Tuesday, November 11, 2008

လက္ေတြ႔က်တဲ့ အလုပ္...

က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ စေရးခါစ တလေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းကေပါ့။

ေဆာင္းပါး တပုဒ္ကို အားတက္သေရာ ေရးေနတုန္း ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေျပာမနာဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း စစ္သားတေယာက္ အြန္လိုင္း တက္လာတုန္း သူက `ဘာလုပ္ေနတုန္းကြ´ လို႔ ေမးေတာ့ `မင္းတို႔ လူႀကီးေတြကုိ ေဆာ္ပေလာ္တီးတဲ့ စာေတြ ေရးေနတာကြ´ လို႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေျဖလိုက္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ သူကလဲ `ေအး၊ ခ်ကြာ´ လို႔ ေျပာၿပီး ၿငိမ္သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာေတာ့မွ သူက စကားတခြန္းကို ေကာက္ကာငင္ကာ ထေျပာတယ္...။

`ဒါေပမယ့္ မင္းဟာက ၁% ေလာက္ေတာင္ မထိေရာက္ဘူးကြ´ ...တဲ့။

ဘယ္ရမလဲ၊ အဲဒီတုန္းက သူတျပန္ ကုိယ္တျပန္ ျငင္းလိုက္ခုန္လိုက္ရတာ၊ ဒါနဲ႔တင္ အားမရလုိ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ထဲေတာင္ အဲဒီ စကားကို ထည့္စပ္လုိက္မိဖူးေသးတယ္။

***

ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ စာေစာင္ တခုခုမွာ စာတုိေပစေလးေတြ ေရးမိတဲ့အခါ သာမန္အားျဖင့္ ရသ၊ သုတေတြ၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြပဲ ေရးေနရင္ သိပ္မသိသာလွေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ရသစာစုေလးေတြ ေရးတဲ့အခါမွာ အဓိက ထိုးႏွက္ခံရတဲ့ အခ်က္ေတြ ရိွတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့...

`ဒုိ႔ကေတာ့ လက္ေတြ႔သမားပဲ၊ လက္ေတြ႔ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ ဘာမွမေျပာဘူး´
`စာလုံးေတြနဲ႔ ေျပာေနမယ့္ အစား လက္ေတြ႔လုပ္ပါလား´
`က်ေနာ္/က်မကေတာ့ ကုိယ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ အသာၿငိမ္ေနတာက ပုိေကာင္းမယ္ထင္တာပဲ၊ အထဲမွာ လုပ္ေနသူေတြကုိေတာ့ ေလးစားပါတယ္´

အထက္မွာ က်ေနာ္ တင္ျပတဲ့ စကားေတြဟာ တခ်ိဳ႔တ၀က္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္ေရးျပဖို႔ သိပ္မသင့္ေတာ္လွတဲ့ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းမႈေတြနဲ႔ အထိုးႏွက္အတိုက္ခိုက္ခံရတာေတြကလဲ အပုံအပင္။ ဒါေတာင္ အဲဒါေတြဟာ က်ေနာ္တို႔က `နအဖ´ လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ အစုအဖြဲ႔က လူေတြက ျပန္တုံ႔ျပန္တဲ့ စကားမဟုတ္ေသးဘူး။

နအဖ လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူတခ်ိဳ႔ေျပာေလ့ ရိွတဲ့ `ေဟ့၊ ငါတို႔လို ႏိုင္ငံ့တာ၀န္ကို လက္ေတြ႔မထမ္းေဆာင္ဘဲနဲ႔ ဘာမွေျပာမေနနဲ႔၊ မင္းက ႏိုင္ငံအတြက္ ေခၽြးဘယ္ႏွစ္စက္မ်ား ထြက္ၿပီးၿပီမုိ႔လုိ႔လဲ´ ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကေတာ့ ႐ိုးလို႔ေတာင္ ေနပါၿပီ။

