ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္ဆုိရင္ …(၂)

လြန္ခဲ့တဲ့ တလေက်ာ္က ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က မိတ္ေဆြ တေယာက္ရဲ့ အစပ်ိဳးေပးမႈေၾကာင့္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြရဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြကုိ ေ၀မွ်ၾကတဲ့ `ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္ဆုိရင္´ ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္ေလးကို တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က အဲဒီ မိတ္ေဆြေလးရဲ့ ေမးခြန္း ၈ ခုကို က်ေနာ္နဲ႔ လက္လွမ္းမီရာ ျပည္ပေရာက္ မိတ္ေဆြေတြကို လိုက္လံ ဖိတ္ၾကားရင္းနဲ႔ အဲဒီပို႔စ္ကို ပုံေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကို စာတေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာဖတ္မိတဲ့ မမာလာ ဆိုတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး တဦးဆီကပါ။ မမာလာက `ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္ ဆိုရင္´ ပို႔စ္ကို ဖတ္မိဟန္ တူၿပီးေတာ့ သူကလည္း သူ႔အေတြ႔အႀကဳံေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ အႀကံျပဳေဆြးေႏြးခ်က္ကို က်ေနာ့္ဆီ ေပးပုိ႔လာတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့စာကို ျပန္လည္ စာ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ တင္ျပလုိက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြဟာ သူေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေဒသေတြမွာ ေနထုိင္ခဲ့ဖူး၊ ေနထုိင္ေနဆဲ တျခားေသာ ျမန္မာေတြနဲ႔ ကြာျခားေကာင္း ကြာျခားႏိုင္တာ တခ်ိဳ႔ ရိွႏိုင္ေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခားထြက္လုိသူ ေရႊျပည္ႀကီးက ျမန္မာေတြအနက္ တေယာက္ေယာက္က ဖတ္မိလို႔ မွတ္သားစရာ အခ်က္အလက္ အနည္းငယ္မွ် ရသြားရင္ပဲ အက်ိဳး တစုံတရာ ရိွလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆတာေၾကာင့္ Scan ဖတ္ၿပီး ေပးပို႔လာတဲ့ လက္ေရးမူေတြကုိ က်ေနာ္ စာျပန္႐ုိက္ၿပီး တင္ျပတာပါ။ အဲဒီ စာမူထဲက အာေဘာ္ေတြ အားလုံးဟာ မမာလာရဲ့ အေတြ႔အႀကဳံ အာေဘာ္မ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ…။

တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ တင္ဆက္မယ့္ ပို႔စ္ဟာ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ရဲ့ ပို႔စ္(၃၀၀)ေျမာက္ပါ။ ပထမေတာ့ ၃၀၀ျပည့္မွသည္ ေရွ႕ဆက္လုိ႔ဘာေတြ ဘယ္လိုေရးမယ္၊ ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္မယ္ ဘာညာ သာရကာေလးမ်ား ေရးမလား စိတ္ကူးခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလို တင္ဆက္လုိက္တာက ပို အက်ိဳးရိွမယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆတာေၾကာင့္….။ ကဲ… မမာလာရဲ့ စာကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါစို႔…။

ဦးကလိုေစးထူး…

အင္မတန္ ရွည္လ်ားတဲ့ အေျဖစာရြက္မုိ႔ ျဖတ္ညွပ္ၿပီးမွ ထည့္ခ်င္လဲထည့္ပါ။ မထည့္ခ်င္လဲ ေနပါ။ ေမးခြန္းေတြ ေတြ႔လို႔ ကၽြန္မအေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေျဖရင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရွည္သြားတာပါ။ ကၽြန္မရဲ့ ရည္ရြယ္ရင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားမဲ့လူေတြ ႀကိဳသိေစခ်င္တာ၊ ႀကိဳျပင္ဆင္ ထားေစခ်င္တာပါပဲ။

ကၽြန္မ ဂ်ပန္မွာ (၇)ႏွစ္၊ အေမရိကားမွာ (၇)ႏွစ္ ရိွပါၿပီ။ ကေနဒါမွာ ၂ လနီးပါး ေနဖူးပါတယ္။ Singapore ကို ၂ ေခါက္ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ဒီအေတြ႔အႀကဳံေတြနဲ႔ ကၽြန္မ ေရးျပခဲ့တာပါ။

ဦးကလိုေစးထူးရဲ့ Blog ကို ဖတ္ျဖစ္တာ ၂ ပတ္ေလာက္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ဗမာလို မဖတ္ရတာ ၾကာေတာ့ ဖတ္ရင္း ဖတ္လို႔ေကာင္းတာရယ္၊ ဘာ font နဲ႔ တင္လဲေတာ့ မသိဘူး၊ ျမန္မာ font လုံး၀ မရိွတဲ့ Computer က Web ဖြင့္ရင္ ဖတ္လုိ႔ရတာရယ္မို႔ မၾကာခဏ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ သတင္းအမွန္ေတြကို ဒီလို Blog ေတြမွာ ရွာရင္း ဒီ Web ကို ေတြ႔ခဲ့တာပါ။

ဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႔ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးခြင့္ရတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ျမန္မာ Font က အိမ္က Computer မွာ ရိွေပမဲ့ Speed ေႏွးလို႔ သိပ္လဲ မသုံးျဖစ္ပါဘူး။ အိမ္အလုပ္ အရမ္းမ်ားတာလဲ ပါပါတယ္။ ႐ုံးက Computer က Admin Password နဲ႔မွ Font ကို Install လုပ္ရတာမို႔ ေပးမလုပ္ပါဘူး။ အိမ္မွာ High Speed internet တပ္ၿပီးတဲ့အထိ၊ အိမ္အလုပ္ ရွဳပ္တာေတြ ရွင္းတဲ့အထိ ေစာင့္ရတာမို႔ အခုလို Scan ပဲ ကူးပုိ႔ရတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

မာလာ

ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္ ဆုိရင္…

၁။ ႏိုင္ငံျခားသြားတဲ့ လူတိုင္းမွာ အဆင္ေျပဖို႔ ရာခုိင္ႏႈန္းအား အၾကမ္းဖ်င္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ ၅၀%နဲ႔ ရွဳံးဖုိ႔ ၅၀%ပဲ ရိွပါတယ္။ ကုိယ္သြားမဲ့ အေနအထားေပၚ မူတည္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္းက ပိုမ်ားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွားကို အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ ပြဲစားနဲ႔ လုပ္တယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ပြဲစားအေပၚ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈ အေပၚ မူတည္ပါတယ္။ တကယ္စစ္မွန္ၿပီး အေရာက္ပို႔တဲ့ ပြဲစားေပမဲ့ အလုပ္ကရၿပီး လခကို အျပည့္ရမရ စာတာေတြကလဲ ရိွေနပါေသးတယ္။ လိမ္ညာတဲ့ ပြဲစားဆုိရင္ေတာ့ အဆင္ေျပဖို႔ ရာခုိင္ႏႈန္းက နည္းပါတယ္။ လိမ္တဲ့ပြဲစားနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ဟိုေရာက္မွ ကူညီႏိုင္မဲ့သူ ေတြ႔ရင္ေတာ့ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္။

ဥပမာ ဂ်ပန္ကို အလုပ္သြားလုပ္ Overstay နဲ႔ ဆက္ေန ဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ ပြဲစားနဲ႔ လုပ္တာဆိုရင္ လူကေရာက္ေပမဲ့ အလုပ္ရဖုိ႔၊ ေနဖို႔စားဖုိ႔ ေနရာရဖို႔က အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ၅၀% ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ကိုယ့္ရဲ့ ေဆြမ်ိဳး အခံရိွရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္းက ပိုၿပီး မ်ားပါတယ္။

ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ လူေတြကေတာ့ (ကိုယ့္ေငြနဲ႔ Self-Supporting) နဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ နဂိုကမွ တတ္ႏိုင္ေတာ့ ေငြကို ေရလုိျဖဳန္းႏိုင္ရင္ မေအာင္ျမင္ဖို႔ ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းက လက္ခံပါတယ္၊ Scholarship က ေရာက္မွ ေလွ်ာက္ရမယ္၊ ဘာညာဆုိရင္ လူခံမရိွရင္ (ေနဖုိ႔စားဖို႔လူ) ဒုကၡ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ အစကတည္းက ေက်ာင္းက လက္ခံ၊ ေငြ ေထာက္ပ့ံမႈကလဲ ေသခ်ာၿပီဆုိရင္ေတာ့ ျပႆနာမရိွႏိုင္ပါဘူး။

Visit နဲ႔ သြားၿပီးမွ အလုပ္သြားမယ္ဆိုရင္ (Singapore ႏိုင္ငံကလြဲလို႔) တျခားႏိုင္ငံမွာ Work Permit အလုပ္ရဖို႔ ဆိုတာ အင္မတန္ ရွားပါတယ္။ ဒါေတာင္ Singapore ေတာင္မွ Visit နဲ႔ လာၿပီး အလုပ္ေလွ်ာက္တာ ရေသးရဲ့လား ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ။ အေမရိကား၊ ဂ်ပန္ (တိုးတက္ေသာ ႏိုင္ငံ) ေတြမွာ ဗမာျပည္က အလုပ္ Experience နဲ႔ Work Permit ရဖို႔ မလြယ္ပါ။ အဲဒီႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းၿပီးတာေတာင္မွ တေယာက္ေယာက္က ေျပာေပး၊ မိတ္ဆက္ သြင္းေပးမဲ့လူ မရိွရင္ အလုပ္ေကာင္း ရဖို႔ မလြယ္ပါ။

၂။ ေက်ာင္းအရင္ သြားတက္ရင္း အလုပ္ရွာ ဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ဖို႔ အရင္ ႀကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရင္း အလုပ္ကို မိတ္ဆက္ ေျပာေပးမဲ့လူ၊ ခင္မင္တဲ့လူ သိလာတယ္ ဆုိရင္ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ေတြ႔ဖူးတာကေတာ့ ဂ်ပန္မွာဆိုရင္ Language ေက်ာင္းတက္တဲ့ လူေတြက ေက်ာင္းတဖက္၊ ကိုယ္ ေနဖို႔စားဖို႔ တဖက္ အလုပ္လုပ္ (ေက်ာင္းသားမုိ႔ Par time အလုပ္က ရလြယ္ပါတယ္) ဒါေပမယ့္ ပင္ပန္းတဲ့ ဒဏ္မခံႏုိင္တာရယ္၊ အိမ္ကို ျပန္မပုိ႔ႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး Overstay အလုပ္လုပ္ရင္း ေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။ University ေတြကို ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ လာတဲ့ လူေတြမွာေတာ့ Course မွာေတာ့ Professor ေတြက အေႏွးနဲ႔အျမန္ ေငြေထာက္ပ့ံမႈကို ရွာေဖြေပးေတာ့ ေန၊စားေလာက္႐ုံ ေက်ာင္းတက္လို႔ ေလာက္႐ုံ ရပါတယ္။ အိမ္ျပန္ပို႔ဖုိ႔ သိပ္မလြယ္ပါဘူး။ ျမန္မာဆိုရင္ေတာ့ Under Graduate ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ Graduate ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ Language ေက်ာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ Full time ေက်ာင္းတက္ရင္း ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ေပးတဲ့ ‘IMAI ZUMI’ Foundation Scholarship က ေနဖုိ႔စားဖုိ႔ ေလာက္႐ုံ (၂)ႏွစ္ ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အဖြဲ႔အစည္းကုိ ဘာျပန္ လုပ္ေပးရသလဲ ဆုိတာေတာ့ မသိပါ။

America မွာ Scholarship နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ဖုိ႔က အင္မတန္ ရွားပါးပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ Scholarship က ပုံမွန္ မဟုတ္ဘဲ တႏွစ္မွာ Term (၁) စီေလာက္ကို အလွည့္က် ေပးတာမ်ိဳးလဲ ရိွပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ေပးတဲ့ အစိုးရ Scholarship ကေတာ့ ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ မပါပါ။ Australia ႏိုင္ငံမွာလဲ ၁၉၉၅ ေနာက္ပိုင္းမွာ အစိုးရက ေပးတဲ့ Scholarship ျမန္မာျပည္ကို ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းက Foundation က Scholarship ကိုသာ ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ျမင္ဖူးခဲ့သမွ်ထဲမွာ ေက်ာင္းသူ တေယာက္ အေမရိကားကို Scholarship နဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ၁၀ တန္းေအာင္၊ GCE ဘာညာေျဖၿပီး ရေတာ့ ေရာက္လာပါတယ္။ ပ-ႏွစ္ကေတာ့ အဆင္ေျပၿပီး ဒု-ႏွစ္မွာ Scholarship မရေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းေဆာင္မွာ ေနရတာ ျဖစ္ေတာ့ Part time အလုပ္၊ ဘာညာကလဲ ကားရိွမွ ဆိုေတာ့ အေတာ္ဒုကၡေရာက္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ရန္ကုန္လဲ မျပန္ခ်င္၊ ဒီမွာပဲ ဆက္ေနခ်င္ ဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒီက အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ေယာက္်ားရွာယူလုိက္၊ ဆက္ေနၿပီး (၁-၂)ႏွစ္ေလာက္ ေက်ာင္းနားၿပီးမွ ျပန္တက္ အႀကံေပးၾကတာ ၾကားပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ ႏိုင္ငံေရး ခိုလႈံခြင့္ ‘Political Asylum’ အေနနဲ႔ Immigration ကုိ တင္လိုက္၊ ဆက္ေန (၁-၂)ႏွစ္ ေစာင့္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ အႀကံေပးၾကနဲ႔ Scholar က အစကတည္းက ေရေရရာရာ မရိွဘဲ ေရာက္လာေတာ့ ဆုတ္လဲစူး၊ စားလဲ႐ူး ျဖစ္ေနတာကို အင္မတန္မွ သနားမိပါတယ္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား (ျမန္မာပဲ ျဖစ္ျဖစ္) ယူရေအာင္ကလဲ ျဗဳန္းခနဲ ဘယ္သူ႔ကို ရွာယူရပါ့မလဲ ဆုိတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ အဲဒီမွာ လူပြဲစား ေခၚတဲ့ ျမန္မာတခ်ိဳ႔က ေယာက္်ားရွာေပးမယ္။ ေဒၚလာ ၃ ေသာင္း ဆိုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အသက္ ၂၀ စြန္းစ အဲဒီ ကေလးမေလး ဘယ္လို စခန္းသြားတယ္ ဆိုတာ မသိပါဘူး။

၃။ ႏိုင္ငံျခား သြားဖုိ႔ မိဘေတြက အိမ္ယာ၊ ကား၊ လက္၀တ္လက္စား ေပါင္ၿပီး သားသမီးကို မပို႔သင့္ပါဘူး။ ဥပမာ အိမ္ကို ခ်န္ထားၿပီး ကား၊ လက္၀တ္လက္စား ေရာင္းရင္ေတာ့ မေအာင္ျမင္လဲ ေနစရာေလးေတာ့ က်န္ခဲ့မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သြားရမွာက ဘယ္ပုံဘယ္နည္း ေသခ်ာ၊ မေသခ်ာတာေပၚလဲ အမ်ားႀကီး မူတည္ပါတယ္။

ရန္ကုန္မွာ သေဘၤာတက္တက္တာေတာင္ ပြဲခ အခု သိန္း(၂၀-၃၀) မက ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒါ အေမလုပ္သူက သားကုိ အိမ္ေပါင္ၿပီး သေဘၤာတက္ရေအာင္ လုိက္လုပ္ေတာ့ သေဘၤာတက္ခြင့္ ရၿပီး တႏွစ္ ရပါတယ္။ ျပန္လာေတာ့ ပါတဲ့၊ ရတဲ့ေငြ တလေဒၚလာ (၃၀၀-၅၀၀)က အိမ္ေရြးဖို႔ မေလာက္တဲ့ အျပင္၊ ေနာက္တေခါက္ ထပ္တက္ဖို႔ ၁၀-၁၅ သိန္း ထပ္ကုန္မွာမို႔ သေဘၤာသားျဖစ္တာပဲ အဖတ္တင္ၿပီး အိမ္ဆုံးသြားတဲ့လူေတြ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဒါ ဥပမာ ေျပာတာပါ။

၄။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ႀကဳံရမဲ့ ဒုကၡေတြကိုေတာ့ ေနာက္မွပဲ သီးသန္႔ ေရးပါမယ္။ ႏုိင္ငံျခား ထြက္တယ္ဆိုတာ အရည္အခ်င္း ရိွသူရဲ့ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ Limit ရိွပါတယ္။ ဘယ္လို အရည္အခ်င္းလဲ ဆုိတာပါပဲ။

ျမန္မာလူမ်ိဳး ဆုိတာ ေမြးကတည္းက အိမ္မွာ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဘ၀ေဖာ္အေပါင္းနဲ႔ ေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြေပါ့။ ျမန္မာ ယဥ္ေက်းမႈကလဲ မိန္းကေလး အပ်ိဳဆုိရင္ အေဖာ္မပါဘဲ သြားရင္ မတင့္တယ္ဘူး ဆိုၿပီး အေဖာ္ပါမွ သြားတာ၊ လာတာမ်ိဳးက ႏိုင္ငံျခားမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလူ အက်င့္ပါတဲ့လူဟာ ျဗဳန္းခနဲ ႏိုင္ငံျခားမွာ တေယာက္ထဲ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္လုပ္၊ ကိုယ္မကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဘာသာနဲ႔ ေျပာဆုိ ဆက္ဆံ၊ မသိတဲ့ တစိမ္းနဲ႔ မသိတဲ့ System ကို ၀င္လႈပ္ရွားရေတာ့ အံမ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို အကင္းပါးပါးနဲ႔ လွ်င္ျမန္စြာ ေလ့လာၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပဳျပင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ Adaptation & Quick Learning ဆိုပါေတာ့။

