပာတာ၊ ႐ိုး႐ိုးကေလးရယ္။ ေအး … ဒါေပမယ့္ ႐ိုးသေလာက္ ျပင္းထန္တယ္ေနာ္။ မွတ္ထား၊ အမွန္တရားဆိုတာ ႐ိုးသေလာက္ ျပင္းထန္တယ္။ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ေတြဟာ အဲဒီ အမွန္တရားဆိုတာနဲ႔ေတြ႕ရင္ မခံႏိုင္ဘူး၊ ပက္လက္လန္ကုန္တာပဲ၊ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ထိပ္တိုက္မေတြ႕ရဲဘဲ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေ႐ွာင္ေျပးေရာ’

႐ွင္းခါမွ ပို႐ႈပ္ကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ ဖိုးသာဒင္ ပိုၿပီး မ်က္ေမွာင္ေတြ ၾကဳတ္ကုန္ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာကို တခြန္း၀င္ေျပာလိုက္တယ္။

‘ေ႐ွ႕ေနမင္း ကယ္မွ ေထာင္လံုးလံုးက်ေတာ့မွာပဲ ေက်ာင္းဒကာရယ္။ ဖိုးသာဒင္ ခ်ာတိတ္ကေလးဟ၊ သူ႔အိုးနဲ႔သူ႔ဆန္ တန္႐ံုခပ္စမ္းပါဦး’

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္လံုး ရယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကဗ်ာဆရာက ေ႐ွ႕ဆက္တယ္။

‘ကဲ ထားကြာ၊ ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွ အလကားမရဘူးဆိုတာ အမွန္တရားတခု၊ အမွန္တရားဆိုတာ ဘယ္သူမွ ျငင္းလို႔မရတဲ့ ေယဘုယ် အ႐ိုးစင္းဆံုး သေဘာတူညီ သတ္မွတ္ခ်က္။ ဥပမာ ဖိုးသာဒင္ရာ၊ မင္း ထမင္းစားဖို႔အတြက္ ဆန္ ဘယ္ကရသလဲ’
‘ေစ်းက ၀ယ္ရတာေပါ့ခင္ဗ်’
‘အဲဒီအတြက္ မင္းက ညီမွ်တဲ့တန္ဖိုး ေပးရတယ္မို႔လား။ တျပည္လိုခ်င္ရင္ သူသတ္မွတ္တဲ့ တျပည္ေစ်း၊ တတင္းလိုခ်င္ရင္ သူ သတ္မွတ္တဲ့ တတင္းေစ်း … အဲဒီ ပိုက္ဆံေပးမွ ရတယ္ မဟုတ္လား’

ဖိုးသာဒင္ ေခါင္းညိတ္တယ္။

‘ေအး … အဲဒီေတာ့ အ႐ိုးဆံုး မင္းမွတ္ထားလိုက္ဖို႔က ေလာကႀကီးရဲ႕ ေနရာတိုင္း၊ ျဖစ္စဥ္တိုင္းမွာ ကိုယ္က တခုေပးမွ တခုျပန္ရတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က အရင္းအႏွီးေျပာေျပာ၊ တန္ရာတန္ေၾကးပဲေျပာေျပာ၊ တစံုတရာ မေပးဘဲနဲ႔ေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္တာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရဘူး ဆိုတာပဲ။ မဆန္းပါဘူးကြာ၊ လူေတြဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဖလွယ္ေပးဆပ္ရင္း ရယူေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ လူအခ်င္းခ်င္း ေ၀းလို႔၊ သဘာ၀တရားႀကီးကေတာင္ အဲဒီ အေျခခံအခ်က္ႀကီးထဲက ေျပးမလြတ္ဘူးကြ။ မင္း မွတ္ထား၊ တို႔ အသက္႐ႉေနတဲ့ “ေလ”ေတာင္ အလကား မရဘူး။ အဲဒီ “ေလ” ရဖို႔ မင္းရဲ႕အဆုပ္ေတြ၊ ႏွာေခါင္းေတြက “႐ႉ”တဲ့အလုပ္ကို ရပ္လိုက္တာနဲ႔ မင္းလည္း “ေလ” ျပတ္ၿပီ ေအာက္ေမ့ေပေတာ့’
‘ဒါေတာ့ အမွန္ပဲေပါ့ခင္ဗ်၊ ဒါေပမယ့္ သူက မွန္လ်က္သားနဲ႔ ျပင္းထန္ေနရတာက ဘယ္လိုေၾကာင့္တုန္း။ အမွန္တရားဆိုတဲ့ ကိစၥႀကီးဟာေလ’

အင္း … အေျဖ ဘုရားေလာင္း ျဖစ္တာ မျဖစ္တာ ေနာက္ထား၊ အေမး ႏြားေက်ာင္းသားကေတာ့ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ လုပ္လာၿပီလို႔ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးမိရျပန္တယ္။ ကိုယ့္လူကေတာ့ က်ားၿမီးဆြဲမိလ်က္သား ျဖစ္ေနပါပေကာ။ ႏိုင္ေအာင္သာ ဆက္ဆြဲေပေတာ့လို႔ အားေပးၿပီး ၿပံဳးျပလိုက္ရေပေတာ့ရဲ႕။

‘ဒါက မင္းကိုယ္တိုင္ ႀကံဳလာတဲ့တေန႔က်မွ အေျဖ႐ွင္း႐ွင္း ရမွာကြ။ ေအး … ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ ႐ွိတယ္ေနာ္၊ အမွန္တရားဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း သူနဲ႔ တိုက္ခိုက္ထိေတြ႕ေနတဲ့ ကာလနဲ႔ အခ်ဳိးညီေနမွ။ ကဲကြာ မင္း ငယ္ငယ္က မုန္႔ပ်ားသလက္ တခ်ပ္ကို ဘယ္ေလာက္ေပး၀ယ္စားရသလဲ’
‘တခုကို ငါးမူးေလ၊ အခုေတာ့ ငါးက်ပ္ … ခင္ဗ်’
‘အဲဒါပဲ၊ ဟိုးတုန္းက ငါးမူးေပးခဲ့ရၿပီး အခု ငါးက်ပ္ေပးရတာမို႔ အခု ငါးက်ပ္ေပးေနရတာဟာ မွားေနၿပီလို႔ ေျပာလို႔မရသလို ဟိုတုန္းက ငါးမူးေပးခဲ့ရတာကိုလည္း မွားခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ သတ္မွတ္တန္ဖိုးခ်င္း ကြာျခားသြားတာျဖစ္ေပမယ့္ ႏွစ္ခုစလံုးဟာ မွန္ေနတာခ်ည္းပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ “ျဖစ္စဥ္”က သူနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႕ေနရတဲ့ “ကာလ”နဲ႔ အခ်ဳိးက်ေနလို႔ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားဆိုတာက “ကာလ”နဲ႔ လိုက္ပါၿပီး ေျပာင္းလဲေနတတ္တာမ်ဳိး”လို႔ မွတ္ထားဦး။ ၿပီးေတာ့ အမွန္တရားဆိုတာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး၊ ဇေ၀ဇ၀ါ လူေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္လည္း သူ႔ကို ဇြတ္တရြတ္ အႏိုင္က်င့္ခံရတတ္ေသးသကြ။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မင္းကို ရယ္စရာပံုျပင္ကေလးတပုဒ္ ေျပာျပမယ္၊ နားေထာင္မလား။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၿပံဳးေနရတာပါပဲ။ ကိုယ့္လူက အဲဒီလို စကားလံုးေတြ သြန္ခ်ေနရမယ္ဆိုရင္ ထမင္းေမ့၊ ဟင္းေမ့ လူစားကိုး။ ဖိုးသာဒင္က ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ပံုျပင္ဆိုေတာ့လည္း ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားလာဟန္ တူပါရဲ႕။

‘ဒီလိုကြ၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္တုန္းက ဟာသပံုျပင္ကေလးေပါ့ကြာ။ စာသင္သား ကိုရင္ကေလးေတြ စာေျဖၾကရတဲ့ စာေမးပြဲတခုမွာေပါ့ကြ။ ကိုရင္ကေလး တပါးကလည္း ၀င္ေျဖသတဲ့၊ အဲဒီမွာ အခုေျပာတဲ့ ကိုရင္ကေလးက ေျဖရင္း ေျဖရင္းနဲ႔ သူ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူးတဲ့ကြ၊ ဆက္မေျဖႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတိုင္းလည္း ငူငူႀကီး ၿငိမ္ထိုင္မေနခ်င္ေတာ့ သူ႕စိတ္ကူးထဲ ေပၚသမွ်ေတြကို ထင္ကရာ ေလွ်ာက္ေရးေတာ့တာပဲေဟ့၊ စာမ်က္ႏွာျပည့္ေအာင္ ေျဖမယ္ဆိုတဲ့သေဘာ ေနမွာေပါ့ကြ၊ သူ ထင္သမွ် အကုန္ေလွ်ာက္ေရးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာက္ဆံုးကေန “ဟံသာ၀တီ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ မူ”လို႔ ေရးလိုက္တယ္။ ဟံသာ၀တီ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဆိုတာ ႐ွင္ဘုရင္ကိုးကြယ္တဲ့၊ ဘုန္းမီးေနလ ေတာက္ပေနတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆိုပါေတာ့ကြာ။ အမွန္က ကိုရင္ကေလးလည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဆိုတဲ့ နာမည္ကို ၾကားဖူးေနတာပဲ႐ွိတယ္၊ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕မူက ဘယ္လိုဘယ္၀ါဆိုတာ ဘာမွသိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ ကိုရင္ကေလးက “အထူေအာင္”နဲ႔ ေအာင္သတဲ့ ဖိုးသာဒင္ေရ။ ဒီေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တယ္ေပါ့ကြာ’
‘ဟင္ … ဘာဆိုင္လို႔လဲ၊ သူမွ တကယ္ ဆက္မေျဖႏိုင္တာႀကီးကို …’

ဖိုးသာဒင္က ဘ၀င္မက်ေလသံနဲ႔ ေစာဒကတက္တယ္။

‘ေအးေလ၊ ဒါေပမယ့္ အေျဖလႊာကို စစ္ရတဲ့ ဆရာေတြကိုယ္တိုင္က အေျဖလႊာၾကည့္ၿပီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္တဲ့သူက ၾကဳတ္၊ ေခါင္းကုတ္တဲ့သူက ကုတ္ ျဖစ္ေနေတာ့တာကိုးကြ။ “ဟံသာ၀တီ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ မူ”ဆိုတာကို သူတို႔လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃနဏ သိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ အ႐ွိန္အ၀ါကလည္း ႀကီးလြန္းလွတာဆိုေတာ့ အရမ္းလည္း မပယ္ရဲဘူးကြ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မထူးပါဘူး ကိုယ္ေတာ္ရာ၊ အေအာင္သာ ေပးလိုက္ၾကပါစို႔။ “ဟံသာ၀တီ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ မူ”လို႔ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေရးေျဖ၀ံ့တာ ဒီကိုရင္တပါးပဲ ပါတာ။ ဒီေတာ့ သူ႕ကို အထူးေအာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္ၾကပါစို႔ ျဖစ္ကေရာ။ ဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားဆိုတာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ဇေ၀ဇ၀ါ လူေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္လည္း ဇြတ္တရြတ္ အႏိုင္က်င့္ခံရတတ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာတာကြ။ မင္းလည္း လူတကာက မွန္တယ္ေျပာတိုင္း အရမ္းလက္မခံမိေစနဲ႔ဦး။ ေတာ္ၾကာ ငါေျပာတဲ့ “ဟံသာ၀တီ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ မူ” ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ တည့္တည့္တိုးလို႔ ေခ်ာက္က်ေနဦးမယ္”

