ေအာင္ျမင္သတဲ့လား...

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပည္ေတာ္ ျပန္သြားပါၿပီ...တဲ့။
တခ်ိဳ႔က သူ႔ရဲ႕ အေမရိကား ခရီးစဥ္ကုိ ေအာင္ျမင္တဲ့ ခရီးစဥ္လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဟုတ္မွာေပါ့၊ ႏိုင္ငံေရးရာ ကိစၥရပ္ေတြ အရ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြမွာ ေအာင္ျမင္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ တကယ္ပဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရဲ႕လား ဆုိတာကို ၀မ္းနည္းစြာ သံသယ ျဖစ္မိတာ တခုကေတာ့ ...။
သူဟာ သူ႔ရဲ႕ သားၾကီး ကုိျမင့္ဆန္းေအာင္နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္၊ စကားေျပာခြင့္ ရသြားပါေလစ ဆိုတာပါပဲ။

တခ်ိဳ႔ေတြ မွန္းဆၾကသလို ကုိျမင့္ဆန္းေအာင္က အေနသိုသိပ္သူ ျဖစ္လို႔ သားအမိေတြ ေတြ႔ဆုံၾကတာကို သတင္းေတြေပၚ မတင္တာဘဲ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဟာ ႏိုင္ငံအေရးအရာ အရ ေအာင္ျမင္တဲ့ ခရီးစဥ္ကုိ သားၾကီးအတြက္ နာက်င္ရတဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႔အတူ အရွဳံးကုိ ပိုက္ၿပီး ေနာက္တေခါက္ ျပန္သြားရတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

အေမရိကားကို လာေတာ့လဲ တာ၀န္ေတြ တပုံတပင္ ထမ္းပုိးၿပီး လာခဲ့ရ၊ ျပန္သြားေတာ့လဲ ေနာက္ထပ္ တာ၀န္ေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ အတူ လူမသိမသိ နာက်င္ရမႈေတြကုိပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ျပန္သယ္သြားရမလား ...။
စက္တင္ဘာ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပတဲ့ "ျမန္မာ႔မိတ္ဖက္ ႏိုင္ငံမ်ား အစည္းအေ၀း" ကိုဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဘန္ကီမြန္းကိုယ္တိုင္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အျမန္ ေနျပန္ေကာင္းပါေစ ဆိုၿပီး အခမ္းအနားမွာ ဆုေတာင္းခဲ့ရတယ္။

အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အေမအိုၾကီးအေပၚ ျမန္မာႏိုင္ငံက လိုအပ္ေနမႈဟာ သူတို႔ သားအမိေတြ အေပၚ မမွ်တလြန္းရာ က်ေနမလားလို႔ ေတြးလိုက္တုိင္း ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။

***

ကလိုေစးထူး

အဆင္သင့္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီလား ...

ကၽြန္ေတာ့္ သမီးၾကီး ေလးႏွစ္ ျပည့္ေတာ့ ေက်ာင္းထားဖို႔ အတြက္ စီစဥ္ခဲ့ရတုန္းကေပါ့ ...။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ျမိဳ႔မွာက ကေလးတေယာက္ကုိ ေက်ာင္းစထားေတာ့မယ္ ဆိုရင္ တျမိဳ႔လုံးက စာသင္ေက်ာင္း ဆုိင္ရာ ကိစၥေတြကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ ရုံးတရုံး ရိွတယ္။ အဲဒီ ရုံးမွာ ကုိယ့္ကေလးကို စာရင္းသြားေပးၿပီးရင္ သူတို႔က ကုိယ္ေနတဲ့ လိပ္စာ အနီးအနားမွာ ရိွတဲ့ ကေလးေက်ာင္းတက္ဖို႔ အဆင္ေျပေလာက္မယ့္ ေက်ာင္းစာရင္းေတြကို ျပတယ္။ အဲဒီထဲကမွ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ သုံးခုေလာက္ကို ပထမဦးစားေပး၊ ဒုတိယ ဦးစားေပး၊ တတိယ ဦးစားေပး ဆိုၿပီး ေရြးခ်ယ္ေပးရတာေပါ့။

***

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သမီး ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အတြက္ လာၾကိဳေပးမယ့္ ေက်ာင္းကားကိစၥ၊ ေက်ာင္းကေန ေကၽြးေမြးတဲ့ မနက္စာ ေန႔လည္စာ ကိစၥေတြ၊ ေက်ာင္းခ်ိန္ေတြကုိ စူးစမ္း ေမးျမန္းရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားေနရတဲ့ အတုိင္းပဲ သူတို႔ကုိ ေမးခြန္း တခု ေမးျဖစ္မိခဲ့တယ္။

အဲဒါကေတာ့...