ေနာက္တခုကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေျခေပၚ ကိုယ္ေထာက္ၿပီး နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႔ လုပ္ကုိင္သြားလာ၊ ရွာေဖြၿပီ ဆိုေတာ့ ကိစၥတခုခု ျပႆနာျဖစ္လဲ စိတ္ဓာတ္မက်ဖုိ႔၊ စိတ္ဓာတ္ ခုိင္မာဖုိ႔ လိုပါတယ္။ (Strong Personality ေပါ့)။

ေနာက္၊ သူမ်ားကို အားမကိုးဖု႔ိ၊ သူမ်ား အားကုိးတတ္တဲ့ လူေတြ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဒုကၡ ပိုေရာက္ပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ သူမ်ားကို ၾကာရွည္ အားကုိးလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ အားကုိးမိရင္ လူလိမ္၊ လူညာနဲ႔ ေခ်ာက္တြန္းတာ ပိုၿပီး ခံရဖြယ္ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဆင္းဘီးတြန္းဖို႔နဲ႔၊ ေခ်ာက္တြန္းဖို႔၊ သူမ်ား ေကာင္းစားမွာ မနာလိုတဲ့ စိတ္ရိွသူ ရာခုိင္ႏႈန္း ပိုမ်ားပါတယ္။ Independent ျဖစ္ဖုိ႔ေပါ့။

ေနာက္တခုကေတာ့ ကုိယ္လုပ္ရင္ ေအာင္ျမင္ရမယ္လို႔ သာမန္ ယုံၾကည္ထားဖုိ႔ပါပဲ။ Self-Confident ေပါ့။ တခုခုကို သြားမယ္၊ လာမယ္၊ ၀ယ္မယ္၊ ျခမ္းမယ္၊ ကိုယ္ရဲရဲသာလုပ္၊ မွားလဲ ေငြနည္းနည္းပါးပါး ဆုံးတာကလြဲလို႔ အက်ိဳး မယုတ္ႏိုင္ရင္ ရဲရဲ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ Self-Confident မရိွလို႔ University မွာ Entrance မေျဖရဲ၊ မလုပ္ရဲ၊ မကိုင္ရဲနဲ႔ ျပန္သြားရတဲ့ လူေတြ ႀကဳံခဲ့ရလို႔ပါပဲ။

ေနာက္ဆုံး တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာမ်ား ေျပာတာကို ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ယုံၾကည္ဖုိ႔ပါပဲ။ ကၽြန္မသိတဲ့ လင္မယား ၂ ေယာက္ အေမရိကား ေရာက္တာ (၅)ႏွစ္ ျပည့္ၿပီ။ သတင္းစား မဖတ္၊ Internet မၾကည့္ဘဲ သူမ်ားကို ေလွ်ာက္ေမးၿပီး သူမ်ားေျပာတာပဲ ယုံပါတယ္။ အခ်ီႀကီး ထိတာကေတာ့ US Citizen ေလွ်ာက္လႊာကို တင္ဖုိ႔ အရည္အခ်င္း မီွပါလွ်က္ မနာလိုတဲ့ လူေတြက မရဘူး ေျပာလို႔ မေလွ်ာက္ပဲ အေတာ္ၾကာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ရပါတယ္ ေျပာတာကို မယုံပါဘူး။ မေနႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မက Free Consultant Lawyer ထပ္ရွာၿပီး ေမးပါ၊ ရပါတယ္ ေျပာမွ Lawyer ကုိ သြားေမးၿပီးမွ ယုံပါတယ္။ အဲဒါက ကိစၥ တခုထဲပါ။ က်န္ေသာ ကိစၥအမ်ားႀကီးမွာ လုပ္သင့္တာ မလုပ္ဘဲ မနာလုိသူက မရဘူး ေျပာတာနဲ႔ ထုိင္ေနၿပီး အေမရိကားမွာ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

အခ်ဳပ္ကေတာ့ ရွိရမဲ့ အရည္အခ်င္းေတြက Good Adaptation and Quick Learning, Strong good Personality, not dependable, self confident and Judgment of Humor ဆိုတာပါပဲ။

၅။ ျမန္မာေတြအတြက္ ႏိုင္ငံျခားက အလုပ္ အခြင့္အလမ္းကေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံသားထက္ စာရင္ ျမန္မာေတြက ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းပါတယ္။ အဓိကက ဘာသာစကားေၾကာင့္ပါပဲ။ ဘယ္ႏိုင္ငံသြားသြား စာေရးစာခ်ီလို အလုပ္မ်ိဳး ရဖို႔ မလြယ္တာ အမွန္ပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခား ဘြဲ႔ရျဖစ္လဲ ကုိယ္က ႏိုင္ငံျခားသား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဒသခံလူေတြကုိ ဦးစားေပးေတာ့ ေနာက္က် က်န္ရပါတယ္။ ကုိယ့္ဘြဲ႔က သူမ်ားထက္သာ၊ (သို႔) ကုိယ္က သူမ်ားထက္ ေတာ္မွ အလုပ္ေကာင္းက ေတာ္ခါ က်ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အလုပ္ကို မိတ္ဆက္ေပးႏိုင္မဲ့ လူရိွရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းၿပီး ရဖုိ႔ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီေတာ့ Language အားနည္းတဲ့ အတြက္ ေအာက္ေျခသိမ္း အလုပ္ေတြပဲ ရလြယ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႔နဲ႔ ဘြဲ႔ရအလုပ္ကို ႏိုင္ငံျခားမွာ ရွာရင္ Language မမွီတာနဲ႔ပဲ မရတာ မ်ားပါတယ္။

၆။ ကၽြန္မကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားတာ အနည္းနဲ႔ အမ်ား စြန္႔စားတာျဖစ္တယ္၊ သက္သက္သာသာ မဟုတ္ဘူး၊ အခက္အခဲေတြ ရိွတယ္ ဆိုတာကို အမ်ားႀကီး ေထာက္ခံပါတယ္။ ကုိယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးနဲ႔ ဆက္ဆံရတာေတာင္ အင္မတန္ အခက္အခဲ ရိွတဲ့ ကၽြန္မ အတြက္ကေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံ၊ သူမ်ားလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံ လုပ္ကိုင္ရတာ လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာ ရိွပါတယ္။ ၾကာလာရင္ေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ္နားလည္၊ ကုိယ့္အေၾကာင္း သူနားလည္မွ ျပႆနာ နည္းပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကုိယ္က ဘယ္ေလာက္အထိ နားလည္ႏိုင္တယ္ေပၚမွာ ျပႆနာ အနည္းအမ်ား ရိွပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ယဥ္ေက်းမႈ မတူေတာ့ အခက္အခဲ ရိွပါတယ္။

အဆုိးဆုံး ဥပမာေပးရရင္ ၁၉၉၅ ကၽြန္မ ဂ်ပန္ကို ေရာက္ခါစ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေက်ာင္းေဆာင္မွာ ေနရပါတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႔က ေက်ာင္းေဆာင္ေတြက ေရခ်ိဳးခန္းကို Community Center မွာပဲ ရိွပါတယ္။ အေဆာင္တိုင္း၊ အခန္းတုိင္းမွာ လုံး၀ မရိွပါဘူး။ Toilet ပဲ ရိွပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းကလဲ ၂မ်ိဳး ရိွပါတယ္။ Shower room အခန္းနဲ႔ OFURO အိုဖု႐ို လို႔ ေခၚတဲ့ ေရေႏြးကန္ထဲမွာ ဆင္းခ်ိဳးရတဲ့ အခန္း ရိွပါတယ္။ လူ ၁၀၀ ေက်ာ္ေနတဲ့ အေဆာင္ေပါင္း ၁၀-၁၅ ေဆာင္က လူေတြက Shower ခန္း (၂)ခန္းပဲ ရိွေတာ့ တန္းစီေစာင့္ရပါတယ္။ တခါ ေရခ်ိဳးဖို႔ (၃)နာရီ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေဆာင္းတြင္းမွာ သံမံတလင္းမွာ ေန႔တုိင္း တန္းစီေစာင့္ရတဲ့ ဒုကၡကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အဲဒီလို မေစာင့္ခ်င္ရင္ OFURO အခန္းထဲ လူအမ်ားႀကီးထဲ ၀င္ခ်ိဳးရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းက အဲဒီ OFURO ကို ၀င္မယ္ဆိုရင္ တကုိယ္လုံး Nicked ခၽြတ္ၿပီးမွ ၀င္ရပါမယ္။ လူ ရာေပါင္းမ်ားစြာ ေရွ႔မွာ တကုိယ္လုံး ခၽြတ္၀င္ရမဲ့ ကိစၥကို ကၽြန္မ ဂ်ပန္မွာ ၇-ႏွစ္ ေနခဲ့တာေတာင္မွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ယဥ္ေက်းမႈ မတူတာ ေျပာတာပါ။

၇။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေနထုိင္ စားစရိတ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေပၚနဲ႔ ကုိယ္ေနခ်င္တဲ့ ပုံစံေပၚ မူတည္ၿပီး ကြဲျပားပါတယ္။ ကၽြန္မ သိသေလာက္ ဂ်ပန္နဲ႔ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာ ရႏိုင္တဲ့ ၀င္ေငြ ေရးျပပါမယ္။ စြဲမွတ္ထားရမွာကေတာ့ ဘယ္ႏိုင္ငံႀကီးမွာ ေနေန ကုိယ္လုပ္ရတဲ့ လုပ္ခဟာ ေန၊ စားစရိတ္နဲ႔ အနည္းဆုံး ကာမိတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ (မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွား အေၾကာင္းေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္မသိပါ)။

ဂ်ပန္မွာ သာမန္ ေအာက္ေျခသိမ္း အလုပ္ေတြက ယန္း ၇၀၀/ တနာရီ က စပါတယ္။ စက္႐ုံလို ဟာမ်ိဳးမွာဆိုရင္ တနာရီ ယန္း ၁၂၀၀-၁၅၀၀ အထိ ရႏိုင္ပါတယ္။ ၿမိဳ႔ႀကီးေပၚမွာ ေနတာကေတာ့ တိုက္ခန္း တခန္းကို ယန္း သိန္းေက်ာ္ ေပးရၿပီး အားလုံး စုေန၊ စုေပးတာမို႔ တလ ယန္း ၃ ေသာင္း-၅ေသာင္း ကုန္ပါတယ္။ စားတာက ေခၽြတာစားရင္ တလ ယန္း ၂ေသာင္း-၃ေသာင္း ကုန္ပါတယ္။ ပွ်မ္းမွ် ယန္း၁၀၀=တေဒၚလာ နဲ႔ တြက္ပါ။

ေက်ာင္းတက္ရင္ ေက်ာင္းလခက ႏွစ္၀က္ကို ယန္း ၃ သိန္းက ၆ သိန္းအထိ ယူတဲ့ Course အေပၚ မူတည္ပါတယ္။

အေမရိကန္မွာ ေနရင္ေတာ့ ေနတဲ့ ျပည္နယ္အေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ လစာ နည္းနည္း ကြာပါတယ္။ ဥပမာ New York မွာ တနာရီ ၁၀ေဒၚလာ ရတဲ့ အလုပ္ဟာ နယ္ၿမိဳ႔ေတြမွာ ဒီႏႈန္းျပန္ရဖုိ႔ ခက္ပါတယ္။ New York ရဲ့ အလုပ္သမား ဌာနက သတ္မွတ္ထားတဲ့ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အနိမ့္ဆုံး လစာက တနာရီကို 7.5$ ျပ႒ာန္းၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႔ ျပည္နယ္ေတြက အဲဒီထက္ နိမ့္ပါတယ္။

ျမန္မာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဂၤလိပ္စကား မတတ္ရင္ေတာ့ Laundry အ၀တ္ေလွ်ာ္ဆုိင္မွာ၊ စတိုးဆိုင္မွာ ေနာက္ဖက္က ပစၥည္းျဖည့္တာ၊ ပစၥည္းပို႔တာေတြ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြက နီးစပ္ရာ ကေလးထိန္းတာ တနာရီကုိ ၁၂ ေဒၚလာအထိ ရၿပီး ပွ်မ္းမွ်က တပတ္ကို ေဒၚလာ (၂၅၀) လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေတြက အလုပ္လုပ္ခြင့္ ပါမစ္ ရိွရိွ မရိွရိွ လုပ္ႏိုင္တာမ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။

New York မွာေတာ့ ေက်ာက္တန္းလို႔ ေခၚတဲ့ Jewelry ကုမၸဏီေတြမွာကေတာ့ အဂၤလိပ္စာ နည္းနည္း နားလည္တဲ့ လူဆိုရင္ေတာ့ ႐ုံးအလုပ္လိုမ်ိဳး (သိ႔ု) ေက်ာက္ေရြးတာမ်ိဳးကုိ တပတ္ ေဒၚလာ ၃၀၀-၅၅၀ အထိ ေပးပါတယ္။ ဒီလို ကုမၸဏီေတြက သူေဌးေတြက သိပ္စည္းကမ္း မရိွဘဲ သူတို႔စားၿပီးသား ပန္းကန္ ေဆးခိုင္းတာ၊ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီကို Microwave ထဲ သြားေႏႊးခိုင္းတာ၊ စားပြဲကို ရွင္းခိုင္းတာ၊ ထမင္းပြဲ ျပင္ခုိင္းတာ၊ အမႈိက္ႀကဳံးတာ ခိုင္းပါတယ္။

အဲ… ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ ဆိုတာကေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ႏိုင္ႏုိင္နင္းနင္း ေျပာႏိုင္ၿပီဆုိရင္ စာတိုက္မွာဆို တနာရီ ၁၅-၁၆ ေဒၚလာက စပါတယ္။ Daily Store မွာ Cashier ကေတာ့ ၁၀-၁၄ ေဒၚလာ ရိွပါတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ Waitress အလုပ္က တလကို ႏွစ္ေထာင္ ေဒၚလာ၀င္တယ္ ေျပာပါတယ္။

သိပ္ေကာင္းတဲ့ အလုပ္မဟုတ္ေပမယ့္ ကုမၸဏီ႐ုံးေတြမွာ Data outers လို ဘာလိုမ်ိဳးကေတာ့ တႏွစ္ ၃ ေသာင္းေလာက္ ရၾကပါတယ္။ အဲ… ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ေတြက အေမရိကန္ လုိင္စင္ရၿပီးရင္ေတာ့ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ သိန္းနဲ႔ခ်ီ ၀င္ပါတယ္။

ဂ်ပန္မွာလဲ အလုပ္ေကာင္းရင္ (ဟိုမွာ ေက်ာင္းၿပီးၿပီး) တလကို ယန္း ၂-သိန္းခြဲက ၅-၆သိန္း အထိ ရပါတယ္။ ဂ်ပန္က အလုပ္ေတြက အလုပ္ကေန အိမ္ငွား၊ ေနစရိတ္ ထုတ္ေပးတာမို႔ အေမရိကားထက္ ၀င္ေငြ ပုိေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Language ေၾကာင့္ လူနည္းစုပဲ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

အေမရိကားမွာ ေနစရိတ္ကေတာ့ New York မွာ Studio ဆိုတဲ့ အခန္းေတာင္မွ တလ ေထာင္နား ကပ္ေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ ျမန္မာေတြက အိမ္၀ယ္ၿပီးေတာ့ အခန္းငွားစားေတာ့ ၁၀ေပ ပတ္လည္ အခန္း တခန္းကို ေဒၚလာ ၅၀၀-၆၀၀ ရိွပါတယ္။ စားစရိတ္က တလကို ေဒၚလာ ၂၀၀-၃၀၀ နဲ႔ ရထားစီးခ ေဒၚလာ ၁၀၀ ၀န္းက်င္မွာ ရိွပါတယ္။ သိပ္ေရးရင္ ရွည္မွာ စိုးတာနဲ႔ ဒီေလာက္နဲ႔ ေတာ္ပါရေစ။

၈။ ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္ ဆုိရင္ အေသအခ်ာ ျပင္ဆင္သင့္ပါတယ္။ ဥပမာ- ဂ်ပန္သြားမယ္ဆုိရင္ ဂ်ပန္စကားကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ သင္ထားပါ။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး အက်င့္စ႐ိုက္၊ လူေနမႈ အေျခအေန ေမးျမန္း စုံစမ္းထားပါ။

တျခားႏိုင္ငံေတြ သြားမယ္ဆုိရင္ အဓိက အဂၤလိပ္စကားကို သင္ပါ။ ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ေအာင္ က်င့္ပါ။ ျမန္မာစကားဟာ မဂၤလာဒုံေလဆိပ္က ထြက္တာနဲ႔ အသုံးမက်ေတာ့ဘူး ဆုိတာကို စြဲေနေအာင္ မွတ္ထားဖို႔ပါပဲ။ စီးပြားေရး လုပ္ဖုိ႔ ထြက္မယ္ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္နားမလည္လို႔ မေရးျပေတာ့ပါဘူး။

