ေတာ္ရာမွာ ေနရတဲ့အခါ ...(၃)

အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာ ကမၻာအရပ္ရပ္ကေန ေရာက္လာၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကို ျပန္လည္ ေနရာခ်ထားေရးအတြက္ အကူအညီေပးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြကို ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ (LSS လို အဖြဲ႔မ်ိဳး) ဆယ္ဖြဲ႔ရိွပါတယ္။ အဲဒီ အဖြဲ႔ဆယ္ဖြဲ႔ဟာ ၀ါရွင္တန္ၿမိဳ႔မွာ တပတ္တႀကိမ္ အၿမဲ အစည္းအေ၀းထိုင္ၿပီးေတာ့ အေမရိကန္ကို ေရာက္လာၾကမယ့္ ဒုကၡသည္ေတြကို အဆင္ေျပ သင့္ေတာ္ရာ ျပည္နယ္ေတြမွာ ေနရာခ်ေပးဖို႔ တာ၀န္ခြဲေ၀ ယူၾကပါတယ္။

ဒုကၡသည္ အေတာ္မ်ားမ်ား ထင္မွတ္ေလ့ ရိွတာကေတာ့ တတိယႏိုင္ငံဆိုတာဟာ သူတို႔ရဲ့ အတိတ္ေဟာင္းက ဒုကၡ၊ သုကၡေတြ အားလုံးရဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာေနရာ ဒါမွမဟုတ္ အပူအပင္အားလုံး မွန္သမွ် ဘာမွမရိွေတာ့တဲ့ ေနရာလို႔ ထင္ေလ့ ရိွတတ္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္မွာကေတာ့ တတိယႏိုင္ငံဆိုတာဟာ သုည ျဖစ္ေနတဲ့ ဘ၀တခုကို တစ္ကေန ျပန္စႏိုင္ဖို႔အတြက္ ယုံၾကည္မႈ အစပ်ိဳးေပးလိုက္တဲ့ ေနရာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို တျခားေသာ ႏိုင္ငံေတြထက္ ပုိမိုသိသာ ထင္ရွားေပၚလြင္ေစတာကေတာ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံပါပဲ။

ေနာ္ေ၀လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးကို ေရာက္သြားတဲ့ ဒုကၡသည္တေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မရင္းႏွီးဖူးတဲ့ ေနာ္ေ၀ ဘာသာစကားကို သင္ယူျခင္းသည္သာ ပထမဦးဆုံး အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ေပမယ့္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံကို ေရာက္တဲ့ ဒုကၡသည္အတြက္ကေတာ့ မိမိေျခေထာက္ေပၚ မိမိ ျမန္ႏိုင္သထက္ ျမန္ျမန္ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းဟာ အဓိက အေရးအႀကီးဆုံးပါ။

အေမရိကန္ ႏိုင္ငံကုိ ေရာက္လာတဲ့ ဒုကၡသည္ တေယာက္ကို အစိုးရစရိတ္နဲ႔ တကယ္တမ္း တရား၀င္ ေထာက္ပ့ံေပးတာဟာ သုံးလတာမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခၽြင္းခ်က္အားျဖင့္ေတာ့ က်ေနာ္ အထက္က တင္ျပခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔ဆယ္ဖြဲ႔အျပင္ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းေတြရဲ့ ေထာက္ပ့ံေပးျခင္းကုိပါ ရရိွတဲ့ မိသားစု တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အဲဒီ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းေတြရဲ့ အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းကို ခံရေလ့ရိွတာမို႔ တျခားေသာ မိသားစုေတြထက္ အခြင့္အေရး ပိုမို သာလြန္တာ ရိွပါတယ္။ ေနာ္ေ၀ကေတာ့ သုံးႏွစ္ကေန ငါးႏွစ္အထိ ေထာက္ပ့ံေပးထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

***

ဒီေန႔ဟာ က်ေနာ့္ အလုပ္ရဲ့ ေပးေဒးပါ။

ညေနေစာင္းလုေတာ့ အလုပ္ရွင္က က်ေနာ့္ကို ခ်က္လက္မွတ္လာေပးရင္းနဲ႔ သူ မေန႔ညက ၾကည့္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတဲ့ တီဗြီ အစီအစဥ္ တခုကို အခုလို ေျပာျပပါတယ္…

`မေန႔ညက ၾကည့္ရတဲ့ အစီအစဥ္တခုမွာ ငါေတြ႔ခဲ့တာ မင္းတုိ႔ ႏိုင္ငံက ဒုကၡသည္ တေယာက္ရဲ့ အင္တာဗ်ဴးတခုကြ´

`ဟုတ္လား၊ ေျပာျပပါအုံး´

`သူက ထိုင္းနယ္စပ္ ဒုကၡသည္ စခန္းကေန ထြက္လာရတာတဲ့၊ တခ်ိန္လုံးလုံး ဒုကၡသည္ စခန္းမွာပဲ ေနခဲ့ရေတာ့ တို႔ႏိုင္ငံကို လာခြင့္ရလို႔ အျပင္ေလာကကို ထြက္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမင္ျမင္သမွ်အရာ အားလုံးဟာ သူ႔အတြက္ အ့ံၾသစရာ၊ ထူးဆန္းစရာပဲ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ဗန္ေကာက္ ေလဆိပ္ထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ အခါမွာဆိုရင္ သူေတြ႔ရတဲ့ အေဆာက္အဦေတြဟာ သူ႔တသက္မွာ တခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူးတဲ့။ အေမရိကန္ ေရာက္တဲ့အခါမွာလဲ ေတြ႔သမွ်၊ ျမင္သမွ် အရာရာတုိင္းဟာ သူ႔အတြက္ အထူးအဆန္းခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့´

ဟုတ္ပါတယ္။ သုံးစြဲတဲ့ အသုံးအေဆာင္က စလို႔ ေတြ႔သမွ်၊ျမင္သမွ် အရာအားလုံးလိုလိုဟာ အသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြအဖို႔ မိမိေရာက္သြားတဲ့ ေနရာမွာ အေျခက်ဖို႔၊ တနည္းအားျဖင့္ အဲဒီမွာ ရိွႏွင့္ၿပီးသား လူေနမႈစ႐ိုက္နဲ႔ အံ၀င္ေအာင္ ေနထုိင္ရတာဟာ အခက္အခဲေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာေတာ့ ရိွပါတယ္။

ဘယ္ႏိုင္ငံကို ေရာက္တဲ့ ဒုကၡသည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အရင္ဦးဆုံး ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခက္အခဲကေတာ့ ဘာသာစကားပါ။ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ဒုကၡသည္ အမ်ားစုအေနနဲ႔ အေျခခံအလုပ္ေတြမွာသာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အလုပ္ရေလ့ရိွတဲ့ အခ်က္ဟာလည္း ေရာက္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ သုံးစြဲေနတဲ့ ဘာသာစကားကုိ မတတ္ကၽြမ္းျခင္းဟာ အဓိကအခ်က္ တခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္ရွင္က တခါေျပာဖူးတာကေတာ့…

`လူတေယာက္ကြာ၊ အလုပ္သိပ္လုပ္တယ္။ အလုပ္လဲ ပုံမွန္လာဆင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ငါေျပာတာ နားမလည္ရင္ ငါက ဘာကို သြားခုိင္းလို႔ရမလဲ´

ဘာအလုပ္ပဲ လုပ္ရလုပ္ရ၊ လုပ္ႏိုင္တယ္ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဆီက စကားေတာ့ မတတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံး နည္းလမ္းဟာ အဲဒီဘာသာစကားကို တတ္ေအာင္ သင္ျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ့္အလုပ္ထဲမွာဆိုရင္ က်ေနာ္ အလုပ္သြင္းေပးထားတဲ့ ကရင္ အကုိႀကီး ႏွစ္ေယာက္ဟာ အဂၤလိပ္စကားကို လုံး၀မေျပာတတ္တဲ့ အတြက္ နည္းပညာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အလုပ္မွာ မလုပ္ရဘဲ ပုိၿပီးပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္ကိုပဲ လုပ္ရပါတယ္။ အလုပ္၀င္တာ တႏွစ္ေက်ာ္ၾကာသည့္ တုိင္ေအာင္ အလုပ္၀င္ခါစက လုပ္ရတဲ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္မွာပဲ လုပ္ေနရဆဲပါ။ လုပ္ခတိုးေပးဖုိ႔ကိုလဲ အလုပ္ရွင္က အင္တင္တင္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ မတိုးမျဖစ္ တိုးေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ တနာရီကို လုပ္ခ တေဒၚလာ တိုးေပးရမယ့္ ေနရာမွာ ၇၅ ဆင့္ပဲ တိုးေပးတာမ်ိဳး လုပ္ပါတယ္။ ဘာသာစကားမတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ဆုံးရွဳံးရတဲ့ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ အခ်က္ေတြ ရိွပါေသးတယ္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္လာၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ ၁၀ ေယာက္အနက္ ၅ ေယာက္ေလာက္မွာ ေတြ႔ရေလ့ ရိွတာ ေနာက္တခုကေတာ့ ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့ အခ်က္အလက္ အမွားေတြကို သူတို႔က သိႏွင့္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ- အေမရိကန္ေရာက္ရင္ ဘာမွ လုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူး၊ ေဆးေဆးေဆးေဆး ေန႐ုံပဲ။ ဟိုေရာက္တာနဲ႔ အလုပ္မရိွလဲ အစိုးရေကၽြးတာကို ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္စားလုိ႔ရတယ္။ ဆိုတာမ်ိဳးေတြအျပင္ အျခားေသာ အခ်က္အလက္အမွား မ်ားစြာကို သူတို႔က သိေနေလ့ရိွပါတယ္။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။

ဆက္ရန္…

စပ္မိစပ္ရာ… (၂၀)

စပ္မိစပ္ရာကို မေရးျဖစ္ခဲ့တာ အတန္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြမွာ အေတာ္ႀကီးကုိ စိတ္ဆင္းရဲစရာ ေကာင္းတဲ့ သတင္းဆိုးေတြက ဆက္တုိက္ ဆိုသလို ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ေကအင္န္ယူ အဖြဲ႔ရဲ့ အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဖဒိုမန္းရွာ လုပ္ႀကံ ခံရတဲ့ သတင္း၊ အခု ရက္ပုိင္းေတြမွာ ဆက္တုိက္ဆိုသလို ေလာင္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က မီးေဘးသတင္းေတြဟာ အမဂၤလာ သတင္းဆိုးေတြပါ။

ဖဒိုမန္းရွာ လုပ္ႀကံခံရတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သုံးသပ္ခ်က္၊ ထင္ျမင္ခ်က္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ့္ အျမင္မွာကေတာ့ ဒါဟာ အင္မတန္မွ ပုိင္စိုးပုိင္နင္း ဆန္လွသလို ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုေတြရဲ့ ခံတပ္တခုလို တင္စားလို႔ရတဲ့ မဲေဆာက္ၿမိဳ႔ဟာ တကယ့္တကယ္တမ္းမွာ လုံၿခဳံမႈနဲ႔ ပက္သက္ရင္ ပစ္စလက္ခတ္ ႏုိင္လြန္းစြာ ကင္းမဲ့ေနတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ထုိင္းရဲေတြရဲ့ `တရားခံေတြကုိ ေဖာ္ထုတ္ေပးပါမယ္´ ဆိုတဲ့ ကတိစကားကေရာ၊ ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား အားကုိးႏိုင္စရာ ရိွေနပါသလဲ ဆုိတာဟာ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါပဲ။

ဆက္တိုက္ဆိုသလို ေလာင္ေနတဲ့ မီးေဘး သတင္းေတြကို ျမင္ရ၊ ဖတ္ရတာ စိတ္ဆင္းရဲလြန္းလွတာေၾကာင့္ နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးေတာ့ တႏိုင္တအား အေနနဲ႔ ကူညီတာမ်ိဳး လုပ္ဖို႔ စီစဥ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရာေလး တခုက ပိစိေကြးေလးလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အားငယ္ေနတဲ့ မိသားစု တခုခုကို တစုံတရာ အားအင္ေလး ျဖစ္ျဖစ္ ေပးႏိုင္ရင္ပဲ ေျဖသိမ့္စရာ တခုခု ရတန္ေကာင္းပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ … `အခု ျမန္မာျပည္မွာ မည့ံလြန္း၊ မေကာင္းလြန္းတဲ့ ဆန္တအိတ္ကို ဘယ္ေလာက္ ေပးရၿပီလဲ´ လို႔ ေမးၾကည့္မိေတာ့ `ႏွစ္ေသာင္း´ …တဲ့။ က်ေနာ္ လွဴႏိုင္တဲ့ ေငြပမာဏနဲ႔ ဆန္အိတ္တန္ဖိုးကို တြက္ခ်က္ၿပီး ပင့္သက္ တခ်က္ေတာ့ ခ်မိပါတယ္။