"ကၽြန္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တေယာက္ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သမီးကုိလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ေအာင္ကုိပဲ သြန္သင္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ထားသလို သူ႔ကုိလဲ ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ ခရစ္ယာန္ေတြ မ်ားတာမုိ႔ ေက်ာင္းေတြမွာ ကေလးေတြကို ခရစ္ယာန္ ၀တ္ျပဳ အစီအစဥ္ေတြ၊ ခရစ္ေတာ္ ေယရွဳ အေၾကာင္းေတြကုိ သင္တာေတြ လုပ္ေလ့ ရိွလား။ အဲဒီလို ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ သမီးကုိ မထားခ်င္ပါဘူး"

***

ဟိုအရင္ကေတာ့ ေရႊျပည္ၾကီးမွာ ေနခဲ့ရတဲ့အခါ ကုိယ္က လူမ်ားစုထဲ ပါ၀င္ခဲ့တာကိုး။
ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ ေက်ာင္းက စီစဥ္ေပးလို႔ ဘုရားရိွခိုးရတယ္။ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီလို႔ ၾသကာသ ရြတ္ၾကတဲ့အခါ တခ်ိဳ႔ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေလး တခ်ိဳ႔က လက္ကေပးပိုက္ၿပီး ဟိုဒီ ေငးလို႔...။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲ ျဖဴျဖဴေလးလဲပါ၊ ညိဳညိမည္းမည္းေလးလဲ ပါတာေပါ့။
တခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေဘးက အဲဒီလို လက္ကေလးပိုက္ၿပီး ေငးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို "ဟိတ္ေရာင္၊ ဘုရား ရိွခိုးေလကြာ" လို႔ ဆရာသြားလုပ္တာေပါ့။ အဲဒီ ကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျဖတာ "ငါ့ဘုရားမွ မဟုတ္တာကြ" ..တဲ့။

***

အခု သူတပါး တိုင္းျပည္ အေမရိကားကုိ ေရာက္တဲ့အခါ ေမြးထားတဲ့ ကုိယ့္ကေလးကို သူတုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ ၾကီးစုိးေနတဲ့ ဘာသာထဲ ေရာက္သြားမွာ အလြန္ စိုးရိမ္မိတယ္။ ဒါက တပါးသူ ကုိးကြယ္ ယုံၾကည္တဲ့ အဲဒီ ဘာသာကုိ ေစာ္ကား အထင္ေသးလိုစိတ္ လုံး၀ မရိွေသာ ကုိယ့္ဘာသာကုိသာ ကုိယ့္ကေလးက ကုိးကြယ္ေစခ်င္တဲ့ မိဘရဲ႕ အတၱတမ်ိဳးနဲ႔ပါ။

လူအမ်ားစု ျဖစ္ေနၾကတဲ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ "ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ" ဆိုတာေနာက္ကုိ သမီးကေလး ေကာက္ေကာက္မ်ား ပါသြားေလမလား ဆိုတာကို ဗုဒၶဘာသာ မိဘတေယာက္ အေနနဲ႔ ပူပန္ရတာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္က ေနရထုိင္ရေတာ့လဲ လူနည္းစု အေနနဲ႔ ေနရတာ။ ေျပာၾကေတာ့လဲ အဂၤလိပ္စကားေတြကသာ ခပ္မ်ားမ်ား၊ ျမန္မာစကားကို ကုိယ့္ရင္ေသြးေတြ ေျပာေနႏိုင္ဖို႔ကိုေတာင္ မနည္းအားယူ က်ားကန္ေနရတဲ့ အေျခအေန...။