***

ေျပာခ်င္တာက သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ စာေတြ ေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ စာေရးသူေတြဟာ ဒီ့ျပင္ ဘေလာ့ဂါေတြ စာေရးသူေတြထက္ အတိုက္အခိုက္ခံရတာ ပိုမ်ားသလို လူမုန္းလဲ ပုိမ်ားပါတယ္။ အေရးမတတ္ရင္ `အလကား၊ ေလက်ယ္ေနတာ´ လို႔ သိမ္းႀကဳံးေျပာသြားတာ ခံရႏိုင္ေသးတယ္။

ဒီလုိဆိုရင္ျဖင့္ အဲဒီလူေတြဟာ ဘာလို႔မ်ား အားအားယားယားနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး (အထူးသျဖင့္) လက္ရိွ အာဏာပုိင္ေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ စာေတြကို တစိုက္မတ္မတ္ ေရးေနရသလဲလို႔ ေတြးစရာ ျဖစ္လာတယ္။

***

ဒီ့ျပင္လူေတြကိုေတာ့ ဘယ္သုိ႔၊ ဘယ္၀ါသို႔နဲ႔ ေကာက္ခ်က္ႀကီးႀကီးေတြ ဆြဲၿပီး သုံးသပ္ခ်က္ေတြ က်ေနာ္ မေရးလိုပါ။ (ေရးရင္လဲ ၀ိုင္းတီးမွာ ေသခ်ာတယ္) က်ေနာ္ တဦးတည္းရဲ့ ခံယူခ်က္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ စာေတြကို ေရးေရးျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေျပာျပခ်င္မိတယ္။

နံပါတ္တစ္ အခ်က္ ဒီလိုစာေတြ ေရးေနရတာဟာ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္လာတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြကို လြတ္လပ္စြာ ခင္းက်င္းခ်ျပႏုိင္စရာ တခုတည္းေသာ ေနရာက က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္ေနလို႔ ဒါေတြကို ဒီမွာ ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ လက္ရိွအာဏာပိုင္ကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ စာတပုဒ္ကို ေရးလိုက္ရင္ ထိေရာက္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ ရာခိုင္ႏႈန္းရိွႏိုင္မလဲ ဆုိတာကို က်ေနာ္ မေတြးပါဘူး။ တခါတေလမွာ ဆိုလိုတဲ့ အခ်က္ကို ထိမိေအာင္ မေရးႏိုင္ရင္၊ ေနာက္တခ်က္က ကုိယ့္လုိပဲ ခံစားထင္ျမင္တဲ့သူ နည္းပါးရင္ ေရးလိုက္တဲ့ စာဟာ ဘာမွ မထိေရာက္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္လုိ႔ ရႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ိဳးေၾကာင္းျပခ်က္ ခိုင္လုံၿပီး ေရးထားတာလဲ ထိမိၿပီးေတာ့ အမ်ားစုက ေျပာခ်င္ေနတဲ့ စာကို ကုိယ္ေရးထားတဲ့ စာက ကုိယ္စားျပဳေနသလို ျဖစ္ရင္ေတာ့ စာတပုဒ္တပုဒ္ရဲ့ ထိေရာက္မႈက အေတာ္ေလး တာသြားပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးကို ၀ါသနာ လုံး၀မပါပါဘူး ဆိုတဲ့ လူတေယာက္ကို တခါမွာေတာ့ က်ေနာ္က အခ်က္တခုကို သတင္းအေနနဲ႔ ေပးလိုက္ေတာ့ သူက အ့ံၾသစရာေကာင္းလွစြာပဲ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ျပန္ေဆြးေႏြးလာတာကို ႀကဳံရဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ေပးတဲ့ သတင္းတခုက `ငါတုိ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံေတြကို ေဟာဒီလုိ ပုံစံကို ေျပာင္းပစ္ေတာ့မယ္တဲ့´ ဆိုတဲ့ သတင္းပါ။ ဒီ့ျပင္အခ်ိန္ေတြမွာတုန္းက ႏိုင္ငံေရးေတြ ၀ါသနာမပါဘူး လုိ႔ တြင္တြင္ ေျပာခဲ့သူက ႏိုင္ငံေတာ္ အလံကို ေျပာင္းပစ္ေတာ့မယ္ ဆုိတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့ ရွဴးရွဴးရွားရွားေတြ ျဖစ္ၿပီး သတင္းေတြ လိုက္ဖတ္၊ တျခားေသာ မသိေသးသူေတြကုိပါ သတင္းလိုက္ေပးနဲ႔ လိုက္လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ရဖူးတယ္။

ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာလိုက္၊ ေရးလိုက္တဲ့ စာတေၾကာင္း၊ ေဆာင္းပါး တပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီးရင္ လူတေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ `ဒါေတာ့ျဖင့္ ငါလုပ္ႏိုင္တယ္၊ ငါလဲ ပါ၀င္ရမယ္´ ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ၀င္သြားၿပီဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ေရးရက်ိဳးက နပ္ပါတယ္။ တရာစ၊ႏွစ္ရာစကေန ေထာင္ေသာင္းသိန္းသန္း ခ်ီတဲ့အထိ ပါ၀င္လာတာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္ အလြန္ေပါ့...။

လူေတြဟာ ပရိေယသန၀မ္းစာေရးေၾကာင့္ အရပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားေသာ လူမႈေရးရာ ပုဂၢလဗ်ာပါ အပူေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ `ႏိုင္ငံေရး´ ဆုိတာႀကီးကုိ လွည့္မၾကည့္ႏိုင္အား၊ နားမေထာင္ႏိုင္အားတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူေတြ အားလုံးကို `ဒီလူေတြ ႏိုင္ငံကို မခ်စ္ဘူး´ လို႔ သတ္မွတ္လို႔ေတာ့ မရႏိုင္ပါဘူး။ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ ငုပ္စိတ္ျဖစ္ေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ႏိုးၾကားမႈကို ပါးနပ္လိမၼာစြာ စည္း႐ုံးေရးသားတဲ့ စာေရးသူဟာ တစတစနဲ႔ ဆြဲေခၚႏိုင္စြမ္း ရိွတယ္လို႔ေတာ့ က်ေနာ္ ယုံၾကည္တယ္။ ဒီေတာ့ စာေရးေနသူေတြရဲ့ ႀကိဳးစားမႈေတြဟာ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ေနရာမွာ ရိွမေနဘူးလို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဥပမာ တခုေျပာပါမယ္။

စစ္သားေတြကို စစ္တပ္ထဲကို ၀င္ခ်င္လာေအာင္ စည္း႐ုံးတဲ့ေနရာမွာ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြနဲ႔၊ ႐ုပ္ရွင္စစ္ကားေတြနဲ႔ စည္း႐ုံးၾကတာကို ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြနဲ႔ စစ္ကားေတြရဲ့ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ စစ္ထဲေရာက္သြားၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ မနည္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေတြနဲ႔ စစ္ကားေတြကုိ ေရးသား၊ ႐ိုက္ကူး ထုတ္လုပ္သူေတြအားလုံးဟာ စစ္သားေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ကို ဘယ္သူကမွလဲ `မင္း၊ စစ္မတိုက္ဖူးဘဲနဲ႔ စစ္သီခ်င္းေတြ ေရးမေနနဲ႔´ လို႔ မေျပာပါဘူး။

ေျပာခ်င္တာက တင္ျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ေရးသားခ်က္ဟာ ဆိုလိုရင္းကို ထိေရာက္မႈ ရိွတယ္ဆုိရင္ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္တယ္ ဆိုတာ မရိွပါဘူး။ ကုိယ္ယုံၾကည္တာကို ခိုင္ခုိင္မာမာ ရပ္ၿပီး တစိုက္မတ္မတ္ လုံ႔လျပဳတာဟာ လက္ေတြ႔က်ျခင္း တမ်ိဳးပဲ မဟုတ္ပါလား။ လယ္သမားက လယ္ကြင္းထဲမွာ လယ္ထြန္ေနသလို စာေရးတဲ့သူ တေယာက္က စာေတြ ေရးေနတာကိုက လက္ေတြ႔က်တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါလား။

***

တကယ္က ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ႀကီးကို ေရးခဲ့ေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခု ထပ္ေရးမိျပန္တယ္။ ေနာင္လဲ ထပ္ေရးခ်င္ ေရးေနမိဦးမွာပဲ။ အဲဒီလို ေရးေနတာကိုက လက္ေတြ႔က်တဲ့ အလုပ္တခုကို လုပ္ေနတာလို႔ က်ေနာ္ ယုံတယ္။



ကလိုေစးထူး

8 comments:

ေတာင္ေပၚသား said...