ေမးခြန္းကို ေစ့ေအာင္ ေျဖၿပီးပါၿပီ။ အေသးစိတ္ ထပ္မံ သိခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ mmyomyint@yahoo.com ကို Email ပို႔ပါ။ ကၽြန္မ Computer မွာ ျမန္မာ Font မရိွေတာ့ အဂၤလိပ္လုိ ႀကိဳးစား ႐ိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ ျမန္မာလုိ စာရြက္မွာေရး၊ Scan ကူး၊ Attach လုပ္ ပို႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ ေျဖရင္ ဒီလိုပဲ ေျဖမွာပါပဲ။

ဒီစာေလးက ႏိုင္ငံျခား သြားခ်င္သူေတြအတြက္ အနည္းအက်ဥ္းမွ် အေထာက္အကူျပဳမယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ။

မာလာ။

အမွားျပင္ဆင္ခ်က္…

အထက္ပါပို႔စ္ကို တင္ၿပီး ၂ ရက္အၾကာမွာ မမာလာရဲ့ စာတေစာင္ ထပ္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ သူ ပထမ ေပးပို႔လိုက္တဲ့ စာထဲက အခ်က္အလက္မွားတခုကို မသီတာရဲ့ ေထာက္ျပခ်က္အရ ျပန္လည္ ေတြ႔ရိွမိလို႔ ျပန္ျပင္ေပးေစခ်င္တဲ့စာပါ။ မူရင္းအတုိင္းပဲ ကူးယူတင္ျပလုိက္ပါတယ္။ အလုပ္မ်ားေနလုိ႔ တင္ေပးဖုိ႔ တရက္ ေနာက္က်သြားတာ ခြင့္လႊတ္ပါ မမာလာေရ…။

ဦးကလုိေစးထူး

Blogger ထဲပါ ထည့္ထားတဲ့အတြက္၊ ကၽြန္မရဲ့ သိတာေလးေတြ ေ၀မွ်ခြင့္ ရတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီေန႔မွ ကၽြန္မ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ Thyda ရဲ့ Comment ထဲမွာ ဂ်ပန္ကို Scholarship မေပးေတာ့ဘူး ဆိုတာ ျမင္ရေတာ့မွ ကၽြန္မ ေရးထားတာကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့မွ ကၽြန္မ ေလာႀကီးၿပီး (အေမရိကန္) ဆိုလိုတဲ့ ေနရာမွာ ဂ်ပန္ လို႔ ေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မ မူရင္းစာ Page 2 အပိုဒ္ (၂) `ဂ်ပန္ ႏိုင္ငံက ေပးတဲ့ အစိုးရ Scholarship ကေတာ့ ေပးတဲ့ ႏုိင္ငံအထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ မပါပါ´ ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္မရဲ့ ဆိုလိုရင္းက `ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ေပးတဲ့ Scholarship အတိုင္း ေကာင္းတဲ့ ေထာက္ပ့ံမႈမ်ိဳးကေတာ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံက ေပးေပမဲ့ ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ မပါပါ´။ ေလာႀကီးၿပီး အျပည့္အစုံ မေရးဘဲ ထပ္စစ္ေဆးေတာ့မွ သာမန္ လွ်ံဖတ္မိတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ အမွားပါ။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး အဲဒီစာေၾကာင္းကို မူရင္းရဲ့ ေဘးမွာ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ စာေၾကာင္းကုိ စာေရးသူ အမွား ျပင္ဆင္ခ်က္ ဆိုတာနဲ႔ ျပင္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ Thyda ေျပာသလို Information အမွားကို သူမ်ားကို ေပးသလို ျဖစ္မွာမို႔ ကၽြန္မ အရမ္းစိုးရိမ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ Information အမွားကို သူမ်ားကို ေပးေ၀ခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ လုံး၀မရိွဘဲ ကၽြန္မရဲ့ အေတြ႔အႀကဳံ ဗဟုသုတကုိသာ ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်းဇူးျပဳ၍ ကၽြန္မရဲ့ အမွားကို ျပင္ဆင္ေပးေစလိုပါတယ္။

ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

မာလာ

မေရးျဖစ္တဲ့ပုိ႔စ္… မတင္ျဖစ္တဲ့ပုံ …(၂)

ျပည္ပမွာ ရွားေတာင့္ရွားခဲ ျမင္ရတဲ့ ေမာင္ရင္ေလာင္းေလးေတြပါ။ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ဆိုရင္ေတာ့ အိုးစည္ဒိုးပတ္သံ တညံညံနဲ႔ ျမင္းစီးလုိ႔ (အခုေခတ္မွာေတာ့ တခါတေလ ဆိုက္ကားေပါ့ဗ်ာ) ေမာင္ရင္ေလာင္း လွည့္ႏိုင္ေပမယ့္ သူတုိ႔ဆီမွာေတာ့ အေျခအေနမေပးေလေတာ့ ေမာင္ရင္ေလာင္းေလးေတြ ခဗ်ာ အဲဒီ၀တ္စုံေလး ၀တ္၊ ဓာတ္ပုံအ႐ိုက္ခံလို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ဆံခ်လို႔ ကုိရင္ ၀တ္ၾကရပါတယ္။

အဲဒီပုံေလးကို က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔နဲ႔ မနီးမေ၀းမွာ ရိွတဲ့ မီခ်ီဂန္ ေရအုိင္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္က သြားလည္တုန္းက ႐ုိက္ထားတာပါ။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ စက္ထဲကုိ အဲဒီပုံကို ကူးထည့္ၿပီးေတာ့ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အထဲက ရွဳခင္းပုံစံကုိ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်မိတယ္။ အဲဒီရွဳခင္းကို အေျခခံၿပီးေတာ့ သ႐ုပ္ေဖာ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ စာတပုဒ္ေလာက္ ေရးမယ္လုိ႔ ႀကံစည္လိုက္တာ တႏွစ္သာေက်ာ္သြားတယ္၊ စာတပုဒ္မွ ျဖစ္မလာေတာ့ မေရးျဖစ္တဲ့ပုိ႔စ္၊ မတင္ျဖစ္တဲ့ ပုံ တပုံအျဖစ္ စာရင္း၀င္သြားေတာ့တာပါပဲ။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဖုိ႔၀ိန္း ျမန္မာ မိသားစု သႀကၤန္ပြဲေတာ္မွာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ အဆုိေတာ္ ေဒၚမာမာေအး သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖေနတဲ့ ပုံပါ။ ဖို႔၀ိန္း ၿမဳိ႕မွာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ လုပ္ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတာ တခုကေတာ့ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ကို ႏွစ္ေနရာ ခြဲၿပီး က်င္းပပါတယ္။ ၂၀၀၆ တုန္းကေတာ့ ႏွစ္ေနရာ ခြဲေပမယ့္ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ေတြက တရက္စီ က်င္းပၾကေတာ့ ႏွစ္ခုလုံးကို သြားအားေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ တုန္းကေတာ့ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ ႏွစ္ခုကို တေန႔တည္း၊ တခ်ိန္တည္းမွာ တေနရာစီ ခြဲၿပီး က်င္းပၾကေတာ့ အေ၀းကေန လာအားေပးရတဲ့ တျခားျပည္နယ္က ျမန္မာေတြခင္ဗ်ာ ႏွင္းသည္းသည္းၾကားမွာ ဟိုဘက္ပြဲသြားရမလုိလို၊ ဒီဘက္ပြဲ သြားရမလိုလို…။ သူတို႔ ၿမိဳ႔ခံေတြကေတာ့ သူ႔အထာနဲ႔သူ အဆင္ကို ေခ်ာေနတာပါပဲ။

အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေသးေသးေလးရယ္၊ တေကာင္နဲ႔ တေကာင္ စိတ္ေကာက္ေနေလဟန္ ခပ္စိမ္းစိမ္း ေနေနၾကတဲ့ ဘဲေမာင္ႏွံရယ္၊ ေက်ာက္တုံးေတြ စီရရီနဲ႔ သဘာ၀ပုံစံ ဖန္တီးထားတာရယ္၊ ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းရယ္က ကဗ်ာဆန္တဲ့ ျမင္ကြင္းတခုလို ျဖစ္ေနလို႔ အဲဒီပုံကုိ ႐ုိက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲဒီပုံကို က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႔က မကၠဆီကန္ ေတြရဲ့ ေႏြရာသီ ပြဲေတာ္ေလးမွာ ႐ိုက္ခဲ့တာပါ။ ေရာင္ႏွစ္ကဲ ရဲႏွစ္ေကာင္၊ အဲ… ဟုတ္ေပါင္၊ :D သူတို႔ကိုေတြ႔ေတာ့ အေနာက္ေန ဓာတ္ပုံခိုး႐ိုက္လိုက္တာ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လို႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လားလား မိန္းမ၀၀ႀကီးတေယာက္ ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ အဲဒီမွာ ဘာလုပ္ေနတာပါလိမ့္…။ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ အေပါ့အေလး သြားေတာ့မလိုလို…။ :D

ျမရြက္ေ၀ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကုိ သြားလည္တုန္းေတာ့ သူက ႏွင္းက်တဲ့ပုံေတြ အားရပါးရႀကီး တင္ထားေတာ့ က်ေနာ္ကလဲ ဘယ္ရမလဲ၊ အားက်မခံေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း ဒီမွာက ႏွင္းမုန္တုိင္း အႀကီးအက်ယ္ က်ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာက ပုံကို ႐ိုက္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာတင္ကို ဆယ္လက္မ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ႏွင္းက်ၿပီးေနၿပီ။ ဟဲဟဲ…၊ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ႏွင္းက်တာကုိ စာမဖြဲ႔တတ္ေတာ့လို႔ပါ။

မေရးျဖစ္တဲ့ ပုိ႔စ္၊ မတင္ျဖစ္တဲ့ ပုံေတြကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ပုံေတြမ်ားလာေတာ့မွာ ေနာက္ထပ္ ပို႔စ္တခုေပ့ါ။ :) အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ အဆင္ေျပၾကပါေစ။

ကလုိေစးထူး

တဘ၀စံရဲ့ ဟိုမွာဘက္...???

`ေဟ့ေကာင္ေတြ…၊ ထထ…၊ ထၾကေတာ့´

အခန္း၀ကေန ခပ္အုပ္အုပ္ ေခၚႏိႈးသံေၾကာင့္ က်ဳပ္တုိ႔ တသိုက္ ႏိုးလာတယ္။ တသိုက္ဆိုေပမယ့္ လူက မ်ားမ်ားစားစား မဟုတ္ပါဘူး။ ေလးေယာက္ထဲရယ္ပါ။ ေစာေလးရယ္၊ ငေအာင္ရယ္၊ ဖိုးတင့္ရယ္ က်ဳပ္ရယ္။

***

တိုင္ကီထဲက ေရနဲ႔ မ်က္ႏွာကို ဖ႐ူးဖ႐ူးနဲ႔ သစ္၊ လက္ခုပ္ထဲ ေရနည္းနည္းထည့္ၿပီး ဇက္ပိုးကို ေျဖာင္းေျဖာင္းျမည္ေအာင္ သုံးေလးခ်က္ ႐ိုက္လုိက္ေတာ့ ေစာေစာက အိပ္မႈံစုံမႊားလုိ ျဖစ္ေနတာေတြ ေျပသြားတယ္။ အင္း…၊ လုပ္ငန္းစဖို႔ အခ်ိန္က်ၿပီေပါ့။ ေစာေလးနဲ႔ ဖိုးတင့္ကေတာ့ ၿခံေထာင့္က မီးဖိုမွာ မီးေမႊးလို႔ မိုးၿဗဲဒယ္ႀကီးထဲကုိ ေရေတြ အျပည့္ထည့္ၿပီး ေရေႏြးႀကိဳေနၾကေလရဲ့။

`ကဲ၊ ငေအာင္ လာေဟ့၊ စၾကစုိ႔´

ငေအာင့္ကို ေခၚရင္း အိမ္ေအာက္မွာ က်ဴပ္ရဲ့ လက္စြဲေတာ္ ဆူးခၽြန္လွံကို ယူလုိ႔ ၿခံေထာင့္ကုိ သြားေတာ့ ငေအာင္ကလဲ သူ႔လက္စြဲေတာ္ ဘန္႔ေဘြးသား အႏွစ္တုတ္ေခ်ာင္းကို ကုိင္ၿပီး က်ဳပ္ေနာက္က လုိက္ခဲ့ေလရဲ့…။

ေၾသာ္…၊ ေမ့လို႔။ က်ဴပ္တုိ႔ အလုပ္ကို ေျပာရအုံးမယ္။ လန္႔ေတာ့ လန္႔မသြားနဲ႔အုံးေနာ။ က်ဳပ္တုိ႔အလုပ္က ၀က္သတ္တယ္။ ဘာလဲ၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကို `ဒီေကာင္ အကုသိုလ္ေကာင္ပဲ´ ဆုိၿပီးေတာ့ အထင္ေသးေတာ့မယ္ မွတ္လား။ ႐ိုးေနပါၿပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလို လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ အထင္ေသးခ်င္ေပါင္းမ်ားစြာကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ရခဲ့ၿပီးလို႔ က်ဳပ္အဖို႔ေတာ့ သိမ္ငယ္တယ္ ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။

လူေတြက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္သား။ က်ဳပ္တုိ႔ကိုမ်ားဆုိရင္ `၀က္သတ္တဲ့ေကာင္ေတြ´ ဆုိၿပီး ေ၀းေ၀းက ေရွာင္တဲ့လူနဲ႔၊ အဖက္မတန္သလို မ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံခ်င္တဲ့လူနဲ႔ မသိရင္ ရိွသမွ် အကုသိုလ္အကုန္လုံးက က်ဳပ္တုိ႔ကပဲ က်ဴးလြန္မိေနသလုိလို။ ပါဏာတိပါတာကံဆုိတာ မေကာင္းမွန္း က်ဴပ္လဲ သိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်ဴပ္တုိ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ေနရတယ္ ဆုိတာ နားလည္ေပးတဲ့လူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရိွလုိ႔တုန္း။

အသားမွာ `၀က္´ ဆိုၿပီး ၀က္သားကို အားရပါးရ ေလြးၾကတဲ့လူေတြက ၀က္သတ္တဲ့ လူေတြကိုေတာ့ ႏွိမ္သဗ်ာ။ ဒါေတြကို ဂ႐ုမစိုက္တာလား ဘာလားေတာ့ မသိ၊ က်ဳပ္ဆရာ ဦးထြန္းတင္ကေတာ့ ၀က္သတ္လုပ္ငန္းနဲ႔ပဲ အသက္ေမြးလာလိုက္တာ အခုေတာ့ အိမ္ပိုင္၊ ၿခံပိုင္နဲ႔ ေဟာ၊ ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ ေစ်းကို ၀က္သားေတြ အခ်ိန္မီလိုက္ပုိ႔ဖုိ႔ ဟိုင္းလတ္က တစီး၊ အဲဒီအျပင္ ဆုိင္ကယ္ကပါ ႏွစ္စီး ၀ယ္ထားလုိက္ေသး။ အကုသုိလ္နဲ႔ အက်ိဳးေပးတယ္ဆိုတာ အဲဒီလူႀကီးလို လူမ်ိဳးထင္ပါရဲ့ဗ်ာ။

***

ၿခံေထာင့္ကုိေရာက္ေတာ့ အေကာင္ ေလးငါးဆယ္ေလာက္ ရိွမယ့္ ၀က္ၿခံႀကီးက ၀က္ေတြ အခ်င္းခ်င္း တိုးေ၀ွ႔သံ တအစ္အစ္နဲ႔ အတူ က်ဳပ္တုိ႔ကို ေစာင့္ေနတယ္။ ဦးထြန္းတင္က လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးႀကီး တ၀င္း၀င္းနဲ႔ အေနာက္ကေန လုိက္လာတယ္။ ငေအာင္က ၀က္ၿခံထဲကုိ ေက်ာ္၀င္သြားတယ္။

`ဆရာ၊ ဒီအေကာင္လား´

`မဟုတ္ေသးဘူးကြ၊ ဟိုဘက္က အခ်ိန္ ေလးဆယ္သာသာ အေကာင္ကြာ´

ဦးထြန္းတင္ လက္ညိွဳးထိုးျပတဲ့ အေကာင္ကို ငေအာင္က တျခား၀က္ေတြနဲ႔ မေရာသြားေအာင္ ၿခံေထာင့္ကို သူ႔လက္ထဲက တုတ္ေလးနဲ႔ တြန္းၿပီး ေခၚလာတယ္။ ၀က္က ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ေပါ့။

`ေသခ်ာလွည့္ထားေပး´

က်ဳပ္က လက္ထဲက ဆူးခၽြန္လွံကို ဆရင္း ငေအာင့္ကို လွမ္းေျပာေတာ့ ငေအာင္က ၀က္ကို က်ဳပ္ထုိးဖုိ႔ အေနသားက် ျဖစ္ေအာင္ လွည့္ေပးတယ္။ စိတ္တိုင္းက် အေနအထားကို ရၿပီဆုိရင္ပဲ က်ဳပ္လက္ထဲက ဆူးခၽြန္လွံနဲ႔ ၀က္ရဲ့ ဘယ္ဘက္ လက္ျပင္ေအာက္ကုိ `စြတ္´ ဆို တခ်က္ ထုိးလိုက္ေတာ့ ၀က္ရဲ့ အသံ အြတ္ခနဲ တခ်က္ ထြက္လာတယ္။