တခါတေလ အိမ္ကို တံခါး လာေခါက္ေသာ ဘာသာေရး စည္းရုံးတတ္သူမ်ားက က်မ္းစာအုပ္ေလး တကုိင္ကုိင္နဲ႔ အဲဒီ စာအုပ္ထဲက ဘယ္အပုိဒ္ကို ရွင္းျပခ်င္လို႔ပါ ဆုိရင္ "က်ဳပ္တုိ႔က ဗုဒၶဘာသာဗ်" လို႔ မ်က္ႏွာထား တည္တည္နဲ႔ ေျပာလႊတ္ရတယ္။

ဒီၾကားထဲ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါကေတာ့ျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာကေန သူတို႔ အစည္းအရုံးေကာင္းလို႔ ဘယ္ဘာသာကုိ ပါသြားၿပီေဟ့ ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားရင္ "င့ါကေလးမ်ား ဘာသာျခားသြားရင္" ဆိုတာမ်ိဳး ပူမိျပန္တာပဲ...။

***

အဲဒီလို ပူပန္မိျပန္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘုရားရိွခိုးေနၾကခ်ိန္ မ်က္လုံးေလး ေပကလပ္ေပကလပ္နဲ႔ လက္ကေလး ပိုက္ၿပီး အေ၀းကို ေငးေနၾကရွာတဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အတန္းေဖာ္ေတြကို မ်က္စိထဲ ေျပးျမင္မိတယ္။
သူတို႔ေရာ ဘယ္လို ခံစားေနၾကရွာခဲ့မလဲ။

***

လူနည္းစု ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးတဲ့ အေနနဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာ အတုိင္း ဘုရားရိွခိုးေစတာ ရပ္ေပးရမလားလို႔ ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ ရပ္ေပးပါလုိ႔ ေျပာဖို႔လဲ လုံး၀ မ၀့ံတာ အမွန္ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ မိဘ တေယာက္အေနနဲ႔ဆို ကုိယ့္ကေလးက ေက်ာင္းသြားတာ စာလဲတတ္၊ ဘာသာေရးလဲ ကုိင္းရိွဳင္းဆိုတာမ်ိဳးကုိ သိပ္လိုခ်င္တာေပါ့။

ဒါဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ကေလးေတြက ၾသကာသ ဆိုေနၾကခ်ိန္မွာ လူနည္းစု ကေလးေတြအတြက္ေရာ သူတုိ႔ ဘာသာအလိုက္ သီးျခား အခန္းတခုခုမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္းေစတဲ့ အစီအစဥ္ေလး လုပ္ေပးရင္ေရာ ေကာင္းမလား။ ခပ္တိမ္တိမ္ဉာဏ္နဲ႔ မီသေလာက္ ေတြးမိတယ္။
တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းေတြမွာ အဲဒီလို အစီအစဥ္ေလးေတြ ရိွေနႏွင့္ၿပီးသားဆို အေကာင္းဆုံး ျဖစ္မွာပဲ၊ မရိွေသးရင္လဲ ရိွေနရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ လူနည္းစု ခံစားခ်က္နဲ႔ အေတြးေက်ာက ရွည္မိျပန္ေရာ...။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္း အစကုိက "တရားမွ်တ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ မေသြ ~~" လုိ႔ အစခ်ီထားတာ မဟုတ္လား။ တရားမွ်တရမယ္၊ လြတ္လပ္ျခင္း ဆုိတဲ့ သူတပါးကုိ မထိပါးသည့္ လြတ္လပ္စြာ ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္ ကုိ မွ်မွ်တတ ရိွျခင္းကေန မေသြဖယ္ရဘူးလို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္လား...။

***

စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ေမးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေမးခြန္းကုိ သူတို႔ ေက်ာင္းရဲ႕ တာ၀န္ခံက ခပ္ျပဳံးျပဳံးပဲ ေျဖခဲ့တယ္။
"အခု ခင္ဗ်ားသမီးကုိ ထားမယ့္ ေက်ာင္းမွာ အဲဒီလို ဘာသာေရးေတြနဲ႔ ဆုိင္တာ လုံး၀ မသင္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ဘာသာေရးေက်ာင္း တခ်ိဳ႔က သီးသန္႔ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔လို လူနည္းစုေတြကုိပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားတဲ့ အတြက္ အခု ခင္ဗ်ားသမီးရဲ႕ ေက်ာင္းမွာ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာ လုံး၀ မသင္ပါဘူး၊ စိတ္မပူပါနဲ႔"