ဖိုးသာဒင္ သေဘာက် ရယ္လိုက္တာေလ မ်က္စိကိုပိတ္ေရာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က “ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွ အလကားမရ၊ ကိုယ္ကေပးမွ ကိုယ္ျပန္ရ”ဆိုတဲ့ ပို႔ခ်ခ်က္ကိုေတာ့ အေတာ္ႀကီးသေဘာက် ေက်နပ္သြားဟန္ တူတာပဲ။ ေနာက္ရက္ ေနာက္ရက္ ေတြမွာလည္း သူက အဲဒီသံျပားေပၚက စာေၾကာင္းကေလး မွိန္မွိန္လာတိုင္း ထင္႐ွားေအာင္ မီးေသြးခဲနဲ႔ ဖိဖိၿပီး ထပ္ထပ္ျပန္ေရးေနတာ ေတြ႕ရေတာ့တာကိုး။

(၄)

သတင္းရတဲ့ေန႔မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖိုးသာဒင္ဆီေရာက္ၾကတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ၾကားရတဲ့ သတင္းဆိုးက အမွန္ပါပဲ။ ဖိုးသာဒင္ကေလးရဲ႕ ညာဘက္ေျခသလံုးမွာ ေက်ာက္ပတ္တီး ေဖြးေဖြးႀကီး စည္းလို႔။

‘ဆရာ၀န္ႀကီးက ညိဳ႕သက်ည္း႐ိုးက ထက္ပိုင္းက်ဳိးသြားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အက္ၿပီး က်ဳိးလုလု ျပင္းထန္တယ္ေျပာတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ သူက အသက္ငယ္႐ြယ္ ေသးတဲ့ ေသြးသားတက္ေနခ်ိန္မို႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အ႐ိုုးျပန္ဆက္ၿပီး ျပန္ေကာင္းသြားမွာပါ ဆိုလို႔’

ေဆး႐ံုကုတင္ေဘးက ဖိုးသာဒင္ရဲ႕အေမက ႐ွင္းျပတာပါ။ ဖိုးသာဒင္ကေတာ့ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပဲ ေျပာပါတယ္။

‘ဟုတ္တယ္၊ ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်တယ္ဆိုေပမယ့္ “ေအာက္ရင္းေထာင္” အလယ္ေလာက္က ျပဳတ္က်တာဆိုေတာ့ သိပ္မျမင့္လို႔သာေပါ့။ နက္ျဖန္ သန္ဘက္ပဲ ေဆး႐ံုက ဆင္းမွာပါ။ ဒီၾကားထဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို တ၀မ္းကြဲကိုပဲ ထန္းတက္ဖို႔ အကူအညီေတာင္းရေတာ့မွာပဲ။ ျပန္ဆက္သြားမွာပါ ဆရာတို႔ရာ၊ ပူစရာမ႐ွိပါဘူး’

ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႕အသက္အ႐ြယ္ကေလးနဲ႔ေျပာရရင္ “တက္လူ”ပဲ။ ေျခသလံုး႐ိုးကိုလည္း က်ပ္စည္းၿပီး အေပၚက ေက်ာက္ပတ္တီးကိုင္ထားၿပီးၿပီပဲ။ ပူစရာ မ႐ွိလွပါဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သေဘာရၾကပါတယ္၊ စိတ္ေအးၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွာ ဟုတ္လို႔တုန္း၊ မထင္မွတ္တဲ့ ပူစရာႀကီးက မထင္မွတ္တဲ့ေထာင့္ကေန ၀င္လာတာကို ေတြ႕ၾကရပါေလေရာလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ဘဲ ၀င္လာခဲ့တဲ့ ပူစရာႀကီးကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာက တျခား မဟုတ္ဘူး။ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕ အင္မတန္မာေက်ာတဲ့ ေက်ာက္ပတ္တီးႀကီးေအာက္ထဲကို ၀င္လာခဲ့တဲ့ ၾကမ္းပိုးတေကာင္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

(၅)

ကိုယ္ခ်င္းလည္း စာတယ္၊ ေဒါသလည္း ထြက္တယ္၊ စိတ္လည္း မေကာင္းဘူး။ ဖိုးသာဒင္ ႀကံဳလာရတဲ့ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဒုကၡနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာတာပါ။ ေနာက္တပတ္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕တဲကိုု ေရာက္ၾကတယ္။ ဖိုးသာဒင္မွာ မ်က္တြင္းေခ်ာင္ကေလးနဲ႔၊ ည ည မအိပ္ရလို႔ အိပ္ေရးပ်က္တာ ေလးည ႐ွိေနၿပီတဲ့။

‘ေျခက်ဳိးတာ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး ဆရာတို႔ေရ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာက္ပတ္တီးထဲမွာ ၀င္ေနတဲ့ ၾကမ္းပိုးကမွ တကယ့္အေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ့္တဲကို ျပန္ေရာက္ၿပီးမွ ဘယ္ညက ၀င္လိုက္မွန္းမသိဘူး။ ၀င္ေနတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ အသားကုန္ ကိုက္ေနတာ။ ခဏေနရင္း စစ္ခနဲ စစ္ခနဲ။ ဟိုေနရာ ေ႐ႊ႕ကိုက္လိုက္၊ ဒီေနရာ ေ႐ႊ႕ကိုက္လိုက္၊ ထင္သလို ေသာင္းက်န္းေနတာဗ်။ လွမ္းကုတ္ရေအာင္ကလည္း ဒီေလာက္မာတဲ့ ေက်ာက္ပတ္တီးႀကီးေပၚကေန ဘယ္လိုလုပ္ ကုတ္ႏိုင္မွာတုန္း၊ ေက်ာက္ပတ္တီးႀကီးကလည္း ေျဖဖို႔ ရက္မေစ့ေသး၊ ေျဖလည္း မေျဖတတ္။ ဒုကၡႀကီးပါပဲ ဆရာတို႔ရယ္၊ ဘယ္လို ႏွိမ္ႏွင္းရမွန္းမသိလို႔ ရလိုရျငားဆိုၿပီး အခုလိုလုပ္ၾကည့္ေနတာ။ ဒါလည္း မထူးျခားပါဘူး’

အသံကိုၾကားရ႐ံုနဲ႔တင္ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ဒုကၡေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ သိသာတယ္။ လက္ထဲမွာလည္း စက္ဘီးစမုတ္တိုင္ေဟာင္းေလးတေခ်ာင္း ကိုင္လို႔။ ၾကမ္းပိုးကိုက္တဲ့ ေနရာကို မွန္းၿပီး ေက်ာက္ပတ္တီးၾကားကေန လွမ္းလွမ္းထိုးေနရင္းက ေျပာေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အိုက္သြားတယ္။ ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ေဒါသေတြ လွိမ့္ထြက္ေတာ့တာပါပဲ။ သူက ၾကမ္းပိုးကို အေသမုန္းတဲ့ အဘိဓမၼာပိုင္ရွင္ကိုး။

‘ေတာက္ … အေတာ္ဆိုးတဲ့ အျဖစ္ပဲ။ ေလာကမွာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အက်ဳိးမျပဳတဲ့၊ သူမ်ားေသြးစုပ္႐ံုသက္သက္နဲ႔ ေနထိုင္႐ွင္သန္တဲ့ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ ၾကမ္းပိုးက ထိပ္ဆံုးကပါသကြ၊ ဒီသတၱ၀ါက ႐ိုး႐ိုးမဟုတ္ဘဲ ေျခက်ဳိးလို႔ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရပါတယ္ဆိုတဲ့ မင္းလို ဒုကၡိတကိုမွ အကာအကြယ္ ေကာင္းေကာင္းယူၿပီး က်က်နနႀကီး ေသြးစုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကေတာ့ တပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ေပါ့ကြာ။ အပါး၀လြန္း အားႀကီးေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မင္း ခုလို စက္ဘီးစမုတ္တိုင္နဲ႔ ထိုးေနတာမ်ဳိးကေတာ့ အပိုပဲကြ။ မျမင္ရတဲ့ ရန္သူကို မေသမခ်ာ မထိေရာက္တဲ့နည္းနဲ႔ မ်က္မွန္းရမ္းဆ လွမ္းတိုက္ရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ငါတို႔ နည္းလမ္း႐ွာဦးမယ္’

အဲဒီေန႔က ျပန္လာၾကေတာ့ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕ ေက်ာက္ပတ္တီးၾကားက ၾကမ္းပိုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခါင္းထဲပါလာၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို တစစ္စစ္ ကိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ မခံခ်င္စရာကလည္း အေတာ္ေကာင္းသကိုး။ စာနာခံစား ၾကည့္မိပါတယ္။ ကုတ္လို႔မရတဲ့ ေက်ာက္ပတ္တီးမာမာႀကီးေအာက္က ကိုက္ေနတဲ့ ၾကမ္းပိုးဟာ ေျခသလံုးသားနဲ႔တကြ “စိတ္”ကိုပါ ကိုက္ေနတာပဲ။ ေျခသလံုးသား အကိုက္ခံရတာ မွန္ေပမယ့္ ပိုနာ ပိုယား ပိုခံစားရတာက အသည္းႏွလံုးကလြဲလို႔ ဘာျဖစ္ႏိုင္ဦးမွာတဲ့လဲ။ သူ႔ကို လက္တံု႔ျပန္ဖို႔ ေနာက္ထား၊ သူေပးတဲ့ ဒဏ္ခ်က္အတြက္ အယားေျဖခြင့္ကေလးမွ မရတဲ့အျဖစ္။ ခံရတဲ့သူမွာ ေ၀ဒနာက သူ႔အလိုအေလ်ာက္ ေအာ္တိုမစ္တ ရွန္တိန္လုပ္ၿပီး မူလေျခက်ဳိးေ၀ဒနာက ဒုတိယ၊ အဲဒီ ေမာင္မင္းႀကီးသား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ၾကမ္းပိုးကေပးတဲ့ ေ၀ဒနာက ပထမျဖစ္လာမွာ ဧကန္ပဲေလ။

ကဗ်ာဆရာကေမးတယ္။

‘ေက်ာက္ပတ္တီးကို ေျဖခ်လိုက္ရင္ေကာဗ်ာ’
‘ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်၊ ရက္မေစ့ဘဲေျဖေတာ့ ေျခက်ဳိးတဲ့ဒဏ္ရာအတြက္ ကုသထားရသမွ် အေဟာသိကံ ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။ ခုေျဖ၊ ခုျပန္စည္း ဆိုတာမ်ဳိးလုပ္ရေအာင္ ဖိုးသာဒင္က ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕သားလည္းမဟုတ္ဘူး။ အဲလိုအခြင့္အေရးထူးမ်ဳိးလည္း ဖိုးသာဒင္မွာ ရစရာလမ္းမ႐ွိဘူး’

ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းကန္႔ကြက္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တနည္းကို ကၽြန္ေတာ္က အဆိုတင္လိုက္တယ္။

‘အဲဒီ ၾကမ္းပိုးေသေအာင္ ၾကမ္းပိုးသတ္ေဆး အဆိပ္ရည္ေတြေဖ်ာ္ၿပီး ပတ္တီးၾကားက ေလာင္းခ်ပစ္လိုက္ရင္ေကာဗ်ာ … မအိုေကေလာက္ဘူးလား’
‘ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ကိုယ့္လူ။ အဆိပ္ရည္ေတြက ၾကမ္းပိုးေတာ့ေသပါရဲ႕၊ အဲဒီ ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ ေျခသလံုးသားထဲ တစိမ့္စိမ့္၀င္ေနၿပီး Side Effect ၀င္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မတုန္း။ အဆိပ္ရည္ေၾကာင့္ အသားေတြေလာင္ၿပီး ရိ႐ြဲကုန္မွအခက္’