ျပည္လုံးကၽြတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ ဥပေဒအရ ဆႏၵခံယူပြဲကို တခုခု ေ၀ဖန္မိသူဟာ ေထာင္ဒဏ္ ၃ ႏွစ္နဲ႔၊ ဒဏ္ေငြ က်ပ္တသိန္းအထိ ျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္ခံရပါမယ္။ ယခင္ကလည္း အမ်ိဳးသား ညီလာခံကို ေ၀ဖန္ရင္ ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ အထိ ခ်မွတ္ႏိုင္တဲ့ အမိန္႔အမွတ္ ၅/၉၆ ဆိုတာ ရိွခဲ့ၿပီးသားပါ။ ေနာက္မ်ားဆိုရင္ေတာ့ ဆႏၵခံယူပြဲမွာ ကန္႔ကြက္မဲ ေပးရင္ ဘယ္ႏွယ့္ျပဳမယ္၊ ဒီ့ႏွယ့္ျပဳမယ္ဆိုတဲ့ ဥပေဒေတြ ထပ္ထြက္လာႏိုင္စရာ အေၾကာင္း ရိွပါတယ္။

မေလးရွား ႏိုင္ငံထဲကို တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္မယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကို တင္ေဆာင္လာတဲ့ ကားကို ထိုင္းရဲေတြက ပစ္ခတ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာကေလးငယ္ တဦး ေသဆုံးၿပီးေတာ့ သုံးဦး ဒဏ္ရာ ရရိွသြားခဲ့ပါတယ္။ လူကယ္ရီ ေစ်းကြက္ရဲ့ ကယ္ရီခ ေပါက္ေစ်းကလဲ ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါတယ္။ ဘတ္ေငြ ၁၄၀၀၀ (ျမန္မာေငြ ၄ သိန္းေက်ာ္) ေပးရတဲ့အျပင္ အသက္ကိုပါ ဖက္နဲ႔ထုပ္လို႔ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာရင္း ကံဆုိးခဲ့ၾကရရွာတာပါ။

က်ေနာ္ အားေပးတဲ့ ခ်ဲလ္ဆီး အသင္းကေတာ့ ကားလင္းဖလား ဖုိင္နယ္မွာ ကံဆိုးလွစြာနဲ႔ပဲ စပါး အသင္းကုိ ရွဳံးနိမ့္သြားပါတယ္။ မိနစ္ ၇၀ ေရာက္မွ ေပးလိုက္ရတဲ့ ပယ္နယ္တီနဲ႔ အခ်ိန္ပုိ ၄ မိနစ္မွာ ေပးလုိက္ရတဲ့ ဂိုးေၾကာင့္ ကံဆိုးသြားရတဲ့ ခ်ဲလ္ဆီးအသင္း လာမယ့္ ခ်န္ပီယံလိဂ္ ရွဳံးထြက္ ဒုတိယအေက်ာ့မွာေတာ့ ကံေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမွာပါပဲ။ ဂိုးသမားက ကုိယ့္ဂိုးကုိယ္ သြင္းမိတဲ့ မစ္ဒယ္ဘေရာ့နဲ႔ ရွက္ဖီးယူႏိုက္တက္တို႔ရဲ့ ပြဲကလည္း ထူးျခားခ်က္ တခုပါပဲ။ မိနစ္ တရာေက်ာ္တုိင္ေအာင္ လက္စြမ္းျပလာတဲ့ ဂိုးသမားက တိုင္ထိၿပီး ျပန္ထြက္လာတဲ့ ေဘာလုံးကို အေလာတႀကီးနဲ႔ လွမ္းပုတ္ခိုက္ခါမွ ဂိုးထဲကုိ ယက္သြင္းမိလ်က္သား ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ့္ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္နာမည္ `ကလိုေစးထူး´ ဆိုတဲ့ အမည္ဟာ က်ေနာ့္ေမြးရပ္ ကရင္ျပည္နယ္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ေျဖာင့္မတ္ ေဖာ္ေရြတဲ့ ကရင္လူမ်ိဳးေတြကို ႏွစ္လိုစိတ္နဲ႔ ေပးခဲ့တဲ့ နာမည္ပါ။ ဒါကုိ `ဗမာ တေယာက္က ကရင္နာမည္ ယူရေကာင္းလား´ ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးနဲ႔ အထင္မလြဲေစခ်င္မိပါဘူး။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ထင္စရာ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိမွာပါ။

အခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ အေမရိကန္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဒီမိုကရက္ပါတီ သမၼတေလာင္း တေယာက္ေယာက္ကသာ အႏိုင္ရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းသူ မ်ားေနပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ အလုပ္တြဲလုပ္ရတဲ့ Troy ဆိုတဲ့ ေဘာ္ဒါႀကီးကုိ `ခင္ဗ်ား ဘယ္ပါတီကို ႀကိဳက္လဲ´ ေမးေတာ့ သူက မဆိုင္းမတြနဲ႔ပဲ `ရီဗတ္ဗလီကင္´ လို႔ ေျဖပါတယ္။ `ဘာေၾကာင့္လဲ´ လို႔ ထပ္မံ လွ်ာရွည္ၾကည့္မိေတာ့ `ဒီမိုကရက္ေတြ ႏိုင္သြားရင္ အခြန္ပိုေဆာင္ရမယ္၊ အၾကမ္းဖက္ေကာင္ေတြ ငါတုိ႔ ႏိုင္ငံထဲေတာင္ ေရာက္လာႏိုင္တယ္´ လုိ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

သတင္းေတြ လိုက္ဖတ္လိုက္၊ စာေရးလိုက္လုပ္ရတာ ေညာင္းတာနဲ႔ သီခ်င္းေခြတေခြ ဖြင့္ၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီ အေခြထဲမွာ စည္သူလြင္နဲ႔ ေဟမာေန၀င္း စုံတြဲဆိုထားတဲ့ `႐ုန္းေတာ္လႊတ္ေတာ္´ သီခ်င္းကုိ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ အထက္ပါ စာတန္းကို ေတြ႔ေတာ့ မ်က္လုံးျပဴးသြားပါတယ္။ :D သီခ်င္းစာသား အမွန္က `ေထာက္ဆကာ ညွာကြယ္… ခင္မင္သူ ေမာင္ရယ္´ ပါ။ အခုေတာ့ `ေထာက္စက ညွာကြယ္… ခင္မင္သူေမာင္ရယ္´ …တဲ့။ လြဲခ်က္က နာပါေပ့။

ဒီတပတ္ စပ္မိစပ္ရာကိုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ နားပါရေစ။ ေနာက္အပတ္ေတြမွာ ျပန္ဆုံၾကပါစို႔။

ကလိုေစးထူး

ေတာ္ရာမွာေနရတဲ့အခါ... (၂)

ဒုကၡသည္ ဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈံး စကားလုံးက ျမန္မာေတြအတြက္ေတာ့ အင္မတန္မွ ေအာက္က်တဲ့ စကားလုံး၊ သိမ္ငယ္တဲ့ စကားလုံးလို႔ အေတာ္မ်ားမ်ားက သတ္မွတ္ေလ့ ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ UNHCR မွာ စစ္ေဘး၊ ႏိုင္ငံေရး ဒုကၡသည္အျဖစ္ ေတာင္းခံ ေလွ်ာက္ထားသူေတြကို ျမန္မာျပည္ လက္ရိွအာဏာပုိင္ေတြက ျပက္ရယ္ျပဳ ေလွာင္ေျပာင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါတင္မက ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြလို႔ အထင္ကရ နာမည္ႀကီးတဲ့ ေကအင္န္ယူ၊ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ အစရိွတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာလဲ ဒုကၡသည္အျဖစ္ UNHCR ထံမွာ ေလွ်ာက္ထားျခင္းကို ယခင္က အေတာ္ေလးကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေနအထားနဲ႔အတူ အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းႏိုင္ငံရဲ့ သေဘာထားရပ္တည္မႈေတြက တေန႔တျခားနဲ႔ ေမြးရပ္ေျမ ျမန္မာျပည္ကို ေနာက္ထပ္ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ား စြန္႔ခြာေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို စြန္႔ခြာ တိမ္းေရွာင္ခဲ့ရတဲ့ စစ္ေဘး၊ ႏိုင္ငံေရး ဒုကၡသည္ေတြအေပၚ တေန႔တမိ်ဳး ဆိုသလို ေျပာင္းလဲေလ့ရိွတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြရဲ့ ေပၚလစီေတြေၾကာင့္လည္း တတိယႏိုင္ငံဆိုတဲ့ အိပ္မက္ဟာ အေျခအေနေတြရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္တခု ျဖစ္လာခဲ့တာဆုိရင္ မွားမယ္ မထင္ပါဘူး။

UNHCR ဟာ စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ တိမ္းေရွာင္လာရတဲ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို နယ္စပ္က ဒုကၡသည္ စခန္းေတြမွာ ေနရာခ်ထားၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ထားေလ့ အျပင္ ေနာက္ထပ္ အလုပ္တခုကေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး အစရိွသျဖင့္ တစုံတခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ့ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္မယ့္ အေရးကေန လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း တိမ္းေရွာင္လာရသူေတြကုိ စိစစ္လက္ခံရတာပါပဲ။

ဒုကၡသည္ အျဖစ္ စိစစ္သတ္မွတ္ၿပီးသူေတြကုိေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြကို လက္ခံေခၚယူေလ့ ရိွတဲ့ အေမရိကန္၊ ကေနဒါ၊ ၾသစေတးလ် တုိ႔အျပင္ ဥေရာပ ႏိုင္ငံ အခ်ိဳ႔ျဖစ္တဲ့ အဂၤလန္၊ ေနာ္ေ၀၊ ဆြီဒင္၊ ဒိန္းမတ္၊ ဖင္လန္ အစရိွတဲ့ ႏိုင္ငံေတြဆီကုိ `တတိယႏိုင္ငံ´ အျဖစ္ သတ္မွတ္လို႔ Resettlements အေနနဲ႔ ေပးပုိ႔ပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ေတာ္ရာမွာ ေနရတဲ့အခါ…။

***

ကမၻာ အရပ္ရပ္မွာ ရိွတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ ကို လက္ခံေခၚယူေလ့ရိွတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအနက္ ဒုကၡသည္ အင္အားအမ်ားဆုံး လက္ခံေခၚယူေလ့ရိွတာကေတာ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံပါပဲ။ ဒုကၡသည္ေတြ အားလုံးအနက္ ၅၀% ကုိ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက လက္ခံေခၚယူေလ့ ရိွတယ္လို႔ မွတ္သား သိရိွရပါတယ္။ က်န္တဲ့ ၅၀%ကိုမွ တျခားေသာ ႏိုင္ငံေတြက ခြဲေ၀ လက္ခံၾကတာပါ။

အေမရိကန္ ႏိုင္ငံဟာ ဒုကၡသည္ေတြကုိ လက္ခံရာမွာ `လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ´ ဆိုတဲ့ အခ်က္အျပင္ လူသိရွင္ၾကား ေဖာ္ျပမထားတဲ့ သူတို႔ရဲ့ တျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ တခုကေတာ့ သူတို႔ ႏိုင္ငံရဲ့ အေျခခံအလုပ္သမား လိုအပ္ခ်က္ေနရာေတြမွာ သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းတာပါပဲ။

တျခားေသာ ႏိုင္ငံေတြထက္စာရင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကုိ ေရာက္လာၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ထူးျခားတဲ့ အခြင့္အေရး တခုကေတာ့ `မိမိေျခေထာက္ေပၚ မိမိ ရပ္တည္ႏိုင္ခြင့္´ အခြင့္အလမ္းက တျခားႏိုင္ငံေတြထက္ စာရင္ ပုိမိုမ်ားျပားတာပါပဲ။ လူတိုင္းလူတိုင္း အလုပ္လုပ္ေနသမွ် သူတို႔ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ မျခား မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မၾက ရပ္တည္ေနႏိုင္တာဟာ ႏွစ္ရွည္လမ်ားစြာ သိမ္ငယ္ခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ အရ ယုံၾကည္မႈ ပုိမ်ားလာေစဖို႔ အခ်က္တခ်က္ပါ။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ရဲ့ ဒီဘက္ကာလပိုင္းေတြမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ဒုကၡသည္ေတြထက္စာရင္ စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ နယ္ေျမစြန္႔ခြာ တိမ္းေရွာင္လာၾကရတဲ့ ကရင္လူမ်ိဳး ဒုကၡသည္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ နယ္စပ္ ဒုကၡသည္ စခန္းေတြက တဆင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ပို ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဆက္ရန္…

ဆင္ေတာ္ေပၚမွာ…

ဒီေန႔…။

စာေရးကေလး ေမာင္သြင္ယုတေယာက္ ခရီးသြားရမည္မို႔ အိပ္ရာမွ ေစာစီးစြာ ႏိုးႏွင့္ေန၏။ ေဆာင္းအကုန္ ျဖစ္လင့္ကစား ေႏြရနံ႔ မပီေသးေတာ့ မနက္ခင္းက ေအးတု႔ံ မေအးတု႔ံဟန္…။

`ကိြဳင့္ ဘိန္း၊ ကိြဳင့္ဘိန္း´

အိမ္ေရွ႔မွ ျဖတ္သြားေသာ မုန္႔သည္ေလးရဲ့ အဲဒီ အသံကို ရန္ကုန္က ေျပာင္းခါစတုန္းကေတာ့ ဘာမွန္းမသိ။ ေနာက္ေတာ့မွာ ဒါက မြန္လို ဘိန္းမု႔န္လို႔ ေခၚမွန္း သိရသည္။ `ကိြဳင့္´ ဆိုတာ မုန္႔၊ ဒီေတာ့ ဘိန္းမုန္႔ကို ကိြဳင့္ဘိန္း။ ေလသံ၀ဲ၀ဲ တလုံးတခဲနဲ႔ မုန္႔သည္ေလးရဲ့ အသံက တမ်ိဳးေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။