***

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏိုင္ငံက ေက်ာင္းတခုခုမွာ...။
ေက်ာင္းလာအပ္တဲ့ မိဘတေယာက္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ ေမးတဲ့ ေမးခြနး္လိုမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ တျခား ဘာသာ တခုခု အမည္နဲ႔ ေက်ာင္းကုိ ေမးခဲ့ရင္...။
ျပန္ေျဖဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီလား။

***

ကလိုေစးထူး

ေနနည္း တူမတူ ...

ဒီတပတ္ ပိတ္ရက္မွာေပါ့...။

စာဖတ္နည္း သုံးနည္းထဲက တနည္းျဖစ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲ နားေထာင္ျခင္းကုိ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဆရာ ဦးဘုန္း (ဓာတု)၊ ဆရာ ညီမင္းညိဳနဲ႔ ဆရာ ဦးကုိနီတို႔ မေလးရွားမွာ ဒီႏွစ္ ႏွစ္ဦးပုိင္းတုန္းက ေဟာေျပာခဲ့ၾကတာေတြကုိ နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ တေယာက္ကို တနာရီခြဲေလာက္ ေျပာၾကတာ ဆုိေတာ့ သုံးေယာက္စာ နားေထာင္ပစ္လိုက္တာ အားပါးတရပဲေပါ့။
အဲဒီဆရာေတြ ေဟာေျပာေနသမွ်၊ ေဟာေျပာခဲ့သမွ်ေတြကို နားေထာင္လိုက္ရင္ စာေပေရးရာ မွတ္သားစရာမ်ားအျပင္ အထင္အရွား ၾကားႏိုင္၊ ျမင္ႏုိင္တာကေတာ့ လက္ရိွ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး အေနအထားပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ေဟာေျပာခ်က္ကို နားေထာင္မိရင္ အဲဒီတုန္းက အေျခအေနေပါ့။ အခုေခတ္ကာလ ဆိုရင္လဲ အခုေခတ္ကာလ အေျခအေနေတြကို သူတို႔ ေဟာေျပာခ်က္ေတြထဲမွာ နားေထာင္ႏိုင္လိမ့္မယ္။

***

ဦးဘုန္းရဲ႕ ေျပာစကား တခုကုိ နားေထာင္မိတဲ့အခိုက္မွာ ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ သူေျပာတာက ဘာလဲ ဆုိေတာ့...

"ၾကဳံၾကိဳက္လို႔ ေျပာပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာေရးဆရာ တေယာက္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္ပါဘူး။ ညီမင္းညိဳဟာ ႏိုင္ငံေရးသမား လုံး၀ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာဟာ ကုိယ္ျဖတ္သန္းတဲ့ ေခတ္ကုိ မွတ္တမ္း တင္ျခင္းပါပဲ"

***

စာေရးဆရာ ရင့္မ သူတို႔က စာေရးျခင္းကုိ အဲဒီလို ခံယူတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လို ဟိုေရးဒီျခစ္သမားကလဲ စာေရးျခင္း ဆုိတာကုိ အဲဒီအတုိင္းပဲ ယုံၾကည္ လက္ခံထားပါတယ္။

ေလျပည္ညွင္းေလးေတြ တိုက္ခတ္လို႔ သာသာယာယာ ရိွလွတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ တခြင္ကို စာဖြဲ႔သီက်ဴးခ်င္တာေပါ့။
ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာေတြရဲ႕ အတိမ္အနက္ကုိလဲ ေဖာ္က်ဴးၾကည့္ခ်င္ျပန္တာပဲ။
လြမ္းေဆြးျခင္းဟာ ရသ တပုဒ္လဲ ျဖစ္သြားႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။