အကုိေစးထူးေရ ဆက္လက္အားေပးေနပါတယ္ေနာ့္

Shweaung said...

အစ္ကိုေရ..
ေစတနာမွန္တယ္ ရပ္တည္ခ်က္မွန္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွဂရုစိုက္မေနပါနဲ႔... ေရွ႕ဆက္ပါ..
အၿမဲအားေပးလွ်က္ပါ..
ႏိုင္ငံအတြက္ေခြ်းထြက္မွႏိုင္ငံကိုခ်စ္တယ္လို႔ထင္ေနတဲ့လူေတြကိုစာရင္းထဲကထုတ္ထားလိုက္ပါ..
သူတို႔အေတြးတိမ္လို႔ေတြးတာေျပာတာေျပာစမ္းပါေစ..

Ko Paw said...

ကုိေစးထူး…..

သေဘာတူပါတယ္။ ကုိယ့္အျမင္ကုိ ၁ ရာခုိင္ႏႈန္းက လက္ခံသြားတယ္ဆုိလဲ ထိေရာက္မႈရွိတယ္။ အျမတ္ဘဲေပါ႔။ ဘယ္သူမွ လက္မခံလည္း အရင္းပါဘဲ။ အ႐ႈံးမရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူတုိင္းက ကုိယ့္အျမင္ကုိ သေဘာတူခ်င္မွ တူၾကမွာ မဟုတ္လား။ အယူအဆကုိ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးခ်င္တာဆုိရင္ေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ် အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္ေျဖရွင္းေဆြးေႏြးဘုိ႔ ဆႏၵရွိပါတယ္။ အဓိကက ကုိယ့္လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ကုိယ့္ဦးတည္ခ်က္ကေန မေသြဖီသြားဘုိ႔ပါဘဲ။

ကုိယ့္ကုိ ပုဂၢဳိလ္ေရးတုိက္ခုိက္ေျပာၾကားတာေတြကေတာ့ ဥေပကၡာျပဳလုိက္႐ုံပါဘဲ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဒါေတြကုိ အေရထူလာမွာဘဲ။ သူမ်ားေတြေတာ့မသိ။ က်ေနာ္တစ္ဦးတည္းသေဘာေျပာရရင္ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာက လူခ်စ္လူခင္မ်ားေအာင္ မိတၱဗလ အတြက္ ေရးတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကုိယ့္အျမင္၊ ကုိယ့္သေဘာထားကုိ ထုတ္ေဖာ္လုိတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ေရးတာဆုိေတာ့ လူအမ်ားအျမင္နဲ႔ မတုိက္ဆုိင္တာ၊ လူမုန္းမ်ားတာနည္းတာက သိပ္ေတာ့ မူလဦးတည္ခ်က္ကုိ မထိခုိက္လွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလာကဓံအရကေတာ့ လူဘဲဗ်ာ…. လူခ်စ္လူခင္မ်ားတာကုိဘဲ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ႏွစ္သက္တတ္ၾကတာ လူ႕သဘာ၀ဆုိေတာ့ တခါတေလေတာ့လည္း ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းရတာေပါ႔ဗ်ာ။ း-)

ကုိယ့္အျမင္ကုိ လက္ခံတာနဲ႔ အျမတ္လုိ႔ ဘာေၾကာင့္ေျပာရသလဲဆုိေတာ့…..