`သားႀကီး၊ ေရခ်ိဳးမလို႔လား´

`ဟုတ္ကဲ့၊ ေမေမ´

ၿခံေထာင့္က ေရတြင္းေလးဆီကုိ ေရာက္ေတာ့ ၀ါး႐ုံပင္ငယ္ အုပ္မိုးခံရတဲ့ ေရတြင္းကေလး တ၀ိုက္မွာ ၀ါးရြက္ခၽြန္ခၽြန္ေတြက အေဖြးသား ကဲ်ျပန္႔ေန၏။ ေရတြင္းထဲမွာလဲ ၀ါးရြက္တခ်ိဳ႔…။ ေမာင္းတက္ကို ဆြဲခ်ၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းက စဥ့္အုိးထဲကို ေရငင္ထည့္လိုက္သည္။ ေရတြင္းေလးရဲ့ သဘာ၀ကိုက လူေတြရဲ့ သေဘာမေနာကိုမ်ား အႀကိဳက္ေဆာင္ေနသလား မသိ၊ အခုလို မနက္ေစာေစာဆုိရင္ ေရေတြက ေႏြးေနၿပီး ပူျပင္းတဲ့ ေႏြေန႔လည္မွာေတာ့ ေအးျမေနတတ္သည္။ အခုလဲၾကည့္ေလ…။ ေဆာင္းလက္က်န္ အေအးဒဏ္ကုိ သက္သာေစေရာ့ထင့္…၊ တြင္းေရ က ေႏြးေႏြးေလး။ တဗြမ္းဗြမ္းႏွင့္ အားရပါးရ ေလာင္းခ်ိဳးပစ္လုိက္သည္။

`သားႀကီးေရ၊ သိပ္အၾကာႀကီးေတာ့ ခ်ိဳးမေနနဲ႔ေနာ္ သေဘၤာဆိပ္ဆင္းဖုိ႔ ေနာက္က်ေနအုံးမယ္´

အိမ္ေပၚကေန စိတ္မခ်ဟန္ လွမ္းေအာ္ေျပာသည့္ ေမေမ့ကုိ `ဟုတ္ကဲ့´ ဟု ဗလုံးဗေထြး ေလသံျဖင့္ ျပန္ေအာ္ရေသးသည္။

***

ေမာင္သြင္ယု တေယာက္ ၿမိဳ႔နယ္ အေထြေထြ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဦးစီးဌာနမွာ စာေရးကေလး ၀င္လုပ္ေနသည္မွာ သိပ္ေတာ့ မၾကာလွေသးပါ။ ဆယ္တန္းေအာင္ခါစ၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြ ဆက္တက္ဖို႔ကလဲ ႏွစ္ႏွစ္ ထပ္ေစာင့္ရမည့္ ၾကားကာလမွာ ဒီ႐ုံးမွာ အလုပ္၀င္ျဖစ္ေနျခင္းပင္…။ ေမေမကေတာ့ လုပ္အားေပး ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္ျဖစ္ ၀င္လုပ္ေစခ်င္ေပမယ့္ ေမာင္သြင္ယုကေတာ့ ၀ါသနာ မပါလွတာႏွင့္ပင္ ေက်ာင္းဆရာ မျဖစ္ခဲ့။

သူတို႔ ႐ုံးက လခ်ဳပ္စာရင္းေတြကုိ လကုန္ခ်ိန္တိုင္းမွာ ျပည္နယ္႐ုံးရိွရာ ဘားအံကို သြားပို႔ရေလ့ရိွသည္။ ခါတုိင္းဆိုရင္ေတာ့ စာေရးႀကီး ဦးသန္းတင္က ဒီတာ၀န္ကို ယူေနက်…။ ဒီလေတာ့ ဦးသန္းတင္က က်န္းမာေရး မေကာင္းတာေၾကာင့္ သူ႔ကုိ ေစလႊတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။

***

ေမာင္သြင္ယု သေဘၤာဆိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၈ နာရီ ခြဲလုၿပီ။ ေနေရာင္ ျဖိဳးဖ်၀ါမႈန္မႈန္ေအာက္က ျမစ္ကမ္းစပ္မွာေတာ့ သေဘၤာတစီးက အခန္႔သားျဖင့္ ကမ္းကပ္ထားလ်က္သား။ သေဘၤာနာမည္က တမ်ိဳးေတာ့ ဆန္းသည္။ `ဆင္ေတာ္´ တဲ့။

ေရွာက္သီး၊ သံပုရာသီး အိတ္ေတြက သေဘၤာ၀မ္းထဲမွာ မေန႔ညေနကတည္းက ေရာက္ႏွင့္ေနေလာက္ၿပီ။ ကြမ္းသီးအိတ္ေတြတခ်ိဳ႔ကေတာ့ အလုပ္သမားေတြက အခုအခ်ိန္ထိ ထမ္းေနၾကဆဲ…။ သေဘၤာဆိပ္ကို ဆင္းလာၾကသူ ခရီးသည္တခ်ိဳ႔ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းတခ်ိဳ႔၊ ဆိုက္ကားျဖင့္ တခ်ိဳ႔၊ တခ်ိဳ႔လည္း ျမင္းလွည္းသံ တခၽြင္ခၽြင္ျဖင့္…၊ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလး တေဖ်ာေဖ်ာေမာင္းလို႔ လိုက္ပို႔ေပးသူေတြနဲ႔…။

သေဘၤာေပၚ လွမ္းတက္လိုက္သည္ႏွင့္ ေရွာက္သီး၊ သံပုရာသီး အနံ႔က လိႈင္ခနဲ ဆီးႀကိဳေန၏။ စက္သံေတြ တရစပ္ ဆူညံတတ္ေလ့ရိွေသာ ေအာက္ထပ္မွာ မစီးခ်င္တာႏွင့္ပင္ အေပၚထပ္ကို တက္လာလိုက္သည္။ သေဘၤာအေပၚထပ္ ပဲ့ခန္းက ထမင္းဆိုင္ ပိစိေကြးေလးေရွ႕က ခုံတန္းေလးမွာ ၀င္ထုိင္ရင္း လက္ဖက္ရည္ ေပါ့ဆိမ့္ တခြက္ မွာလိုက္သည္။ ကုိးနာရီခြဲလွ်င္ ထြက္ေတာ့မည့္ ဆင္ေတာ္ သေဘၤာက တပ္လွန္႔သံအလား ဥၾသသံ တခ်က္ ထြက္လာသည္။

`ေဘာ္ )))))))))))))))´

***

မဟုတ္ေတာ့ဘူး ထင္သည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ကိုးနာရီ ခြဲေက်ာ္လို႔ ဆယ္နာရီပင္ ထိုးလုလု ျဖစ္ေနၿပီ။ သေဘၤာက ဘာလို႔ မထြက္ေသးတာပါလိမ့္။ သေဘၤာေပၚက ခရီးသည္တခ်ိဳ႔က ကမ္းေပၚကို လည္တဆန္႔ဆန္႔ျဖင့္ တခုခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသလိုလို…၊ ဘယ္လိုပါလိမ့္…။

အတန္ငယ္ ၾကာေတာ့မွ သေဘၤာမထြက္ျဖစ္ရေသးသည့္ အေျဖကို သိရေတာ့၏။ နယ္ေျမခံတပ္က အရာရိွတေယာက္ လိုက္မွာမို႔လုိ႔ သေဘၤာကို မထြက္ေသးဖုိ႔၊ အႏွီအရာရိွ ေရာက္တဲ့အထိ ေစာင့္ေပးဖုိ႔ ကုန္တင္ကုန္ခ်႐ုံးက အိတ္ခ်ိန္းဖုန္းကို လွမ္းမွာထားသတဲ့…။ ဘာမွ မထူးဆန္းေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒါမ်ိဳးက မၾကာခဏ ႀကဳံရေလ့ရိွေပမယ့္ လူတေယာက္ကို လူေတြအမ်ားႀကီးက ေစာင့္ေနရတာကေတာ့ အဆင္မေျပလွ…။

ဆယ္နာရီ ဆယ့္ငါးမိနစ္ သာသာေလာက္မွပင္ သေဘၤာဆိပ္ကို စစ္ကားတစီး ေပါက္ခ်လာေတာ့၏။ လာပါၿပီ၊ ပုဂၢိဳလ္ကေလး၊ စတိုင္လ္က ခပ္ထြားထြား၊ စစ္ယူနီေဖာင္းအခန္႔သားႏွင့္ သူ႔ေနာက္မွာေတာ့ စစ္ေရာင္ သံေသတၱာတလုံးကို ရဲေဘာ္ကေလး ႏွစ္ေယာက္က တဖက္စီကေန ဆြဲလို႔ လိုက္လာၾကသည္။ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ ဦးစားေပးေလ့ရိွတဲ့ သေဘၤာဦးခန္းကို သူတို႔ေတြ ၀င္သြားၿပီးေတာ့မွပင္ ဆင္ေတာ္သေဘၤာရဲ့ စိတ္ဒုံးဒုံးခ်ဟန္ ဥၾသသံက ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ေပၚလာေတာ့သည္။

***

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ၿမိဳ႔ကေလးကေန ေမာ္လၿမိဳင္အထိကုိ ဒီ ေရလမ္းေၾကာင္း တခုတည္းကိုသာ အားကုိးေနခဲ့ရတာ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အရင္ကဆိုရင္ ျပည္သူပုိင္ သေဘၤာက အခုလိုေတာင္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မေျပးဆြဲေပးႏိုင္ခဲ့ပါ။ တပတ္မွာမွ အဂၤါေန႔ႏွင့္ ေသာၾကာေန႔တို႔ ႏွစ္ရက္တည္းသာ သူတို႔ ၿမိဳ႔ကို သေဘၤာေရာက္ႏိုင္၏။ ၾကားရက္ေတြမွာေတာ့ ပုဂၢလိကပုိင္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြနဲ႔ သြားလာရသည္။ တခါတေလ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္မရိွတဲ့ ရက္ေတြမွာဆိုရင္ ေဒသအေခၚ `ေခြးတူ၀က္တူ´ ဆိုတဲ့ ပဲ့ခ်ိတ္မက၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္မက်သည့္ ေရယာဥ္ငယ္ေလးေတြကို အားကုိးရသည္။

***

ေရသားၾကည္ျပာျပာေတြကို တဖြားဖြားထိုးခြဲရင္း ျမစ္ျပင္ထက္မွာ ေျပးလႊားေနတဲ့ ဆင္ေတာ္က ႏွစ္နာရီခန္႔ ခရီးဆက္ၿပီးခ်ိန္မွာ အတန္ငယ္ ေမာပန္းဟန္ျဖင့္ ဆိပ္ကမ္းတခုကို ကပ္သည္။ ထမင္းဆိုင္ငယ္တခ်ိဳ႔ အစီအရီ ကမ္းစပ္ကေန သစ္သားဆိပ္ခံတံတား တခု ျမစ္ထဲကို ခပ္ေငါေငါ ထြက္လ်က္သားျဖင့္ `သံပုရာ´ ရြာ ဆိပ္ကမ္းက ေမွ်ာ္ေတာ္ေဇာျဖင့္ ေမာေနေရာ့သလားေတာ့ မသိ။

ေစ်းသက္သက္သာသာ၊ အရသာေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ထမင္းထုပ္ေတြ ဒီဆိပ္ကမ္းမွာ ရႏိုင္တာမို႔ သေဘၤာ ကမ္းကပ္သည္ႏွင့္ ခပ္သြက္သြက္ဆင္းၿပီး ထမင္းထုပ္၀ယ္ရသည္။ အမယ္…၊ ကမ္းေပၚကေန က်ည္ေတာက္ ခပ္ရြယ္ရြယ္ ႏွစ္လုံးကို ထမ္းပိုး ဟိုဘက္ဒီဘက္ခ်ိတ္ရင္း လူတေယာက္ ခပ္သြက္သြက္ ဆင္လားပါလား။ ထမ္းပိုးထိပ္မွာ ၀ါးက်ည္ေတာက္ခြက္ေတြက တိုးလို႔တန္းလန္း ပါလာေသးသည္။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ေမာင္သြင္ယုတို႔ ဘယ္အလြတ္ေပးလိမ့္မတုန္း…။

`ထန္းေရလားဗ်´

`ဟုတ္ပဗ်ာ´

`တခြက္ေလာက္ဗ်ာ၊ ဘယ္ေလာက္တုန္း´

`သုံးက်ပ္´

အျမဳပ္ေတြ ခုန္ဆြဆြျဖစ္ေနတဲ့ ထန္းရည္ တခြက္က ကမန္းကတန္း ေသာက္ရလုိ႔လား မသိ၊ အရသာ ပိုရိွေနသလိုလို ခ်ိဳျပင္းရွတတက အမိုက္စား…။

သံပုရာရြာက ျပန္ထြက္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ထိုးစ…။

***

တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေျပးလႊားေနတဲ့ ကမ္းစပ္က အပင္ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ေမာင္သြင္ယု တေယာက္ ေမွးခနဲ ငိုက္ျမည္းစ ျပဳလာခိုက္…။