အဲဒီလိုပဲ...
ကုိယ့္ႏိုင္ငံ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ ေရႊျပည္ၾကီးက ေတာ္တည့္ျခင္း၊ မေတာ္မနန္း ျဖစ္ျခင္းေတြအေပၚ ကုိယ့္အျမင္ကို ခ်ခင္းျပရတာလဲ စာေရးသူ တေယာက္ရဲ႕ အလုပ္ပဲ။

စာေရးသူ တေယာက္ေယာက္ရဲ႕ စာေတြဟာ သူ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ေခတ္ကုိ ေဖာ္ျပေနရမယ္ ဆုိတာက စာဖတ္သူ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ကုိယ့္ဘာသာ ခံယူထားတဲ့ နားလည္မႈပါပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္တုန္းက အခ်စ္ေရ၊ ေမာင္ေရ ေရးၿပီး ေနာက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လဲ ေမာင္ေရ၊ အခ်စ္ေရပဲ ေရးေနျမဲ စာေရးသူေတြလဲ ရိွႏိုင္တယ္။ သူ႔လုိင္းနဲ႔သူမို႔ ထူးၿပီး မွတ္ခ်က္ မေပးလိုေပမယ့္ ေခတ္ရဲ႕ ပုံရိပ္ ပုိမိုထင္ဟပ္ေစတဲ့ စာေရးဆရာမ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပုိၿပီး ဆြဲေဆာင္ႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္ကလဲ သူတို႔ကို အတုယူပါတယ္။

***

"လူေတြ ဘာနဲ႔ ေနၾကသလဲ"

ရုရွ စာေရးဆရာ လီယိုေတာ္စတြိဳင္းက ၁၈၈၁ ခုႏွစ္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ အဲဒီ စာအုပ္ကို ေမာင္ထင္က ဘာသာျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ပါ အခ်က္အလက္ေတြကုိ အေျခခံၿပီး ဦးဘုန္းက ေဟာေျပာတယ္။
လူေတြ ဘာနဲ႔ေနလဲ။

အေဖအေမနဲ႔ အတူေနတဲ့လူရိွမယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ အတူေနသူရိွမယ္။ အိမ္နဲ႔ ေနမယ္။ ေငြနဲ႔ေနမယ္။ အဖုိးတန္ ကားၾကီးေတြနဲ႔ ေနမယ္။ မိသားစုနဲ႔ ေနမယ္။ အာဏာနဲ႔ ေနမယ္။ မာန္မာနနဲ႔ ေနမယ္။ အေဆာင္အေယာင္ေတြနဲ႔ ေနမယ္။ မနာလိုျခင္းေတြနဲ႔ ေနမယ္။ ေလ့လာ ဆည္းပူးျခင္းနဲ႔ ေနမယ္။ ပ်င္းရိျခင္းနဲ႔ ေနမယ္။ ေမတၱာတရားနဲ႔ ေနမယ္။ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ ေနမယ္။

စာလာဖတ္သူကလဲ ဒီစာကို ေရးထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတူတဲ့ ေနနည္း ရိွသလို တူတာေတြလဲ ရွိၾကမွာပါပဲေပါ့။

ဒီအေကာင္ေတာ့ ဒါေတြ ေရးေနျပန္ၿပီ၊ ဟုိကိစၥေတာ့ ေရးျပန္ပဟ ဆုိၿပီး စိတ္ထဲ မေတြ႔ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ရုိးရိုးပဲ ျပန္ေျပာစရာ ရိွတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ ေနနည္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေနနည္းကုိက ပုံက် ဟုတ္လွခ်ည့္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးသလို ခင္ဗ်ားေနနည္း အတုိင္း ကၽြန္ေတာ္က ပုံစံတူ လိုက္ေနျဖစ္ခ်င္မွ ေနျဖစ္မွာကုိေတာ့ နားလည္ေစခ်င္တယ္။

***

စာေတြ ေရးပါဦးမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိလဲ ဆိုေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ေတြ မကုန္မခန္းသြားသေရြ႕ေပါ့။ ဖတ္မွတ္၊ ေရးသား ရတာကိုက ကၽြန္ေတာ့္ ေနနည္း တမ်ိဳးကုိး။

***

ကလိုေစးထူး

မ်က္ႏွာ...