(က်ေနာ့္တဦးတည္းအတြက္ေျပာရရင္) က်ေနာ္က က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ခ်င္ေနတယ္။ ေျပာင္းလဲတဲ့ အခါမယ္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ္တေယာက္တည္း စြမ္းေဆာင္လုိ႔မရဘူး။ အမ်ားအားရဲ႕ ပါ၀င္မႈကုိ ယူရမယ္။

ဒါေပမယ့္ အမ်ားကုိ စည္း႐ုံးတဲ့အခါမယ္ လႈံ႕ေဆာ္ပုံ လႈံ႕ေဆာ္နည္းက အၾကမ္းဖ်င္း ၂ နည္းရွိတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကုိ အျမင့္ဆုံးေရာက္ေအာင္ ဆြဲျမႇင့္တဲ့နည္း။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ သေဘာတရား၊ အယူအဆတခုကုိ လူေတြလက္ခံလာေအာင္ က်ဳိးေၾကာင္းျပ ဆြဲေဆာင္တဲ့နည္း။

ပထမတမ်ဳိးက လူေတြ ေသြးဆူလာေအာင္၊ မခံခ်င္ျဖစ္လာေအာင္ စိတ္ဓါတ္ကုိ ဆြေပးရတာမ်ဳိး။ အဲဒါမ်ဳိးက ျပည္တြင္းမွျဖစ္ေနတဲ့ မတရားမႈေတြ၊ ဒုကၡဆင္းရဲေတြကုိ လူအမ်ားခံစားခ်က္နဲ႔ကုိက္ညီေအာင္ ရသအျပည့္နဲ႔ ေပၚလြင္ေအာင္ေရးရတာမ်ဳိး။ အဲသည္အခါက်ရင္ ႏုိင္ငံေရးစိတ္မ၀င္စားဘူးဆုိတဲ့လူေတြေတာင္ ခံစားခ်က္ေတြ ျပင္းျပလာတတ္တယ္။ ဥပမာ အလံဒီဇုိင္းေျပာင္းတဲ့ကိစၥမ်ဳိးေပါ႔။ အဲဒီကိစၥမ်ဳိးမွာ အႏုပညာနဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိ ပီျပင္ေအာင္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕တတ္သူေတြဟာ အင္မတန္ ထိေရာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ သေဘာတရား၊ အယူအဆတခုကုိ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း လက္ခံ ယုံၾကည္လာေအာင္ အက်ဳိးအေၾကာင္းဆက္စပ္ျပတဲ့နည္း။ အဲဒါကက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအခ်ိန္ယူၿပီး ေျပာင္းလဲမွ ရတဲ့နည္း။ တထုိင္တည္းနဲ႔လည္း မရဘူး။ ပထမအႀကိမ္မွာ လက္ခံခ်င္မွလည္း လက္ခံမယ္။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ က်ဳိးေၾကာင္းဆက္စပ္ ေျပာျပဖန္မ်ားတဲ့အခါမွသာလွ်င္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ၾကမွသာလွ်င္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ယုံၾကည္တတ္လာၾကတာမ်ဳိး။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာေတြအၾကားမွာ ေပၚျပဴလာမျဖစ္တဲ့ အယူအဆမ်ဳိးဆုိရင္ ယုံၾကည္လာေအာင္ လုပ္ယူရတာ အင္မတန္ခက္ခဲပါတယ္။ လူမုန္းမ်ားတာကုိ ခံရဘုိ႔လည္း အလားအလာ မ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးကုိ ပစ္ခ်င္တဲ့လူေတြအဖုိ႔ ပုိဆုိးပါတယ္။

အဲသည္ႏွစ္မ်ဳိးမွာ ပထမတမ်ဳိးက လူေတြ ခံစားခ်က္ကုိ အေျခခံတာျဖစ္လုိ႔ ေသြးဆူေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အျမင့္ဆုံးအထိ ထိေရာက္ေအာင္ အသုံးခ်ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသြးေအးသြားတာနဲ႔ အဲသည္လူေတြကုိ ေရြ႕ေအာင္ မစြမ္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တခုက အဲဒီနည္းနဲ႔ စည္း႐ုံးထားတဲ့သူေတြဟာ ထင္ထားတဲ့အတုိင္း မျဖစ္လာခဲ့ရင္ အလြယ္တကူလည္း စိတ္ပ်က္လြယ္ စိတ္က်လြယ္တတ္တယ္။ အလြယ္တကူ လက္ေျမႇာက္သြားတတ္ၾကတယ္။

