ဒီစာကို ေရးဖုိ႔ ခ်ိန္ရြယ္ေနတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေရးသင့္ မေရးသင့္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ေနတာလည္း အၾကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ အားလုံးအတြက္ အက်ိဳးရိွမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတာေၾကာင့္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။
ဒီဘက္ လေတြထဲမွာ ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို မ်ားလာတာ သတိထားမိပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ လုိက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့ ျဖဴနီျပာ၀ါ အေရာင္စုံလင္တဲ့ ပန္းခင္းတခုကို ေရာက္သြားသလုိပါပဲ။ သူ႔အဆင္းနဲ႔သူ တမ်ိဳးစီေတာ့ တန္ဆာဆင္ထားၾကတာမို႔ အားလုံးလုိလို ေကာင္းၾကပါတယ္။
က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ သတိထားမိတာ ရိွပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူငယ္ေတြ စာအေတာ္ ေရးလာၾကပါတယ္။ ေရးဟန္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ တင္ဆက္မႈ ပုံစံ အသြယ္သြယ္နဲ႔ မိမိ အေတြ႔အႀကဳံ၊ ရပ္တည္ခ်က္၊ ခံစားမႈ စသည္စသည္တုိ႔ကုိ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ အေတာ္ႀကီးကို ႀကိဳးစား ေရးသားလာၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ခ္ဆိုတာက မိမိသာလွ်င္ အရွင္သခင္၊ မိမိသာလွ်င္ အယ္ဒီတာ၊ မိမိသာလွ်င္ တည္းျဖတ္သူ ဆိုေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚၾက၊ ေရးသားၾကတာ တကယ္ကို အားရစရာႀကီးပါ။
ျမန္မာ လူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘေလာ့ခ္ေရးရင္ ျမန္မာ ဘာသာကုိသာ အသုံးျပဳၾကသူ မ်ားပါတယ္။ အလြန္အင္မတန္ နည္းတဲ့ လူနည္းစုသာလွ်င္ တျခားေသာ ဘာသာစကားကို သုံးပါတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ ျမန္မာလို ေျပာရ၊ ေရးရတာကို ပိုၿပီး အားရပါးရ ႏိုင္တယ္ လို႔ ခံစားရလုိ႔ တေၾကာင္း၊ တျခားဘာသာစကားကိုလည္း တခုတေလမွ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ မႏိုင္နင္းတာက တေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘေလာ့ခ္ကို ျမန္မာလုိပဲ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ခ္တခုကို ပုံမွန္ ေရးျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ အင္မတန္ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။ ရတဲ့ အခ်ိန္ကေလးမွာ မိမိတင္ျပခ်င္တာကို ကမန္းကတန္း ေရးျဖစ္လုိက္တဲ့ အခါမွာ သတိမမူလိုက္မိတဲ့ ခၽြတ္ေခ်ာ္မႈေလးေတြက တင္လုိက္တဲ့ စာေတြထဲမွာ ပါသြားတတ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ခ္ေရးသူေတြ အမ်ားဆုံး မွားၾကတဲ့ အမွားကေတာ့ `သတ္ပုံ သတ္ညႊန္း´ပါ။