`ကဲ… ကဲ၊ မွတ္ပုံတင္ေလးေတြ ထုတ္ထားမယ္ေနာ္´

ေအာက္ပိုင္းမွာ ကာကီေရာင္ ေဘာင္းဘီ၀တ္ထားၿပီး အေပၚမွာ အရပ္၀တ္ေတြနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္သုံးေယာက္က အထက္ပါအတုိင္း ေအာ္ရင္း သေဘၤာေပၚမွာ လွည့္လည္ေတာ့သည္။

မွတ္ပုံတင္စစ္လိုက္ျခင္းဟာ ဒီသေဘၤာရဲ့ လုံၿခဳံေရးကို ဘယ္ေလာက္အထိ အကာအကြယ္ေပးႏိုင္လဲ၊ လူဆိုးေတြက မွတ္ပုံတင္ မကိုင္လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူေကာင္းေတြမွာ မွတ္ပုံတင္ မရိွရင္ေရာ ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ ေမာင္သြင္ယု ေတြးေနမိသည္။

ေဟာ…၊ လက္ရန္းနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး တေယာက္…။ ေမာင္သြင္ယုနဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပဲ ရိွေလာက္မည္။ မွတ္ပုံတင္ ေမးေတာ့ အိတ္ထဲ ဟိုႏႈိက္ဒီႏႈိက္ျဖင့္ အၾကံအိုက္ေနတဲ့ ပုံစံ။ ကာကီေရာင္ ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ `လိုက္ခဲ့´ ဆိုတဲ့ သေဘာျဖင့္ လက္ယပ္ၿပီး Escort ခန္းထဲ ေခၚသြားသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ ေနေတာ့ ေကာင္ေလး ျပန္ေရာက္လာသည္။

`ဘယ္ေလာက္ ေပးလိုက္ရလဲ´

စပ္စပ္စပ္စုစု ႏိုင္လွသည့္ အေဒၚႀကီးတေယာက္က ေကာင္ေလးကို လွမ္းေမးသံ ၾကားရေတာ့ ေကာင္ေလးက လက္ငါးေခ်ာင္း ေထာင္ျပသည္။ ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ ေမာင္သြင္ယု မသိ။ ငါးဆယ္လား၊ ငါးရာလား၊ ငါးေထာင္လား။

***

ေခ်ာင္းႏွစ္ခြ ဆိပ္ကမ္းကိုေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ ႏွစ္ခ်က္တီး ေက်ာ္ၿပီ။

ေခ်ာင္းႏွစ္ခြရြာကေတာ့ အသီးအႏွံႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ေစ်းခ်ိဳသည့္၊ လတ္ဆတ္သည့္ ေနရာမွာ နာမည္ႀကီးပင္။ အခုလဲ ၾကည့္ေလ၊ သခြားသီး အလုံးထြားထြားေတြ၊ ခ၀ဲသီး၊ ဗုံလုံသီးသည္ေတြက သေဘၤာေပၚတက္ေရာင္းရင္း ေစ်းေခၚၾကသည္မွာ သေဘၤာတခုလုံး စီစီညံေနေတာ့သည္။ ထန္းသီး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြလဲ လိုက္ေရာင္းေနတာ ေတြ႔ရေသးသည္။

ေခ်ာင္းႏွစ္ခြမွာေတာ့ သေဘၤာရပ္တာ နည္းနည္း ပုိၾကာသည္။ ေခ်ာင္းႏွစ္ခြၿပီးရင္ေတာ့ ဦးေလး…ဆိပ္ကမ္း…။

က်ိဳက္မေရာ ေရာက္ရင္ေတာ့ ေမာင္သြင္ယု ဆင္းရမည္။ ေမာ္လၿမိဳင္အထိ ဆက္စီးသြားရင္ မိုးအေတာ္စုံးစုံးခ်ဳပ္မွ ေရာက္မွာမုိ႔ က်ိဳက္မေရာမွာ ဆင္း…၊ ၿပီးရင္ေတာ့ လိုင္းကားျဖင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ဆက္သြားေပါ့။

ေမာ္လၿမိဳင္ေရာက္ရင္ေတာ့ တည္းေနက် `စည္းစိမ္ရွင္´ တည္းခိုခန္းမွာ အခန္းလြတ္တခုခုေတာ့ ရႏိုင္ေလာက္ေသးပါရဲ့။

***

ကလိုေစးထူး

(က်ေနာ့္ကို ငယ္ငယ္ကဆို ေဖေဖေမေမက အၿမဲ ၾကည္စယ္ေလ့ရိွတာ တခုရိွတယ္။ အေျမွာက္ၾကိဳက္တဲ့။ အခုလဲ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနၿပီထင္ပါရဲ့။ က်ေနာ့္ကုိ အားေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ရဲ့ အေျမွာက္ေကာင္းမႈနဲ႔ က်ေနာ္ အခုရက္ပုိင္းေတြမွာ သ႐ုပ္ေဖာ္ စာေလးေတြကုိ ပုိအေရးစိတ္သလို ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီစာေလးေတြ ေရးေနရတာကလဲ စိတ္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းေစသလို ျဖစ္ေနလုိ႔ ဖတ္သူေတြအေနနဲ႔ ႐ိုးအီသလိုျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ၾကပါလို႔…။)

ေတာ္ရာမွာ ေနရတဲ့အခါ... (၁)

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔ကပါ။

Lutheran Social Services(LSS) လို႔ ေခၚတဲ့ အဖြဲ႔တခုက ဖိတ္တာနဲ႔ ဆီမီနာ တခုကုိ သြားတက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ LSS အဖြဲ႔ဟာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံကို ေရာက္လာတဲ့ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဒုကၡသည္ေတြကို ကူညီေထာက္ပ့ံေပးေနတဲ့ အဖြဲ႔ တခုျဖစ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ အခု လက္ရိွေနေနတဲ့ ျပည္နယ္ အပါအ၀င္ တျခားေသာ ျပည္နယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာပါ ႐ုံးစိုက္ၿပီးေတာ့ ဒုကၡသည္မ်ား ျပန္လည္ ေနရာခ်ထားေရးကို ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ဖိတ္ထားတဲ့ အဲဒီ ဆီမီနာကို ျပဳလုပ္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တစတစနဲ႔ ျမန္မာေတြ မ်ားစျပဳလာၿပီ ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္နယ္မွာ Burmese Community တခု ထူေထာင္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ အစပ်ိဳးခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။ LSS မွာ တာ၀န္ရိွသူတခ်ိဳ႔၊ ထမ္ဟင္းနဲ႔ မယ္လ ဒုကၡသည္စခန္းေတြကေန သိပ္မၾကာေသးခင္ကမွ ေရာက္ရိွလာၾကတဲ့ ကရင္လူမ်ိဳး တခ်ိဳ႔အနက္ ၾသဇာေညာင္းဟန္ ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႔နဲ႔ အတူ LSS ကေန ေရြးခ်ယ္ ဖိတ္ၾကားထားသူ တခ်ိဳ႔ အဲဒီ ဆီမီနာကို တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။

မနက္ ကုိးနာရီကေန ညေန ေလးနာရီခြဲအထိ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဆီမီနာကို တက္ေရာက္အၿပီးမွာ ေတြးစရာ၊ ေရးစရာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရးသင့္၊ မေရးသင့္ေတာ့ အေတာ္ေလး ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အေသအခ်ာ စဥ္းစားၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒါဟာ တစုံတရာ အက်ိဳးရိွတဲ့ လုပ္ရပ္တခု ျဖစ္ေလာက္မွာပါလို႔ သုံးသပ္မိလို႔ က်ေနာ္ ဒီပုိ႔စ္ကို ေရးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

***

ဒုကၡသည္

ကမၻာႀကီး တခုလုံးမွာ လူေတြဟာ အတၱ၊ မာန္မာန၊ အမုန္းေတြ၊ အညိဳးေတြ၊ ၀ါဒစြဲေတြ ေၾကာင့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း ဖိႏွိပ္တိုက္ခိုက္ရာကေန စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္လာရပါတယ္။ တိုင္းျပည္ တျပည္နဲ႔တျပည္ တိုက္ခိုက္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ၾကသလို တိုင္းျပည္ တခုတည္းမွာကုိပဲ မတူညီသူေတြျခင္း တဖက္နဲ႔တဖက္ ပဋိပကၡေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ၾကရာက မၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာရပါတယ္။ အဲဒီ မၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြရဲ့ အစပ်ိဳးမႈကေန တဆင့္ပဲ `ဒုကၡသည္´ ဆိုတဲ့ စကားရပ္ ေပၚလာရပါတယ္။

ဒီဘက္ေနာက္ပုိင္း ခုႏွစ္ ေလးငါးခုေလာက္မွာ ဆုိရင္ ျမန္မာျပည္ကေန ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာရသူေတြဟာ ပမာဏ ပုိမ်ားလာပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ေနရပ္ကို စြန္႔ခြာရသူ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး ယုံၾကည္ခ်က္အရ ဖိႏွိပ္ကြပ္ညွပ္ ခံရလုိ႔ တိမ္းေရွာင္လာရသူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ လက္ရိွျဖစ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းေပၚမွာ တည္မီွၿပီးေတာ့ ပမာဏေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာပါတယ္။

လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ့ ဒဏ္က ေ၀းရာကို တိမ္းေရွာင္ၾကရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြအနက္ လက္ရိွ ျမန္မာအာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ အလ်ဥ္းသင့္ေနတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ ႏိုင္ငံ တ႐ုတ္ထက္စာရင္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ နဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံေတြဆီကို ပုိမို ထြက္ခြာၾကတာ မ်ားပါတယ္။

ျပည္တြင္း ပဋိပကၡေတြ ပုိျဖစ္လာေလေလ၊ အတိဒုကၡေရာက္ရသူေတြ ပုိမ်ားလာေလေလရဲ့ ျပယုဂ္ တခုအေနနဲ႔ကေတာ့ ျမန္မာနဲ႔ ထုိင္းနယ္စပ္ တေလွ်ာက္မွာ ဒုကၡသည္ စခန္းေတြ တသီတတန္းႀကီး ေပၚထြန္းလာေတာ့တာပါပဲ။

***

တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္လုပ္ေနနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ အလ်ဥ္း မသင့္လို႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့ စစ္ဆင္တုိက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ ေနရပ္ကို စြန္႔ခြာလာသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မူရင္းေနရပ္ကေန တိမ္းေရွာင္လာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ မိမိရဲ့ ဘ၀ရပ္တည္ေနထုိင္မႈ ေရွ႔ေရးအတြက္၊ မိမိရဲ့ အသက္အႏၱရာယ္ လုံၿခံဳေရးအတြက္ အကူအညီ အေစာင့္အေရွာက္ ရဖုိ႔အတြက္ အားကုိးအားထားစရာ အဖြဲ႔အစည္းကေတာ့ `ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ား ဆုိင္ရာ မဟာမင္းႀကီး႐ုံး (UNHCR)´ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆက္ရန္…

ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္ဆုိရင္… (၃)

တေန႔က ျဖစ္ပါတယ္။

`ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္ဆိုရင္´ ပို႔စ္ေတြကို ဖတ္မိတဲ့ စကၤာပူက မခ်ိဳက က်ေနာ့္ဆီကုိ အီးေမးလ္ပုိၿပီး သူရဲ့ စကၤာပူေရာက္ အေတြ႔အႀကဳံေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ေရးသား ေ၀မွ် ေပးပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ပုိ႔စ္ေတြကို တင္ျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးက က်ေနာ္က စတင္ ရခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ပို႔စ္ေတြမွာ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက မိမိေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံအလိုက္ ႏိုင္ငံျခားကုိ သြားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုဘယ္ပုံ ျပင္ဆင္သင့္တယ္၊ ဘာေတြ ေတြ႔ႀကဳံရႏိုင္တယ္ဆုိတာကို အားတက္သေရာ ေဆြးေႏြးေပးၾကလုိ႔ အေတာ္ေလးကို ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆိုင္ဆုိင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီပုိ႔စ္ေတြရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႔ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတာ တခုကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြလို ျပည္ပကို ေရာက္ေနသူေတြရဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႔အႀကဳံ၊ အလုပ္ရွာေဖြရတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံ၊ အခက္အခဲ အစရိွတာေတြကိုပါ မိမိ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံအလုိက္ ကိုယ့္အေတြ႔အႀကဳံကို ကုိယ္ တင္ျပေဆြးေႏြးရင္ ပုိလို႔ ျပည့္စုံမလား ဆိုတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ပထမဆုံး ပို႔စ္မွာတုန္းကလိုပဲ ေမးခြန္းေလးေတြနဲ႔ အတူ အေတြ႔အႀကဳံေတြ ဖလွယ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြကုိလဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြန္မန္႔အျဖစ္ ဆက္လက္ တင္ျပပါမယ္။

က်ေနာ္ ေျဖၾကားေပးေစခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကေတာ့…

(၁) အခု ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ လက္ရိွ ဘာအလုပ္လုပ္ကိုင္ေနရပါသလဲ။ အဲဒီ အလုပ္ရဖုိ႔ကို ဘယ္လိုႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္၊ အခက္အခဲေတြ ဘာေတြ ရိွခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးေစခ်င္ပါတယ္။

(၂) အခု လက္ရိွအလုပ္ကေရာ သင့္ရဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ကို အတုိင္းအတာ တခုအထိ အေထာက္အကူ ျပဳ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ပါသလား။ ဥပမာ- လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ လက္ရိွ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္က တထပ္တည္း က်ပါရ့ဲလား။