ကၽြန္ေတာ္တင္လိုက္တဲ့ အဆိုကို ကဗ်ာဆရာက ပယ္ခ်ျပန္ေရာ။ ဟိုလို လွည့္ေတြးလိုက္၊ ဒီလိုလွည့္ေတြးလိုက္၊ တခုခုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္၊ စိုးရိမ္ခ်က္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား သံသရာလည္ေနလိုက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေတြးေတာမႈ၊ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ၊ မျဖစ္ႏိုင္ေျခ မွန္းဆေမွ်ာ္ျမင္မႈ၊ ခံစားမႈအားလံုးဟာ ဖိုးသာဒင္ရဲ႕ ၾကမ္းပိုးနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စစ္ခင္းေနခဲ့ၾကတဲ့အတိုင္း ႏြမ္းလ်လို႔၊ ေျခကုန္လက္ပန္းက်လို႔။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွာလဲ … တိက်တဲ့အေျဖ၊ မဆံုးႏိုင္တဲ့၀ကၤပါႀကီးထဲ ပတ္ေနၾကရသလိုပဲ။

အင္း … ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ အဲဒီျပႆနာကို အမ်ဳိးမ်ဳိး ခ်ိန္ဆမွန္းေမွ်ာ္ေတြးေတာနဲ႔ ေမာေနခဲ့ၾကရတာပါ။ တကယ္မွာက တခုတည္းေသာ အေျဖကို ဖိုးသာဒင္က ထုတ္ထားႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

(၆)

ေနာက္တပတ္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာက္သြားေတာ့ ဖိုးသာဒင္ကို ၿပံဳးၿပံဳး႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ ေတြ႕ရတယ္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပဲ သူက၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဆီးေျပာေပေတာ့ရဲ႕။

‘ကၽြန္ေတာ့္ပတ္တီးထဲက ၾကမ္းပိုးေတာ့ ကိစၥေခ်ာသြားၿပီ ဆရာတို႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနသာထိုင္သာ ႐ွိေနၿပီ။ ဆရာတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း တခ်က္တည္းေတြးၿပီး လုပ္ခ်လိုက္တာေလ’

… ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္လံုးပင့္မိၾကတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္တုန္းဟ၊ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာတုန္း၊ တို႔လည္း ဘာမွမေျပာမိပါကလား။ အလိုလိုမွ အဲဒီကိစၥ အေျဖမရ ျဖစ္ေနရတဲ့အထဲေပါ့ေလ။

‘ေနပါဦး … တို႔က ဘာေျပာမိလို႔ မင္းက ဘယ့္ႏွယ္လုပ္လိုက္တာတုန္း သာဒင္ရဲ႕၊ ႐ွင္းစမ္းပါဦး’
‘ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွ အလကားမရ ဆိုတာေလ။ အဲဒါကို တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး သေဘာက်အားတက္လာတာနဲ႔ ခ်ထည့္လိုက္တာပဲ။ ေရေႏြးအိုး ပြက္ပြက္ဆူေအာင္တည္ၿပီး ၾကမ္းပိုးကိုက္ေနတဲ့ ဘက္ျခမ္းကို တခ်က္တည္း အသားကုန္ေလာင္းခ်ပစ္လိုက္တာ။ ခဏၾကာေတာ့ ဒီေကာင္ ၿငိမ္သြားေရာ။ ေနာက္ပိုင္း လံုး၀မလႈပ္႐ွားလာေတာ့ဘူး၊ မွတ္ကေရာ’

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္လံုးျပဴးသြားၾကတယ္။ ပက္ပက္စက္စက္ႀကီးပါလား။ ေက်ာင္းဒကာလိုေပါ့။

‘ဟေကာင္ရ၊ ေရေႏြးပြက္ပြက္ဆူႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ မင္းအသားလည္း က်က္သြားမွာေပါ့ကြာ’
ကဗ်ာဆရာက “မိုက္တဲ့ေကာင္ပဲ”ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မ်ဳိးနဲ႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ဖိုးသာဒင္က ခပ္႐ိုး႐ိုးပဲ သူ႔အျမင္ကို ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဘာ အေကြ႕အ၀ိုက္မွ မပါဘူး၊ ႐ွွင္း႐ွင္းကေလး။

‘ဟိုက အသက္ေလ ဆရာ၊ သူ႕ “အသက္”ကို လိုခ်င္မွေတာ့ ကိုယ္ကလည္း “အက်က္”ေလာက္ေတာ့ ျပန္ေပးရမွာေပါ့။ ကိုယ္က မေပးရင္ ကိုယ္လည္း ဘာမွျပန္မရဘူးလို႔ ဆရာတို႔ပဲ ေျပာတာပဲ၊ အမွန္တရားပဲေလ။ ေနာက္တခု … အမွန္တရားဆိုတာ ႐ိုးသေလာက္ ျပင္းထန္တယ္ဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိသြားၿပီ ဆရာ။ သူ႕ကိုခ်ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ အီသြားခဲ့တာကိုး။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဆက္ခံလိုက္ရတယ္ေလ။ ခုေတာ့ သက္သာေနၿပီ’

တခါတေလ အမွန္တရားရဲ႕ ႐ိုးသေလာက္ ျပင္းထန္မႈကို ရင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို မေရရာတဲ့ ေတြေ၀မွန္းဆမႈေတြနဲ႔ တခ်ိန္ဆဆ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ဆင္ေ၀ွ႔ရန္ေ႐ွာင္လုပ္ေနမယ့္အစား တခ်က္တည္းေသာ ပိုင္းျဖတ္မႈနဲ႔ “သာဒင္ကို ဘာထင္သလဲ”ဆိုတဲ့ သတၲိမ်ဳိး ထုတ္သံုးမွကိစၥၿငိမ္းတယ္ဆိုတာ ဒီခ်ာတိတ္က လက္ေတြ႕ျပလိုက္သလိုပဲ ခံစားၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာတို႔ သက္ျပင္းကိုယ္စီခ်ရင္း တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ေနမိၾကတာ အေတာ္ၾကာတယ္။

(၇)

မိတ္ေဆြမ်ား ခင္ဗ်ား။ဘ၀မွာ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေရး … ဟိုအေရး၊ ဒီအေရး အ၀၀နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တခါတေလ ႏွလံုးသားကို၊ တခါတေလ ဦးေႏွာက္ကို၊ တခါတေလ အေတြးအျမင္ကို ၾကမ္းပိုးတေကာင္ေကာင္ လာကိုက္ခဲ့ရင္ျဖင့္ ႏွိမ္ႏွင္းႏိုင္ဖို႔ သဲလြန္စေလးတခု ရတန္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အမည္မသိ ၾကမ္းပိုးအမ်ဳိးအစားေပါင္းစံုနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားၾကရဦးမွာက ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ မဟုတ္လား။ ။

နႏၵာစိုး (ဆင္ျဖဴကၽြန္း)

လူသားမ်ားကို မေလးစားေသာ ဦးေက်ာ္ဟိန္း...

`က်ေနာ္စဥ္းစားတယ္ဗ်။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ၊ ျမန္မာရုပ္ရွင္ေလာကမွာ ႀကီးက်ယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြရဲ့ သားသမီးေတြဟာ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ့ သားသမီးေတြေလာက္ ႀကီးက်ယ္ၾကလား..? ႀကီးက်ယ္လာေအာင္ သူတုိ႔ရဲ့ အေဖေတြ အေမေတြက လုပ္ခဲ့ၾကသလားလို႔ သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္လွန္တဲ့အခါ..၊ မရိွဘူးဗ်။ က်ေနာ္တုိ႔..၊ နာမည္သိပ္ႀကီးခဲ့တဲ့ ဦးေက်ာ္ေဆြ၊ သူ႔သားသမီးေတြ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မရိွဘူး။ ဦးေရႊဘ..၊ ႀကီးက်ယ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔သားသမီးေတြ မႀကီးက်ယ္ဘူး။ အခုလက္ရိွ..၊ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊရဲ့ သားႏွစ္ေယာက္၊ ႀကီးက်ယ္သလား? မဟန္ဘူးဗ်။ ခင္??? (မသဲကြဲ) ရဲ့သား၊ နံပါတ္ဖိုးနဲ႔ ေသသြားတယ္၊ မမိုက္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ့္ကို လမ္းသရဲ…တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေကာင္ ေခါင္းက သိပ္သြားတယ္၊ အရမ္း… စဥ္းစားတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စဥ္းစားပါ။ က်ေနာ္ သီခ်င္း တပုဒ္ဆိုထားတယ္။ စဥ္းစား..ၾက´ ရုပ္ရွင္ကား ဇာတ္၀င္ခန္းတခု မဟုတ္ပါ။ ၀တၳဳ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္လည္း မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္ အပါအ၀င္ ျမန္မာ ရုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယိုၾကည့္ ပရိသတ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏွစ္ၿခိဳက္အားေပးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး ဦးေက်ာ္ဟိန္းက သူ႔ဆီက မွတ္သားစရာ တခုခု ရေလမလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ သူ႔စကားေတြကို တေလးတစား နားေထာင္ေနတဲ့ လူငယ္မ်ားရဲ့ ေရွ႔မွာ အထက္ပါအတိုင္း ေျပာသြားခဲ့တာပါ။ အဲဒီစကားကို ၾကားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အံ့အားသင့္သြားပါတယ္။ ၂၀၀၆ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ(၁၄)ရက္ေန႔၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္အသင္းလူငယ္ဌာန မွာ က်င္းပသြားတဲ့ ဆ႒မအႀကိမ္ ႏွစ္ျခင္းလူငယ္ ဓမၼညီလာခံမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီညီလာခံကို ဦးစီးဦးေဆာင္ က်င္းပတဲ့ လူငယ္မ်ားရဲ့ ေစတနာစကားကေတာ့ ေလးစားစရာပါ။ `ျမန္မာႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံလုံးမွ လာတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူငယ္ေတြဟာ..၊ တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ သုံးေလးရက္ေလာက္ လာရတယ္။ လမ္းမွာ တကူးတက ေလးငါးရက္ ရန္ကုန္ကို ေငြေၾကးကုန္က်ခံၿပီးေတာ့မွ လာရတယ္။ လူငယ္ေတြ ဘ၀မွာ တခုခုေလး ရသြားေစခ်င္တယ္။ အဲဒီ ရသြားေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေက်ာ္ တဦး၊ ဒါမွမဟုတ္ လူငယ္ကို ခ်စ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ႀကီး တဦးကေတာ့ျဖင့္ လူငယ္မ်ားကို စကားေျပာၿပီး အားေပးလုိက္လို႔ ရိွရင္ျဖင့္ သူတုိ႔ရဲ့ လာရက်ိဳး၊ ပင္ပန္းရက်ိဳး၊ ေငြကုန္ရက်ိဳး အမ်ားႀကီးရမယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္´ အင္မတန္မွ ျဖဴစင္တဲ့ စကား၊ လူႀကီးသူမဆီက အဖုိးတန္စကားေတြကို လူငယ္ေတြ ရသြားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ စကား..။ ဒီလိုစကားေတြနဲ႔ ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီး တေလးတစား နားေထာင္ေနၾကတဲ့လူေတြရဲ့ အေရွ႔မွာ ဦးေက်ာ္ဟိန္း ေျပာသြားတဲ့ စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ျဖင့္ ကေသာင္းကနင္း ႏိုင္လွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ သူ႔သားသမီးေတြေလာက္ တျခားေသာ မင္းသား၊ မင္းသမီးၾကီးေတြရဲ့ သားသမီးေတြက မၾကီးက်ယ္ၾကဘူး ဆိုတဲ့ စကားဟာ အေတာ္ၾကီးကို လက္လြတ္စပယ္ ႏိုင္လြန္းတဲ့ စကားလို႔ ထင္မိပါတယ္။ မင္းသားၾကီး ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္းရဲ့သား ရာဇာေန၀င္း၊ သမီး ေဟမာေန၀င္းတို႔ထက္ သူ႔သားသမီးေတြက ၾကီးက်ယ္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ေလေရာ့သလား။ မင္းသားႀကီး ဦးသုေမာင္ရဲ့ သား ဖိုးေသာၾကာေလာက္ေရာ သူ႔သား ေန၀င္းက ေက်ာ္ၾကားေနၿပီလား။ သူတပါးကိုပုတ္ခတ္ၿပီး ၾကြားလုံးထုတ္သြားတဲ့ ဦးေက်ာ္ဟိန္းကို ဒီတခါမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို စိတ္ပ်က္သြားမိပါတယ္။ သူေျပာသြားတဲ့ စကားေတြကို ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ၾကည့္ပါ။ ေျပာသြားပါေသးတယ္။ `က်ေနာ္ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က်ရင္ ဒီအလုပ္ (အႏုပညာ) အလုပ္ေတြ မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ က်ေနာ္ သတ္မွတ္လိုက္တာဟာ ဒီလုိ ေဟာေျပာပြဲေတြ ထပ္လုပ္ခ်င္လို႔ က်ေနာ္ ဟိုဘက္ကို ျဖတ္လိုက္တာ၊ က်ေနာ္ ရုပ္ရွင္ရိုက္ရတာ သီခ်င္းဆိုရတာ တျပည္လုံးကို မပ်႔ံဘူး ျဖစ္ေနတယ္၊ ေနာက္ဆိုရင္ တဆင့္တဆင့္ ဒီစကားေတြက ပတ္၀န္းက်င္ကို ပ်႔ံႏွံ႔သြားမယ္´ အင္း.. ဒီအတုိင္းသာဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္က်ိဳးေတြ နည္းကုန္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ့ခင္ဗ်ာ။ ဖိလစ္ပိုင္က အက္စ္ထရာဒါလ္ လို ပုံစံမ်ိဳး လုပ္ေတာ့မယ္လားမသိ။ အဲ.. ဒါနဲ႔။ သူေျပာတဲ့ ၾကီးက်ယ္တယ္ ဆိုတဲ့ သူ႔သားနဲ႔သူ တြဲဖက္သီဆိုသြားတဲ့ သီခ်င္းကိုေတာ့ ဒီမွာ ၾကည့္ပါ။ လူမည္းအဆုိေတာ္ Usher ပုံစံကို အတုခိုးၿပီး ဘာေတြမွန္းမသိ အိုက္တင္လုပ္ျပတဲ့ ဦးေက်ာ္ဟိန္းရဲ့ သားေတာ္ေမာင္ ေန၀င္းရဲ့ စတိုင္လ္ကို၀င္ၾကည့္မိတဲ့ ပရိသတ္ထဲက တေယာက္က ခ်ီးက်ဴး ေထာပနာ ျပဳထားပါေသးတယ္။