`မေရာေစနဲ႔၊ မေရာေစနဲ႔´

၀က္ရင္ေခါင္းသံနဲ႔ တူတဲ့ ဦးထြန္းတင္ရဲ့ အေလာတၾကီး အသံက ထြက္လာေသးတယ္။ ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္။ ၀က္က ဗိုင္းခနဲ လဲသြားတယ္။ အသံတစက္မွ မထြက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္လို႔ ငေအာင္က သူ႔လက္ထဲက ဘန္႔ေဘြးသား အႏွစ္နဲ႔ ႏွာႏုကို ဗုံးခနဲ ဗုံးခနဲ သုံးခ်က္ေလာက္ ႐ိုက္လိုက္ေသးတယ္။ ၀က္ေအာ္သံ အသံတစက္ မထြက္ေစရ…။ ထြက္လုိ႔လဲ မျဖစ္ဘူးေလ။ အသံထြက္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ျပႆနာရွာႏိုင္တဲ့ အျပင္ ဦးထြန္းတင္ရဲ့ `၀က္သတ္ေနတာ ၾကာၿပီ၊ အသံအခုထိ ထြက္ေနရေသးလားကြ´ ဆိုတဲ့ ႀကိမ္းေမာင္းသံႀကီးက လာအုံးမယ္။

ၿငိမ္သက္သြားတဲ့ ၀က္ကို ဖိုးတင့္နဲ႔ ေစာေလးက သူတို႔ တည္ထားတဲ့ ေရေႏြးအိုးနားက ေက်ာက္ျပားႀကီးေပၚကို ဆြဲယူ၊ ၿပီးရင္ ကားတာယာနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ေရဗုံးေတြနဲ႔ မိုးၿဗဲဒယ္ထဲက ေရေႏြးေတြခပ္ၿပီး ၀က္ကိုယ္ေပၚ ေနရာ အႏွံ႔ေလာင္း…။ ေနာက္ ငါးမိနစ္ ၾကာရင္ေတာ့ ၀က္ေမႊးျခစ္တဲ့ သံေကာက္ေတြနဲ႔ တျဗင္းျဗင္း ျခစ္ေပေရာ့ပဲ။ လြန္ေရာကၽြံေရာ ၾကာလွ ၀က္တေကာင္မွ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေပါ့။ အေမႊးျခစ္ၿပီးရင္ေတာ့ ျဖဴတဲ့၀က္လဲ ျဖဴ၊ မဲတဲ့ ၀က္လဲ ျဖဴပဲ။

***

ဗ်ာ…၊ က်ဳပ္တုိ႔ ဘယ္မွာေနတာလဲ ဟုတ္လား။ ဟုတ္သားပဲဗ်ိဳ႔။ ေျပာဖုိ႔ ေမ့ေနတာ။ က်ဳပ္တုိ႔ အခုေနၾကတာက ဘားအံမွာဗ်။ ေအာင္နန္းမဂၤလာလမ္း ဆိုတဲ့ လမ္းသြယ္ေလးမွာေနတာ။ ေဘးနားမွာက အိမ္ေတြက ကပ္ေနေတာ့ ၀က္သတ္ရတာ အလြန္သတိထားရတာကလား။ ဒီၾကားထဲ ဒီရက္ပိုင္းမွာ တျခားၿမိဳ႔ေတြကေန အေ၀းသင္ တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲ လာေျဖၾကတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ တခ်ိဳ႕ကလဲ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္ေရွ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ လာတည္းေနၾကေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ ဆရာ ဦးထြန္းတင္က ညနက္ သန္းေခါင္မွ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ သူ႔ ၀က္လုပ္ငန္းက ၀က္ေအာ္သံေတြကို အရင္ထက္ ပိုသတိထားခ်င္ပုံ ေပၚပါတယ္။

တခါတေလေတာ့လဲ က်ဳပ္ရဲ့ ဇာတိ အိႏၵဳရြာေလးကို လြမ္းသား၊ တကယ္ဆို ဘားအံနဲ႔ ဘာမွေ၀းတာမဟုတ္ပါဘူး။ သာမညေတာင္ သြားတဲ့လမ္းခုလတ္က အဲဒီရြာေလးကို က်ဳပ္ ျပန္မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီ။ က်ဴပ္တုိ႔ ရြာနားက ဆဒၵန္ဂူလဲ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခါတေလေတာ့လဲ ရြာကို သိပ္ျပန္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။

ရည္းစားလား၊ ရိွပါေသာ္ေကာဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေရွ႕မွာ တည္းေနတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ မမေတြကိုေတာ့ ဘယ္ရလိမ့္မတုန္း။ က်ဳပ္ရည္းစားက အေ၀းေျပးဂိတ္မွာ ၀က္သားတုတ္ထိုးေရာင္းတယ္။ အႏွင္း…တဲ့။ ကဲ…၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား လိုက္ဖက္လဲ ၀က္သတ္သမားေလးနဲ႔ ၀က္သားတုတ္ထိုးသည္။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ ရယ္ေနမလားဘဲ။

***

ဟုိ ႏွစ္ေကာင္ ၀က္ေမႊးေတြျခစ္တာ ေျပာင္ၿပီဆုိေတာ့ က်ဳပ္ရဲ့ တာ၀န္ က်လာျပန္တယ္။ ၿမိေနေအာင္ ေသြးထားတဲ့ ဓားမ ထက္ထက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားရျပန္တယ္။ ၀က္ေခါင္းကုိေတာ့ ဖယ္ထားလိုက္တယ္။ အႏွင္းတို႔ ဆိုင္အတြက္ေလ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ကလီစာေတြေတြကို တခါ သပ္သပ္ဖယ္ရတယ္။ ေၾသာ္၊ ၀က္ေသြးေတြလဲ အလြတ္မေပးဘူးဗ်။ ခပ္ထားရေသးတယ္။

၀က္သားေပၚတဲ့ ေနရာမွာ အရပ္ထဲမွာကေတာ့ အဆင္ေျပသလို ႀကဳံသလို ေပၚၾကေပမယ့္ က်ဳပ္တုိ႔လို စီးပြားျဖစ္ ၀က္ေပၚသမားေတြအတြက္ကေတာ့ အဲဒီလို မရဘူးဗ်။ ၀က္သားတြဲေတြမွာ အဆီေတြခ်ည္းပဲ ေရာၿပီး ေပၚလို႔ မရသလို၊ အ႐ိုးေတြလဲ သိပ္မ်ားလြန္း နည္းလြန္းလို႔ မရဘူး။ ေစ်းကြက္အရ အသားသီးသန္႔ တုံးေပးရတဲ့ ၀က္သားတြဲေတြလည္း ရိွတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်င့္သားရေနလုိက္တဲ့ လက္ေတြက တရစပ္ဆိုသလို အလုပ္လုပ္လုိက္တာ ဒီညအဖို႔ ၀က္ေျခာက္ေကာင္ ေပၚလုိက္ရတယ္။ လူလဲ အေတာ္ကို ပင္ပန္းသြားတာပဲ။

***

၀က္သတ္တယ္ ဆုိတာ မေကာင္းဘူး ဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္လဲ သိပါရဲ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏုိင္ဘူး။ ဒီအလုပ္ကေန ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ၀င္ေနတဲ့ ၀င္ေငြကို က်ဳပ္ မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူး။ က်ဳပ္က ပညာမတတ္ဘူးေလ။ ၈ တန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္တဲ့ က်ဳပ္အတြက္ အလုပ္လဲ မ်ားမ်ားစားစား မရိွလွဘူး။ အေမကေတာ့ `လယ္လုပ္ပါလား သားရယ္´ လို႔ ေျပာေပမယ့္ ဒီအလုပ္ေလာက္ ၀င္ေငြေကာင္းပါ့မလားဆုိတာကို သံသယျဖစ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ အကုသိုလ္မွန္း သိသိႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္ဆက္လုပ္ေနျဖစ္တာပဲ။

ကပ္သပ္တယ္ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ တခါတခါေတာ့ က်ဳပ္ ရွာႀကံစဥ္းစားၿပီး ေျဖေတြးမိပါတယ္။ `ငါတုိ႔လဲ တဖက္တလမ္းကေန လူေတြကို အက်ိဳးျပဳေနတာပါပဲ´ လို႔…။ ဟုတ္တယ္ေလ။ က်ဳပ္တုိ႔သာ ၀က္မသတ္ေပးရင္ ၀က္သားစားခ်င္တဲ့ လူတိုင္းက ၀က္ေတြကို သတ္ေနရေတာ့မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ရမယ့္ အကုသိုလ္ေတြကို က်ဳပ္တုိ႔က ကုိယ္စား၀င္ယူေပးလိုက္တယ္။ သူတို႔က ၀က္သားစားခ်င္တဲ့ အာသီသျပည့္၊ အကုသိုလ္လဲ မရ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ရမယ့္ အကုသိုလ္ေတြကို အားလုံးခံေပးရမယ့္ က်ဳပ္တုိ႔က သူတို႔ကုိ အက်ိဳးျပဳတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ စဥ္းစားၾကည့္မိတာ ေျပာပါတယ္။

ေနာက္ဘ၀က်ရင္ က်ဳပ္တုိ႔ ငရဲခံရမယ္ ဆုိတာလဲ သိပါတယ္။ ခံ႐ုံေပ့ါဗ်ာ။ က်ဳပ္တုိ႔က လုိအပ္ခ်က္ တခုလုိ ျဖစ္ေနတာေတာ့ လူေတြ နားလည္ေပးရင္ ေတာ္ပါၿပီ။

***

၀က္သားေတြ စနစ္တက် တင္ထားတဲ့ ဟိုင္းလတ္ကားကို ဦးထြန္းတင္က `၀ူး´ ခနဲေနေအာင္ ေမာင္းထြက္လာေတာ့ မနက္ ငါးနာရီခြဲေတာ့မယ္။ ေစ်းက ၀က္သားဒုိင္ေတြကို အမွီပုိ႔ရမယ္ေလ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေနာက္ခန္းမွာ ထုိင္လိုက္ရင္းနဲ႔ အႏွင္းဆီကို ယူသြားမယ့္ ၀က္ေခါင္းထုပ္ေလး တဆဆနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ…။

အႏွင္းဆီေရာက္ရင္ေတာ့ သူ႔လက္ရာ ၀က္စြတ္ျပဳပ္ေလး တခြက္ေလာက္ေတာ့ ပူပူေလး ေသာက္ခ်င္သားဗ်ာ။

ဘားအံ ေကာလိပ္ေက်ာင္းေရွ႕က ကားျဖတ္ေမာင္းေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ေက်ာင္းဆိုင္းဘုတ္ `ဘားအံ ဒီဂရီေကာလိပ္´ ဆုိတာကို က်ဳပ္လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ အင္းဗ်ာ၊ က်ဳပ္လဲ အခါအခြင့္ ႀကဳံမယ့္ ဘ၀တခုခုမွာေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းကို တက္ခ်င္မိသားပါပဲ။ ဘယ္ဘ၀လဲေတာ့ မသိႏိုင္ဘူးေပါ့။ ပါးစပ္ကေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္…၊ ေတြ႔ကရာ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ညည္းလုိက္မိေသးတယ္။

`၀က္ထုိးသမားေလးရဲ့ ~~~ ရည္းစားေလးမို႔ အားမငယ္ပါနဲ႔ကြာ ~~~ ဘ၀သံသရာ ေလာကရဲ့အလယ္မွာ ~~~ ဆင္းရဲသူရယ္၊ ခ်မ္းသာသူရယ္~~~ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္´

ကလုိေစးထူး

(ဘားအံ၌ အေ၀းသင္ တကၠသိုလ္သြားေျဖစဥ္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရဖူးေသာ ဘ၀တခုကို ခံစားေရးဖြဲ႔ပါသည္။)

ဆႏၵ ေစတမန္…

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြအတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူး ေရးသားတဲ့ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။

ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကို ေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကိုေဇာ္မ်ိဳးသို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ…

ကိုေဇာ္မ်ိဳး…

မဂၤလာပါဗ်ာ။ က်ေနာ္က ခရီးသြားေနေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္မစစ္အားလုိက္ဘူး ျဖစ္ေနတာ ျပန္လဲေရာက္ေရာ ကုိေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ ကြန္မန္႔ေတြက အခန္႔သား ႀကိဳေနေတာ့တာပဲဗ်ာ။ အားလုံးေသာ ကြန္မန္႔ေတြကို ဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ ကိုေဇာ္မ်ိဳးအတြက္ စာတေစာင္ေလာက္ေတာ့ ေရးသင့္တယ္ထင္လို႔ ဒီစာကို ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဒီစာကို ကိုေဇာ္မ်ိဳးအေနနဲ႔ (က်ေနာ့္အေပၚ ထားရိွဟန္ ေပၚတဲ့) ေဒါသေတြ၊ ရန္ေစာင္မႈေတြကိုေတာ့ ဖယ္ထားၿပီး ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ကိုေဇာ္မ်ိဳး…

ေလာကမွာ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူေတြဟာ သူ႔ယုံၾကည္ခ်က္၊ သူ႔ရပ္တည္ ရွင္သန္ခ်က္အေပၚမွာ မီွတည္ၿပီးေတာ့ မတူကြဲျပားမႈေတြ ရိွၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္က ဒီမိုကေရစီ၀ါဒကို ယုံၾကည္ေပမယ့္ ကုိေဇာ္မ်ိဳးက ယုံခ်င္မွယုံမယ္။ ဒါကို က်ေနာ္ အျပည့္အ၀ လက္ခံနားလည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ ကုိေဇာ္မ်ိဳးက ကိုယ့္အယူအဆကို ကိုေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ ကုိယ္ပုိင္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးသားသလို က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ့္အယူအဆနဲ႔ က်ေနာ့္ယုံၾကည္ခ်က္ကို က်ေနာ့္ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္မွာ ခ်ခင္း တင္ျပပါတယ္။ ဒါဟာ အင္မတန္မွ ႐ိုးစင္းၿပီး လူသားတုိင္း ရိွေနတဲ့ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရးလို႔ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ပညာတတ္တေယာက္ ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ ကိုေဇာ္မ်ိဳး ျငင္းေလာက္မယ္လို႔ က်ေနာ္ မထင္ပါဘူး။

ဘေလာ့ဂ္ေရးတယ္ ဆိုမွေတာ့ ကုိယ္ေရးတာကို တျခားေသာ မိမိနဲ႔ နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ တကြ လက္လွမ္းမီရာေတြကို ဖတ္ေစခ်င္ၾကတာကလဲ လူ႔သဘာ၀ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ စေရးတဲ့ အခ်ိန္မွာတုန္းကလည္း ခင္ရာမင္ရာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို `အားရင္ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ လာဖတ္ပါအုံး´ ဆိုၿပီး ဖိတ္ခဲ့ဖူး၊ အေ၀ဖန္ခုိင္းခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲဒီ သေဘာသဘာ၀ကေန လြန္ဆန္ႏိုင္ဟန္ မရိွတဲ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳးသည္လဲ ဘေလာ့ဂ္ တခုကို စတင္ေရးခဲ့ၿပီး ပုိ႔စ္ေတြ စတင္ တင္ဆက္တာနဲ႔ `ဘေလာ့ဂ္ ေၾကာ္ျငာ´ ထြက္ခဲ့တာဟာ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ေပၚကိုလည္း ေရာက္လာခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့…။

ကုိေဇာ္မ်ိဳး…

က်ေနာ့္ရဲ့ အခုလက္ရိွ ေနာက္ဆုံးပုိ႔စ္မွာ ေရးထားတဲ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ ကြန္မန္႔ပါ စာသားေတြကို ေလ့လာၾကည့္ခ်က္အရ ကုိေဇာ္မ်ိဳးက ကုိေဇာ္မ်ိဳးေရးထားတယ္ ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ စာေတြကို လူေတြကို သိပ္ဖတ္ေစခ်င္တာကို သတိထားမိပါတယ္။ ကဲ… ဒါျဖင့္ က်ေနာ့္ကုိ ေမးခြင့္ျပဳပါ။ ကုိေဇာ္မ်ိဳးကေရာ တျခားသူေတြ ေရးတဲ့ စာေတြကို အေရးတယူနဲ႔ ဂ႐ုတစိုက္ဖတ္ပါရဲ့လား။

အဲဒီ ေမးခြန္းကို က်ေနာ္ ေမးရတာဟာ အေၾကာင္းရိွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူဆိုတာဟာ ကိုယ့္ကို ဂ႐ုစိုက္ေစခ်င္ရင္၊ ကိုယ့္ကုိ နားလည္ေစခ်င္ရင္ သူတပါးကိုလဲ ဂ႐ုစိုက္ရ၊ နားလည္ေပးရပါတယ္။ အခုေတာ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳးက `က်ေနာ္တုိ႔ တင္ျပထားတဲ့ ဘယ္ေဆာင္းပါး၊ ဘယ္အေၾကာင္းကိုေတာ့ လာဖတ္ၾကပါ´ ဆုိၿပီးေတာ့ ဘေလာ့တကာမွာ တစာစာ လိုက္ေအာ္ေနေပမယ့္ အဲဒီ လုိက္ေအာ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ဘာေတြေရးထားတယ္ ဆုိတာကိုေတာ့ တစိုးတစိမွ ဖတ္ဟန္ မရိွတဲ့ အေနအထားကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ထင္ရွားတ့ဲ သာဓကအားျဖင့္ အခု လက္ရိွ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ကိုေဇာ္မ်ိဳး ၀င္ေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ မွန္သမွ်ဟာ က်ေနာ္ တင္ျပထားတဲ့ ပုိ႔စ္နဲ႔ ဆက္စပ္မႈ လုံး၀ မရိွဘဲ ကိုေဇာ္မ်ိဳးက ကုိယ္ေျပာခ်င္တာကိုသာ အတင္းကာေရာ ဇြတ္ ၀င္ေျပာေနတာကုိပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