(၃) အခု လက္ရိွေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳး အလုပ္သမားေတြ ႀကဳံရေလ့ ရိွတဲ့ အခက္အခဲေတြကုိ ေဆြးေႏြးေစခ်င္ပါတယ္။

(၄) ဘာသာစကား မတူညီမႈေၾကာင့္ ဆုံးရွဳံးရေလ့ရိွတဲ့ အလုပ္အကုိင္ေကာင္းေတြ အေၾကာင္းကုိ ေတြ႔ႀကဳံမိသမွ် ေရးသားေပးေစခ်င္ပါတယ္။

(၅) ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ျပည္ပထြက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္လုိသူေတြ အတြက္ အေကာင္းဆုံးေသာ အႀကံဉာဏ္ကို မိမိေတြ႔ႀကဳံဖူးတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ေရးသား အႀကံျပဳေစခ်င္ပါတယ္။

အထက္ပါ ေမးခြန္းေတြကို မည္သူမဆို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ပဲ ျဖစ္ေစ၊ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ပဲ ျဖစ္ေစ ေျဖၾကားေပးၿပီး မိမိရဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြကို ေ၀မွ်ေပးေစလိုပါတယ္။ ကြန္မန္႔မွာ ေရးရတာ အခက္အခဲ ရိွလို႔ က်ေနာ့္ဆီကို အီးေမးလ္နဲ႔ ေပးပိ႔ုလိုသူေတြကေတာ့ klosayhtoo@gmail.com ကုိ ေပးပုိ႔ႏိုင္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ဆီကုိ ေပးပိ႔ုလိုက္တဲ့ မခ်ိဳရဲ့ စကၤာပူေရာက္ အေတြ႔အႀကဳံေတြကို ေအာက္မွာ ထပ္ဆင့္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။

ကလိုေစးထူး

Dear Ko-Say-Htoo,

Thank you for allowing me to share my knowledge. I had read your post “Going to foreign land” and also read the letter from “Ma Mar La”. She contributes very useful info about Japan and America. I just want to add some for Singapore.

I am working in Singapore for 13 years and hope that my contribution will be useful for our own country people.

I do not have Burmese font. Please allow me to write in English.

This is only general information for coming to Singapore.

(1) Apply Visa

You may apply Visa at Singapore Embassy in Myanmar. Usually, you can get one month multi-entry visa.

(2) Immigration check point at Singapore air port

Upon arriving at Singapore airport, immigration officer will give you reasonable length of stay, depends on visa validity, return air ticket, etc.. Usually 2 weeks or one month. This is called social visit pass (SVP).

(3) Stay in SG during social visit pass

During social visit pass (SVP), you may try to get job via news paper, job ad web or agents. In SG, the law is very hush for over-stayer. That’s why must be very careful of SVP validity. Before expire of SVP, need to apply extension on line at immigration web. Depends on your data, you will get final extension one month or sometimes you may not get any extension. Once your SVP is expired you must leave the country.

(4) Hunting Job

Basically 2 types of work pass.

· work permit for general worker (education is not necessary)

· S pass, Q pass and P pass for professional (Engineer, Accountant, Nurse..etc )

Work Permit;

I am not sure about ‘work permit’. Generally they go-through by agent before they enter to SG. I will gather more info and write to u.

S pass, Q pass and P pass for professional ;

For hunting job, your certificate is not 100% majority. Employer just wants to know what you can do practically in your professional field. Language skill also important.

Hunting job is all depends on your own ability and luck.

In SG, a lots of Burmese working as professional including ladies, mostly in Engineering field. Also a lots of people going back without getting job. Therefore very hard to shown in % of success.

(5) Apply work pass

If you secure the job during SVP, your company will apply work pass for you. Work pass types are varies depends on salary range. Processing time is about 3weeks. If your SVP is expired during processing, u may get extension.

(6) Approval of work pass

Approval of work pass depends on ;

• Education (Diploma or Degree)
• Related working experience
• Salary
• Job Nature (must be relevant to education and work experience)

Copy of Education Certificates and work experience testimonials must be submitted. Also, approval of work pass depends on company performance.

If work pass is approved, you are granted to work in your company for 2 years and extendable. Those people with salary S$ 2500 and above can bring family with children under 21yrs old. You may apply “Permanent Resident” after work pass is issued. Approval is case by case basic and own merit.

(7) Rejection of work pass

If work pass application is rejected, your company may submit appeal. If rejected again, you may look for another job and your SVP will not be extended and you have to leave SG. Alternatively, you may try to get student pass from private school.

This is only general info for Burmese passport holder and may not be applicable for all circumstances.

If my contribution is not complete or mislead, I welcome the correction.

Thank you.

Ma Cho

စပါး ရိတ္ခ်ိန္…

မိုးမွ မလင္းေသး…၊ အိမ္ေခါင္းရင္း ပ်ဥ္းမပင္ေပၚမွာ တက်ီက်ီတက်ာက်ာျဖင့္ ဆူညံေနေအာင္ အသံစာလွသည့္ စာငွက္ကေလးေတြရဲ့ အသံေၾကာင့္ သူ အိပ္ရာက ႏိုးလာေတာ့သည္။ ဒီစာငွက္ကေလးေတြက မိုးတြင္းခ်ိန္ဆို ဘယ္ဆီေရာက္ေနတယ္ မသိ၊ အခုလို စပါးသိမ္းခ်ိန္ ေဆာင္းေရာက္လာရင္ေတာ့ ညေနေစာင္းရင္လည္း ညေနေစာင္းမုိ႔ တစီစီ…၊ အခုလည္း မိုးလင္းစပင္ မရိွေသး… သူတို႔ အသံေတြက ဆူညံေနေလၿပီ။

အိမ္ေရွ႔ ျပတင္းမွတဆင့္ အျပင္ကို လွမ္းေငးၾကည့္ေတာ့ ဘႀကီး ဦးကုလားတေယာက္ ျမဴမႈံေ၀ေ၀၀ါး ၾကားမွာ ႏြားႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ အလုပ္ရွဳပ္ေန၏။ ခဏေနရင္ လွည္းတပ္ေတာ့မည္ ထင္သည္။ အင္း…၊ တကယ္ေတာ့ တအိမ္သားလုံးက ေစာစီးစြာ ႏိုးႏွင့္ေနၿပီး သူ တေယာက္ထဲ အိပ္ရာထဲမွာ က်န္ခဲ့သည္ပဲ။

ေနာက္ေဖး ေရကျပင္ဆီသြားၿပီး သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ကာ ဆားအိုးထဲမွ ဆားသြားႏိႈက္ရသည္။

`နဂ်ယ္ေကာင္ေလး၊ လိုက္မွာလား၊ အိမ္ေစာင့္မွာလား´

ဘႀကီး ဦးကုလားအသံ ၾသၾသက အိမ္ေရွ႔တလင္းဆီမွ လြင့္ပ်ံ႕လာတာမို႔ ကမန္းကတန္းျဖင့္ ျပန္ေအာ္လုိက္ရေသးသည္။

`လိုက္မယ္ ဘႀကီး၊ ခဏေလးးးးးးး´

***

ဒီလိုအခ်ိန္၊ ဒီလိုရာသီဆို သူတို႔နယ္ဘက္ လယ္ေတာေတြက ၾကည့္လိုက္တုိင္း ေရႊ၀ါေရာင္ စပါးပင္ေတြက စပါးႏွံ ညႊတ္ထြားထြားျဖင့္ လွခ်င္တုိင္းလွေနသည့္ အခ်ိန္…။ ေလတိုက္လိုက္တုိင္း ယိမ္းႏြဲ႔ေနတတ္တဲ့ စပါးပင္ေတြက အလွမာန္မ၀င့္၊ မာန္မတင့္ပါ။ ရိတ္ပါေတာ့၊ သိမ္းပါေတာ့ဟု ေခၚငင္ေနသည့္အလား လည္တိုင္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ျဖင့္ စပါးလိႈင္းလုံးေတြမွာ ၾကည့္လို႔ပင္ ေကာင္းေသးေတာ့…။

ဒါေပမယ့္ ဘႀကီး ဦးကုလားရဲ့ လယ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ စပါးပင္ေတြက ရိတ္သိမ္းဖုိ႔ အလို႔ငွာ တျမန္မေန႔ကပင္ သူတို႔ တူ၀ရီးေတြ ၀ါးလုံးရွည္မ်ားျဖင့္ တြန္းလွဲထားေသာေၾကာင့္ ေစာင္းငဲ့ေနေလၿပီ။ ဒီလို တြန္းလဲွထားမွပင္ စပါးေတြက ရိတ္ရလြယ္သည္ဟု ဘႀကီးက ေျပာ၏။ သူကေတာ့ ဘာမွမသိ၊ ၿမိဳ႔သားတပိုင္း ေတာသားတ၀က္ျဖင့္ ဘႀကီး သင္ေပးသလိုသာ လိုက္လုပ္ရသည္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား။ သူ႔ပုံစံကို ၾကည့္ၿပီး ဘႀကီးကေတာ့ တဟားဟားျဖင့္ သေဘာက်မဆုံး…။ ဒါေပမယ့္ သူ ေပ်ာ္ပါသည္။

ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ သူတို႔ စပါးသြားရိတ္ၾကေတာ့မည္။ အခုေလာက္ဆို လယ္ထဲမွာ စပါး လာကူရိတ္ေပးၾကမည့္ ဘႀကီးမိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႔ရြာသားေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီလား မသိ။ ေဒၚႀကီးသန္းကေတာ့ မိုးမလင္းခင္ကတည္းက အိပ္ရာထလုိ႔ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးႏွင့္ၿပီ။

`ဟုိေကာင္၊ လွည္းကုိ ေသခ်ာေမာင္း´

ဘႀကီးက သူ႔သား ေက်ာ္စြာကို မွာၿပီး ေရွ႔ကတလွည္းကို ေမာင္းႏွင့္သည္။ သူတို႔ ေမာင္ႏွမေတြက ေနာက္လွည္း တစီး…၊ တဟိတ္ဟိတ္ျဖင့္ ေအာ္ေငါက္ရင္း လွည္းေမာင္းေနသည့္ ေက်ာ္စြာ့အသံက လွည္းသံ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းႏွင့္ အတူ နံနက္ခင္း ျမဴေတြကို တိုးေ၀ွ႔လို႔ လယ္ကြင္းေတြဆီကိုေပါ့…။

***

လယ္ကြက္ေတြထဲ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ရြာသား တေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္က စပါးေတာင္ ရိတ္ႏွင့္ေနၿပီ။

`ဦးကုလားေရ…၊ ဖိုးလူဗူးတို႔ ဖိုးေမာင္တို႔လည္း လိုက္လာလိမ့္မယ္တဲ့ဗ်´

`ေအး…ေအး´ ဟု ျပန္ေအာ္ေျပာရင္း ဘႀကီးတေယာက္ လွည္းတံပိုးမွ ႏြားမ်ားကို ခၽြတ္၊ လွည္းဦးကို လွည္းေထာက္နဲ႔ ေထာက္လို႔ ႏြားေတြကို ခ်ည္တုိင္မွာ ခပ္ျမန္ျမန္ ခ်ည္ပါသည္။

`ဘႀကီး…၊ သားလဲ ရိတ္ကူရမွာလား´

သူမ်ားတကာေတြ အလုပ္ကုိယ္စီျဖင့္ ဇယ္ဆက္ေနသေလာက္ တခါမွ လယ္မလုပ္၊ စပါးမရိတ္ဘူးေသာ သူ႔မွာေတာ့ ေၾကာင္အမ္းအမ္း ႏိုင္လွတာမို႔ ဘႀကီးကုိ လွမ္းေမးလိုက္ေတာ့ ဘႀကီးက…

`ရိတ္ေတာ့ မရိတ္နဲ႔၊ မင္းလက္ပါ ပါသြားအုံးမယ္။ မင္းေဒၚႀကီး စည္းၿပီးသား ေကာက္လိႈင္းေတြကို လွည္းေပၚ ထမ္းကူေခ်´

`ဟုတ္ကဲ့´

ေဒၚႀကီးက ေရွ႔က ရိတ္သြားသူေတြ ပုံခ်ထားခဲ့ေသာ စပါးပင္ အပုံေလးေတြကို စုရင္း အေနေတာ္ ေကာက္လိႈင္းစည္းေတြ တစည္းၿပီး တစည္း စည္းသည္။ ေန အတန္ငယ္ ျမင့္လာေတာ့ လယ္ကြက္ထဲမွာ ေကာက္လိႈင္းစည္းေတြ ဟိုနားတစည္း ဒီနားတစည္း ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ လွည္းေပၚမွာ တင္လာေသာ အရွည္ တလံေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ ဟိုဘက္ထိပ္၊ ဒီဘက္ထိပ္ေတြမွာ မတုံးလြန္းမခၽြန္လြန္းတဲ့ ၀ါးဆစ္ပုိင္းေတြကုိ သြားယူလို႔ ေဒၚႀကီးစည္းထားသမွ် ေကာက္လိႈင္းေတြကုိ ၀ါးတံ ဟိုဘက္ထပ္ တထုံး၊ ဒီဘက္ထိပ္ တထုံး သီရင္း လွည္းေပၚ ထမ္းကူရသည္။

ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္မတုိင္ခင္မွာ ေကာက္လိႈင္းလွည္းတစီးစာရေတာ့ ဘႀကီးက လယ္ကြက္ထဲက တက္လာလို႔ အိမ္ကို တေခါက္ေမာင္းပို႔ရသည္။

`ဖုိးေကာက္နဲ႔ နဂ်ယ္ေကာင္၊ ေကာက္လိႈင္းေပၚ တက္ထုိင္လိုက္ခဲ့ေပး´

လွည္းစီးရသည့္ အရသာထဲတြင္ ေကာက္လိႈင္းစည္းတင္ထားေသာ လွည္းကို စီးရတာ အရသာ အရိွဆုံးဟု သူထင္သည္။ ေကာက္လိႈင္းေတြ ျပည့္ေမာက္ေနေအာင္ တင္ထားေသာ လွည္းေဆာင့္လိုက္တုိင္း အိခနဲ ျဖစ္လိုက္၊ ေကာက္လိႈင္းစည္းေတြ ယိမ္းသြားတုိင္း ေအာက္ကို ျပဳတ္မက်သြားေအာင္ ထိန္းကိုင္ရင္း ယီးေလးခိုသလို စီးၿပီး လိုက္ရေသာ အရသာကုိ သူ အႀကိဳက္ဆုံး။

***

ေန႔လည္စာကေတာ့ ဘႀကီးတုိ႔ ၿခံထြက္ ခရမ္းသီး ေရလုံျပဳတ္ဟင္း၊ ေကာက္ေကာက္ညႊန္႔ေၾကာ္၊ ငပိေထာင္း၊ ဇရစ္ ဟင္းခ်ိဳ၊ စိန္ခို(သီဟိုဠ္) ရြက္ႏု တို႔စရာ…။ ဆာဆာႏွင့္ စားလိုက္ၾကတာ ခ်က္လာသမွ် ထမင္းဟင္း တက္တက္ေျပာင္…။ ၿပီးရင္ေတာ့ ပူျပင္းတဲ့ ေဆာင္းေနမင္းဒဏ္ကုိ လယ္ကြက္ေဘးက ဘန္႔ေဘြးပင္ႀကီးေအာက္မွာ ခဏနားရင္း အကာအကြယ္ယူရ၏။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ တေမွးတေမာ…။

စပါးလာရိတ္ကူၾကသူေတြအနက္ ရြာထဲက ကာလသားႀကီး တခ်ိဳ႔ကေတာ့ သူမ်ားေတြ နားခ်ိန္မွာ မနားၾကပါ။ ေပါက္ျပားတလက္၊ ငါးေခ်ာင္းခြ စူးကုိ ကိုင္လုိ႔ လယ္ကန္သင္း႐ိုးတေလွ်ာက္ လမ္းသလားၿပီး ေႁမြရွာထြက္ၾကသည္။ တခါတခါလည္း မနက္ေစာေစာ ၈ နာရီခန္႔ေလာက္ဆုိရင္ တြင္းျပင္ထြက္လာတတ္ေသာ ေႁမြေပြးတခ်ိဳ႔က ေနစာထြက္လႈံတတ္သည္။ ညေနေစာင္းရင္ေတာ့ ပူလြန္းတဲ့ ရာသီေၾကာင့္ ဖုတ္ထြက္လူးေလ့ ရိွသည္။ ဒီလို ေန႔လည္ေစာင္းေတြကေတာ့ တြင္းထဲမွာသာ ေခြေနတတ္တာ မ်ားေသာ ေႁမြေပြးေတြကုိ ဟင္းစားအတြက္လဲျဖစ္၊ စပါးရိတ္သူေတြကို ကိုက္မယ့္ရန္ကလည္း အကာအကြယ္ျပဳၿပီးသားျဖစ္ေအာင္ ေႁမြရွာထြက္ၾကျခင္းပင္…။

ေႁမြဆိုတ့ဲ သတၱ၀ါကက ေျခမရိွလက္မရိွႏွင့္ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် တြင္းတူးတတ္သည့္ အေကာင္မဟုတ္…။ ဒီေတာ့ ႂကြက္တြင္းေတြကုိသာ ၀င္ေအာင္းတတ္၏။ ေႁမြတြင္းနဲ႔ ႂကြက္တြင္းက ခြဲရတာ သိသာသည္ဟု ဆိုသည္။ ႂကြင္း၀မွာ ေျမသားေတြ ဖြာလန္ေနရင္ ႂကြက္တြင္း၊ တြင္းႏႈတ္ခမ္းက အထဲကို လုံးလုံးေလး ခုံးေနရင္ ေႁမြတြင္းဟူ၏။ ေႁမြေအာင္းေနတာ ေသခ်ာေလာက္တဲ့ တြင္းပတ္လည္ တေပခဲြ၊ ႏွစ္ေပသာသာေလာက္ကို ေပါက္တူး၊ သံတူရြင္းေတြနဲ႔ တူးဆြ…၊ ေခြေနတဲ့ ေႁမြကို အစအန ျမင္တာနဲ႔ ငါးေခ်ာင္းခြ စူးႏွင့္ လွမ္းေထာက္ ဖမ္းရ၏။ အႏၱရာယ္ေတာ့ အမ်ားသား…။

လင္းေႁမြလို အေကာင္မ်ိဳးက်ေတာ့ အေရခြံဆုတ္ေပမယ့္ သူတုိ႔ နယ္ဘက္မွာကေတာ့ ေႁမြေပြးသားမွန္လွ်င္ အေရခြံဆုတ္ၿပီးမွ စားသူကုိ `လူမိုက္´ ဟု သတ္မွတ္သတဲ့။ ေႁမြေပြး အေရခြံက အေရခြံေတြထဲမွာ အရသာ အရိွဆုံးဆိုပဲ…။ ၾကက္သြန္ျဖဴနီ၊ အေမႊးအႀကိဳင္ င႐ုတ္သီး ခပ္စပ္စပ္ခ်က္ထားေသာ ေႁမြသားကုိ သူ စားဖူးေသာ ပထမအႀကိမ္မွာပင္ အရသာေတြ႔သြားခဲ့ဖူးသည္။ ကာလသားေတြ ေျမွာက္ေပးေကာင္းလို႔ ေႁမြေပြးသည္းေျခကို ဂလုခနဲမ်ိဳၿပီး အရက္တက်ိဳက္ျဖင့္လည္း ေမွ်ာခ်ဖူးလိုက္ေသးသည္။

***

ေန႔လည္ ႏွစ္ခ်က္တီးခန္႔ေရာက္ေတာ့ နားေနေမွးအိပ္သူေတြလည္း ျပန္ထ၊ ေႁမြရွာထြက္သူေတြလဲ ျပန္ေရာက္လို႔ စပါးရိတ္ လုပ္ငန္း ျပန္စရျပန္သည္။ ေႁမြရွာသူေတြ အလုပ္ျဖစ္လိုက္ၾက၏။ ဓာတ္ခဲအႀကီးလုံးပတ္ အရြယ္သာသာ ေႁမြေပြး ႏွစ္ေကာင္ ရခဲ့ၾကသည္။

ေန႔လည္ခ်ိန္ကေတာ့ ပူျပင္းလြန္းသည့္ ေနဒဏ္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းလွသည္။ ဒီၾကားထဲ ေကာက္လိႈင္းေတြက ေပးတဲ့ ယားက်ိက်ိအရသာက ေခၽြးေစးနဲ႔ ေရာေထြးရင္း အေနရခက္လွသည္။ ေနသားက်ေနေသာ ရြာသားေတြကေတာ့ ဒါေတြက ႐ုိးေနေခ်ၿပီ။ သူ႔မွာသာ ေကာက္လိႈင္းစည္းေလး ဟိုဘက္ ႏွစ္ထုံး၊ ဒီဘက္ ႏွစ္ထုံးကို ဒယီးဒယုိင္ထမ္းရင္း၊ ေက်ာကို တျဗင္းျဗင္းကုတ္လိုက္၊ အပင္ေအာက္မွာ ခဏခဏ သြားထုိင္လိုက္ႏွင့္…။

ညေနေစာင္းလို႔ ေန၀င္လုမွပင္ လယ္ကြက္ထဲက စပါးပင္ေတြ ကုန္စင္ေအာင္ ရိတ္သိမ္းလို႔ ၿပီးေတာ့သည္။ တံစဥ္ကုိယ္စီျဖင့္ ရြာသားေတြနဲ႔ ဘႀကီးဦးကုလားတုိ႔ လယ္ထဲက တက္လာခ်ိန္မွာ သူတို႔ ထမ္းတင္ထားလို႔ ေကာက္လိႈင္းထုံးေတြ ျပည့္သိပ္ေနေသာ လွည္းေတြကလဲ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေလၿပီ။

ေကာက္လိႈင္းထုံး တအိအိျဖင့္ လွည္းေပၚမွာ စီးလုိ႔ အိမ္ျပန္ရအုံးမည္။ အိမ္ကိုေရာက္ရင္ ေကာက္လိႈင္းထုံးေတြကုိ လွည္းေပၚမွ ခ်ရအုံးမည္။ စပါးနယ္ဖို႔အတြက္ တလင္းထဲမွာ ေကာက္လိႈင္းေတြကို ျဖန္႔ရအုံးမည္။ မိုးခ်ဳပ္လွ်င္ လေရာင္ကို အမွီျပဳလို႔ စပါးနယ္ရအုံးမည္။

သူနဲ႔ ေက်ာ္စြာကေတာ့ အိမ္ကို ေရာက္လို႔ ေကာက္လိႈင္းထုံးေတြ ခ်ၿပီးတာနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲကို ေရအျမန္ဆင္းခ်ိဳးၿပီး ရြာထဲကို ေျခဆန္႔ရပါမည္။ ေန႔လည္က ရထားတဲ့ ေႁမြႏွစ္ေကာင္ကို ခ်က္ၾကမယ့္ ကာလသားေတြဆီကုိေပါ့…။ မိုးသိပ္မခ်ဳပ္ခင္ေတာ့ စပါးနယ္ဖုိ႔ ျပန္လာရပါအုံးမည္။ ေၾသာ္… ဟိုလူေတြ တိုက္လႊတ္လိုက္တဲ့ အရက္နံ႔ မထြက္ေအာင္ အိမ္ကို ျပန္မေရာက္ခင္ မာလကာရြက္ေတြ၀ါးၿပီး ကြမ္းယာပါ ၿမဳ႔ံလာမွ…။ ေတာ္ၾကာ ဘႀကီး ဦးကုလားသိလို႔ နားရင္းအုပ္ေနမွျဖင့္…။

ကလိုေစးထူး

(က်ေနာ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔က အာသီးေရာင္ၿပီး ထမင္းလဲစားမရ၊ ေရလဲ ေသာက္မရျဖစ္ေနတာနဲ႔ အလုပ္ေတာင္ မသြားႏိုင္ဘဲ ေဆးခန္းသြားျပလိုက္ရပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲ ျမန္ဆန္လြန္းလွတဲ့ ရာသီဥတုေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ့။ ေနျပန္ေကာင္းျပန္ေတာ့လဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ စာမေရးျဖစ္လိုက္ျပန္ပါဘူး။ အသစ္တင္ေလမလားလို႔ လာလာဖတ္ၾကတဲ့ ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြကို အားနာလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ေတာ့ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ ႀကိဳးစား တင္ဆက္ၾကည့္ထားပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း ဘေလာ့ဂ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး ဆက္လက္ေရးဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ အားလုံးေပ်ာ္ရႊင္ အဆင္ေျပၾကပါေစ။)

ျပည္ေထာင္စုေန႔မွာ…

`ဒို႔ျပည္ေထာင္စု အလံေတာ္သည္ ~~~ တလူလူ လႊင့္လို႔ ခ်ီလာၿပီ ~~~ ျပည္သူအေပါင္းတုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္သည္ ~~~ အေလးျပဳ အေလးျပဳၾကပါမည္´

က်ေနာ္တို႔ အသက္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခ်ိန္အခါ နီးၿပီလားဆိုရင္ အဲဒီ သီခ်င္းေလးကို ေရဒီယုိကေန မၾကာခဏဆိုသလို လႊင့္ေလ့ရိွပါတယ္။

ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ေရာက္ဖုိ႔ နီးကပ္လာၿပီဆိုရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမမွာ တႏွစ္တာ နားေနခဲ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စု အလံေတာ္ကို ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ျပည္နယ္နဲ႔ တိုင္းအလိုက္ သယ္ေဆာင္ၿပီးေတာ့ ျပည္ေထာင္စု အလံေရာက္ရိွ ညအိပ္ရပ္နားရာ ၿမိဳ႔ေတြမွာ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျပပြဲေတြ က်င္းပေလ့ရိွပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာင္ က်ိဳကၠဆံကြင္းမွာ ဆိုရင္လဲ တိုင္းနဲ႔ျပည္နယ္ အလိုက္၊ ၀န္ႀကီးဌာနအလိုက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျပခန္းေတြကို ျပသေလ့ ရိွခဲ့ပါတယ္။