ျမန္မာစာသည္... တုိ႔စာ...

ဒီစာကို ေရးဖုိ႔ ခ်ိန္ရြယ္ေနတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေရးသင့္ မေရးသင့္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ေနတာလည္း အၾကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ အားလုံးအတြက္ အက်ိဳးရိွမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာေၾကာင့္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဘက္ လေတြထဲမွာ ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို မ်ားလာတာ သတိထားမိပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ လုိက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့ ျဖဴနီျပာ၀ါ အေရာင္စုံလင္တဲ့ ပန္းခင္းတခုကို ေရာက္သြားသလုိပါပဲ။ သူ႔အဆင္းနဲ႔သူ တမ်ိဳးစီေတာ့ တန္ဆာဆင္ထားၾကတာမို႔ အားလုံးလုိလို ေကာင္းၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ သတိထားမိတာ ရိွပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူငယ္ေတြ စာအေတာ္ ေရးလာၾကပါတယ္။ ေရးဟန္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ တင္ဆက္မႈ ပုံစံ အသြယ္သြယ္နဲ႔ မိမိ အေတြ႔အႀကဳံ၊ ရပ္တည္ခ်က္၊ ခံစားမႈ စသည္စသည္တုိ႔ကုိ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ အေတာ္ႀကီးကို ႀကိဳးစား ေရးသားလာၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ခ္ဆိုတာက မိမိသာလွ်င္ အရွင္သခင္၊ မိမိသာလွ်င္ အယ္ဒီတာ၊ မိမိသာလွ်င္ တည္းျဖတ္သူ ဆိုေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚၾက၊ ေရးသားၾကတာ တကယ္ကို အားရစရာႀကီးပါ။

ျမန္မာ လူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘေလာ့ခ္ေရးရင္ ျမန္မာ ဘာသာကုိသာ အသုံးျပဳၾကသူ မ်ားပါတယ္။ အလြန္အင္မတန္ နည္းတဲ့ လူနည္းစုသာလွ်င္ တျခားေသာ ဘာသာစကားကို သုံးပါတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ ျမန္မာလို ေျပာရ၊ ေရးရတာကို ပိုၿပီး အားရပါးရ ႏိုင္တယ္ လို႔ ခံစားရလုိ႔ တေၾကာင္း၊ တျခားဘာသာစကားကိုလည္း တခုတေလမွ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ မႏိုင္နင္းတာက တေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘေလာ့ခ္ကို ျမန္မာလုိပဲ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ခ္တခုကို ပုံမွန္ ေရးျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ အင္မတန္ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။ ရတဲ့ အခ်ိန္ကေလးမွာ မိမိတင္ျပခ်င္တာကို ကမန္းကတန္း ေရးျဖစ္လုိက္တဲ့ အခါမွာ သတိမမူလိုက္မိတဲ့ ခၽြတ္ေခ်ာ္မႈေလးေတြက တင္လုိက္တဲ့ စာေတြထဲမွာ ပါသြားတတ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ခ္ေရးသူေတြ အမ်ားဆုံး မွားၾကတဲ့ အမွားကေတာ့ `သတ္ပုံ သတ္ညႊန္း´ပါ။

လူငယ္တေယာက္ရဲ့ ဘေလာ့ခ္မွာ ျမန္မာစာ သတ္ပုံအေပၚ သူခံယူထားပုံကို `တခ်ိဳ႕စာလံုးေပါင္းျပင္စားသူမ်ားေတြ႕လွ်င္ မင္းဟာၾကီးဟိုနားမွားေနတယ္ ဒီနားမွားေနတယ္ ေျပာေကာင္းေျပာမည္။ ဒါလဲျပင္စရာမလိုပါ။ က်ေနာ္ စာသံုးေပါင္း သတ္ပံုက်မ္းျပဳစုသူမဟုတ္ပါ။´ လို႔ ေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ ျမန္မာစာကို သတ္ပုံ သတ္ညႊန္း မွန္ႏိုင္သမွ် မွန္ေအာင္ ႀကိဳးစား ထိန္းသိမ္းေနၾကတာဟာ စာလုံးေပါင္းျပင္စားရာ က်တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ မထင္ပါ။ ဒါဟာ `တို႔စာကို ေလးစားပါ´ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ အညီ က်ေနာ္တုိ႔ စာကို က်ေနာ္တို႔ ေလးစားေနတာလို႔ပဲ ခံယူမိပါတယ္။ စာလုံးေပါင္း သတ္ပုံက်မ္းျပဳစုသူ မဟုတ္တာနဲ႔ဘဲ စာလုံးေပါင္းေတြ မွားခ်င္တုိင္း မွားၾကေလကုန္သတည္း ဆိုတာက်ေတာ့လည္း မနိပ္ေသးပါဘူး။

ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ကာေတြ အမွားမ်ားၾကတာ တခုကေတာ့ ၀စ္စေပါက္နဲ႔ ေအာက္ကျမစ္ေတြ မလိုတဲ့ေနရာမွာ ထည့္လိုထည့္၊ လိုတဲ့ေနရာက်ေတာ့ က်န္လိုက်န္ ျဖစ္တတ္တာပါ။ အခ်ိန္လု ေရးရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္လုိ႔ နားလည္မိပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အကုိႀကီးတေယာက္က နည္းနည္း ညစ္တီးညစ္စုတ္ႏိုင္တဲ့ ဟာသ တခုနဲ႔ ဥပမာေပး ေျပာဖူးတာကို သတိရမိပါတယ္။

တခါတုန္းက သမီးရည္းစားႏွစ္ေယာက္ မိဘေတြ မသိေအာင္ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ေကာင္မေလးရဲ့ ဦးေလးက ျမင္သြားပါတယ္။ သူ႔ဦးေလး ျမင္သြားတာကို ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို စာေရးၿပီး လူႀကဳံနဲ႔ ေျပာေတာ့ ၀စ္စေပါက္နဲ႔၊ ေအာက္ကျမစ္ေတြ တလြဲျဖစ္ေနလုိ႔ ဒီလို ေရးလိုက္မိပါသတဲ့။

`အကုိနဲ႔က်မ ဘူစင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္ေတ့ေနၾကတာကို ဦးေလကျမင္းသြားတယ္´

တကယ္ေတာ့ သူေျပာခ်င္တာက-

`အကိုနဲ႔ က်မ ဘူးစင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔ေနၾကတာကို ဦးေလးက ျမင္သြားတယ္´ ပါ။

တကယ္ေတာ့ မိမိေရးလိုက္တဲ့ စာကို မတင္မီမွာ အနည္းဆုံး တေခါက္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ဖတ္မယ္ ဆိုရင္ ဒီကိစၥ ေတာ္ေတာ္ အိုေကသြားမွာပါ။ ေျပာသာေျပာရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္နားမွာ က်န္ေန၊ ပိုျပန္ၿပီလဲ မသိ၊ ေတြ႔ရင္ ေျပာျပၾကပါအုံး။

`သိန္းဌက္´ လို႔ေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ `င´ ဟ-ထုိး ကသတ္ ငွက္လို႔ ေရးရမွာပါ။ `သိန္းဌက္´ လို႔ေရးလုိက္ေတာ့ အသံထြက္ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ `သိန္းထက္´ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီထက္ နည္းနည္းေလး ပိုဆိုးသြားတာက ကိုစုိင္းထီးဆိုင္ရဲ့ အထင္ကရ သီခ်င္းစာသား `နင္ဟာ အေတာင္ပါတဲ့ ငွက္ပါ.. ငါက လြင့္ပါးတဲ့ ေရာ္ရြက္၀ါ´ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးကို ဘန္နာမွာ တင္ေတာ့ `နင္ဟာ အေတာင္ပါတဲ့ ဌက္ပါ…´ လို႔ စာလုံးေပါင္းထားေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းကို လိုက္ညည္းမိရင္း ၿပဳံးမိပါတယ္။

ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ေရးသူေတြ အခက္ေတြ႔ေနၾကဟန္ ရိွတာ တခု သတိထားမိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပါ့ဌ္ဆင့္ စာလုံးေတြပါ။ က်ေနာ္လည္းပဲ မၾကာခဏ ဆိုသလို မွားေနဆဲပါ။ ရိုက္ရတာလည္း ခက္ေပသားကိုး။

`စည္းကမ္းဆိုတာ တစံုတရာကို တိုးတက္ေစဖို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစည္းကမ္းက မလိုအပ္ဘဲ ေနရင္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္တာနဲ႕ မတူဘဲ မျပန္႔ပြားေအာင္လုပ္ ထားသလိုျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္´ လို႔ လူငယ္တေယာက္က ကြန္မန္႔ တခုမွာ ေျပာဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုလို သတ္ပုံ ကိစၥကို ေဆြးေႏြးေနတာဟာ စည္းကမ္းပုံေသခြက္ႀကီးနဲ႔ ကန္႔သတ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ရပါ။

သတ္ပုံ စာအုပ္ထဲက သတ္ပုံ အခ်ိဳ႔အတိုင္း က်ေနာ္ လိုက္မေရးတာ တခ်ိဳ႔ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့-