လူငယ္တေယာက္ရဲ့ ဘေလာ့ခ္မွာ ျမန္မာစာ သတ္ပုံအေပၚ သူခံယူထားပုံကို `တခ်ိဳ႕စာလံုးေပါင္းျပင္စားသူမ်ားေတြ႕လွ်င္ မင္းဟာၾကီးဟိုနားမွားေနတယ္ ဒီနားမွားေနတယ္ ေျပာေကာင္းေျပာမည္။ ဒါလဲျပင္စရာမလိုပါ။ က်ေနာ္ စာသံုးေပါင္း သတ္ပံုက်မ္းျပဳစုသူမဟုတ္ပါ။´ လို႔ ေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ ျမန္မာစာကို သတ္ပုံ သတ္ညႊန္း မွန္ႏိုင္သမွ် မွန္ေအာင္ ႀကိဳးစား ထိန္းသိမ္းေနၾကတာဟာ စာလုံးေပါင္းျပင္စားရာ က်တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ မထင္ပါ။ ဒါဟာ `တို႔စာကို ေလးစားပါ´ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ အညီ က်ေနာ္တုိ႔ စာကို က်ေနာ္တို႔ ေလးစားေနတာလို႔ပဲ ခံယူမိပါတယ္။ စာလုံးေပါင္း သတ္ပုံက်မ္းျပဳစုသူ မဟုတ္တာနဲ႔ဘဲ စာလုံးေပါင္းေတြ မွားခ်င္တုိင္း မွားၾကေလကုန္သတည္း ဆိုတာက်ေတာ့လည္း မနိပ္ေသးပါဘူး။
ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ကာေတြ အမွားမ်ားၾကတာ တခုကေတာ့ ၀စ္စေပါက္နဲ႔ ေအာက္ကျမစ္ေတြ မလိုတဲ့ေနရာမွာ ထည့္လိုထည့္၊ လိုတဲ့ေနရာက်ေတာ့ က်န္လိုက်န္ ျဖစ္တတ္တာပါ။ အခ်ိန္လု ေရးရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္လုိ႔ နားလည္မိပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အကုိႀကီးတေယာက္က နည္းနည္း ညစ္တီးညစ္စုတ္ႏိုင္တဲ့ ဟာသ တခုနဲ႔ ဥပမာေပး ေျပာဖူးတာကို သတိရမိပါတယ္။
တခါတုန္းက သမီးရည္းစားႏွစ္ေယာက္ မိဘေတြ မသိေအာင္ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ေကာင္မေလးရဲ့ ဦးေလးက ျမင္သြားပါတယ္။ သူ႔ဦးေလး ျမင္သြားတာကို ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို စာေရးၿပီး လူႀကဳံနဲ႔ ေျပာေတာ့ ၀စ္စေပါက္နဲ႔၊ ေအာက္ကျမစ္ေတြ တလြဲျဖစ္ေနလုိ႔ ဒီလို ေရးလိုက္မိပါသတဲ့။
`အကုိနဲ႔က်မ ဘူစင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္ေတ့ေနၾကတာကို ဦးေလကျမင္းသြားတယ္´
တကယ္ေတာ့ သူေျပာခ်င္တာက-
`အကိုနဲ႔ က်မ ဘူးစင္ေအာက္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔ေနၾကတာကို ဦးေလးက ျမင္သြားတယ္´ ပါ။
တကယ္ေတာ့ မိမိေရးလိုက္တဲ့ စာကို မတင္မီမွာ အနည္းဆုံး တေခါက္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ဖတ္မယ္ ဆိုရင္ ဒီကိစၥ ေတာ္ေတာ္ အိုေကသြားမွာပါ။ ေျပာသာေျပာရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္နားမွာ က်န္ေန၊ ပိုျပန္ၿပီလဲ မသိ၊ ေတြ႔ရင္ ေျပာျပၾကပါအုံး။
`သိန္းဌက္´ လို႔ေရးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ `င´ ဟ-ထုိး ကသတ္ ငွက္လို႔ ေရးရမွာပါ။ `သိန္းဌက္´ လို႔ေရးလုိက္ေတာ့ အသံထြက္ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ `သိန္းထက္´ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီထက္ နည္းနည္းေလး ပိုဆိုးသြားတာက ကိုစုိင္းထီးဆိုင္ရဲ့ အထင္ကရ သီခ်င္းစာသား `နင္ဟာ အေတာင္ပါတဲ့ ငွက္ပါ.. ငါက လြင့္ပါးတဲ့ ေရာ္ရြက္၀ါ´ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးကို ဘန္နာမွာ တင္ေတာ့ `နင္ဟာ အေတာင္ပါတဲ့ ဌက္ပါ…´ လို႔ စာလုံးေပါင္းထားေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းကို လိုက္ညည္းမိရင္း ၿပဳံးမိပါတယ္။
ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ေရးသူေတြ အခက္ေတြ႔ေနၾကဟန္ ရိွတာ တခု သတိထားမိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပါ့ဌ္ဆင့္ စာလုံးေတြပါ။ က်ေနာ္လည္းပဲ မၾကာခဏ ဆိုသလို မွားေနဆဲပါ။ ရိုက္ရတာလည္း ခက္ေပသားကိုး။