***

၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၂) ရက္ေန႔ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ (၆၁) ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပည္ေထာင္စုေန႔ မေရာက္မီမွာ ျပည္ေထာင္စုေနနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္း၊ ေဆာင္းပါးေတြကို ေလ့လာဖုိ႔အတြက္ လက္ရိွ ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြက ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေတြကို ဖတ္ရွဳျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတာကေတာ့ `ျပည္ေထာင္စုေန႔ အႀကိဳ´ လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ ကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါး၊ သတင္း အစ ရိွတာေတြရဲ့ ေအာက္မွာ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ လက္ထက္မွာက်မွ က်ေနာ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီး အလြန္႔အလြန္ တုိးတက္ေနပါတယ္ ဆိုတာကိုပဲ ႀကံဖန္ေဖာ္ျပထားတာပါပဲ။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔ စိတ္ဓာတ္ကို ဘယ္လိုထိန္းသိမ္း ေဖာ္ေဆာင္သင့္တယ္ဆုိတာကို အသားေပး မေဖာ္ျပဘဲနဲ႔ ႂကြားလုံးေတြကိုသာ `ျပည္ေထာင္စုေန႔ အႀကိဳ´ လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္တပ္ၿပီး ေဖာ္ျပေနတာဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

အဲဒါေတြ အျပင္ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာ တခုကေတာ့ လိႈင္ေအာင္နဲ႔ ငါးမင္းေဆြ အမည္ခံ တို႔ ေရးသားၾကတဲ့ `ျပည္ေထာင္စုေန႔ အႀကဳိ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး´ လို႔ အမည္ခံ ေဆာင္းပါးေတြမွာ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ေပၚေပါက္လာရျခင္းအေၾကာင္း တခုတေလမွ ေဖာ္ျပထားျခင္း မရိွတဲ့အျပင္ `ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း´ ဆိုတဲ့ အမည္နာမကိုေတာင္ တမင္ေရွာင္ဖယ္ ေရးေလေရာ့သလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ တလုံးတပါဒမွ ထည့္သြင္းေရးသားျခင္း မရိွတာကို သတိထားမိပါတယ္။

***

လြန္ခဲ့တဲ့ ၆၁ ႏွစ္ ေက်ာ္ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဗမာျပည္မနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသေတြကို ႏိုင္ငံေရး အရဆက္သြယ္ျခင္း၊ ေပါင္းစည္းျခင္း မရိွႏိုင္ေအာင္ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရဟာ အစြမ္းကုန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ နယ္စပ္ေဒသ လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား အၾကား ေသြးကြဲေစဖို႔ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ ေျခထိုးခဲ့ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ပဲ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားလွတဲ့ ရွမ္းျပည္ေစာ္ဘြားေတြဟာ နယ္စပ္ေဒသေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ဗမာျပည္မ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ရွမ္းျပည္တေနရာမွာ ေတြ႔ဆုံၿပီး ႏွီးေႏွာဖလွယ္ဖုိ႔ စီမံခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ပထမပင္လုံ ညီလာခံႀကီး ေပါက္ဖြားလာခဲ့ပါတယ္။ ပထမ ပင္လုံ ညီလာခံကို တက္ေရာက္ဖုိ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွဴးျပဳတဲ့ ဗမာေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဖိတ္ၾကားျခင္းကို ရွမ္းျပည္က မ်က္ႏွာျဖဴ အရာရိွေတြက တားဆီးပိတ္ပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါေသးတယ္။

ပထမ ပင္လုံညီလာခံကေန အစျပဳၿပီးေတာ့ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္နဲ႔ သေဘာတရားမ်ားဟာ စတင္ အျမစ္တြယ္ခဲ့ပါတယ္။ နယ္စပ္ေဒသ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ညီညြတ္စြာ ေပါင္းစည္းမိခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီကမွ တဆင့္ ဒုတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ ပင္လုံညီလာခံ က်င္းပဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ေဖာ္ေဖာ္၀ါရလ ၆ ရက္ေန႔မွ ၁၂ ရက္ေန႔ အထိ က်င္းပတဲ့ ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံမွာ ေတာ့ နယ္စပ္ေဒသ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အနာဂတ္ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႔စည္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္သို႔ တက္ေရာက္ဖုိ႔ တညီတညႊတ္တည္း သေဘာတူခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွဴးျပဳတဲ့ ဗမာေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသ ကုိယ္စားလွယ္မ်ားဟာ သမိုင္း၀င္ `ပင္လုံစာခ်ဳပ္´ ကို ခ်ဳပ္ဆို ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့ ေန႔ကို `ျပည္ေထာင္စုေန႔´ ရယ္လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ပင္လုံစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့ `ျပည္ေထာင္စုေန႔´ ရဲ့ သ႐ုပ္ဟာ ျပည္ေထာင္စု စည္းလုံးညီညႊတ္ေရး (ပင္လုံ စိတ္ဓတ္)ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တကြ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံဘ၀ကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ တဦးေပၚ တဦး အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္ေလးစားမႈေတြနဲ႔ ညိွႏိႈင္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာတဲ့ နည္းလမ္းကို က်င့္သုံးၿပီး ျပည္ေထာင္စုသား အားလုံး တစည္းတလုံးတည္း ျဖစ္ေစေရးကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ေရာက္တုိင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြနဲ႔ တကြ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လတၱံ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေနနဲ႔လည္း ပင္လုံစိတ္ဓာတ္ကို လက္ဆင့္ကမ္း ကုိင္စြဲထားဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။

***

ဒီကေန႔ေခတ္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ေတြမွာ ျပည္ေထာင္စု အလံ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ လွည့္လွည္ၿပီး အေလးျပဳခံတဲ့ အစီအစဥ္ မရိွေတာ့ဘူး။ ကိစၥမရိွပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ျပပြဲခန္းမေတြ အရင္လို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ဒါလဲ ျပႆနာ မရိွေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ဆုိတာ ဘာလဲ၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ဘာေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာလဲ၊ အဲဒီေန႔မွာ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ေတြက ဘယ္လိုသေဘာတူညီခ်က္ေတြကို ဘယ္လိုခဲခဲယဥ္းယဥ္း ႀကိဳးစားရယူခဲ့ရတယ္ ဆုိတာကုိ ေပၚလြင္ေစဖုိ႔ေတာ့ ႏိႈးဆြ အသိေပးဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွလဲ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို သတ္မွတ္ထားရျခင္းရဲ့ အဓိပၸာယ္ဟာ ပုိမုိေပၚလြင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔တေန႔ သတ္မွတ္ထားလို႔ ဒါေတြကို လုပ္ရမယ္လို႔ မဆိုလိုခ်င္ေပမယ့္ ဒီေန႔၊ ဒီရက္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ တိုင္းျပည္ရဲ့ အေလးထားစရာ ေန႔တေန႔အျဖစ္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳေစခ်င္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေမ့ႏိုင္ေကာင္းတဲ့ အဲဒီ သမိုင္းျဖစ္ရပ္ေတြကုိ ေလးစားစြာမႈအတူ တုိင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးညီညြတ္ျခင္း သ႐ုပ္ကုိ ဆက္လက္ ေဖာ္ေဆာင္သြားျခင္းသည္သာလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို အမွန္တကယ္ ေလးစားရာ၊ ဂုဏ္ျပဳရာ က်ပါလိ့မ္မယ္။

အခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဘယ္ေန႔ကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြအတြက္ ႀကံဖန္ႂကြားလုံး ထုတ္စရာေန႔ကို ေရာက္ေနတဲ့ အလားပါပဲ။ ဒါဟာ သမုိင္း၀င္ေန႔ေတြကို ေစာ္ကားရာလဲ က်သလို သမိုင္း၀င္ ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုလဲ မထီေလးစား လုပ္ရာက်ပါတယ္။

***

၁၉၉၇ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ ၅၀ ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခါသမယမွာတုန္းက ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ တခုကို တင္ျပပါရေစ…

`ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပုိင္ ႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ အခုဆိုရင္ ရာစုႏွစ္၀က္ခန္႔ ျဖစ္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္လည္း စစ္မွန္တဲ့ တိုင္းရင္းသား ညီညႊတ္မႈကုိ က်မတို႔ မစြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့ေသးတာေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီဟာကို ျပည္ေထာင္စု အစစ္လို႔ ေခၚရမွာ အင္မတန္မွ ခက္ခဲေနပါတယ္။ က်မတို႔ စစ္မွန္တဲ့ ေသြးစည္းညီညႊတ္မႈ ရရိွဖုိ႔ဆုိတာ ဘာလိုလဲ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ား အားလုံးဟာ မိမိတို႔ရဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ စိုးရိမ္ခ်က္ေတြ၊ နာက်ည္းခ်က္ေတြ၊ မေက်နပ္မႈေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း အႏၱရာယ္မရိွဘဲနဲ႔ တင္ျပေပးႏိုင္တဲ့ စနစ္တခု ရိွဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဒီစနစ္ တခု ရိွမွသာလွ်င္ က်မတို႔ ၾကားထဲမွာ ရိွေနတဲ့ နားလည္မႈ လြဲမွားေနတာေတြ၊ မေက်နပ္တာေတြကို ကြယ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္´

***

တကယ္ေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ ပကတိ အေျခအေနကို ေကာင္းစြာ နားလည္ၿပီးေတာ့ တကယ့္ ျပည္ေထာင္စု အစစ္လို႔ ေခၚဆို သတ္မွတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္လာေအာင္၊ စစ္မွန္တဲ့ ေသြးစည္း ညီညႊတ္မႈ ရလာေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ျခင္းသည္သာလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို တကယ္ တန္ဖုိးထားရာ က်တယ္လို႔ ျမင္မိေၾကာင္း တင္ျပရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္အပ္ပါတယ္။

ကလိုေစးထူး

(ဓာတ္ပုံကို ေခတ္ၿပိဳင္၀က္ဘ္ဆိုက္မွ ရယူပါသည္။)

ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္…

မေန႔က ျဖစ္ပါတယ္။

ၾကည့္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မၾကည့္ျဖစ္ေသးတဲ့၊ ႐ုံတင္ေနတာ ရက္အတန္ၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့၊ ျမန္မာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ အသံေတြထြက္ေနတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ Rambo 4 ကားကို သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ရမ္ဘိုကားကို သြားၾကည့္ရင္းနဲ႔လည္း ဒီႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေရႊျပည္ႀကီးက ႐ုံေတြ မတူျခားနားတာေတြ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီႏိုင္ငံ ႐ုပ္ရွင္႐ုံရဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေတြကိုပါ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ေလ့လာခြင့္လဲ ရခဲ့ပါတယ္။

ရမ္ဘိုဇာတ္ကားကို က်ေနာ္ၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီ ဇာတ္ကားရဲ့ ဇာတ္အိမ္တည္ေဆာက္ပုံက က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ေနလုိ႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီ ဇာတ္ကားအေၾကာင္း မေျပာခင္မွာ သူတို႔ဆီက ႐ုပ္ရွင္႐ုံအေၾကာင္းကို တင္ဆက္ပါရေစ။

အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ္ သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕ေလးက ႐ုပ္ရွင္႐ုံပါ။

ဒီႏိုင္ငံမွာ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား အသစ္ေတြကို ႐ုံတင္ ျပသရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ (က်ေနာ္က ျမန္မာႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္႐ုံမွာပဲ ႐ုပ္ရွင္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတာဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ႐ုံေတြနဲ႔ပဲ ခ်ိန္ထိုး ႏႈိင္းယွဥ္ တင္ျပပါရေစ) က ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြနဲ႔ ကြာျခားတာကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံတ႐ုံမွာ ႐ုပ္ရွင္ တကားတည္းကိုသာ ႐ုံတင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဥပမာ- က်ေနာ္တုိ႔ ေရႊျပည္ႀကီးမွာကေတာ့ သမၼတ႐ုံမွာ ဇာတ္ကားတကား၊ ေရွ႕ေဆာင္႐ုံမွာ တျခား ဇာတ္ကားတကား၊ အဲဒီလို ႐ုံတင္ေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြမွာကေတာ့ လတ္တေလာ ႐ုံတင္ေနဆဲ ဇာတ္ကားအေတာ္မ်ားမ်ားကို တ႐ုံတည္းမွာပဲ ႐ုံတင္ထားပါတယ္။ ျပသတဲ့ အခ်ိန္ေတြက သူ႔ဇာတ္ကားနဲ႔သူ အခ်ိန္ခြဲထားတဲ့ အျပင္ ႀကီးမားက်ယ္၀န္းလွတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီးထဲမွာ သူ႔အခန္းနဲ႔သူ ဇာတ္ကားေတြကုိ ခြဲျခားျပသပါတယ္။ တကားခ်င္းစီ ျပသတဲ့ ခန္းမေတြကေတာ့ ျမန္မာျပည္က ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီးေတြထက္စာရင္ က်ဥ္းပါတယ္။ ခန္းမ တခုကုိ လူ ၁၅၀ ေလာက္သာ ဆန္႔ပါတယ္။ တျခားၿမိဳ႔ႀကီးေတြက ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြမွာေတာ့ ဒီထက္ ပိုႀကီးတဲ့ ခန္းမေတြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြ ရိွေကာင္း ရိွႏိုင္မွာပါ။