`တစ္´ ဆိုတဲ့ သတ္ပုံပါ။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ေန၀င္းဟာ သူ အာဏာ ရလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမန္မာစာအဖြဲ႔ကို သတ္ပုံ တခု အျပင္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တခု၊ တေကာင္၊ တေယာက္ အစရိွတဲ့ ကိန္း ဂဏန္းျပ အသုံးေတြကို တစ္ခု၊ တစ္ေကာင္၊ တစ္ေယာက္ အစသျဖင့္ ျပင္ေရး ခိုင္းခဲ့တာပါ။ သူအာဏာ လက္၀ယ္ရိွခ်ိန္တုန္းက ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ အဲဒီ သတ္ပုံေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔ေသာ ျမန္မာ စာလုံးေတြကို ရွဳပ္ေထြးေစတာကို သတိျပဳမိပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ တစုံတရာကို တစ္စုံ တစ္ရာ၊ တခါတေလကို တစ္ခါတစ္ေလ၊ တေယာက္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစုံတေယာက္ကို တစ္စုံ တစ္ေယာက္ လို႔ သုံးၾကတာေတြကိုပါ။ အဲဒီ စာလုံးေတြမွာ ႏွစ္စုံႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ခါႏွစ္ေလ၊ ႏွစ္ေယာက္ေယာက္၊ ႏွစ္စုံ ႏွစ္ေယာက္ ဆိုၿပီး ထပ္ေရးလို႔ မရႏိုင္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မ ဆိုတဲ့ အသုံးကိုလည္း မႏွစ္သက္လွတာေၾကာင့္ က်ေနာ္၊ က်မ လုိ႔သာ သုံးျဖစ္ပါတယ္။

အင္မတန္ အမွားမ်ားၾကတာတခုကိုလည္း သတိထားမိပါေသးတယ္။ ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ့္အရင္ ေရးျပ၊ ေထာက္ျပတဲ့လူေတြလဲ ရိွႏွင့္ေနၾကပါၿပီ။ မွားတာကိုလည္း ေတြ႔ေနဆဲပါပဲ။ မ.. ေနာက္မွာ `ပဲ´ ဆိုတဲ့ အသုံးကို သုံးေနၾကတာပါ။ ဥပမာ- မဟုတ္ဘဲ၊ မလုပ္ဘဲ၊ မသြားဘဲ စတဲ့ အသုံးေတြကို မဟုတ္ပဲ၊ မလုပ္ပဲ မသြားပဲ လုိ႔ မွားယြင္းၾကတာပါ။ မေမ့ေအာင္လုိ႔ ခပ္လြယ္လြယ္ မွတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ `မ´ေနာက္မွာ ဘဲ လိုက္တယ္ လို႔မွတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ :)

သတ္ပုံ အေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ျမန္မာစာ ေရးဟန္အေၾကာင္း နည္းနည္းေလာက္ စကားေၾကာ ရွည္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ျမန္မာစာ ေရးဟန္မွာ စကားေျပာေရးဟန္နဲ႔ စကားေျပေရးဟန္ရယ္လုိ႔ ေရးဟန္ ပုံစံႏွစ္မ်ိဳး ေရးေလ့ရိွပါတယ္။

စာတပုဒ္ကို စကားေျပဟန္ပဲ ေရးေရး၊ စကားေျပာဟန္ပဲ ေရးေရး၊ ေရးတဲ့လူရဲ့ သူေရးတဲ့ စာအေပၚ ႏိုင္နင္းစြာ ဖြဲ႔ႏြဲ႔တင္ျပႏိုင္မႈ အေပၚမူတည္ၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးလုံး ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာျပရရင္ ထမင္းနဲ႔ ေကာက္ညွင္းရဲ့ မတူေသာ အရသာေတြ ေပးသလိုပါပဲ။ ထမင္းရဖုိ႔ ဆန္ၾကမ္းကို ခ်က္ရပါတယ္။ ေကာက္ညွင္းေပါင္းရဖုိ႔ေတာ့ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ေပါင္းရပါတယ္။ စကားေျပာဟန္နဲ႔ စကားေျပဟန္ကို တပုဒ္တည္းမွာ ေရာေရးလိုက္ေတာ့ ဆန္ၾကမ္းနဲ႔ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ေရာခ်က္လိုက္သလိုျဖစ္သြားတယ္လို႔ ခံစားရမိပါတယ္။ ဒါဟာ အထက္က ေျပာခဲ့သလို `စည္းကမ္း´ ဆုိတဲ့ ပုံေသခြက္ ေအာက္ကေန စဥ္းစားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ `ရသ´ ဆိုတဲ့ ခံစားမႈ ေနရာကေန ေတြးေတာ ျမင္ေယာင္တာပါ။

အစဥ္အလာေအာက္က ခြဲထြက္ေရးသားလာရင္းနဲ႔ အခုေခတ္မွာ အသုံးတြင္က်ယ္ေနၾကတာ တခု ရိွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ `သူမ´ ဆိုတဲ့ အသုံးဟာ ျမန္မာစာ ေရးဟန္မွာ မရိွပါဘူး။ ျမန္မာစာ စာစီစာကုံး ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ `သူမ`လို႔ သုံးရင္ အမွတ္ေလွ်ာ့တာကို မွတ္သားရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ ေခတ္စမ္းစကားေျပ ေရးသူမ်ား၊ ၀တၳဳေရး အေက်ာ္အေမာ္မ်ားရဲ့ အသုံးမ်ားလာမႈေၾကာင့္ `သူမ´ ဆိုတဲ့ အသုံးက ေတာ္ေတာ္ေလးကို တြင္က်ယ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီလို အသုံးမ်ိဳးက်ေတာ့ ဖတ္ရတာလည္း အရသာ မပ်က္လွေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။

ေျပာလုိ႔သာေျပာရတယ္။ ေနာက္တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စကားေျပာနဲ႔ စကားေျပ ေရာေရးဟန္ေတြ အသုံးတြင္က်ယ္လာႏိုင္ေကာင္းလည္း တြင္က်ယ္လာႏိုင္ပါတယ္။ အခုကေတာ့ ဖတ္ရတာ ခပ္ေထာင့္ေထာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနသလို ခံစားေနရဆဲပါပဲ။ `ေရွးရုိးစြဲႀကီး´ လုိ႔ သမုတ္ရင္ေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္၊ ၿငိမ္ခံေနရုံသာ ရိွပါတယ္။

သတ္ပုံ ကိစၥကို ဖိုရမ္ေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆုံး.. ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀တဲ့ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႔မွာေတာင္ ျငင္းၾက ေျပာၾကတာေတြ ဖတ္ရမိဖူးပါတယ္။ အင္မတန္လည္း ျငင္းခုန္လုိ႔ ေကာင္းလွတဲ့ ကိစၥႀကီးေပကိုး..။ ဘယ္လုိပင္ ျငင္းၾကပါေစ၊ ျငင္းသူေတြ၊ ေဆြးေႏြးသူေတြ အားလုံး အျပဳသေဘာေဆာင္ရင္ျဖင့္ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ အလားအလာ ျဖစ္လာမွာပါ။

သီးေလးသီးရဲ့ ေဆးေရာင္စုံ အၿငိမ့္ဆိုတာကို ၾကည့့္လိုက္ရတုန္းက ေရွ႔ထြက္မင္းသမီးေလးက `ရင္ထဲရိွသမွ် ရင္ဖြင့္ျပလို႔ တကယ္ေျပာျပလိုက္မွာ၊ အျပဳသေဘာေလးမို႔ အထု သေဘာမေပးဘဲ ခံစားနားဆင္ပါ´ လုိ႔ ဆိုသြားပါတယ္။ အျပဳသေဘာနဲ႔ ေျပာျပတာကို ထုေထာင္းမယ္ မႀကံလုိက္ပါနဲ႔တဲ့။

အဲဒီမင္းသမီးေလးဆိုသြားတဲ့ စာသားကို သေဘာက်လုိ႔ ေကာ္ပီကူးပါရေစခင္ဗ်ာ။

`ျမင္ေတြ႔မိသမွ် ခံစားမိလို႔ တကယ္ေျပာျပလိုက္တာ၊ အျပဳသေဘာေလးမုိ႔ အထုသေဘာမေပးဘဲ ဖတ္ရင္းနားလည္ပါ´

အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေန႔တေန႔ျဖစ္ပါေစ။ အခ်ိန္ယူၿပီး ဆုံးေအာင္ ဖတ္ေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကလုိေစးထူး

ႏိုင္ငံ + ျပည္သူ = ႏိုင္ငံေရး..