ဒီမနက္မွာ တခု ေတြးမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္နွာ ဘယ္ႏွစ္ခု ရိွပါလိမ့္။ ဒီကိစၥကုိ ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ရယ္စရာလဲ ေကာင္းသလို တရားက်ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္စရာလဲ ေကာင္းတယ္။

***

ခင္ဗ်ားကေတာ့ မ်က္စိလည္သြားမလား မေျပာတတ္ဘူး။ မလည္နဲ႔ဗ်၊ ဟုတ္တယ္၊ အဲဒါ တကယ္။ လူတိုင္း ကုိယ္စီမွာ မ်က္ႏွာေတြ အမ်ားၾကီး ရိွတယ္။
ေျပာျပမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပုိင္ဆိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာေတြ အေၾကာင္း...။

***

ဟိုတေလာကေပါ့ဗ်ာ။

အိမ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ကိစၥတခုေၾကာင့္ ေဒါသေတြ ထြက္ေနတယ္။ မွန္ေရွ႕ကေန အမွတ္မထင္ ျဖတ္သြားမိလို႔ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာဟာ ေတာ္ေတာ့ကို ခက္ထန္တာ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ လန္႔တယ္။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တံခါးေခါက္သံ တခု ၾကားတယ္။ ဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အင္မတန္ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြ တေယာက္က ကိစၥတခုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာတာ...။ ဒီေတာ့ ေစာေစာက ခက္ထန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို အျမန္လႊင့္ပစ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ မ်က္ႏွာတခုကို ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ပိုင္ဆုိင္ ပစ္လုိက္ရတယ္။

***

အလုပ္ထဲ ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ လူေတြ တေယာက္ခ်င္းစီနဲ႔ ဆက္ဆံ စကားေျပာဖို႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္နွာေပါင္း မ်ားစြာ ေဆာင္ထားရတယ္။ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ အညီ ျပဳံးဖို႔၊ ရယ္ဖို႔၊ တည္ဖို႔ ... ... ...။
ဘယ္ပတ္၀န္းက်င္ကုိပဲ သြားသြား လိုသလို လဲလွယ္ပစ္လိုက္ရတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ဆိုတာ...။ တခါတေလက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မူရင္းမ်က္ႏွာ အစစ္က ဘယ္ဟာမွန္းေတာင္ မသိဘူး။

***

အျမဲျပဳံးေနတဲ့ မ်က္ႏွာလား။ သိပ္ပုိင္ခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ လူျမင္ေကာင္းတယ္ေလဗ်ာ။ အျပဳံးေလာက္ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာ ဘယ္မွာ ရိွႏိုင္ေသးလို႔လဲဗ်။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလက်ရင္ေတာ့ ကုိယ္မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေပမယ့္လဲ ကုိယ့္ဘာသာ တပ္ဆင္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြက ရိွေသးတယ္ မဟုတ္လား။

စိတ္ရွည္တတ္တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ကၽြန္ေတာ္ပုိင္တယ္။
ခံျပင္း ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ပုိင္တယ္။
၀မ္းနည္းနာက်င္တဲ့ မ်က္နွာကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ပုိင္တယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ...
တက္ၾကြ လန္းဆန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာ..
စိုးရိမ္ပူပန္ေနတဲ့ မ်က္နွာ..
ၾကည္လင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ..
အေလာတၾကီး ဆန္လြန္းတဲ့ မ်က္ႏွာ...၊ အဲဒါေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ပုိင္တာပဲ။


အျပစ္ကင္းတဲ့ မ်က္ႏွာ...၊ အင္း ဒီမ်က္နွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွေသးလား မရိွေတာ့ဘူးလား ဆုိတာ တကယ္ မသဲကြဲဘူး။

ေကာက္က်စ္တဲ့ မ်က္ႏွာ..၊ မရိွဘူးလို႔ ကုိယ့္ဘက္ကုိယ့္ယက္ ေတြးမိရင္း ဘယ္ေတာ့မွ မရိွမိေအာင္လဲ ၾကိဳးစားေနရမွာ။

***

ေၾသာ္...၊ ဒါနဲ႔။

ခင္မ်ားမွာေရာ မ်က္ႏွာေတြ ဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္ ရိွလဲဗ်။

***

ကလိုေစးထူး

လမ္းေပၚက အလကၤာ...