`စည္းကမ္းဆိုတာ တစံုတရာကို တိုးတက္ေစဖို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစည္းကမ္းက မလိုအပ္ဘဲ ေနရင္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္တာနဲ႕ မတူဘဲ မျပန္႔ပြားေအာင္လုပ္ ထားသလိုျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္´ လို႔ လူငယ္တေယာက္က ကြန္မန္႔ တခုမွာ ေျပာဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုလို သတ္ပုံ ကိစၥကို ေဆြးေႏြးေနတာဟာ စည္းကမ္းပုံေသခြက္ႀကီးနဲ႔ ကန္႔သတ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ရပါ။
သတ္ပုံ စာအုပ္ထဲက သတ္ပုံ အခ်ိဳ႔အတိုင္း က်ေနာ္ လိုက္မေရးတာ တခ်ိဳ႔ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့-
`တစ္´ ဆိုတဲ့ သတ္ပုံပါ။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီး ေန၀င္းဟာ သူ အာဏာ ရလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမန္မာစာအဖြဲ႔ကို သတ္ပုံ တခု အျပင္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တခု၊ တေကာင္၊ တေယာက္ အစရိွတဲ့ ကိန္း ဂဏန္းျပ အသုံးေတြကို တစ္ခု၊ တစ္ေကာင္၊ တစ္ေယာက္ အစသျဖင့္ ျပင္ေရး ခိုင္းခဲ့တာပါ။ သူအာဏာ လက္၀ယ္ရိွခ်ိန္တုန္းက ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ အဲဒီ သတ္ပုံေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔ေသာ ျမန္မာ စာလုံးေတြကို ရွဳပ္ေထြးေစတာကို သတိျပဳမိပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ တစုံတရာကို တစ္စုံ တစ္ရာ၊ တခါတေလကို တစ္ခါတစ္ေလ၊ တေယာက္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္၊ တစုံတေယာက္ကို တစ္စုံ တစ္ေယာက္ လို႔ သုံးၾကတာေတြကိုပါ။ အဲဒီ စာလုံးေတြမွာ ႏွစ္စုံႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ခါႏွစ္ေလ၊ ႏွစ္ေယာက္ေယာက္၊ ႏွစ္စုံ ႏွစ္ေယာက္ ဆိုၿပီး ထပ္ေရးလို႔ မရႏိုင္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မ ဆိုတဲ့ အသုံးကိုလည္း မႏွစ္သက္လွတာေၾကာင့္ က်ေနာ္၊ က်မ လုိ႔သာ သုံးျဖစ္ပါတယ္။
အင္မတန္ အမွားမ်ားၾကတာတခုကိုလည္း သတိထားမိပါေသးတယ္။ ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ့္အရင္ ေရးျပ၊ ေထာက္ျပတဲ့လူေတြလဲ ရိွႏွင့္ေနၾကပါၿပီ။ မွားတာကိုလည္း ေတြ႔ေနဆဲပါပဲ။ မ.. ေနာက္မွာ `ပဲ´ ဆိုတဲ့ အသုံးကို သုံးေနၾကတာပါ။ ဥပမာ- မဟုတ္ဘဲ၊ မလုပ္ဘဲ၊ မသြားဘဲ စတဲ့ အသုံးေတြကို မဟုတ္ပဲ၊ မလုပ္ပဲ မသြားပဲ လုိ႔ မွားယြင္းၾကတာပါ။ မေမ့ေအာင္လုိ႔ ခပ္လြယ္လြယ္ မွတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ `မ´ေနာက္မွာ ဘဲ လိုက္တယ္ လို႔မွတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ :)
သတ္ပုံ အေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ျမန္မာစာ ေရးဟန္အေၾကာင္း နည္းနည္းေလာက္ စကားေၾကာ ရွည္ခ်င္ပါေသးတယ္။
ျမန္မာစာ ေရးဟန္မွာ စကားေျပာေရးဟန္နဲ႔ စကားေျပေရးဟန္ရယ္လုိ႔ ေရးဟန္ ပုံစံႏွစ္မ်ိဳး ေရးေလ့ရိွပါတယ္။