စေနေန႔ ညက ျဖစ္ပါတယ္။ တင့္တင့္ထြန္း စတိတ္ရိွဳးပြဲကို သြားေတာ့ ခန္းမရဲ့ အ၀င္၀မွာ မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အန္တီၾကီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဆုံပါတယ္။ `အန္တီတို႔၊ စတိတ္ရိွဳးပြဲ လာၾကည့္တာလား´ လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ ေမးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အန္တီႀကီးေတြက မ်က္ႏွာထား မသာမယာနဲ႔ တေယာက္စီ ဒီလိုျပန္ေျဖပါတယ္။ `မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးမေလးေတြကို လိုက္ပို႔တာ၊ တို႔ေတြက ျပန္မွာ´ `ၾကည့္စမ္းပါဦးကြာ၊ တခုခုလုပ္ၾကမယ္ေဟ့ ဆုိၿပီး လူစုရင္၊ အစည္းအေ၀းတို႔ ဘာတို႔ဆိုရင္ လူေတြက ဒီလို မတက္ၾကြဘူး´ `မင္းလည္း တုိ႔နဲ႔ ေတြ႔ရေအာင္၊ တို႔နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ ဖို႔၀ိန္းလာတာမွ မဟုတ္တာ၊ တင့္တင့္ထြန္း စတိတ္ရိွဳးပြဲလာတာမဟုတ္လား´ `အန္တီတို႔ကေတာ့ ၀မ္းနည္းတယ္၊ ကဲ.. သြားမယ္ေဟ့´ *** လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္က ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ပညာလာသင္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက ဒီလိုေျပာပါတယ္။ `က်မတို႔က မိဘေတြက ခ်မ္းသာၾကတာ မဟုတ္ဘူး၊ ရိွတဲ့ေငြေလးကို ျခစ္ျခဳတ္ၿပီး ဒီမွာ ပညာလာသင္ေနရတာ၊ ႏိုင္ငံေရးေတြ ဘာေတြ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ အခ်ိန္မရိွဘူး။ အဲဒါေတြ လုပ္လုိ႔လည္း တခုခု အထိခိုက္မခံႏိုင္ဘူး။´ *** လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္က ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္တြင္းက နာမည္ႀကီး ၀က္ဘ္ဆိုုက္တခုရဲ့ တာ၀န္ရိွသူ လူငယ္တေယာက္က ဒီလိုေျပာတာကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ `ဒီထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးေတြ မေျပာၾကပါနဲ႔ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔ အေရးယူခံရပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္က မိဘကို လုပ္ေကၽြးေနရတာ၊ အဲဒါေတြအတြက္နဲ႔ က်ေနာ့္ဘ၀ အနစ္မြန္းမခံႏိုင္ဘူး´ *** အထက္ပါ ျဖစ္ရပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္ `ႏိုင္ငံေရး´ ဆိုတဲ့ စကားရပ္ေလး တခုကို လူေတြ နားလည္လက္ခံၾကတာဟာ မတူညီဘူး ဆိုတာ သိလာေစပါတယ္။ အဲဒီလို မတူညီမႈနဲ႔ အတူ လူတန္းစားေတြ တစတစနဲ႔ ကြဲျပားေနေလမလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ ဒီစာကို ေရးမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ `ႏိုင္ငံေရး´ လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားတတ္တာ အစဥ္အလာ တခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ဆိုတာနဲ႔ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဆန္႔က်င္သူမ်ားလို႔ မ်က္လုံးထဲမွာ အရင္ဆုံး ျမင္ေယာင္ ပစ္လုိက္ၾကတာ မ်ားေနပါၿပီ။ သူတို႔သည္သာလွ်င္ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခံရႏိုင္တယ္။ ယုတ္စြအဆုံး ဘ၀ပ်က္သြားႏိုင္တယ္..၊ အဲဒီလို ေတြးပစ္လိုက္တာ မ်ားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ့ အေရး၊ ျပည္သူရဲ့ အေရးဆိုတာ ရွင္းေနပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကလည္း ဒီလိုပဲ အနက္ဖြင့္ဆုိပါတယ္။ ပါတီေထာင္မွ ႏိုင္ငံေရး မဟုတ္သလို ပါတီအဖြဲ႔အစည္း၀င္ ျဖစ္မွ ႏိုင္ငံေရး သမား မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားနဲ႔ ျပည္သူ ဆိုၿပီး လူတန္းစား ႏွစ္ရပ္က ကြဲျပားမွန္းမသိ ကြဲျပားလာေနပါၿပီ။ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေအာက္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသားက်လာတဲ့ ျပည္သူေတြမွာလည္း သူတို႔ရဲ့ ရပိုင္ခြင့္၊ ရပ္တည္ပုိင္ခြင့္ကိုေတာင္မွ (အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ဆန္႔က်င္ရမယ္ဆုိရင္) လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းစြာ ထုတ္ေဖာ္ မေျပာရဲေတာ့ပါဘူး။ ေျပာတဲ့လူေတြကိုလည္း `သူတို႔က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ´ လို႔ သတ္မွတ္ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ သတ္မွတ္ရေလာက္ေအာင္လည္း အေျခအေနေတြက ဖန္တီးေပးေနပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားလုိ႔ သတ္မွတ္ခံရသူေတြကလည္း သူတို႔လုိ မလုပ္၊ မေျပာတဲ့ ျပည္သူကို အားမရ၊ ျပည္သူကလည္း သူတုိ႔နဲ႔ အသားမက်၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားပါေတာ့တယ္။ တေန႔လုပ္မွ တေန႔စား၊ ၀မ္းေရးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ သာမန္ျပည္သူ တေယာက္က `စစ္အာဏာရွင္ ျပဳတ္က်ေရး´ ဆိုတာကို ထည့္မစဥ္းအားသလို အစိုးရစားရိတ္နဲ႔ ပညာေတာ္သင္ ထြက္လာရတဲ့ လူငယ္တေယာက္ကလည္း သူ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ ရမယ့္ အခြင့္အေရးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူကို ဆန္႔က်င္လို႔ ရလာမယ့္ လတ္တေလာရလဒ္နဲ႔ မလဲလွယ္ရဲပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ အေတြးေတြ၊ သူတုိ႔ စဥ္းစားခ်က္ေတြထဲမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့လူေတြဟာ သူတို႔နဲ႔ တသားတည္း မက်ေတာ့ပါဘူး။ တခါတရံမွာဆိုရင္ `ဒီလူေတြနဲ႔ ပတ္သက္မိရင္ ငါ့ကိုပါ ထိခိုက္လာႏိုင္တယ္´ လုိ႔ေတာင္ ေတြးပစ္လိုက္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူတုိင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လုိ႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ပညာသင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ဟာလည္း ပညာသင္ျခင္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့အေရးကို ပါ၀င္္ေနသလုိ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ေနတဲ့ လုပ္သားေတြကလည္း အလုပ္လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့အေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္။ Seminar တခုမွာ ေဆြးေႏြးသူ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္က `လူေတြရဲ့ ေန႔စဥ္ ရွင္သန္ သြားလာ လႈပ္ရွားမႈတုိင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္´ လို႔ အဆိုျပဳ ေဆြးေႏြးဖူးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တျခားေသာ ေဆြးေႏြးသူ အမ်ိဴးသားတေယာက္က `အိမ္သာတက္တာကေရာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆိုင္ပါသလား´ လုိ႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအမိ်ဳးသမီးငယ္ ျပန္ေျဖတာကေတာ့- `အိမ္သာတက္ျခင္းဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ပါတယ္။ အိမ္သာတက္သူဟာ အိမ္သာတက္ၿပီးရင္ လက္ေဆးဖုိ႔ အေရးႀကီးသလို အိမ္သာကိုလည္း သန္႔ရွင္းေအာင္၊ ယင္လုံေအာင္ ထားဖုိ႔လုိပါတယ္။ မသန္႔ရွင္းတဲ့ အိမ္သာကို တက္ၿပီး လက္ကို စင္ၾကယ္စြာ မေဆးတဲ့ အိမ္သာတက္သူဟာ ၀မ္းေရာဂါလို ေရာဂါမ်ိဳးေတြ ရႏိုင္ၿပီး သူကမွ တဆင့္ သူ႔မိသားစုကို ေရာဂါကူးေစႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို မိသားစုေတြ မ်ားလာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႏိုင္ငံကိုပါ ထိခိုက္ေစႏိုင္လုိ႔ အိမ္သာတက္ျခင္းဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆုိင္ပါတယ္´ တကယ္ေတာ့ လူေတြအားလုံး ေန႔စဥ္ ရွင္သန္ သြားလာ လႈပ္ရွား ရုန္းကန္မႈတိုင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးပါ။ ပါတီေထာင္မွ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူကုိ ဆန္႔က်င္မွ ႏိုင္ငံေရးမဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္းရဲ ခ်ိဳ႔ငဲ့သူ တေယာက္ကို မိမိ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ေ၀ငွေပးလုိက္တာနဲ႔ အဲဒီ ေပးလိုက္တဲ့ ခဏမွာတင္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ မိမိသိထားတာကို မသိေသးတဲ့ လူေတြကို ေ၀ငွေပးလိုက္တာဟာလည္း ႏိုင္ငံေရး လုပ္နည္း တမ်ိဳးပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ `က်ေနာ္/က်မ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ပါဘူး´ ဆိုတာ မရိွပါဘူး။ လူတုိင္း ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံ့ရဲ့ အေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနၾကပါတယ္။ ေကာင္းေသာ ေဆာင္ရြက္ျခင္းနဲ႔ ဆုိးေသာ ေဆာင္ရြက္ျခင္းကေတာ့ မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္ ယုံၾကည္မႈပါပဲ။ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး သူတုိ႔ရဲ့ မတရားမႈေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာေနတဲ့ လူေတြကလည္း မိမိေျပာေနသလို တျခားလူေတြက မေျပာရေကာင္းလားလို႔ အားမလို အားမရျဖစ္ေနလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီလို အားမလို အားမရ ျဖစ္ေလေလ လူထုနဲ႔ ေ၀းသြားေလေလ ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။ ေရးခဲ့တာ အတန္ငယ္ ရွည္လ်ားသြားပါၿပီ။ စာဖတ္သူမ်ားကို ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာ တခုရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးတဲ့ စာကို ၾကိဳက္သလို ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ ခ်ီးက်ဴးမႈဟာ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ အရသာကို ေပးေစေပမယ့္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေ၀ဖန္မႈဆိုတာလည္း လိုအပ္လွပါတယ္။ စာတပုဒ္မွာ အားေကာင္းခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ ဒြန္တြဲေနတာမို႔ အမွားကင္းသူဆိုတာ မရိွပါဘူး။ ေထာက္ျပႏိုင္ပါတယ္၊ ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ စာကို ေသခ်ာစြာ ဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေထာက္ျပတာမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ကလိုေစးထူး

ျပည္သူ႔အတြက္... ျပည္သူ႔အတြက္...