ကားစက္ႏိႈးၿပီးလို႔ လမ္းမေပၚ အသာေလး ေမာင္းထြက္လိုက္ၿပီေဟ့ ဆိုတာနဲ႔ သခင့္အလိုက် သြားလိုရာသြားေစေတာ့ ဆိုေနတဲ့အလား ကားျဖဴေလးက သိမ့္ခနဲ ျငိမ့္ခနဲ...။
***
ဒီႏွစ္ ေႏြဦးက ေဆာင္းတြင္းနဲ႔ မျခားနားသလို ေအးလြန္းတယ္။ ေႏြးတဲ့ရက္ တရက္တေလ ရိွေပမယ့္ အေအးဓာတ္ကသာ ပုိၿပီး မင္းမူေနလိုက္တာ ေႏြဦးကာလ ေရာက္တုိင္း လန္းဆန္းတက္ၾကြေနတတ္တဲ့ ျမက္ပန္း ၀ါ၀ါကေလးေတြေတာင္မွ ေခါင္းငိုက္စိုက္ကေလးေတြ က်လို႔...။ ကားထဲက အေႏြးေပးစက္ကို အပူရိွန္ေလး နည္းနည္း ျမွင့္ထားေတာ့ ေနရထုိင္ရ သက္သာသြားတယ္။
လမ္းဆုံမွာ မီးနီမိလို႔ ကားရပ္ေစာင့္ေနရင္းကေန ခဏၾကာေတာ့ မီးက စိ္မ္းသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးစိမ္းတယ္ ဆိုတိုင္း ဆက္ထြက္လို႔ မရဘူး။ လမ္းျဖတ္ကူးသူေတြ ရွင္းသြားၿပီလား၊ တျခားေသာ လမ္းကကားေတြ တကယ္ပဲ လမ္းဆုံမွာ ရွင္းလင္းသြားၿပီလားဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္ ၾကည့္ၿပီးမွ ကားကို ဆက္ထြက္ရမယ္။ မီးစိမ္းတယ္ ဆုိတာဟာ ကားကုိ ခ်က္ခ်င္းဆက္ထြက္ဖုိ႔ အဓိပၸာယ္ မဟုတ္ဘူး။ လူရွင္း၊ ကားရွင္းရင္ စထြက္ႏိုင္ပါၿပီ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္...။
ဟ..ဟ..။ ေၾသာ္...၊ ဒီလူ႔ႏွယ္။ ကားလာေနတာကို ျမင္ရဲ႕သားနဲ႔ လမ္းကူးတာ ေအးေအးေဆးေဆး နိုင္လြန္းလိုက္တာ...။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ေစာင့္ေပးရမွာပဲ။ ဒီႏိုင္ငံမွာ လူကူးမ်ဥ္းက်ားကေန လမ္းကူးေနသူမ်ားဟာ ထာ၀ရ မွန္ကန္တယ္ ဆိုတဲ ယာဥ္စည္းကမ္း ရိွတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ကားလာေနတာ ျမင္ရဲ႕သားနဲ႔ပဲ ကူးကူး၊ မျမင္လို႔ဘဲ ကူးကူး သူလမ္းကူးေနတာကို ျမင္ရင္ ရပ္ေစာင့္ေပးရမွာသည္ ကားေမာင္းေနတဲ့လူရဲ႕ တာ၀န္...။ ဟြန္းသြားမတီးနဲ႔။ ခင္ဗ်ားဟာ သိပ္ရုိင္းတဲ့လူ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
***
ေဟာ...၊ အေ၀းေျပး လမ္းမၾကီးေပၚ ေရာက္လာၿပီ။ ေနပါဦး၊ အေ၀းေျပးလမ္းမေတြကို အဂၤလိပ္လို High way လို႔ ေခၚတာလို႔ပဲ သိထားတာ အခုက် Free way ဆိုပါလား။ ေၾသာ္..