စာတပုဒ္ကို စကားေျပဟန္ပဲ ေရးေရး၊ စကားေျပာဟန္ပဲ ေရးေရး၊ ေရးတဲ့လူရဲ့ သူေရးတဲ့ စာအေပၚ ႏိုင္နင္းစြာ ဖြဲ႔ႏြဲ႔တင္ျပႏိုင္မႈ အေပၚမူတည္ၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးလုံး ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာျပရရင္ ထမင္းနဲ႔ ေကာက္ညွင္းရဲ့ မတူေသာ အရသာေတြ ေပးသလိုပါပဲ။ ထမင္းရဖုိ႔ ဆန္ၾကမ္းကို ခ်က္ရပါတယ္။ ေကာက္ညွင္းေပါင္းရဖုိ႔ေတာ့ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ေပါင္းရပါတယ္။ စကားေျပာဟန္နဲ႔ စကားေျပဟန္ကို တပုဒ္တည္းမွာ ေရာေရးလိုက္ေတာ့ ဆန္ၾကမ္းနဲ႔ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ေရာခ်က္လိုက္သလိုျဖစ္သြားတယ္လို႔ ခံစားရမိပါတယ္။ ဒါဟာ အထက္က ေျပာခဲ့သလို `စည္းကမ္း´ ဆုိတဲ့ ပုံေသခြက္ ေအာက္ကေန စဥ္းစားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ `ရသ´ ဆိုတဲ့ ခံစားမႈ ေနရာကေန ေတြးေတာ ျမင္ေယာင္တာပါ။
အစဥ္အလာေအာက္က ခြဲထြက္ေရးသားလာရင္းနဲ႔ အခုေခတ္မွာ အသုံးတြင္က်ယ္ေနၾကတာ တခု ရိွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ `သူမ´ ဆိုတဲ့ အသုံးဟာ ျမန္မာစာ ေရးဟန္မွာ မရိွပါဘူး။ ျမန္မာစာ စာစီစာကုံး ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ `သူမ`လို႔ သုံးရင္ အမွတ္ေလွ်ာ့တာကို မွတ္သားရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ ေခတ္စမ္းစကားေျပ ေရးသူမ်ား၊ ၀တၳဳေရး အေက်ာ္အေမာ္မ်ားရဲ့ အသုံးမ်ားလာမႈေၾကာင့္ `သူမ´ ဆိုတဲ့ အသုံးက ေတာ္ေတာ္ေလးကို တြင္က်ယ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီလို အသုံးမ်ိဳးက်ေတာ့ ဖတ္ရတာလည္း အရသာ မပ်က္လွေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။
ေျပာလုိ႔သာေျပာရတယ္။ ေနာက္တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စကားေျပာနဲ႔ စကားေျပ ေရာေရးဟန္ေတြ အသုံးတြင္က်ယ္လာႏိုင္ေကာင္းလည္း တြင္က်ယ္လာႏိုင္ပါတယ္။ အခုကေတာ့ ဖတ္ရတာ ခပ္ေထာင့္ေထာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနသလို ခံစားေနရဆဲပါပဲ။ `ေရွးရုိးစြဲႀကီး´ လုိ႔ သမုတ္ရင္ေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္၊ ၿငိမ္ခံေနရုံသာ ရိွပါတယ္။
သတ္ပုံ ကိစၥကို ဖိုရမ္ေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆုံး.. ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀တဲ့ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႔မွာေတာင္ ျငင္းၾက ေျပာၾကတာေတြ ဖတ္ရမိဖူးပါတယ္။ အင္မတန္လည္း ျငင္းခုန္လုိ႔ ေကာင္းလွတဲ့ ကိစၥႀကီးေပကိုး..။ ဘယ္လုိပင္ ျငင္းၾကပါေစ၊ ျငင္းသူေတြ၊ ေဆြးေႏြးသူေတြ အားလုံး အျပဳသေဘာေဆာင္ရင္ျဖင့္ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ အလားအလာ ျဖစ္လာမွာပါ။
သီးေလးသီးရဲ့ ေဆးေရာင္စုံ အၿငိမ့္ဆိုတာကို ၾကည့့္လိုက္ရတုန္းက ေရွ႔ထြက္မင္းသမီးေလးက `ရင္ထဲရိွသမွ် ရင္ဖြင့္ျပလို႔ တကယ္ေျပာျပလိုက္မွာ၊ အျပဳသေဘာေလးမို႔ အထု သေဘာမေပးဘဲ ခံစားနားဆင္ပါ´ လုိ႔ ဆိုသြားပါတယ္။ အျပဳသေဘာနဲ႔ ေျပာျပတာကို ထုေထာင္းမယ္ မႀကံလုိက္ပါနဲ႔တဲ့။
အဲဒီမင္းသမီးေလးဆိုသြားတဲ့ စာသားကို သေဘာက်လုိ႔ ေကာ္ပီကူးပါရေစခင္ဗ်ာ။
`ျမင္ေတြ႔မိသမွ် ခံစားမိလို႔ တကယ္ေျပာျပလိုက္တာ၊ အျပဳသေဘာေလးမုိ႔ အထုသေဘာမေပးဘဲ ဖတ္ရင္းနားလည္ပါ´
အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေန႔တေန႔ျဖစ္ပါေစ။ အခ်ိန္ယူၿပီး ဆုံးေအာင္ ဖတ္ေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ကလုိေစးထူး