က်ေနာ္ ေရာက္သြားေတာ့ အဲဒီ ႐ုပ္ရွင္႐ုံမွာ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေပါင္း ၁၆ ကားကို တၿပိဳင္နက္ ႐ုံတင္ထားပါတယ္။ အဲဒီဇာတ္ကားေတြ အနက္ကမွ မိမိႏွစ္သက္ရာ ဇာတ္ကား ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပသမလဲဆုိတာကို ေရြးခ်ယ္ၾကည့္ရွဳႏိုင္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံကို က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ညေန ေလးနာရီ ခြဲလုပါၿပီ။ ရမ္ဘိုဇာတ္ကား ဘယ္အခ်ိန္ေတြ ျပမလဲလို႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ညေန ၄း၅၅ မွာ တပြဲရိွတာေၾကာင့္ အခန္႔သင့္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ရမ္ဘို ဇာတ္ကားကို ခန္းမအမွတ္ (၆) မွာ ျပသပါမယ္…တဲ့။ ႐ုံ၀င္ခကေတာ့ တေယာက္ကို ၆ ေဒၚလာခြဲပါ။ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ ခံုနံပါတ္မပါတဲ့ လက္မွတ္ကုိ က်ေနာ္ အေၾကာင္သားနဲ႔ ဖင္တျပန္ ေခါင္းတျပန္ ၾကည့္ေနခဲ့မိပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံ ခန္းမထဲေရာက္မွ သိရပါတယ္။ ခုံေနရာေတြကို နံပါတ္ေတြနဲ႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး။ လူ ၁၅၀ေလာက္ဆန္႔တဲ့ မက်ဥ္းမက်ယ္ ခန္းမငယ္ေလးမွာ ေရာက္တာေစာရင္ ေစာသလုိ မိမိႏွစ္သက္တဲ့ ေနရာမွာ ၀င္ထုိင္႐ုံပါပဲ။

ေဘးတဖက္တခ်က္စီမွာ သူ႔အခန္းနဲ႔သူ ဇာတ္ကားေတြ ႐ုံတင္ျပသေနတဲ့ အဲဒီ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီးကို ၀င္၀င္ခ်င္း ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ အဲဒီ ခန္းမ အက်ယ္ႀကီးထဲမွာ စားေသာက္ဆုိင္ငယ္ေလးေတြ၊ နားေနစရာ ဆိုဖာခုံေတြအျပင္ ခန္းမရဲ့ အလယ္ေခါင္မွာ လူတေယာက္ စႏၵယားထုိင္တီးေနပါတယ္။ သာယာၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့ မတိုးမက်ယ္သံစဥ္ေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ လာေရာက္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြကို တမ်ိဳးတဖုံ အပန္းေျပေစပါတယ္။ စႏၵယားတီးခတ္သူကို ႏွစ္နာရီျခားတခါေလာက္ လဲလွယ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ေလယာဥ္ေမာင္၊ ေလယာဥ္မယ္မ်ားလုိ ၀တ္စုံေတြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္႐ုံ၀န္ထမ္းေတြကလည္း မိမိသြားၾကည့္ခ်င္တဲ့ ဇာတ္ကားရိွရာ ခန္းမကို ရွာမေတြ႔သူေတြကို အကူအညီေပးၾကပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ျပသဖုိ႔ အခ်ိန္မက်ေသးခင္ ေစာင့္ေနရခိုက္မွာ ေဆာ့ကစားခ်င္တဲ့ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္လဲ ကစားကြင္းအခန္း စီစဥ္ေပးထားတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ရမ္ဘုိကား ပရိသတ္ မနည္းလွပါဘူး။ ခုံေစ့ေအာင္ ႐ုံမျပည့္ေပမယ့္ လူ ၁၅၀ ခန္႔ဆန္႔တဲ့ ခန္းမကုိ ၁၂၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ လာေရာက္ ၾကည့္ရွဳတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႔ဆုိတာက ေတာၿမိဳ႔သာသာ ၿမိဳ႔ေလးပါ။ ၿမိဳ႔ႀကီးက ႐ုံေတြမွာ ဒီထက္ လူ ပုိမ်ားေကာင္း မ်ားႏိုင္ပါတယ္။

ဒီႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္႐ုံမွာ ႐ုပ္ရွင္ျပသခါနီး ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းလႊင့္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္လာၾကည့္သူေတြကို မတ္တပ္အရပ္ခုိင္းတာ မရိွပါဘူး။ ထူးျခားတာ တခုအေနနဲ႔ ဇာတ္ကားျပသခါနီးမွာ ဆဲလ္ဖုန္းေတြ ပိတ္ထားဖုိ႔ စည္းကမ္းကို ဟာသေႏွာတဲ့ ဇာတ္လမ္းတို ပုံစံနဲ႔ တင္ဆက္ပါတယ္။ ေရႊျပည္ႀကီးက ႐ုပ္ရွင္႐ုံထဲမွာလို ေနၾကာေစ့သံ၊ ကြာေစ့သံ တညံညံ မၾကားရေပမယ့္ ေထာပတ္ေပါက္ေပါက္ဆုပ္နဲ႔ေတာ့ တလိႈင္လိႈင္ပါပဲ။ ေရႊျပည္ႀကီးမွာေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ၿပီးသြားရင္ ေနၾကာေစ့ခြံ၊ ကြာေစ့ခြံေတြ ျပန္႔က်ဲေနေပမယ့္ ဒီမွာကေတာ့ စားမကုန္တဲ့ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေတြ ေဖြးေနပါတယ္။ ပ်င္းစရာ သိပ္ေကာင္းတာ ေနာက္တခုကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္မျပသမီမွာ ေၾကာ္ျငာေပါင္းမ်ားစြာကုိ ျပသေနတာပါပဲ။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေၾကာ္ျငာကေတာ့ မလြတ္ကင္းတာ ဒီကေန႔ ေခတ္ပါပဲ။

ခ်ီတက္ေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ျပည္သူကို ကန္ေက်ာက္ေနတဲ့ နအဖ စစ္သား၊ ငိုေႂကြးေနတဲ့ ကေလးငယ္၊ ေျပးလႊားေနၾကရတဲ့ ျပည္သူတခ်ိဳ႔၊ မီးေလာင္ေနတဲ့ ရြာတခ်ိဳ႔ အစရိွတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ပုံရိပ္တခ်ိဳ႔နဲ႔ ဇာတ္ကားကုိ အစျပဳပါတယ္။

ဇာတ္ကား ျပသခ်ိန္ တနာရီေက်ာ္ခန္႔ ၾကာပါတယ္။

႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားရဲ့ သေဘာသဘာ၀ အတုိင္းပဲ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ လူၾကမ္းျဖစ္သူ နအဖ ဗိုလ္မွဴးကို ဇာတ္လိုက္ ရမ္ဘိုက သုတ္သင္လိုက္တဲ့ အခန္းပါ။

ဒီဇာတ္ကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပြဲဆူေနၾကတာ တခိ်ဳ႔နဲ႔ ဟိုတစဒီတစ အသံထြက္ေနတာ တခ်ိဳ႔ ၾကားရပါတယ္။ က်ေနာ္ ဒီကားကုိ ၾကည့္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ျမင္မိတဲ့ အျမင္ကေတာ့ ဒီဇာတ္ကားရဲ့ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ မင္းသား စတားလုံးဟာ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္က လူမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သူက ႐ုပ္ရွင္မင္းသား တေယာက္အေနနဲ႔ပဲ ဇာတ္လမ္းကို ဖန္တီးပါတယ္။ သူဖန္တီးတဲ့ ဇာတ္အိမ္မွာ လက္ေတြ႔ အျပင္ေလာကနဲ႔ ကြာျခားတာေတြ ရိွသလို တူညီတာေတြလဲ ရိွပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ နအဖ စစ္တပ္ေတြ စစ္ဆင္ေရး၀င္တဲ့ ေဒသေတြအထိ ေရာက္ေအာင္ စစ္ကားေတြ မေရာက္ပါဘူး။ စစ္ကားေတြ အလြန္႔အလြန္ဆုံး ေရာက္တာက ေရွ႕တန္း စစ္ဆင္ေရး တပ္မဌာနခ်ဳပ္ေတြ စခန္းထုိင္ေလ့ရိွတဲ့၊ ရိကၡာပုံေလ့ရိွတဲ့ စခန္းကုန္းေလာက္ အထိသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လယ္ကြက္ထဲကို နင္းမိုင္းေတြ ပစ္ခ်ၿပီးေတာ့ ရြာသားေတြကို ျဖတ္ခိုင္းၿပီး ေနာက္ကေန ေသနတ္နဲ႔ ပစ္တဲ့ အခန္းဟာလဲ တကယ္ေတာ့ ယုတၱိတန္ေနတာ အမွန္ပါပဲ။

တကယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ (က်ေနာ္ ေပၚတာလိုက္ခဲ့ဖူးတုန္းက ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရသေလာက္) နအဖ စစ္သားေတြဟာ သူတုိ႔ သြားေရာက္ တိုက္ခိုက္ရတဲ့ စစ္ဆင္ေရး နယ္ေျမအတြင္းမွာ ရိွတဲ့ (သူတို႔အေခၚ) ရြာပုန္းေတြကို ေတြ႔တဲ့ အခါမွာ ရႏိုင္သေလာက္ အခ်ိန္နည္းႏိုင္သမွ် နည္းစြာနဲ႔ အဲဒီရြာေတြကို ဖ်က္ဆီးပါတယ္။ `အစိတ္သားေတာင္ မခ်န္နဲ႔´ လို႔ မွာလုိက္တဲ့ သူတို႔ရဲ့ အထက္အရာရိွ အမိန္႔နဲ႔အညီ မဲမဲျမင္ရာ အကုန္ပစ္ပါတယ္။ တကယ့္ လက္ေတြ႔ အေျခအေနမွာ နအဖ စစ္တပ္ေတြ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရြာထဲမွာ လူတေယာက္မွ မရွိၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကံဆုိးမိုးေမွာင္က်လို႔ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ တခ်ိဳ႔လူေတြဟာလဲ `သူပုန္သတင္းေပးေတြ´ ဆုိၿပီး ျမင္တာနဲ႔တင္ အပစ္ခံရတာမ်ားပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြကို အကခိုင္းၿပီးေတာ့ မူးယစ္ေနတဲ့ စစ္သားေတြက ဆြဲလားရမ္းလား လုပ္တဲ့ အခန္းကလဲ ယုတၱိတန္ပါတယ္။ တကယ့္တကယ္ ေရွ႕တန္းမွာ နအဖ စစ္တပ္ အရာရိွေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကုိ အဲဒီေလာက္အထိ ေအာင္ပြဲခံဖို႔ အခြင့္အေရး မေပးပါဘူး။ အလြန္ဆုံး သူတို႔ လုပ္ႏိုင္တာတခုကေတာ့ ဖ်က္ဆီးခံရလို႔ လူသူကင္းမဲ့ေနတဲ့ အဲဒီ ရြာထဲက အိမ္တခ်ိဳ႔က ရတတ္သမွ် အဖိုးတန္ ပစၥည္းတခ်ိဳ႔ကို ရသမွ် အခ်ိန္အတြင္းမွာ ရွာေဖြယူငင္၊ ေတြ႔သမွ် ၾကက္၊၀က္၊ ႏြား အစရိွတဲ့ အေကာင္ပေလာင္ေတြကို ရိကၡာအလို႔ငွာ ဖမ္းယူစားေသာက္၊ ၿပီးရင္ အဲဒီရြာက မခြာမီမွာ တရြာလုံးက အိမ္ေတြ၊ စပါးတင္းပုပ္ေတြကို တခု မက်န္ မီးရွဳိ႔ ဖ်က္ဆီး…၊ အစရိွတာေတြကိုသာ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြက က်ေနာ့္ မ်က္ျမင္ျဖစ္တဲ့ နအဖ စစ္တပ္ရဲ့ လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္တာေတြပါ။ ရမ္ဘိုကားကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ဆုိေတာ့ ဇာတ္နာေအာင္သေဘာ ေကာင္မေလးေတြကို ဆြဲလားရမ္းလား လုပ္တဲ့ အခန္းကို ဇာတ္႐ုပ္နဲ႔အညီ ထည့္ခ်င္ဟန္ တူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းပဲ ရမ္ဘိုကားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေ၀ဖန္မႈတခ်ိဳ႔ ရိွတာေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ရမ္ဘို ဇာတ္ကားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမင္ၾကတဲ့ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေတြးမိတာ တခုကေတာ့ အဲဒီဇာတ္ကားကုိ မွွီတည္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲ ဆုိတာကို ကမၻာအႏွံ႕က လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပိုသိလာတယ္။ ဇာတ္ကားရဲ့ အစပိုင္းမွာ ျပသတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ပုံရိပ္ေတြကေန က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံက မတရားမႈေတြကို လူေတြ ပိုသိလာလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ လက္ရိွ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႔ သူတို႔လက္ေအာက္ခံ ဗိုလ္မင္းမ်ားကေတာ့ အဲဒီကားကုိ မႀကိဳက္ႏိုင္ပါဘူး။ အရပ္သားျပည္သူေတြထဲကေန ရမ္ဘိုကားအေပၚ ျမင္ၾကတဲ့ အျမင္ေတြကေတာ့ ပုံစံတမ်ိဳးစီ ရိွႏိုင္ပါတယ္။

***

႐ုပ္ရွင္႐ုံထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေအးစက္စက္ေလျပင္းနဲ႔အတူ ညက ေမွာင္မိုက္ေနပါၿပီ။

႐ုပ္ရွင္ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲက မထြက္တဲ့ ပုံရိပ္ကေတာ့ ဇာတ္ကားရဲ့ အစပိုင္းက ျဖစ္ရပ္မွန္ပုံရိပ္ေတြပါပဲ။

ကလိုေစးထူး