`တိတ္.. နိတ္.. သုံး…ေလး … တိတ္နိတ္သုံးေလး.. တိတ္နိတ္သုံးေလး ျပည္သူ႔စစ္သား.. ျပည္သူ႔စစ္သား… ျပည္သူ႔စစ္သား…´ မနက္ေ၀လီ ေ၀လင္း ျမဴထူထူထဲမွာ စစ္ဖိနပ္ေတြရဲ့ ေျမၾကီးေပၚ ေဆာင့္နင္းသံ ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔အတူ အထက္ပါ အသံက ဟိန္းလို႔ ထြက္လာပါတယ္။ အသံလာရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ခင္း အေျပးေလ့က်င့္ခန္း ထြက္လာဟန္တူတဲ့ တပ္သားသစ္ သင္တန္းသားမ်ား..။ `ေရွ႔တလက္မ ေနာက္ေျပာင္´ လုိ႔ က်ေနာ္တို႔ေတြ အရပ္ထဲမွာ စေနာက္ၿပီး ေခၚေလ့ရိွတဲ့ ေနာက္ေစ့ ေျပာင္ေျပာင္ ဦးစြန္းဖုတ္ ဆံပင္ ကုိယ္စီနဲ႔ က်ေနာ္ ထုိင္ေနရာ `ရွင္သန္ျခင္း´ ကေဖးရဲ့ အေရွ႔ကေန ျဖတ္သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ေက်ာမွာ သဲအိတ္ကိုယ္စီပိုးလုိ႔ ေလးေလးမွန္မွန္ေျပးေနၾကတဲ့ သူတို႔ လူအုပ္ထဲမွာ တေယာက္ေယာက္ကို ေတြ႔ေလမလားလုိ႔ အငမ္းမရ လိုက္ၾကည့္မိပါတယ္။ ေဟာ..ေတြ႔ၿပီ။ ဟိုးေနာက္ဘက္က်က် အတန္းမွာ ပိုးထားရတဲ့ သဲအိတ္က မႏုိင္မနင္း ျဖစ္ေနဟန္နဲ႔ ေကာင္ေလး။ ေျခလွမ္းေတြကလည္း အေရွ႔လူကို မနည္း အမွီလိုက္ေနရတဲ့ ဟန္..။ နည္းျပျဖစ္ဟန္တူသူရဲ့ အသံက ဟိန္းထြက္လာျပန္တယ္။ `အမွတ္စဥ္.. အမွတ္စဥ္.. အမွတ္စဥ္ ………. ဆို´ *** `ရွင္သန္ျခင္း´ ကေဖးဆိုတာက က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႔ေလးရဲ့ ၿမိဳ႔လယ္လို႔ ဆိုရမယ့္ ေနရာက လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ေလးပါ။ ဆိုင္ေလး တည္ေနတဲ့ ေနရာက ဟိုးဘက္ ေတာနယ္က မနက္ေစာေစာ ေစ်းလာေရာင္းတဲ့ လွည္းတန္းလာတတ္တဲ့ လမ္းနဲ႔ ၿမိဳ႔ရဲ့ တခုတည္းေသာ ကတၱရာ လမ္းဆုံေထာင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ အျပင္ ေစ်းနဲ႔လည္း အနီးေလးဆိုေတာ့ အခုလို မနက္ေစာေစာဆုိရင္ ျမင္ကြင္း အစုံျမင္ရတတ္ပါတယ္။ သံပုရာသီး၊ ေရွာက္သီးအျပည့္နဲ႔ တအိအိေမာင္းလာတတ္တဲ့ လွည္းေမာင္းသံ တဂၽြိဂၽြိ၊ ေစ်းေတာင္းကိုယ္စီ၊ အပိုးအလြယ္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေစ်းေရာင္းလာတတ္တဲ့ ေတာသူေတာင္သားမ်ား၊ သနပ္ခါးက ထူလပ်စ္၊ သင္တုိင္းျဖဴျဖဴ အေရာင္ညစ္နဲ႔ ကရင္လုံမပ်ိဳေလးမ်ားကို ဒီဆုိင္ေလးရဲ့ မနက္ခင္းမွာ ေတြ႔ႏိုင္သလို နယ္ေျမခံ တပ္ရင္းက ဖြင့္လွစ္တဲ့ တပ္သားသစ္သင္တန္းသား ပဲကတုံးေလးေတြကုိလည္း ျမင္ရႏိုင္တဲ့ ဒီဆုိင္ေလးမွာ မနက္ေစာေစာတိုင္း က်ေနာ္ ဆုိင္ထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္လည္း ေသာက္ရင္း၊ နံနက္ခင္း ျမင္ကြင္းေတြကိုလည္း ေငးေမာ ခံစားရင္းနဲ႔ေပါ့..။ အဲဒီေကာင္ေလးကို က်ေနာ္ သတိထားမိတာ ရက္အတန္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ မ်က္ႏွာထားေလးက ကေလးတေယာက္လို ႏုနယ္ေနေပမယ့္ ေနေလာင္ေနတဲ့ သူ႔အသားေရာင္ နီက်င္က်င္က သူ၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္စုံစိမ္းနဲ႔ မလိုက္ဖက္လွစြာ သူ႔ရဲ့ အျပစ္ကင္းတဲ့ ႏုပ်ိဳျခင္းကို ဖ်က္ဆီးလို႔ေနပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႔လယ္ကို သူတို႔ လူအုပ္ေရာက္လာတုိင္းမွာ သူ႔မ်က္လုံးေတြက က်ေနာ္ထုိင္ေနရာ ဆုိင္ဘက္ကိုၾကည့္ရင္း၊ တခါတေလေတာ့လည္း ေတာနယ္က ေစ်းလာေရာင္းသူေတြ လာရာ လမ္းဖက္ကို ၾကည့္ရင္း ႏႈတ္ကေတာ့ သူ႔နည္းျပဆရာ အမိန္႔အသံအတုိင္း ရြတ္ဆိုရင္း လိုက္ပါသြားတတ္ပါတယ္။ `ဘာလုပ္ေနလဲ´ `ေလ့က်င့္ေနတယ္´ `ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ´ `ျပည္သူ႔အတြက္´ `ဘာစိတ္ဓာတ္လဲ´ `သံမဏိစိတ္ဓာတ္… သံမဏိစိတ္ဓာတ္… သံမဏိစိတ္ဓာတ္´ အစိမ္းေရာင္ လူအုပ္ၾကားထဲ ေရာေႏွာပါသြားတဲ့ ေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာ မွတ္ခ်က္တခုကို ကရုဏာသက္စြာ ခ်လိုက္မိပါတယ္။ `ဒီေကာင္ေလး အသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ဘယ္လိုမွ မျပည့္ႏိုင္ဘူး…´ *** ညတညမွာေတာ့ ဖေယာင္းတုိင္ မီးေရာင္ မွိန္မိွန္နဲ႔ အတူ အိမ္ထဲမွာ စာဖတ္ေနတုန္း အိမ္အျပင္ကေန ခပ္အုပ္အုပ္ ေခၚသံတခုကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ `အကို.. အကို.. ´ အိမ္တံခါးကို ကမန္းကတန္းဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့.. ။ ဟင္.. ဟုိေကာင္ေလး။ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာပါလိမ့္။ ေကာင္ေလးက က်ေနာ္ တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ သူ႔ေနာက္ကို တေယာက္ေယာက္ အေနာက္က လုိက္လာမွာ စိုးရိမ္ဟန္ တခ်က္လွည့္ၾကည့္ရင္း အိမ္ထဲကို ခပ္သြက္သြက္ေလး ၀င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့.. တုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလုိ႔ စကားတခြန္းေျပာပါတယ္။ `က်ေနာ့္ကို ကယ္ပါ အကို၊ က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္၊ က်ေနာ့္ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါ´ ဟာ.. ဒါဆို၊ သူ.. သူ ထြက္ေျပးလာတာေပါ့၊ သူ စစ္တပ္ထဲက ထြက္ေျပးလာတာေပါ့။ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံေတြ စီကနဲ ညံသြားပါတယ္။ အိမ္အျပင္ကိုလည္း တေယာက္ေယာက္မ်ား ရိွေနေလမလားလုိ႔ မလုံမလဲနဲ႔ ၾကည့္မိပါတယ္။ တေယာက္မွ ရိွဟန္မတူဘူးလို႔ စိတ္ခ်ရေတာ့မွ အိမ္တံခါးေတြကို အားလုံး လိုက္ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ `ကဲ.. ေျပာကြာ၊ ညီေလး၊ မင္းဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ´ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးရဲ့ အတိတ္ကို သူနဲ႔အတူ က်ေနာ္ပါ စီးေမ်ာ လိုက္ပါသြားမိပါေတာ့တယ္။ *** `ဒီလိုပါ အကုိ၊ က်ေနာ့္အသက္က ၁၅ ႏွစ္ပဲ ရိွပါေသးတယ္၊ အင္းစိန္မွာ ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းေနတုန္းပါ။ ကိုးတန္းေပါ့။ အိမ္မွာဆို က်ေနာ္ အငယ္ဆုံးပါ အကုိ၊ အားလုံးကလည္း အလိုလိုက္ၾကတယ္။ အားလုံး အလိုလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း မိဘနဲ႔ အကိုအမေတြအေပၚ ဆိုးတာေပါ့။ အေဖကေတာ့ သိပ္အလိုမလိုက္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔.. တေန႔မွာေတာ့ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ ဆီကိုဖိုက္နာရီကို အေဖ့ကို ပူဆာတာ အေဖက မ၀ယ္ေပးဘူးေလ။ ဘာရမလဲ။ ေသာင္းက်န္းတာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ ေသာင္းက်န္းေသာင္းက်န္း အေဖက ၀ယ္မေပးေတာ့ က်ေနာ္လဲ အေဒၚေတြ ရိွတဲ့ ေမွာ္ဘီဘက္သြားမယ္ဆိုၿပီး အိမ္က ဆင္းလာပါတယ္´ `အင္းစိန္ ဘူတာမွာ ရထားေစာင့္ေနတုန္း၊ စစ္သားတေယာက္က က်ေနာ့္အနားကို လာတယ္။ မွတ္ပုံတင္ပါလားတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သြားမွာလဲ၊ ဘယ္မွာေနလဲ အစုံေမးေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ့္ကို မွတ္ပုံတင္ မရိွတဲ့အတြက္ မသကၤာမႈနဲ႔ အခ်ဳပ္ထဲ ထည့္လို႔ရတာေတြေရာ၊ ေထာင္ခ်ပစ္လုိ႔ ရတယ္ဆုိတာေတြေရာ အစုံေျပာတယ္။ သူေခၚသြားမယ့္ ေနရာကို လိုက္ခဲ့ရင္ေတာ့ ေထာင္မက်ဘူးတဲ့။ အဲဒီေနရာကေတာ့ စုေဆာင္းေရး ေလ။ ´ `အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ္ စုေဆာင္းေရးကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ ဆယ္ရက္ေလာက္ေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီၿမိဳ႔က ခလရ(…) မွာ သင္တန္းလာတက္ရတာပါပဲ အကုိရာ။´ `ဒါျဖင့္ မင္းအိမ္က မသိၾကဘူးေပါ့´ `မသိၾကဘူး အကို´ `မင္းအသက္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္မွ မျပည့္ေသးတာ၊ မေျပာျပဘူးလား´ `ေျပာတယ္ အကို၊ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး၊´ `အခု၊ မင္းဘာဆက္လုပ္မလဲ´ `က်ေနာ္ ေျပးလာတာ အကို၊ က်ေနာ္ အိမ္ပဲ ျပန္ခ်င္တယ္၊ ေက်ာင္းဆက္ေနခ်င္တယ္´ ေျပာရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြက်လာတဲ့ ေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့..။ ဒါ.. ေက်ာင္းေနသင့္ေသးတဲ့ အရြယ္ေလ။ ေက်ာင္း၀တ္စုံျဖဴစိမ္းေလးနဲ႔ က်က္သေရ ရိွေနရမယ့္ အနာဂတ္ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေလာင္းေလး တေယာက္ ဘယ့္ႏွယ့္ျဖစ္ၿပီး ဒီလုိပုံစံ ျဖစ္ေနရပါလိ့မ္။ စဥ္းစားရင္းနဲ႔လည္း ဦးေႏွာက္ကို ခပ္သြက္သြက္ေလး အလုပ္ေပးရပါတယ္။ သူ႔ကို သူ႔အိမ္အေရာက္ေတာ့ ပုိ႔ေပးလုို႔ မျဖစ္ႏိုင္၊ စစ္တပ္ထဲကိုလည္း ျပန္မအပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အႏၱရာယ္ကေတာ့ ၾကီးပါတယ္။ စစ္ေျပးကို လက္ခံထားရင္ ေထာင္ ၂ ႏွစ္ခ်လုိ႔ ရသတဲ့။ ဟူး…။ ၾကိဳၾကားထြက္တတ္တဲ့ ကားတစီးစီးနဲ႔ ထည့္ေပးလုိက္ရင္ ေကာင္းမလား။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းက ဂိတ္တခုခုမွာ ျပန္မိသြားမွ အခက္။ လမ္းမွာကလည္း ဂိတ္ေတြက အမ်ားသား။ သူ႔အသားအေရ နီက်င္က်င္နဲ႔ ေခါင္းကလည္း ပဲကတုံးနဲ႔၊ မလြယ္ေလာက္ဘူး။ သေဘၤာနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္ရင္ေရာ..?။ မနက္ေစာေစာ ထၿပီး လူေတြ အမ်ားၾကီး မလာခင္သူ႔ကို သေဘၤာေပၚ အေရာက္ပို႔လိုက္မယ္။ သေဘၤာထြက္သြားရင္ ၿပီးၿပီ။ အေပၚထပ္ကိုေတာ့ တက္ခိုင္းလို႔ မျဖစ္ဘူး။ အေပၚမွာက အေစာင့္ရဲေတြ ပါလာေသးတယ္။ သေဘၤာထြက္တာနဲ႔ ေရွာက္သီး၊ သံပုရာသီးထုပ္ေတြ ၾကားမွာလိုက္သြားရင္ လြတ္ႏိုင္တယ္။ အင္း. ဦးထုပ္တလုံးလည္း ထည့္ေပးလိုက္မွ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ေငြလည္း နည္းနည္းလုိမွာပဲ။ ဟုတ္ၿပီ…။ သေဘၤာနဲ႔ပဲ ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္။ `ကဲ..ညီေလး´ `ဗ်ာ´ `ဒီလိုလုပ္ ……………………………………. …………………………………………….. …………………………………………………..´ က်ေနာ္ေျပာတာေတြကို နားေထာင္ရင္း ေကာင္ေလးရဲ့ မ်က္လုံးက အေရာင္ေတြ လက္လာတယ္။ အေတာင္မစုံေသးတဲ့ ငွက္ကေလးတေကာင္ကို မိဘရင္ခြင္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးရဖုိ႔ တခုတည္းသာ စဥ္းစားေနတဲ့ က်ေနာ့္မွာလည္း ပီတိေတြနဲ႔ အတူ ေကာင္ေလးနဲ႔ သူ႔မိဘေတြ ျပန္ဆုံမယ့္ ျမင္ကြင္းကို မ်က္ေစ့ထဲ ပုံေဖာ္ၾကည့္တယ္။ သူတုိ႔ အေပ်ာ္ေတြကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္။ `ကဲ.. အိပ္ေတာ့ ညီေလး၊´ `ဟုတ္.. အကုိ´ ဖေယာင္းတုိင္မီးကို `၀ူး´ ကနဲ မႈတ္သတ္လိုက္ရင္း။ ျပတင္းတံခါးကို အသာဖြင့္၊ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ လမသာတဲ့ ညမွာ ၾကယ္ေရာင္ မွိတ္တုတ္တုတ္က အေမွာင္ကို ရတတ္သေလာက္ အားေလးနဲ႔ အံတုေနေလရဲ့။ ဒါေပမယ့္ ေလာကတခြင္မွာေတာ့ အေမွာင္ေတြပဲ ၾကီးစိုးေနသေယာင္ေယာင္။ *** ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခိုက္မွာ အိမ္တံခါးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ထုႏွက္ေနတဲ့ အသံနဲ႔အတူ မာထန္တဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ အလန္႔တၾကား ႏိုးလာပါတယ္။ `တံခါးဖြင့္စမ္း၊ ျမန္ျမန္´ တံခါးအပြင့္မွာပဲ ဓာတ္မီးေရာင္ေတြက အိမ္ထဲကို ျဖာကနဲ က်ရင္း ဟိုဟုိဒီဒီ ထုိးလုိ႔ သားေကာင္ကို ရွာပါေတာ့တယ္။ `ေတြ႔ၿပီေဟ့.. ေတြ႔ၿပီ´ ေခြေခြကေလး အိပ္ေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့ သားေကာင္၊ အေတာင္မစုံငွက္ကေလးကို ၾကမ္းတမ္းတဲ့ လက္အစုံနဲ႔ အတင္းခ်ဳပ္ကုိင္ ဆြဲေခၚပါေတာ့တယ္။ တုန္ယင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက ငိုယိုလုိ႔ ေတာင္းပန္ေနတာက ရင္နင့္စရာ..။ `ဆရာတုိ႔ရယ္.. က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္လို႔ပါ။ မဖမ္းပါနဲ႔… သား.. ေက်ာင္းျပန္တက္ခ်င္လုိ႔ပါ၊ မဖမ္းပါနဲ႔´ လာေခၚသူ လူတစုက အရပ္ထဲမွာ သိပ္အၾကာၾကီး အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္ဟန္မတူပါဘူး။ ေကာင္ေလးကို အိမ္ေပၚက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆြဲေခၚသြားပါတယ္။ သူတုိ႔ထဲက ရာထူးအၾကီးဆုံး ျဖစ္ဟန္တူသူ လူတေယာက္က က်ေနာ့္ကို ရွဳတည္တည္နဲ႔ ၾကည့္ရင္း- `ညတြင္းခ်င္း ျပန္မိလို႔ မင္းလဲ သက္သာသြားတယ္မွတ္ပါ။ စစ္ေျပးကို လက္ခံထားတယ္ဆိုတာ ေထာင္ခ်ပစ္လို႔ရတာ မေမ့နဲ႔၊ ဒါေနာက္ဆုံး အၾကိမ္ျဖစ္ပါေစ´ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့… အိမ္ထဲမွာ က်ေနာ္ တေယာက္ပဲ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အေတာင္မစုံတဲ့ ငွက္ကေလးရဲ့ ငိုသံလည္း အေမွာင္ထဲကို ေနာက္တၾကိမ္ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပန္ပါၿပီ။ ေနာက္ေန႔ မနက္ေစာေစာေတြမွာေတာ့ က်ေနာ္ `ရွင္သန္ျခင္း´ ကေဖးကို မထုိင္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေကာင္ေလးတေယာက္ အဲဒီ လူအုပ္နဲ႔အတူ ပါလာေနဆဲလား မၾကည့္ရဲေတာ့ပါ။ မၾကည့္ရက္ေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ စစ္ဖိနပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔ အတူ တခါတေလမွာ ပ်႔ံလြင့္လာတတ္တဲ့ အသံေတြကို အိမ္ကေနၾကားရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါတိုင္းမွာ အေတာင္မစုံ ငွက္ကေလးကို ျမင္ေယာင္မိရင္း ထိခိုက္ေၾကကြဲစြာ နားကို ပိတ္ထားမိပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ပ့ဲတင္သံလိုလို တစြန္းတစ ၾကားလိုက္မိပါေသးတယ္။ `ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ´ `ျပည္သူ႔အတြက္.. ျပည္သူ႔အတြက္.. ျပည္သူ႔…. ျပည္သူ႔…. ျပည္သူ႔..အတြက္´ ေၾသာ္…။ ျပည္သူ႔အတြက္တဲ့လား။ ကလိုေစးထူး