`စာေပ´ ဆိုတာကို ေစ်းတန္းေလး တခုနဲ႔ က်ေနာ္ ပုိ႔စ္တခုမွာ တင္စားေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေစ်းတန္း ဆိုမွေတာ့ မုန္႔ဆိုင္၊ ပန္းဆိုင္၊ အသီးအရြက္ဆုိင္၊ အသားငါးဆုိင္၊ ေဟာ… ဟိုးတဖက္မွာဆိုရင္ေတာ့ ေရႊဆိုင္တို႔ အထည္ဆုိင္တုိ႔လည္း ရိွႏိုင္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ကုိေဇာ္မ်ိဳး မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ၾကည့္စမ္းပါ။ ေရႊေငြ ရတနာ ပစၥည္းဆုိင္က ေရႊေရာင္းေငြ၀ယ္ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြၾကားမွာ `ငါးပိ၀ယ္အုံးမလား´ လို႔ သြားေမးရင္ သင့္ေတာ္ပါ့မလား။ အဲဒီလိုပါပဲ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းတန္းထဲကို `ေဟာဒီက စိန္လက္စြပ္ေတြ၊ ေရႊလက္စြပ္ေတြရမယ္´ လို႔ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ၿပီးေတာ့ ဘယ္သူမွ မေရာင္းပါဘူး။

ဒီေတာ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳး တင္ဆက္တဲ့ စာေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြက ေရႊေငြရတနာနဲ႔ တူရင္ ေရႊကုန္သည္ေတြ လာၾကပါလိမ့္မယ္။ ငါးပိနဲ႔ တူရင္ ငါးပိႀကိဳက္သူေတြ လာၾကပါလိမ့္မယ္။ အဓိကကေတာ့ ကုိယ္ ကိုင္စြဲထားတာ ဘာလဲ ဆုိတာ ေသခ်ာသိဖုိ႔ပါပဲ။ `င့ါ ငါးပိေတြ ဘယ္သူမွလာမ၀ယ္ဘူး´ ဆုိၿပီးေတာ့ ေရႊဆိုင္တန္းထဲ ေအာ္ဟစ္ေရာင္းေနရင္ေတာ့ သူ႐ူးတေယာက္လို ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေရွးလူႀကီးေတြကေတာ့ ဒါကုိ `စိန္ေကာင္း ေက်ာက္ေကာင္း ေရာင္းတဲ့ေနရာမွာ ေဆး႐ိုးသည္က ကန္႔လန္႔၊ ကန္႔လန္႔´ လုိ႔ စကားပုံ တခု တြင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေလာက္ကေတာ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳးအေနနဲ႔ သိမွာပါ လုိ႔ က်ေနာ္ ယုံၾကည္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳး အေနနဲ႔ ကုိေဇာ္မ်ိဳး နားလည္လက္ခံထားတဲ့ ရပ္တည္ယုံၾကည္ခ်က္အေပၚမွာ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္က မားမားမတ္မတ္ ယုံၾကည္ထားတယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္၊ ကိုေဇာ္မ်ိဳး ေရးတဲ့ စာေတြကို (ကုိေဇာ္မ်ိဳးက တကူးတက လိုက္မေၾကာ္ျငာရဘဲနဲ႔) လုိလိုလားလား လာဖတ္ခ်င္တဲ့လူေတြ ရိွလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါနဲ႔ တဆက္တည္းမွာ ကိုေဇာ္မ်ိဳးကသာ တကယ္ကို တုိင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ ရိွ႐ုိးမွန္တယ္လုိ႔ လူေတြက လက္ခံယုံၾကည္လာၿပီ ဆုိရင္ ကိုေဇာ္မ်ိဳးကို ေထာက္ခံအားေပးသူေတြ သူ႔အလုိလိုကို ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။

အယူအဆ တခုခုကုိ ေရးသားတင္ျပလိုက္တဲ့ ေနရာမွာ `ေထာက္ခံအားေပးမႈ´ ကုိပဲ ေမွ်ာ္လင့္ထားလုိ႔ မရစေကာင္းပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ `ႏိုင္ငံေရး´ လို႔ အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တခုခုကို ေရးေတာ့မယ္ဆိုရင္ ျပန္ရလာမယ့္ တုံ႔ျပန္ခ်က္ေတြမွာ မတူညီတဲ့ အျမင္ေတြေပၚ အေျခခံတဲ့ ကန္႔ကြက္ ေထာက္ျပမႈေတြ ရိွလာမယ္ဆိုတာကုိ နားလည္ လက္ခံသင့္လွပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေမးခြင့္ျပဳပါ ခင္ဗ်ာ။ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ကန္႔ကြက္ေထာက္ျပခဲ့တဲ့ ကိုေဇာ္မ်ိဳးနဲ႔ အျမင္မတူသူ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ကိုေဇာ္မ်ိဳးအေနနဲ႔ ေျပေျပလည္လည္ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါသလဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုေဇာ္မ်ိဳးဟာ မိမိနဲ႔ အျမင္မတူသူ တဖက္သားကို ႏွိမ္ႏွိမ္ခ်ိဳးခ်ိဳး၊ ရိေထ့တဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔သာ ျပန္တုံ႔ျပန္ခဲ့တာကို က်ေနာ္ သတိထားမိပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ကုိယ္နဲ႔ အျမင္မတူတဲ့ အယူအဆရိွတဲ့ တျခားေသာ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို လိုက္ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ကိုေဇာ္မ်ိဳး အေနနဲ႔ `ဒီလူေတာ့ျဖင့္ ငါနဲ႔ အျမင္မတူဘူး´ ဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒီ မတူတဲ့ အျမင္ကိုပဲ ေလးစားသမႈနဲ႔ ေျပေျပလည္လည္ ျပန္လည္ေခ်ပတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုေဇာ္မ်ိဳး နားလည္လက္ခံတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆကုိ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ တင္ျပတာေတြ လုပ္ခဲ့ဖူးပါသလား။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာေရးသားတဲ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြမွာကေတာ့ အဲဒီလို ေဆြးေႏြးတာေတြ မပါခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြအစား `အတင္းေစးထူး´ `အတင္းေျပာတာပဲ တတ္တယ္´ `အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး´ အစရိွတဲ့ ကေလးဆန္လြန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္ဆန္ တိုက္ခိုက္ပုတ္ခတ္မႈေတြနဲ႔ပဲ ရန္ေစာင္ ေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္က ေဒါသထြက္ရမယ့္အစား ၿပဳံးမိပါတယ္။

ကိုေဇာ္မ်ိဳး…

ကိုေဇာ္မ်ိဳး မေက်မခ်မ္း အေတာ္ေလး ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ စီေဘာက္စ္ ကိစၥကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကုိေဇာ္မ်ိဳးက အထက္မွာ က်ေနာ္ ေရးခဲ့သလုိပဲ ကုိေဇာ္မ်ိဳး ဘေလာ့ဂ္မွာ ပုိ႔စ္အသစ္ေရးၿပီးတုိင္း က်ေနာ့္စီေဘာက္စ္ကို `ေၾကာ္ျငာစရာေနရာ တခု´ လို သေဘာထားၿပီးေတာ့ လာလာေၾကာ္ျငာပါတယ္။ ဒါကို အတုိင္းအတာ တခုအေနနဲ႔ က်ေနာ္ လက္ခံပါတယ္။ တခါတေလမွာလည္း က်ေနာ့္ရဲ့ တျခားေသာ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက အကုိေရ၊ က်ေနာ္/က်မ တို႔ရဲ့ ဘယ္ဘေလာ့ဂ္မွာေတာ့ ပို႔စ္တင္ထားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဘယ္သတင္းေတာ့ ထူးတယ္ ဆုိတာမ်ိဳး လာလာေျပာၾကတာမ်ိဳး ရိွေတာ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳး ရဲ့ ပို႔စ္ေတြကို လာလာေၾကာ္ျငာတာကို က်ေနာ္ လက္ခံနားလည္ေပးလို႔ရပါတယ္။

ကုိေဇာ္မ်ိဳးဟာ ပို႔စ္ေၾကာ္ျငာ႐ုံတင္မက တရက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာဖတ္တဲ့ တျခားေသာ ကိုေဇာ္မ်ိဳးနဲ႔ အမည္တူ Zawmyo ဆိုတဲ့ စာဖတ္သူတေယာက္ကိုပါ (က်ေနာ့္နာမည္က ျမန္မာလို ေဇာ္မ်ိဳးလုိ႔ ေပါင္းပါတယ္၊ တုရင္လည္း တူေအာင္ တုပါခင္ဗ်ာ) လို႔ ရန္စ၊ ရန္ေစာင္စကား ေျပာခဲ့တဲ့ အတြက္ ကိုေဇာ္မ်ိဳးကို ေခတၱခဏသေဘာမ်ိဳး က်ေနာ့္စီေဘာက္စ္ကို သုံးစြဲခြင့္ ပိတ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီ Zawmyo ဆိုသူရဲ့ အုိင္ပီလိပ္စာကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေနာ္ေ၀ကျဖစ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းက သူ က်ေနာ့္ စီေဘာက္စ္မွာ ေရးခဲ့တာဟာလည္း ကိုေဇာ္မ်ိဳးနဲ႔ ဘာမွကုိ အဆက္အစပ္မရိွဘဲ က်ေနာ္ေရးတဲ့ ပုိ႔စ္တခု အေၾကာင္းကိုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိေဇာ္မ်ိဳးကို စီေဘာက္စ္ ပိတ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ ၂ ရက္ေလာက္ အၾကာမွာပဲ ျပန္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိေဇာ္မ်ိဳး အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ စီေဘာက္စ္ကို သုံးလုိ႔ရေနတာ ၾကာပါၿပီ။ (စီေဘာက္စ္ ျပန္ဖြင့္ထားတယ္ဆုိတာကို ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ပုိ႔စ္ကို ျပန္ရွာေပးပါအုံးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရွာလုိ႔ မရေသးလို႔ပါ)

ကုိေဇာ္မ်ိဳးဟာ က်ေနာ့္ကို `စီေဘာက္စ္မွာ လြတ္လပ္စြာ တင္ျပခြင့္ကိုေတာင္ ပိတ္ထားတယ္´ ဆိုတာကို ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကုိတင္ မက၊ ကုိေဇာ္မ်ိဳးကို စီေဘာက္စ္ အသုံးျပဳခြင့္ ပိတ္ပင္တဲ့ တျခားေသာ ဘေလာ့ဂါေတြ အေပၚမွာလည္း မေက်မခ်မ္းနဲ႔ ပိတ္ရေကာင္းလား၊ ဘမ္းရေကာင္းလားဆုိၿပီး ေျပာတာဆိုတာေတြကို က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ထဲက `စီေဘာက္စ္´ ဆုိတဲ့ အရာေလးဟာ သိပ္ၿပီးေတာ့ အဆန္းတက်ယ္ ထူးဆန္းေနတဲ့ အရာမဟုတ္သလို အဲဒီထဲမွာလဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ `ေနေကာင္းတယ္ေနာ္´ `လာဖတ္သြားပါတယ္´ `စာေတြ ဆက္တင္ပါအုံး´ အစရိွတဲ့ အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္စကားေတြေလာက္သာ ေျပာၾကတာမ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့လည္း သတင္းေတြဘာေတြ ေပးၾကတာလဲ ရိွတာေပါ့။ ဒါက ထားလိုက္ပါေတာ့…။

က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဲဒီ စီေဘာက္စ္ အသုံးျပဳခြင့္ကို ပိတ္ပင္ခံရတဲ့ အခါမွာ ကိုေဇာ္မ်ိဳး ဘယ္လိုခံစားရပါသလဲ။ `ငါ့ကို လြတ္လပ္စြာ တင္ျပခြင့္ မေပးဘူး´ လို႔ ခံစားရတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ကဲ…၊ ကုိေဇာ္မ်ိဳးက အဲဒီလိုမ်ိဳး စီေဘာက္စ္မွာ ေျပာခြင့္ဆိုခြင့္ မရတာေလးကိုေတာင္ ဒီေလာက္ေတာင္ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ေနရေသးရင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ ရင္ထဲက ပိတ္ပင္ခံထားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြက ေတာင္းဆုိေနတဲ့ `လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခြင့္´ ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ေလးကို ကုိယ္ခ်င္းစာ နားလည္ေပးသင့္တယ္လုိ႔ မထင္မိဘူးလားခင္ဗ်ာ။

ကိုေဇာ္မ်ိဳး…

ေရးခဲ့တာ အတန္ငယ္ေတာ့ ရွည္လ်ားပါၿပီ။ အခု ဒီစာကို က်ေနာ္ေရးရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမွာ ကိုေဇာ္မ်ိဳးကို တိုက္ခိုက္ ခ်ိဳးႏွိမ္လိုစိတ္၊ ရန္လိုတဲ့စိတ္ အလ်ဥ္း မပါရိွဘူး ဆုိတာကိုေတာ့ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အျမင္မတူၾကဘူး။ အဲဒီ မတူတဲ့ အျမင္ေတြအေပၚမွာ ကိုယ္ယုံၾကည္သလို ကုိယ္တင္ျပတယ္။ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ က်ေနာ္ တင္ျပေနတာဟာ က်ေနာ့္ရဲ့ ကုိယ္ပုိင္လြတ္လပ္ခြင့္ပါပဲ။ ကုိေဇာ္မ်ိဳး အေနနဲ႔ ဒါေတြကို လက္ခံလိုစိတ္မရိွတာ၊ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေျပာသလို က်ေနာ့္ကို မေလးစားတာကေတာ့ ကုိေဇာ္မ်ိဳး အပုိင္းပါ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေရးတာေတြကို လာဖတ္လိုက္၊ စိတ္ထဲမွာ က်လိက်လိျဖစ္လိုက္၊ ေထ့လိုက္ ရိလိုက္ လုပ္ေနတာေတြက ကုိေဇာ္မ်ိဳးအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္။ လူလဲ ပင္ပန္းပါတယ္။ ကုိေဇာ္မ်ိဳး တကယ္လုပ္သင့္တာက ကုိေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ခိုင္ေအာင္ ကိုင္ထားပါ။ သူတပါးကို တိုက္ခိုက္တယ္ ဆိုတာက သိပ္လြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ကို တိုက္ခိုက္လာရင္ ခံႏိုင္ရည္ ရိွဖုိ႔ကေတာ့ သိပ္မလြယ္ပါဘူး။ အဲဒီ ခံႏိုင္ရည္ကိုပါ တပါတည္း ေမြးေစခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံး အေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာကေတာ့ ေနာက္ေနာင္ က်ေနာ္ေရးတဲ့ ပုိ႔စ္ေတြမွာ ကိုေဇာ္မ်ိဳးအေနနဲ႔ လက္မခံႏိုင္တာ၊ အျမင္မတူတာေတြ ရိွရင္ အဲဒီပုိ႔စ္ရဲ့ ေအာက္မွာ ပို႔စ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုသာ အဓိကထား ဦးတည္ ေ၀ဖန္တာ၊ ေထာက္ျပတာေတြ လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေရးတာက တျခား၊ ေအာက္က မွတ္ခ်က္ေပးတာက တျခားေတာ့ မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကုိေဇာ္မ်ိဳးဟာ ပညာတတ္တေယာက္၊ ဆင္ျခင္တုံတရား ရိွသူတေယာက္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဒီေမတၱာရပ္ခံခ်က္ကိုေတာ့ နားလည္လက္ခံလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

အခုေရးလိုက္တဲ့ စာကို က်ေနာ္က `အျငင္းအခုန္´ လို႔ သေဘာမထားပါဘူး။ အျငင္းအခုန္ သီးသန္႔ဆိုရင္ တျခားေသာ လာဖတ္သူေတြကိုလဲ အားနာစရာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုေဇာ္မ်ိဳးအေနနဲ႔လဲ ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈ ဆန္တဲ့ စကားလုံးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေရွာင္ရွားၿပီးေတာ့ ကိုေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြကို ျပန္ေရးႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို မေလးစားပါနဲ႔။ ကိစၥမရိွပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ေျပာဆုိ ေနၾကတာေတြကို လာဖတ္ေနၾကမယ့္ တျခားေသာ စာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ ေလးစားေစခ်င္ပါတယ္။ ကုိေဇာ္မ်ိဳးရဲ့ တုံ႔ျပန္မႈကို ေစာင့္ပါမယ္။ Open mind ေလးေတာ့ ရိွလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ကိုေဇာ္မ်ိဳး။ ေပ်ာ္ရႊင္ အဆင္ေျပပါေစ…။

ကလိုေစးထူး

စပ္မိစပ္ရာ…(၁၉)