ဒုတိယတမ်ဳိးကေတာ့ ယုံၾကည္ခ်က္ခုိင္မာလာေအာင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ယူတာမ်ဳိး။ ယုံၾကည္ခ်က္ခုိင္မာသြားၿပီဆုိရင္ အဲသည္လူကုိ ယုံၾကည္ခ်က္ကေန ဆက္လက္ ေမာင္းႏွင္သြားတယ္။ ဆက္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္တြန္းေနစရာမလုိေတာ့တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဥပမာ က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔၊ ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔ေတြဟာ ယုံၾကည္မႈအားေကာင္းလြန္းတဲ့အတြက္ ဘယ္လုိအခက္အခဲနဲ႔ ေတြ႕ေတြ႕ မတြန္႔မဆုတ္ ႀကဳိးပမ္းေနသလုိမ်ဳိးေပါ႔။

အခု က်ေနာ္တုိ႔သြားေနတဲ့ ပန္းတုိင္က ေရရွည္သြားရမယ့္ ပန္းတုိင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ယုံၾကည္မႈကုိ အရင္းခံၿပီး လႈပ္ရွားၾကမယ့္သူေတြ အမ်ားအျပားလုိအပ္ေနပါတယ္။ လူဆုိတာ လူဘဲျဖစ္တဲ့အတြက္ မည္သူမွ်ေတာ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ မကင္းၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရရွည္မုိးထဲေလထဲအထိ ခရီးဆက္ဘုိ႔က်ေတာ့ ခံစားခ်က္နဲ႔မလုိေလာက္၊ ယုံၾကည္ခ်က္ပါ လုိလာတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ေရးသူူေတြထဲမွာ က်ေနာ့္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ စာေရးျခင္းအတတ္ပညာလည္းျပည့္၀၊ က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ျပရာမွာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေတြအမ်ားႀကီးေတြ႕ရပါတယ္။ အဲသည္သူေတြကုိ အဲသည္လုိ ယုံၾကည္မႈခုိင္မာသူေတြ ေမြးထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ရည္ရြယ္ေရးသားဘုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ခ်င္ပါတယ္။

mgngal said...

အစ အဆံုး ကြန္မန္ ့ပါ မက်န္ ဖတ္သြားပါတယ္ ။ ေအာင္
ုျမင္ပါေစ ။

Anonymous said...

အဲဒီယံုၾကည္ခ်က္ ကႏိုင္ငံေရး အျမင္မရိွသူေတြ အတြက္သက္သက္ပဲ ဘေလာ့ေရးတာလား ကလိုေစးထူး..

ယံုၾကည္ခ်က္ကတခုထဲဆိုရင္ေတာ့ ...
ကလိုေစးထူးကို တကယ္ေလးစားရမွာပ

kk said...

ကိုေစးထူး ႏွင့္ ကိုေပါတို႔ရဲ႕အျမင္နဲ႔
သေဘာထားကိုေထာက္ခံပါတယ္..
အားေပးပါတယ္အကိုတို႔..

Anonymous said...

.00000000000000000000000000001% လည္း 0 ထက္အမ်ားႀကီးသာပါတယ္။

ဘာမွ မလုပ္တာထက္စာရင္ တစ္ခုခုလုပ္ေနတာကအမ်ားႀကီး သာတယ္လို႔ျမင္ပါတယ္

Keep up the great work.

စံပယ္ျဖဴ (Jasmine White) said...

ကလိုေစးထူး ဆိုေတာ့ ကရင္လူမ်ိဳးအထင္နဲ႔ ၀င္လည္ မိရာက ၾကံဳလို႔ စာေတြ ဖတ္သြားပါတယ္။
စာေတြအမ်ားၾကီးေရးနိုဳင္တဲ့ အတြက္ Congratulation ပါ။
Blogger ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မ တေရးနိဳးခဲ့ပါတယ္။

ေလးစားလွ်က္
NTTH