ပုဂံလမ္းႏွင့္အတူ…

ယခုအပတ္ အလုပ္အားရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တေယာက္ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာမ်ား စုေ၀းရာ အင္ဒီယားနား ျပည္နယ္၊ ဖို႔၀ိန္းၿမိဳ႔ကို အလည္အပတ္ သြားေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မေတြ႔တာ ၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႔ရင္း၊ စေနေန႔ညမွာ က်င္းပတဲ့ တင့္တင့္ထြန္းရဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကိုလည္း ၾကည့္ရင္းနဲ႔ေပါ့..။

အင္ဒီယားနားျပည္နယ္ဟာ အေမရိကန္ေရာက္ ျမန္မာေတြ ဒုတိယ အမ်ားဆုံး စုေ၀းရာ ေနရာျဖစ္ေနပါၿပီ။ (ပထမ အမ်ားဆုံးကေတာ့ ကယ္လီဖုိးနီးယား ျပည္နယ္လို႔ သိရပါတယ္)။ ကိုယ္နဲ႔ စရိုက္မတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈမတူတဲ့ လူေတြၾကားမွာ အလုပ္နဲ႔အိမ္၊ အိမ္နဲ႔ အလုပ္ ဒါေတြနဲ႔ပဲ ခ်ာလပတ္လည္ေနေတာ့ ျမန္မာရန႔ံ၊ ျမန္မာ အေငြ႔အသက္ေတြ ရႏိုင္တဲ့ ျမန္မာအစုအေ၀း ရိွရာမွာ သြားေရာက္ စုေ၀းရင္း တခ်ိဳ႔လည္း ေျပာင္းေရႊ႔အေျခခ်ရင္းနဲ႔ အခုေတာ့ ဖုိ႔၀ိန္းၿမိဳ႔မွာ ျမန္မာကြန္ျမဴနတီ တခု ေကာင္းေကာင္း ရိွေနၿပီလို႔ ေျပာလို႔ ရေနပါၿပီ။

ျမန္မာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတာင္ သြားထုိင္ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္က ဆိုင္ေလာက္ ရသ အျပည့္အ၀ မေပးႏိုင္စြမ္းေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္ အဖန္ေသာက္လုိ႔ က်က္သေရ အမွန္ေရာက္ရင္း မေတြ႔တာၾကာတဲ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ စကားလက္ဆုံက်ခဲ့ပါေသးတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တခြက္ တက်ပ္၊ အီၾကာေကြး တခု တက်ပ္၊ ပဲပလာတာ တခု တက်ပ္ ၅၀ ျပား၊ စသျဖင့္နဲ႔ ေဒၚလာေငြ အစား က်ပ္လုိ႔ သုံးစြဲေရးထားတာကို ေတြ႔မိေတာ့ အမိျမန္မာျပည္မွာ ျမန္မာက်ပ္ေငြနဲ႔ အခုလိုေစ်းႏႈန္းအတုိင္းသာ ရိွေနရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလည္းလို႔ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေတြးမိလိုက္ပါေသးတယ္။

စေနညေနခင္းမွာေတာ့ မတင့္(တင့္တင့္ထြန္း) ရဲ့ တကုိယ္ေတာ္ ရိႈးပြဲေလး လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အပိုင္းသုံးပုိင္း ခြဲၿပီးလုပ္တဲ့ ဒီပြဲမွာ မတင့္က သူ႔ရဲ့ အဖြင့္သီခ်င္းကို ရန္ကုန္မွာ သီဆိုခြင့္မရတာၾကာခဲ့ၿပီဆိုတဲ့ `ဒါေလးမ်ား´ သီခ်င္းနဲ႔ စဖြင့္ပါတယ္။ ခပ္ျမဴးျမဴးေလးေပါ့။ စေတ့ရိႈးပြဲ ပုံေလးေတြကို ေအာက္မွာေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

စေတ့ရိႈးပြဲ မစမီ ေရာက္ႏွင့္ေနၾကတဲ့ ပရိသတ္မ်ားပါ။ ဒီပြဲကို လူေလးရာနဲ႔ ငါးရာအၾကား လာေရာက္ၾကတယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းရပါတယ္။ လက္မွတ္ခကေတာ့ တေစာင္ ၂၀ ေဒၚလာ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ တဆယ့္ငါးေဒၚလာပါ။

ေျဖေဖ်ာ္မႈ ပထမ အပိုင္းက မတင့္ရဲ့ ပုံတခ်ိဳ႔ပါ။ မတင့္ရဲ့ ယခုပြဲ ၀တ္ပုံစားပုံဟာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တုန္းက နယူးေယာက္မွာ လုပ္သြားတဲ့ ပြဲထက္စာရင္ အေတာ္ အဆင္ေျပလုံၿခဳံပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ဒုတိယ အပိုင္း ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ပုံရိပ္ေတြပါ။

မတင့္ရဲ့ တတိယ အပိုင္း ေဖ်ာ္ေျဖမႈ မစခင္မွာ ၾကားျဖတ္အစီအစဥ္အေနနဲ႔ လူငယ္ တခ်ိဳ႔ သီခ်င္းဆိုပါတယ္။ အထက္ပါ လူငယ္ႏွစ္ဦး (ကိုယ္တုိင္ေရး သီခ်င္းလို႔ ယူဆရတဲ့) သီဆိုသြားတဲ့ `ျမန္မာျပည္သား ဘ၀´ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းဟာ ပရိသတ္ရင္ကို ခံစားခ်က္ ျမားစင္းမ်ား သဖြယ္ ထိမွန္ေစခဲ့ပါတယ္။ တိုးတက္ေနတဲ့ ဒီတုိင္းျပည္ၾကီးနဲ႔ ျမန္မာျပည္ဆိုတာ မယွဥ္သာႏိုင္တာ သိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ကိုလည္း ဒီႏိုင္ငံလို တိုးတက္ေစခ်င္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို အေျခခံ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ သူတုိ႔ရဲ့ ဟစ္ေဟာ့ပ္ သီခ်င္းကို နားေထာင္ၿပီး သူတုိ႔ နည္းတူ ခံစားေနရတဲ့ ပရိသတ္ေတြက ေလထဲကို လက္ေတြ ေ၀ွ႔ယမ္းၿပီး အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။






အဲဒါကေတာ့ တတိယ အပိုင္း ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ပုံရိပ္ေတြပါ။

ဒီဘက္ႏွစ္မ်ားမွာ အဆုိေတာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ေလ့ရိွၾကတဲ့ လက္မွတ္ထုိး အေခြေရာင္း အစီအစဥ္ကို တင့္တင့္ထြန္းကလည္း သူ႔ရွိဳးပြဲအၿပီးမွာ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ တေခြ ၁၀ ေဒၚလာပါ။ သူနဲ႔ ဓာတ္ပုံတြဲရိုက္ခ်င္သူမ်ားနဲ႔ သူ႔ပရိသတ္မ်ားက ၀ယ္ယူအားေပးခဲ့ပါတယ္။

တင့္တင့္ထြန္း တကိုယ္ေတာ္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲရဲ့ ထူးျခားတာ တခုကေတာ့ `ပုဂံလမ္းမွ ေစာင့္ေနမယ္´ သီခ်င္းကို ေတာင္းဆိုသူမ်ားရဲ့ ဆႏၵအရ ႏွစ္ၾကိမ္တုိင္ ေဖ်ာ္ေျဖသြားတာပါ။ က်ေနာ့္ ကင္မရာေလးမွာ ထည့္ထားတဲ့ မမ္မိုရီကဒ္ရဲ့ သိမ္းႏိုင္စြမ္း ရိွသေလာက္ကို ႀကိဳးစားၿပီး အဲဒီ သီခ်င္းကို ရိုက္ကူးလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီမွာ နားေထာင္ပါ ခင္ဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ပုဂံလမ္းမွာ ေစာင့္ေနမယ့္ မတင့္ကို အသာေမ့လို႔ လုပ္ငန္းခြင္ အမွီျပန္ေရာက္ဖို႔ က်ေနာ္ေနထုိင္ရာ ျပည္နယ္ရိွရာကို ျပန္ရပါတယ္။

တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ့ ကားကို သတိထားေမာင္းရင္း …၊ အင္ဒီယားနားျပည္နယ္က ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့လို႔..။ အင္း.. ပုဂံလမ္းကို အျမန္ျပန္ခ်င္ပါဘိ။

ကလိုေစးထူး