ဒီတပတ္ စပ္မိစပ္ရာကို မတင္ဆက္မီမွာ ဦးစြာအေနနဲ႔ ၀မ္းနည္းစကား ဆိုရမွာကေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္ အဖမ္းဆီးခံရတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းစကားအတြက္ပါ။ စတင္ၾကားသိရခ်ိန္တုန္းက ဒါဟာ ေကာလဟလပဲ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း နီးစပ္ရာေတြကိုသာ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ လိုက္လံ သတင္းေမးခဲ့ရေပမယ့္ ညီမေလး ေမပ်ိဳရဲ့ ၀မ္းနည္းကဗ်ာနဲ႔တကြ အတည္ျပဳႏုိင္ေလာက္ၿပီ ျဖစ္တဲ့ သတင္းေတြနဲ႔အတူ ကိုေနဘုန္းလတ္ရဲ့ မိခင္ျဖစ္သူရဲ့ အင္တာဗ်ဴး အရ သူ႔ကို အာဏာပုိင္ေတြက ဖမ္းဆီးသြားတယ္လို႔ သုံးသပ္မိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္၊ ဘာအတြက္ ဖမ္းတယ္ဆုိတာကို တိတိက်က် မသိရတဲ့တုိင္ေအာင္ ဒီကေန႔ေခတ္ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈကို ခံရတဲ့ ကိုေနဘုန္းလတ္ရဲ့ အေျခအေနကိုေတာ့ စိုးရိမ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဟိုးအေ၀းၾကီးကေနၿပီး `ေဘးကင္းပါေစ´ လုိ႔ ဆုေတာင္းေပးတာက ထိေရာက္မွာ မဟုတ္မွန္း သိေပမယ့္ ဒါကိုပဲ တတ္ႏိုင္သလို ျဖစ္ေနေတာ့… `ကိုေနဘုန္းလတ္ တေယာက္ ေဘးရန္ကင္းစြာနဲ႔ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာႏိုင္ပါေစ´ လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔မွာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အေခၚ ေနျပည္ေတာ္လုိ႔ ေခၚတဲ့ ပ်ဥ္းမနားအရပ္မွာ အရြယ္မေရာက္သူ ကေလးသူငယ္မ်ားအား စစ္မႈထမ္းျခင္းမွ ကာကြယ္တားဆီး ထိန္းသိမ္းေရး ေကာ္မတီ သတၱမအႀကိမ္ ညိွႏိႈင္းအစည္းအေ၀း ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အမွန္တကယ္သာ ကေလးေတြကို စစ္တပ္ထဲ သြတ္သြင္းတာ မရိွခဲ့ဘူး၊ စစ္တပ္ကလည္း စစ္ထဲ၀င္ဖုိ႔ ေရာက္လာတဲ့ ကေလးေတြကို လက္မခံတာ ေသခ်ာတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ေကာ္မတီဆုိတာ ေပၚလာစရာ အေၾကာင္းေတာင္ မရိွပါဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္သားမိသေလာက္ဆိုရင္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ကတည္းက စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တဲ့ အဲဒီ ေကာ္မတီရဲ့ သက္တမ္းဟာ ေလးႏွစ္သား ရိွေနပါၿပီ။ အစည္းအေ၀းေတြသာ လုပ္ေနဆဲ ျဖစ္ေပမယ့္ မေန႔တေန႔ကမွ ထုတ္ျပန္တဲ့ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ရဲ့ အစီရင္ခံစာမွာေတာ့ ကေလးစစ္သား အသုံးျပဳမႈ အမ်ားဆုံး ကမၻာ့ႏိုင္ငံ ၁၂ ႏိုင္ငံထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပါရိွေနဆဲပါပဲ။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ငန္း အမ်ားဆုံးဟာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး လုပ္ငန္းပါတဲ့။ တႏိုင္ငံလုံး လွ်ပ္စစ္မီး မွန္မွန္လာဖို႔ ေ၀းစြ…၊ ရန္ကုန္လို ေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ မီးမွန္မွန္မလာလြန္းလို႔ ျပည္သူေတြက ခ်ဴသံပါေအာင္ညည္းေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ အမ်ားဆုံး လာေရာက္ ျမဳပ္ႏွံတဲ့ လုပ္ငန္းကေန ေပးတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေတြက ဘယ္ဆီကို သြားေနတာပါလိမ့္။ ၀ိုင္၀ိုင္းရဲ့ ေနာက္ဆုံး ထြက္ရိွထားတဲ့ `ထာ၀ရ´ အေခြထဲက သီခ်င္းတပုဒ္ရဲ့ စာသားတခုကိုလည္း သတိထားမိပါေသးတယ္။ ဘာတဲ့…၊ `ပူေလာင္ အုိက္စပ္တိုက္ခန္းထဲ၀ယ္ ~~~ ငါေလ ဖေယာင္းတုိင္ငယ္ေလး ထြန္းကာ~~~´ တဲ့။ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးၾကည့္တာ ဆိုင္မဆိုင္ေတာ့ မေျပာတတ္…၊ ဒါေပမယ့္ တိုက္ခန္းဆိုေတာ့ ၿမဳိ႔ေပၚမွာေပါ့၊ ၿမိဳ႔ေပၚက တိုက္ခန္းမွာ ဖေယာင္းတုိင္ ထြန္းေတာ့ မီးမလာတာေပါ့…။ ေတးေရးဆရာ ဆိုလိုခ်င္ဟန္နဲ႔ က်ေနာ္ ခံစားမိတာ လြဲေနမလားေတာ့ မသိႏိုင္ပါဘူး။

က်ေနာ္တို႔ အသက္ ခပ္ငယ္ငယ္က ျမန္မာျပည္မွာ ေရပန္းအစားဆုံး ေဘာလုံး ၿပိဳင္ပြဲျဖစ္တဲ့ ျပည္နယ္ႏွင့္တုိင္း (အမ်ိဳးသား) ေဘာလုံး ၿပိဳင္ပြဲကုိ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ထူးျခားလွစြာပဲ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ က်င္းပလ်က္ ရိွပါတယ္။ အဲဒီၿပိဳင္ပြဲရဲ့ ထူးျခားတဲ့ သတင္းတရပ္အေနနဲ႔ ေက်ာက္မဲဇုန္မွာ က်င္းပေနတဲ့ ပြဲစဥ္မွာ ကြင္းလယ္ဒိုင္ရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို မေက်နပ္လို႔ ဆိုၿပီး ဧရာ၀တီတုိင္း ေဘာလုံးသမားေတြက ဒိုင္လူႀကီးေတြကုိ တသင္းလုံး နီးပါး ၀ိုင္း႐ိုက္ၾကတယ္ လို႔ သိရပါတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ ကင္းေကာင္ကမ်ား အဲဒီသတင္းကို ၾကားရင္ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းပြဲတုန္းကလို `အဲဒါ ျမန္မာကြ´ လို႔ ျပက္လုံး ထုတ္အုံးမလားပါပဲ။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ သူ႔ႏိုင္ငံအတြင္း ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား လာေရာက္ေနထိုင္မႈ မ်ားျပားေနတာကို ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္မႈ စစ္ေဆးျခင္းေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ ကန္႔သတ္ေတာ့မယ္ လုိ႔ သိရပါတယ္။ တကယ့္တကယ္တမ္း အဲဒီအစီအစဥ္ စတင္လာေတာ့မယ္ဆုိရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ဂ်ပန္ကို ပညာေတာ္သင္ သြားေရာက္တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ား အေနနဲ႔ကေတာ့ အခက္အခဲ မရိွႏိုင္ေပမယ့္ အလုပ္သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္လိုသူေတြ အတြက္ကေတာ့ အခက္အခဲ တရပ္အျဖစ္ ရင္ဆိုင္ရဖြယ္ ရိွတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ထူးဆန္းတဲ့ သတင္းတရပ္အေနနဲ႔ ျပင္သစ္သမၼတ ဆာေကာ္ဇီဟာ မႏွစ္က မဲဆြယ္ကာလအတြင္းမွာ မိတ္ကပ္ဖိုးအေနနဲ႔ ယူ႐ို ၃၅၀၀၀ သုံးစြဲခဲ့ေၾကာင္းကို စာရင္းစစ္ ေကာ္မရွင္က ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါသတဲ့။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဆုတံဆိပ္မ်ား အပ္ႏွင္းရာမွာ လူမႈထူးခၽြန္တံဆိပ္ ပထမအဆင့္ ရရိွသူေတြမွာ အေျခခံ လူတန္းစား စုစုေပါင္း ၂၁ ဦး ပါ၀င္ခဲ့တယ္လို႔ ျပည္တြင္းထုတ္ ဂ်ာနယ္ တေစာင္က သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္ပ အေျခစိုက္ ေခတ္ၿပိဳင္ ဂ်ာနယ္ကေတာ့ အဲဒီ လူမႈထူးခၽြန္ဆု ရရိွသူေတြထဲမွာ စက္တင္ဘာလ၊ သံဃာ့ကံေဆာင္ပြဲေတြမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ့သူ အမ်ားအျပား ပါေနတယ္လို႔ သတင္း ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ေခတ္ၿပိဳင္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ သတင္းမွာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အေခၚ ေနျပည္ေတာ္ ေခၚ ပ်ဥ္းမနားအရပ္က အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ အရာရိွတဦးက `ဘြဲ႔ေတြအတြက္ တုိင္းနဲ႔ ျပည္နယ္ အသီးသီးမွာ စာရင္းေတာင္းကတည္းက ယခင္ သတ္မွတ္ခ်က္ အေဟာင္းေတြ အျပင္ စက္တင္ဘာ သံဃာ့အေရးအခင္း ကာလမွာ ေပးအပ္တဲ့ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္တဲ့ ရဲနဲ႔၊ ၀န္ထမ္းေတြ၊ အစုိးရနဲ႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ သံဃာနဲ႕ လူပုဂၢိဳလ္စာရင္းေတြကိုပါ တင္ျပဖုိ႔ ညႊန္ၾကားလာခဲ့တယ္။ အဲဒီၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း တင္ျပလာတဲ့ လူေတြထဲမွာ စြမ္းအားရွင္ ေတြလည္း ပါ၀င္ၿပီး သူတို႔ကိုေတာ့ လူမႈထူးခၽြန္တံဆိပ္ေတြ ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္´ လို႔ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ေသြးလွဴဒါန္းျခင္းနဲ႔ လူမႈ ထူးခၽြန္ရရိွသူနဲ႔ ေခတ္ျပိဳင္က သတင္းထဲကပုံစံလို လူမႈထူးခၽြန္ဆု ရရိွသူေတြဟာ တတန္းတစားတည္း ျဖစ္ေစေတာ့မွာလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။

ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ အျငင္းပြားမႈကေန အစပ်ိဳးလိုက္တဲ့ ကင္ညာႏိုင္ငံရဲ့ လူမ်ိဳးေရး သတ္ျဖတ္မႈေတြအတြင္း ေသဆုံးခဲ့ရသူ ၈၅၀ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ကိုဖီအနန္က ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ကင္ညာ လက္ရိွအစုိးရနဲ႔ အတိုက္အခံအၾကား ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပဲြေတြ ျပဳလုပ္ေနေပမယ့္ သတ္ျဖတ္မႈေတြကေတာ့ ရပ္မသြားေသးတဲ့ အျပင္ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ေတြအၾကား ေရရာတဲ့ အေျဖတခုလဲ ထြက္မလာေသးပါဘူး။

ေဆးေရာင္စုံ အၿငိမ့္အဖြဲ႔ရဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ အၿငိမ့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြကို ကမၻာတလႊားမွာ က်င္းပေနတာဟာ အခုဆိုရင္ ကိုးရီးယားမွာ ေဖ်ာ္ေျဖၾကေတာ့မယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သတင္းဌာနေတြနဲ႔ ကိုေဂၚဇီလာရဲ့ အင္တာဗ်ဴးအရ သူတို႔ဟာ အေမရိကန္ကိုပါ လာေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖဖုိ႔ အစီအစဥ္ ရိွတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အေမရိကန္ကိုသာ ေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ သူတို႔ ေဖ်ာ္ေျဖႏိုင္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် အမ်ားဆုံးအေနနဲ႔ နယူးေယာက္၊ ကယ္လီဖိုးနီးယားနဲ႔ အင္ဒီယားနား ျပည္နယ္ သုံးခု အနက္က တခုခုမွာပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ တြက္မိပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ ေရာက္လာခဲ့ရင္ေတာ့ အေရာက္သြားၿပီး အားေပးဖို႔ အားခဲမိပါတယ္။

မနက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာမွာ က်ေနာ္ ခရီးတခု သြားဖုိ႔ အစီအစဥ္ ရိွပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔တကြ မိတ္ေဆြ ညီအကို ေမာင္ႏွမအားလုံးနဲ႔ ၂ ရက္တာေတာ့ ေခတၱခဏ ခြဲရအုံးမွာေပါ့။ ျပန္လာရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ျပဖုိ႔အတြက္ ေရးစရာ ကုန္ၾကမ္းတခုခု ပါလာမယ္ ထင္ပါရဲ့။ အားလုံး အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

ကလိုေစးထူး

ႏွမ္းႏႈတ္ခ်ိန္…

အ႐ုဏ္တက္ေလၿပီ။

တကယ္ေတာ့ ဟိုး… ခပ္ေ၀းေ၀းဆီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ တုံးေမာင္းေခါက္သံ တေတာက္ေတာက္ ၾကားကတည္းက သူ ႏိုးႏွင့္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ခ်င္လြန္းေသာ စိတ္ကို အလိုလိုက္ၿပီး ေစာင္ၿခဳံထဲမွာ ထပ္ေကြးေနလိုက္သည္။ မီးဖိုေဆာင္ထဲမွာေတာ့ ေဒၚႀကီးသန္း ႏွင့္ မခင္ေအးညိဳတို႔ အလုပ္မ်ားေနဟန္ ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံမ်ားၾကားေနရ၏။

`ဟိုေကာင္ေတြ၊ ထၾကေတာ့ေလ၊ ေနေတာင္ ထြက္ေတာ့မယ္´

ဘၾကီး ဦးကုလား၏ အသံၾသၾသေၾကာင့္ အပ်င္းေက်ာဆြဲ အိပ္ေနၾကေသာ သူတို႔ ညီအကိုေတြ အိပ္ရာမွ အလူးအလဲ ထၾကခ်ိန္တြင္မေတာ့ ေရာင္နီပင္ ပ်ိဳ႔ေနပါၿပီ။

***

၁၉၉၂ ခုႏွစ္…။

သူက ရန္ကုန္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ တခုေက်ာ္ၾကာ ေနခဲ့ရၿပီးမွ ဇာတိေျမကို ေမေမႏွင့္အတူ ျပန္လည္ ေျပာင္းေရႊ႔လာေတာ့ ေတာသားလည္း မဟုတ္၊ ၿမိဳ႔သားလည္း မက် စေကာစက…။ ဒီၿမိဳ႔ေလးကို ေရာက္ခါစမွာေတာ့ သူ႔ကုိ အမ်ိဳးေတြႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔က `ရန္ကုန္သား´ လို႔ေခၚၾကေသးေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့လည္း ဇာတိၿမိဳ႔ေလးႏွင့္ သူ တသားတည္း က်သြားပါေတာ့သည္။

သူတုိ႔ ၿမိဳ႔ကေလးကေန ေလးငါးမုိင္ေလာက္ ေ၀းေသာ ဒီရြာကေလးမွာ သူ႔ေမေမရဲ့ အမႀကီး ေဒၚႀကီးသန္း ေနပါသည္။ တျခားေသာ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြကို ငဲ့ေသာအားျဖင့္ ေစာစီးစြာ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး အဘိုးႏွင့္အတူ လယ္လုပ္၊ ေတာင္ယာခုတ္ခဲ့ေသာ ေဒၚႀကီးသန္းက တရြာတည္းသား ဦးကုလားႏွင့္ အေၾကာင္းသင့္လို႔ ေတာမွာပင္ အေျခက်ခ့ဲရ၏။ ေဒၚႀကီးသန္း ကုိယ္တုိင္က ပညာဆုံးခန္းတိုင္ သင္ခြင့္မရခဲ့ေပမယ့္ သူ႔သားသမီးေတြကုိေတာ့ ပညာအေမြေပးလိုဟန္ ရိွသည္။ သမီးျဖစ္သူ သူ႔အမ၀မ္းကြဲ မခင္ေအးညိဳက အခုဆို ဆယ္တန္း…။ သူနဲ႔ ရြယ္တူ ေက်ာ္စြာကေတာ့ ကိုးတန္း။ ေနာက္…၊ ဖုိးေကာက္က ငါးတန္း၊ ဖိုးထူးက ႏွစ္တန္း။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိင္း မၾကာခဏ လာလည္ေလ့ရိွေသာ ဒီရြာကေလးမွာ အခုတေခါက္ ေရာက္ခဲ့သည္ကေတာ့ အလည္အပတ္သက္သက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ `နင့္ေဒၚႀကီးနဲ႔ ႏွမ္းသြားႏႈတ္ကူေခ်´ ဟူေသာ ေမေမ့ အမိန္႔ေၾကာင့္ ဒီကုိ ေရာက္ေနရေပမယ့္ သူ ေပ်ာ္ပါသည္။ ႏွမ္းလည္း တခါမွ မႏႈတ္ဖူးေတာ့ ႏွမ္းႏႈတ္တယ္ဆုိတာ ဘယ္လိုပါလိမ့္ လုိ႔ သိခ်င္တာလဲ ပါမည္ထင္သည္။

***

ဘႀကီး ဦးကုလားက လွည္းသံ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းျဖင့္ ႏွမ္းခင္းကို သြားႏွင့္ၿပီ။ ေဒၚႀကီးႏွင့္ အမကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို အ႐ုဏ္ဆြမ္းသြားအကပ္ၿပီးမွ ႏွမ္းခင္းကို လုိက္လာလိမ့္မည္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ညီအကိုေတြကလည္း မနက္စာကို ကမန္းကတန္း တက္သုတ္႐ုိက္ စားၿပီး ႏွမ္းခင္း ရိွရာကို ႏွင္ရေတာ့သည္။

ေဒၚႀကီးတုိ႔ ေတာင္ယာတဲေလးက မႏွစ္က ခုတ္ထြင္ထားေသာ ေတာင္ယာကုန္းကေလးရဲ့ ေအာက္ေျခမက်တက်တြင္ ေဆာက္ထားသည္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း ခုတ္ထြင္ထားရေသာ ေတာင္ယာခင္းမွာ သီဟိုဠ္ပင္ေပါက္ေတြက အစီအရီ။ ဒီဘက္ ေအာက္နားမွာက င႐ုတ္ခင္း…။ တဲအနီးမွာေတာ့ တႏိုင္စာ စိုက္ထားသည့္ ခရမ္းခင္း ခပ္ငယ္ငယ္က ခရမ္းသီးေတြ တြဲရရြဲႏွင့္ ခရမ္းပင္ေတြက စီစီတန္းလို႔…။

ခပ္ေ၀းေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေဒသအေခၚ ကမြတ္ကသဲ ေတာင္တန္းႀကီး။ အဲဒီ ေတာင္တန္းရဲ့ ဟုိမွာဘက္မွာ မုလအိ ဘုရားရိွသည္ဟု ေဒၚႀကီး ေျပာျပဖူးသည္။ အဲဒီ ဘုရားကုိ သြားဖူးရင္ ခ်စ္သူရည္းစားေတြ အတူတူ သြားဖူးလုိ႔ မရ၊ သြားဖူးလွ်င္ ဖူးစာ မဆုံျဖစ္တတ္သည္ဟုလည္း ပါးစပ္ရာဇ၀င္လိုလို ၾကားဖူးေသးသည္။ တခါတေလက်ရင္ေတာ့ အဲဟုိ ေတာင္တန္းႀကီးဆီမွပင္ ျဖစ္ဟန္တူသည္ လက္နက္ႀကီးငယ္သံ တခ်ိဳ႔က မၿငိမ္းခ်မ္းေသးသည့္ သ႐ုပ္ကုိ ေဖာ္က်ဴးေနပါေသးသည္။

***

ႏွမ္းခင္းကုိေရာက္ေတာ့ ေနေရာင္ၿဖိဳးဖ်ဖ် ထြက္စျပဳေနပါၿပီ။ အေတြ႔အႀကဳံ ရိွႏွင့္ၿပီးသား ေက်ာ္စြာတို႔ တသိုက္ကေတာ့ သူတုိ႔ အေဖႏွင့္အတူ တက္ညီလက္ညီ ကူေနေပမယ့္ သူ႔မွာေတာ့ ဟိုေနရာ ရပ္ရမလုိလို၊ ဒီေနရာ ရပ္ရမလုိလုိ ေယာင္နန…။

`နက်ယ္ေကာင္ေလး၊ လာလာ ဒီနားကေန စႏႈတ္´

ဘႀကီးက သူ႔ကုိ ကြမ္းေသြးေတြရဲေနေသာ သြားေတြ ေပၚေနေအာင္ ၿပဳံးၾကည့္ရင္းလွမ္းေခၚလုိက္သည္။ အသံက စူးက်ယ္က်ယ္၊ အေကာင္ ခပ္ေသးေသးႏွင့္ သူ႔ကုိ ဘႀကီးက စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းမွာပင္ နာမည္ေျပာင္ ေပးလုိက္သည္။ `နက်ယ္ေကာင္´ တဲ့။ နက်ယ္ေကာင္ ဆုိတာက သူတို႔ နယ္ဘက္က ေတာထဲမွာ တစီစီႏွင့္ မဆုံးႏိုင္ေအာင္ ေအာ္ေနေသာ အင္းဆက္ အေကာင္တမ်ိဳးပါ။ အဲဒီအေကာင္ေတြ ေလးငါးေကာင္ ေအာ္ၿပီဆိုရင္ နားထဲမွာ စူးေနေအာင္ပင္ နားညည္းလွသည္။

`လာ၊ ဘႀကီးႏႈတ္တာကို ၾကည့္ၿပီး လိုက္ႏႈတ္ေနာ္´

တကယ္ေတာ့ ႏွမ္းပင္ေတြသာ တကယ့္တကယ္ သန္သန္မာမာ ဆိုလွ်င္ အခုလိုမ်ိဳး လက္ျဖင့္ ႏႈတ္ဖုိ႔ မလြယ္ပါ။ ေျမၾသဇာေကာင္းေကာင္း သုံးၿပီး စနစ္တက် စိုက္လွ်င္ ႏွမ္းပင္ေတြက လူတရပ္ခန္႔ထိေလာက္ပင္ ရိွႏိုင္သည္။ ဘႀကီး ဦးကုလားရဲ့ ႏွမ္းခင္းေလးကေတာ့ မိသားစု ၀မ္းစာဆီရ႐ုံမွ်အတြက္သာ ထြန္ယက္ၿပီး ေခ်ာင္းေဘးမွာ က်ဲထားတာမို႔ ႏွမ္းပင္ေတြက တေတာင့္ခြဲသာသာမွ်ခန္႔သာ…။ တခ်ိဳ႔ အပင္ တပင္တေလကေတာ့ ခါးသာသာေလာက္ ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္။

ႏႈတ္ခါစကေတာ့ ႏွမ္းပင္ေလး သုံးေလးငါးပင္ ဆြဲစုလိုက္ ျဖဳတ္ခနဲ ဆြဲႏႈတ္လိုက္၊ နည္းနည္းမ်ားလာရင္ ႏွမ္းခင္းေဘးမွာ အစည္းစည္းေနေသာ ေဒၚႀကီးႏွင့္ အမျဖစ္သူဆီ သြားပို႔ေပးလိုက္ႏွင့္ ဟုတ္တုတ္တုတ္။ ႏွစ္နာရီ သာသာေလာက္ ႏႈတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ လက္ပန္းက်ေတာ့သည္။ ႏွမ္းပင္ေတြက ဆြဲႏႈတ္လို႔ မပါေတာ့…။

`ဘယ္လိုလဲကြ၊ မႏုိင္ေတာ့ဘူးလား´

တတန္းထဲလည္း ျဖစ္၊ ရြယ္တူခ်င္းလဲ ျဖစ္တဲ့ ေက်ာ္စြာက လွမ္းေမးေတာ့ မခံခ်င္စိတ္ေလးက ေငါက္ခနဲ ထလာၿပီး…

`ေအာင္မာ ကုလားမည္းကမ်ား၊ ဒီေလာက္ကေတာ့ အေပ်ာ့ပဲကြ´

`၀ါးဟားဟား´ ဟူေသာ ရယ္သံမ်ားက ႏွမ္းခင္းေလးမွာ စီခနဲ ညံသြားသည္။ အဲ…၊ ဟုတ္သား။ သူ႔အေဖနာမည္က ဦးကုလားဆိုတာကို ေမ့ၿပီးေတာ့ ညီအကိုအခ်င္းခ်င္း ေခၚသည့္ အမည္ေျပာင္ကို ဘႀကီးေရွ႕မွာ `ကုလားမည္း´ လို႔ ေခၚမိတာကိုး…။ ဒါေပမယ့္ ရယ္ေနၾကသည့္ အထဲတြင္ သေဘာေကာင္းလွသည့္ ဘႀကီး အသံက အက်ယ္ဆုံး…။

***

`ထမင္းစားစို႔ေဟ့´

ဘႀကီးေခၚလဲ ေခၚမွပင္…။ ၀မ္းကလည္း ဟာလွၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ေခ်ာင္းစပ္ ထမင္း၀ိုင္းေလးမွာ ဆီျပန္မပါ၊ ေပၚဆန္းေမႊး မဟုတ္ ႀကီးေဒၚလက္ရာ ခရမ္းသီးဟင္း ငါးပိေထာင္း ႏွင့္ မန္က်ည္းရြက္ ဟင္းခ်ိဳက ဆာဆာမို႔လုိ႔လားေတာ့ မသိ၊ နတ္သုဒၶါအလား။ ညီအကုိေတြ ကုန္းေလြးလိုက္သည္မွာ ခ်က္လာသမွ် ထမင္းဟင္း တက္တက္ေျပာင္…။

`ေန႔လည္က်ရင္ နက်ယ္ေကာင္နဲ႔ ဖိုးေကာက္နဲ႔ ေခ်ာင္းထဲမွာ ခ႐ုဖင္လိမ္ သြားေကာက္ေခ်´

ႏွမ္းႏႈတ္တာ အထာမက်လုိ႔လား၊ သူ႔ကို သနားလုိ႔လားေတာ့ မသိ…။ ဘႀကီးက ဖိုးေကာက္နဲ႔ သူ႔ကို ေခ်ာင္းထဲ ဆင္းခိုင္းေတာ့ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္…။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရလဲ ကူးရမည္။ ခ႐ုဖင္လိမ္လဲ ေကာက္ရမည္။ ႏွမ္းႏႈတ္တာထက္ေတာ့ အပုံၾကီးသက္သာမည္။

ခ႐ုဖင္လိမ္ ကုိ ရန္ကုန္မွာေနစဥ္က သူတခါမွ မစားခဲ့ဘူးေပ။ အႀကီးဆုံး အရြယ္ လက္မသာသာခန္႔သာ ရိွသည့္ အဲဒီ ခ႐ုေတြက ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အရစ္ရစ္ ပုံစံေလး…၊ သူတုိ႔ကေတာ့ အလြယ္တကူပင္ ခ႐ုဖင္လိမ္ ဟု ေခၚၾက၏။ သူတို႔ ရြာကေလး အနီး ၾကခတ္ေခ်ာင္း ေခ်ာင္းစပ္တေလွ်ာက္ သဲစပ္စပ္ေတြမွာ လုိက္ေကာက္ရသည္။ ၿပီးရင္ ေခ်ာင္းေဘးမွာပဲ ေပါက္ေလ့ရိွသည့္ ဇရစ္ပင္ေတြ ႏႈတ္၊ အိမ္ကိုေရာက္လွ်င္ ခ႐ုဖင္လိမ္ေတြကို ေရေျပာင္ေအာင္ေဆး…၊ ခ႐ုထိပ္ဖ်ားေတြကို ဓားျဖင့္ နည္းနည္းစီ ခုတ္ဖယ္ၿပီး ဇရစ္ ဟင္းခ်ိဳမွာထည့္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ခ႐ုစုပ္သံ တဖ႐ူးဖ႐ူးႏွင့္ ညံေပေရာ့…ေပါ့။ အရသာကေတာ့ အေတာ္ခ်ိဳသည္။

ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ တနာရီသာသာေလာက္ ခ႐ုေကာက္လုိက္ေတာ့ ခ႐ု ႏွစ္ျပည္သာသာေလာက္ ရလိုက္သည္။ ခ႐ုေကာက္ရင္း ေခ်ာင္းစပ္မွာ ေတြ႔သမွ် ဇရစ္ေတြလဲ ႏႈတ္ၿပီးၿပီ။ ငပိတို႔စရာ လုပ္ဖုိ႔ ဍရင္ေကာက္ ညႊန္႔ေတြပါ ႏႈတ္လုိက္ၾကေသးသည္။

`မင္း ဖား စားမလား´

`မိုးတြင္းမွ မဟုတ္တာ ဘယ္က ဖားထြက္မလဲ၊ မုိးလဲ မရြာဘဲနဲ႔ကို´

`ဒါဆို ငါဖမ္းျပမယ္ ၾကည့္ေန´

မိုးလည္းမရြာ၊ ညအခါလည္း မဟုတ္ဘဲ ဒီေကာင္ ဘယ္လိုလုပ္ ဖားရမွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ ဖားရေအာင္ ဖမ္းနည္းကို သိရေတာ့သည္။

တတ္လဲ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဖုိးေကာက္၊ ဖားေအာ္သံ အတုလုပ္ၿပီး ေခ်ာင္း႐ိုးတ၀ိုက္ လုိက္ေအာ္ေတာ့ `အြမ္´ ခနဲ ေအာ္သံ တခ်ိဳ႔ ထြက္လာသည္။ က်ေနာ့္ကို အသာေနရန္ လက္ဟန္ျပရင္ သူက ဖားေအာ္သံ `ခ႐ူး… ခ႐ူး´ ႏွင့္ အသံထပ္ေပးေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ။ `အြမ္´ သံေပးေနတဲ့ စားဖားတေကာင္…။ က်င့္သားရေနေသာ ဖိုးေကာက္က ပါးစပ္ကလဲ ဖားလုိေအာ္ရင္း လက္ထဲက ေလာက္ေလးခြျဖင့္ လွမ္းပစ္လုိက္သည္။ ေနာက္မွ သူက ေျပာျပသည္။ သူေအာ္တာက ဖားထီးအသံ၊ `အြမ္´ ဆုိၿပီး အသံေပးထြက္လာတာက တြင္းေအာင္းေနတဲ့ ဖားမ အသံတဲ့။ မုိးဦးက် ဖား႐ိုက္ထြက္သလို မလြယ္လွေပမယ့္ အေကာင္ ခပ္ရြယ္ရြယ္ သုံးေကာင္ရလုိက္၏။

***

ႏွမ္းခင္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ႏႈတ္ၿပီးသား ႏွမ္းပင္စည္းေတြကို လွည္းေပၚသို႔ပင္ တင္ေနၾကေလၿပီ။

`ဘႀကီး၊ သားတုိ႔ ခ႐ုေတြ အမ်ားႀကီးရလာတယ္ဗ်´

`ေအးကြာ၊ ဟုတ္ပါၿပီ´ လို႔ ေျပာရင္း ဘႀကီးကေတာ့ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံး…။ ႏွမ္းစည္းေတြ ကုန္စင္ေအာင္ တင္ၿပီးလုိ႔ လွည္းတအိအိျဖင့္ ဘႀကီးေမာင္းသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေနလဲ ေစာင္းပါၿပီ။ ေခ်ာင္း႐ိုးေဘး လွည္းလမ္းကေလး တေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္လာၾကရင္း ေတာင္ယာတဲဆီကို အျပန္မွာ ပါးစပ္ထဲ ေတြ႔ကရာ ရသမွ် သီခ်င္းကို ေအာ္ဟစ္ သီဆုိလာၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႔ ညီအကိုေတြရဲ့ အသံေတြက ေခ်ာင္း႐ိုးတ၀ိုက္ ဟိန္း..လို႔။

တဲကို ျပန္ေရာက္လွ်င္ တလင္းမွာ ႏွမ္းစည္းေတြ ျဖည္ရအုံးမည္။ ႏွမ္းသီးေတြ ေျခာက္လုိ႔ ႏွမ္းေစ့ေတြ ပုံလာေအာင္ သုံးေလးရက္ေတာ့ တလင္းထဲမွာ ထားရအုံးမည္။ ဘႀကီးကေတာ့ ႏွမ္းဆီေတြရရင္ `င့ါညီမ တူးမာအတြက္´ ဆုိၿပီး အိမ္ကို ႏွမ္းဆီလာပုိ႔အုံးမွာ ေသခ်ာပါသည္။

ကလုိေစးထူး

(ငယ္စဥ္ဘ၀ ေတာရြာမွာ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးေသာ အခ်ိန္တခ်ိဳ႔ကို သတိရ ခံစား ေရးဖြဲ႔ပါသည္။)

ဒါဟာ… အတင္းတဲ့လား…၊ အဲဒါ အတင္းတဲ့လား…

ေျပာခ်င္၊ ေရးခ်င္ေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ မအားလပ္ေသးတာရယ္၊ တျခားေသာ သ႐ုပ္ေဖာ္စာေတြကို ေရးခ်င္စိတ္က ပိုမ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ ဒါကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတာပါ။

တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဘက္ေနာက္ပိုင္း လေတြမွာ က်ေနာ္နဲ႔ တကြ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသူ ဘေလာ့ဂါ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမတၱာထားၾကသူ ဟိုပုဂၢိဳလ္မ်ားက လက္သုံးစကားေလး တခုကို အပီအျပင္ကိုင္စြဲလို႔ ေဒါသေတြ မထြက္ထြက္ေအာင္၊ စကားအရာအရ မႏိုင္ ႏိုင္ေအာင္ ေျပာဆို ပုတ္ခတ္တာေတြပါ။ ဘာတဲ့…၊ `အတင္းေျပာေနျပန္ၿပီ၊ အရည္မရ အဖတ္မရေတြ´ …တဲ့။

အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ုစိုက္ ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဘေလာ့ဂ္ နာမည္ေတြကသာ ကြဲမယ္၊ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္ေတြကို သြယ္၀ိုက္လုိ႔ တမ်ိဳး၊ ေျဗာင္က်က် တသြယ္ ေဖာ္လံဖား အားေပးေနတာကေတာ့ တပံုစံတည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ ေဖာ္လံဖား ဘေလာ့ဂ္ေတြကို (သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းက လြဲလုိ႔) ဘယ္သူကမွ အသိအမွတ္ျပဳ အားမေပးၾကတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ့ ပစ္မွတ္ဟာ ဒီမုိကေရစီ လိုလားသူေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ပုံစံမ်ိဳးစုံနဲ႔ ဆဲေရးျခင္း၊ မထိတထိ ရန္စျခင္း အစရိွတာေတြကို ဖန္တီးေတာ့တာပါပဲ။

သူတို႔ ရန္စလိုက္လို႔ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ စိတ္သိပ္မထိန္းႏိုင္တဲ့ ဒီမုိကေရစီ လိုလားသူ ဘေလာ့ဂါတေယာက္ေယာက္က ျပန္ေျပာမိရင္ သူတို႔ကလည္း ထပ္ေျပာ၊ တဆင့္တဆင့္နဲ႔ အျပန္အလွန္ အႀကီးအက်ယ္ ျငင္းခုန္ၾကတဲ့ အဆင့္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးယူတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ `ႏိုင္ငံေရး´ ကို ေလ့လာျမည္းစမ္းလိုသူ လူငယ္ေတြရဲ့ အျမင္မွာ `ႏုိင္ငံေရး ဆုိတာႀကီးက တဖက္နဲ႔ တဖက္ တိုက္ခိုက္အျငင္းပြား ေနၾကတာႀကီးပါကြာ´ လို႔ ျမင္သြားေစလုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပါဟန္ ရိွပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔က က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ရင္ထဲက ဆႏၵေတြ၊ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြကို စိတ္ထဲမွာ ရိွတဲ့အတုိင္း ခ်ေရးလိုက္တယ္။ ေရးမိတာေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ဂ္မွာ မွတ္ေက်ာက္အတင္ခံၿပီး လာဖတ္သူေတြေရွ႔ ျဖန္႔ခင္းျပလိုက္ေတာ့ ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားရသူေတြကလည္း သူတို႔ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ေ၀မွ်ၾကတယ္။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက၊ အဲဒါကိုေတာင္မွ မရွဳစိမ့္ႏိုင္သူေတြပါ။ ဘာအေၾကာင္းပဲ ေရးလိုက္ ေရးလိုက္၊ လက္ရိွ အာဏာပိုင္ေတြကို ထိပါးလုိက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ အလြတ္က်က္ထားသလို စာသားနဲ႕ ျပန္တုံ႔ျပန္ပါေတာ့တယ္။ `အတင္းေျပာေနတယ္´ တဲ့…။

ကဲ…၊ ဟုတ္ၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ကို `အတင္းေျပာေနပါတယ္´ လို႔ စြပ္စြဲေနသူေတြကို က်ေနာ္ ေမးခြန္း ျပန္ထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္ေနသူေတြက ျမန္မာလူမ်ိဳး ျဖစ္သလို၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးပါပဲ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးခ်င္း နားလည္တဲ့ ျမန္မာဘာသာစကားကုိ အသုံးျပဳၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္ကေန မည္သူမဆို ဖတ္လို႔ရႏိုင္ေအာင္ တင္ထားၿပီးေတာ့ မိမိဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္တာဟာ အတင္းေျပာတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါသလား။ အတင္းေျပာတယ္ ဆိုတာရဲ့ အနက္အဓိပၸာယ္ ဆိုလိုရင္းကိုေရာ ေလ့လာမိၾကပါရဲ့လား။

လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းအင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ထုတ္ေဖာ္တာဟာ တကယ္ေတာ့ `အတင္း´ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္တကယ္တမ္း အာဏာပိုင္ေတြက စဥ္းစားဉာဏ္ရိွရိွနဲ႔၊ အဓိဌာန္က်က် သုံးသပ္တတ္မယ္ဆုိရင္ ဒါဟာ သူတို႔အေပၚ ျပည္သူေတြက ထားရိွတဲ့ တကယ့္ဆႏၵအစစ္အမွန္ပါ။ ဘက္ေပါင္းစုံကေန ဖိႏွိပ္ပိတ္ပင္ခံထားရတဲ့ အတြက္ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြက မေျပာသာ၊ မေျပာရဲတာဟာ သူတုိ႔အေပၚ ထားရိွတဲ့ တကယ့္သေဘာထား အစစ္အမွန္လို႔ ထင္ျမင္ေနတာကိုက စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေနတာပါ။ တကယ္တမ္းသာ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာေနသမွ်ဟာ `အတင္းစကား´ ဆုိတာ ေသခ်ာေပါက္ ယုံၾကည္သပ ဆုိရင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြကို ျပည္သူေတြက ဖတ္ခြင့္မရေအာင္ ပိတ္ပင္ေနရပါသလဲ။ အတင္းစကားပဲ၊ ဘာမ်ား ဂ႐ုစိုက္စရာ လိုေနပါေသးလဲ။ `အတင္းစကား´ ကိုမွ ယုံၾကည္ေနေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြ စဥ္းစားဉာဏ္ မဲ့ေနတယ္လုိ႔ေတာ့ က်ေနာ္မထင္ပါ။

က်ေနာ္တို႔ကို `အတင္းေျပာေနပါတယ္´ လို႔ ပုတ္ခတ္ စြပ္စြဲေနသူေတြရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးေတြရဲ့ မေကာင္းေၾကာင္း၊ အဲဒီႏိုင္ငံေတြက ရဲေတြက ဘယ္လိုဆိုးတာ၊ အဲဒီႏိုင္ငံ စစ္တပ္ကေတာ့ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း မေကာင္းတာ၊ အစရိွတာေတြကို ကပ္ကပ္သပ္သပ္ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေရးထားတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကဲ၊ သူတို႔ အဲဒီလို ေရးေနတာေတြကို အဲဒီႏိုင္ငံၾကီးေတြက သိပါေလစ။ သိဖို႔ ေနေနသာသာ ဟိုက ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရိွတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သိစရာ အေၾကာင္းလဲ မရိွပါဘူး။ ျမန္မာလိုေရးထားတာေတြကိုး…။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေရးေနတာေတြကိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပုိင္ လူႀကီးမင္းမ်ားက သိပါတယ္။ သိလို႔လဲ Blogger.com ဆိုတာႀကီးကို ပိတ္ပင္ထားတာပါ။ သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သတင္းမီဒီယာ မွန္သမွ်ကိုလည္း ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္နဲ႔ လုိက္ပိတ္ေနတာပါ။ ကဲ…၊ ဒါျဖင့္ တကယ္တမ္း အတင္းေျပာေနသူေတြက ဘယ္သူေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါမလဲ။

ဒါေပမယ့္ `အတင္းေျပာတယ္´ ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ ဒီမုိကေရစီ လုိလားသူ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြကို တိုက္ခိုက္ဖုိ႔ အေကာင္းဆုံး စကားလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ဒီစကားဟာ အရပ္ထဲမွာ အရပ္သား အခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္ေတာင္ သိပ္စိတ္ဆိုးခ်င္စရာကုိး။ ၿပီးေတာ့ အခ်က္အလက္အရ၊ အေၾကာင္းအရာအရ ေသေသခ်ာခ်ာ ဃဃနနလည္း ျပန္လည္ ေခ်ပေနစရာ သိပ္မလိုလွဘဲနဲ႔ စာေရးသူကို ေဒါသထြက္လာေအာင္ ဆြႏိုင္တဲ့ နည္းဆိုေတာ့ ဘာကိုပဲ ေရးေရး၊ `အတင္းေျပာေနျပီ´ လို႔ ပုတ္ခတ္ဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးေလးရက္က ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ ေမာင္ႏွမတခ်ိဳ႔နဲ႔ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စကားေျပာရင္းနဲ႔ ဘာကို သတိထားမိသလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ့ စိတ္ထဲက ဆႏၵေတြကို လွမ္းျမင္ေယာင္ လာမိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေတြရဲ့ အဲဒီဆႏၵေတြကို သူတုိ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ အကုန္အစင္ သူတို႔ ခ်မေရးၾကဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အထက္က က်ေနာ္တင္ျပခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ့ စနက္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီလိုလူေတြနဲ႔ ဖက္ၿပိဳင္ၿပီးေတာ့လည္း ရန္မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လာေျပာရင္လဲ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ျပန္ေျပာမိေတာ့ ကိုယ့္မွာပဲ ေဒါသထြက္ရမယ္။ မေရးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္လို႔ ေတြးၾကဟန္ မ်ားလာတယ္ လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။

မိန္းကေလးဆိုရင္လည္း မိန္းကေလး အေလွ်ာက္ ႏွမသားခ်င္း စာနာစိတ္ေလးေတာင္ မထား ပုတ္ခတ္ တိုက္ခိုက္ ဆဲေရးပစ္ဖုိ႔ ၀န္မေလးၾကတဲ့ အဲဒီလူေတြရဲ့ စနက္ဟာ `လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခြင့္´ ကို စနစ္က်က် သြယ္၀ိုက္ ထိပါးေနသလိုပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ဆက္ေရးစရာရိွတာကေတာ့ ေရးရအုံးမွာပါပဲ။ အခုေရာ…၊ `အတင္းေျပာေနျပန္ၿပီ´ လို႔ လာပုတ္ခတ္ခ်င္သူ ရိွႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့လဲ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းကို ကိုယ္တကယ္ ယုံဖုိ႔ပါပဲခင္ဗ်ာ။



ကလိုေစးထူး

ေျခာက္ႏွစ္ အလြန္…

`ေဒါက္… ေဒါက္… ေဒါက္…´

`ေမေမ... ေမႀကီး… သားျပန္လာၿပီေလ´

တိုးဖြဖြ တံခါးေခါက္သံႏွင့္အတူ ေခၚသံတခုက နားထဲကုိ တိုး၀င္လာ၏။ ခဏေနေတာ့ အသံကတိတ္ဆိတ္ သြားျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေခၚသံက နီးနီးကပ္ကပ္ ေပၚလာသလိုလုိ ခံစားရျပန္သည္။ စိတ္အာ႐ုံ၏ တြန္းအားတုိ႔ျဖင့္ တစုံတခုေျပာဖုိ႔ အားယူလုိက္ေတာ့…

`သား…၊ သားႀကီး၊ သားႀကီးျပန္လာၿပီလား´

***

`ေမေမ၊ ေမေမ´

အဆက္မျပတ္ေခၚသံ တခုကုိ တကယ္တမ္း ၾကားရသည့္ အခ်ိန္က်ေတာ့မွပင္ ေစာေစာက ၾကားေနခဲ့တာက တကယ္မဟုတ္ပါလား ဆိုသည့္ အသိအာ႐ုံက ျပန္၀င္လာေတာ့သည္။

`ေမေမ၊ အိပ္မက္ မက္ေနတာလားဟင္´

သမီးငယ္ျဖစ္သူရဲ့ စုိးရိမ္မကင္းဟန္ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေမးခြန္းကို အသာအယာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလုိက္ေတာ့ အလိုက္သိလွေသာ သမီးက ေသာက္ေရတခြက္ကို သြားခပ္လာ၏။ ေအးျမျမ ေရတခြက္က တကယ့္တကယ္တမ္း ရင္ထဲက ပူေလာင္မႈကို ၿငိမ္းေစေလသလား။ သူ မသိပါ။

`သမီး…၊ ျပန္အိပ္ေတာ့ေလ´

`ဟုတ္´

မ်က္ႏွာမသာမယာျဖင့္ သမီးငယ္ျပန္ထြက္သြားေတာ့ အခန္းထဲမွာ သူတေယာက္ထဲ…။ သမီးထြန္းေပးခဲ့ေသာ ဖေယာင္းတုိင္ မီးေရာင္ မွိန္ေရာင္ မွိန္ဖ်ဖ်က အေမွာင္ကို တတ္အားသေရြ႕ အံတုရင္း သူ႔ကို က႐ုဏာသက္လွစြာ ေဖးကူေနသေယာင္ေယာင္…။

အခန္းတ၀ိုက္ အဓိပၸာယ္မဲ့ လိုက္ၾကည့္ေနမိေသာ အၾကည့္တုိ႔က တေနရာ အေရာက္မွာေတာ့ တန္႔ခနဲ ရပ္သြားသည္။

ဂစ္တာအုိေလး တလက္…။

သခင္မဲ့ေနတာ ႏွစ္အတန္ၾကာေနခဲ့ေသာ ဂစ္တာအုိေလး။ သံစဥ္အပုိင္းအစ မ်ားစြာကို သခင့္အလိုက် က်ဴးရင့္ခဲ့ေသာ ဂစ္တာအုိေလး။ `ေမေမ၊ သားသီခ်င္း နားေထာင္မလား´ ဆိုၿပီး အတင္းကာေရာ လာလာတီးျပတတ္ေသာ သားႀကီး တီးေနၾက ဂစ္တာအိုေလး။

ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဂစ္တာအုိေလးကို အသာအယာ ယူငင္ၿပီး ႀကိဳးတေခ်ာင္းကို တို႔ထိ တီးခတ္လိုက္ေတာ့ `ေဒါင္´ ခနဲ ျမည္သံက တိတ္ဆိတ္မႈကို ေခတၱခဏ ျဖိဳခြင္းပစ္လိုက္သည္။ ထိန္းခ်ဳပ္မရလိုက္ေသာ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႔က ဂစ္တာအိမ္ေလးေပၚ ေပါက္ခနဲ ေပါက္ခနဲ…။

***

`ေမႀကီးက သားကုိ မခ်စ္ပါဘူး´

ဒီစကားကို မၾကာခဏေျပာခဲ့ေသာ သားႀကီးကုိ သူ ဘာမွ ေျဖရွင္းခ်က္ မေပးခဲ့မိပါ။ သားသမီးေတြအနက္ အႀကီးဆုံး ဆုိေတာ့ သူ႔ထက္ အငယ္ေတြကို ပိုဦးစားေပးလို႔မ်ား ဒီလိုထင္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းတဲ့ ဆႏၵနဲ႕ အားမလုိအားမရတာေတြေၾကာင့္ မၾကာခဏ ႐ိုက္ႏွက္ခဲ့မိလို႔မ်ား ဒီလိုထင္တာလား။ ဒါေပမယ့္ သားႀကီး ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ေန႔က သူေပ်ာ္ေသာ အေပ်ာ္ကို ျမင္တဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ `ေမႀကီးက သားကို ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္´ လို႔ ေျပာျပန္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ေက်နပ္ခဲ့ရပါသည္။ မိဘပဲကြယ္၊ သားသမီးကုိ မခ်စ္ဘဲ ဘယ္ေနပ့ါမလဲ။

သမီးငယ္ကို ေမြးေတာ့ သားႀကီးက ၁၄ ႏွစ္သား၊ သူ႔ညီက ၁၁ ႏွစ္။ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ သူတုိ႔အေဖက ေမြးခန္းအျပင္ကေန ေစာင့္လုိ႔…၊ `မိန္းကေလး ေမြးတယ္´ ဆုိေတာ့ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္က ေပ်ာ္လုိ႔…။ အဲဒီတုန္းက သားႀကီးက သူ႔ကို ထူးထူးျခားျခား ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းကို အမွတ္ရေနပါေသးသည္။

`ေမႀကီး…၊ ညီမေလးကို ေမြးတာ ညည္းသံ လုံး၀မၾကားရဘူးေနာ္။ သားတုိ႔ကုိ ေမြးတုန္းကေရာ ေမႀကီး မညည္းဘူးလားဟင္´

သူက ၿပဳံးရင္း `ေမေမ ေမြးတဲ့ သားသမီးေတြေပးတဲ့ နာက်င္မႈအတြက္ ေမေမ တခါမွ မညည္းခဲ့ဘူး´ လို႔ ျပန္ေျဖေတာ့ သားႀကီးတေယာက္ အတန္ၾကာ ငိုင္က်သြားခဲ့ဖူးသည္။

***

`ေမေမ၊ သားသြားေတာ့မယ္´

ဒီစကားတခြန္းဟာ ရွည္ၾကာလြန္းေသာ ခြဲခြာရျခင္းရဲ့ အစလားဆိုတာ အဲဒီတုန္းက သူတကယ္ မသိခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေျခဖမိုးကို နဖူးျဖင့္ ထိခတ္ ရိွခိုးၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားေသာ သားႀကီးကေတာ့ အဲဒီကတည္းက…။

တံခါးေခါက္သံ တုိးဖြဖြလို အသံေတြၾကားေယာင္တုိင္း သားႀကီး ျပန္လာေလၿပီလား လို႔ လြမ္းရသည္။ လူေျခတိတ္တဲ့ ညခ်မ္းေတြက လူငယ္တခ်ိဳ႔ရဲ့ ဂစ္တာသံၾကားေတာ့ သားႀကီးကို လြမ္းရသည္။ လူမစုံေတာ့တဲ့ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေလးကို ၾကည့္ရင္း သားႀကီးကို လြမ္းရသည္။

***

အေတြးေတြ ျပန္႔က်ဲေနလိုက္သည္မွာ ေခါင္းရင္း ျပတင္းကတဆင့္ လင္းေရာင္ျပဴစ ေလာကကို ျမင္မွပင္ ပစၥဳပၸန္ ျပကတိကို သတိရမိေတာ့သည္။

အင္း…၊ ေန႔တေန႔ကို ျဖတ္ေက်ာ္ရေပအုံးမည္။ ဒီလိုေန႔ၿပီးရင္ေရာ…၊ ေနာက္ထပ္ ေန႔မ်ားစြာ၊ မ်ားစြာ၊ မ်ားစြာ၊ … … … …။

ေန႔မ်ားစြာထဲမွ တခုေသာေန႔မွာေတာ့ သားႀကီးတေယာက္ တကယ္ပဲ တံခါးလာေခါက္တန္ေကာင္းပါရဲ့…။

ကလုိေစးထူး

(အိမ္ကို ခြဲခြာခဲ့ရျခင္း ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္ အေနနဲ႔ ဒီစာစုကုိ ေရးတာပါ။ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ေမေမတေယာက္ ဘယ္လုိေနရွာမလဲ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ခံစားေရးဖဲြ႔ရင္း ေမေမ့အတြက္ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္းကိုပါ ျပန္လည္ တင္ျပလုိက္ပါတယ္။)