၊ ဒီလို။ High way ဆိုတာက ျမိဳ႔ေတြ၊ ရြာေတြ အခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္သြားႏိုင္တဲ့ အေ၀းေျပးလမ္းမငယ္မ်ား ျဖစ္မလား။ Free way က်ေတာ့ ျပည္နယ္အခ်င္းခ်င္း အထိကိုပါ ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္တာလား၊ ဒီသေဘာလား။ ဟုတ္ၿပီ၊ ဒီလို မွတ္ထားလိုက္။ High way လို႔ ေခၚတဲ့ အေ၀းေျပးလမ္းသည္ လမ္းဆုံ၊လမ္းခြ မီးပိြဳင့္ေတြ ရိွႏိုင္တယ္။ Free way ဆိုတာ မီးပိြဳင့္မရိွသလို၊ လူကူးမ်ဥ္းက်ားလဲ မရိွေသာ အျမန္လမ္း။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အျမန္လမ္းမၾကီးသည္ ျမန္မာ့ တခုတည္းေသာ Free way ျဖစ္မလားဘဲ။
အင္း...၊ မိုင္ႏႈန္းသတ္မွတ္ခ်က္က ၅၅ မိုင္ ဆုိပါလား။ ဟုိေရွ႕နားေတာ့ ၇၀ ေပးတာပဲ။ ဒီနားမွာက ကားအသြားအလာ ပုိမ်ားလို႔ မိုင္ႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ေပးတာ ျဖစ္ရမယ္။ ျမိဳ႔ျပင္လို ေနရာမ်ိဳးကေတာ့ မိုင္ႏႈန္းေပးတာ ပုိျမင့္တာေပါ့။ တျပည္နယ္နဲ႔ တျပည္နယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အျမင့္ဆုံး မိုင္ႏႈန္းေတြလဲ မတူျပန္ဘူး။ ဥပမာ၊ အိုဟိုင္းအိုး ျပည္နယ္က အျမင့္ဆုံး မိုင္ႏႈန္းက ၆၅ မိုင္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ နီဗားဒါးလို ျပည္နယ္က်ေတာ့ ၈၀ အထိ ေပးတာမ်ိဳး။
မွန္းစမ္း..၊ ငါ့ကား မိုင္ႏႈန္းက သိပ္မ်ားေနေသးသလား။ ေၾသာ္၊ ၅ မိုင္ေလာက္ေတာ့ ပုိေမာင္းမိေနတယ္။ ဒီေလာက္ကေတာ့ ကိစၥ မရိွပါဘူး။ ဟိုတေလာကေတာ့ ၁၇ မိုင္ေလာက္ ပုိေမာင္းမိတာ လမ္းေဘးကေန အသာေလး ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ရဲက ေနာက္ကေန လိုက္လာၿပီး တား၊ ဒဏ္ရိုက္လႊတ္လိုက္တာ ေဒၚလာ ၂၀၀ ဒဏ္ေဆာင္လိုက္ရပါေလေရာလား။ ဟာဗ်ာ၊ က်ဳပ္ အဲဒီေလာက္ ပုိမေမာင္းပါဘူး သြားမျငင္းနဲ႔ဦး။ သူ႔မွာ ေလဆာေသနတ္နဲ႔ ကုိယ့္ကား အျမန္ႏႈန္းကုိ ဖမ္းၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားတယ္။ ျငင္းလို႔မရ...။
အာ...၊ ေရွ႕က ေမာင္းေနတဲ့ကား။ ဘယ္ဘက္ အစြန္ဆုံးလမ္းကေန ေမာင္းၿပီး မိုင္ႏႈန္းသတ္မွတ္ခ်က္ထက္ တအားေလွ်ာ့ေမာင္းေနပါလား။ ညာဘက္လိုင္းကုိ ကူးေလကြာ။ အေ၀းေျပးလမ္းမွာ ဘယ္ဘက္ အစြန္လမ္းဟာ ေက်ာ္တက္ဖို႔အတြက္သာ သုံးရမယ့္ တရား၀င္လမ္း။ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ ေမာင္းခ်င္ရင္ ညာဘက္လမ္းကေန ေမာင္းေလ။ ဟြန္းတီးၿပီး လမ္းေတာင္းဖို႔လား...။ မျဖစ္ပါဘူးကြာ။ အဲဒါဆဲတာနဲ႔ အတူတူပဲတဲ့။ ဟာ...ဟ ဟ ဟ။ ဟိုဘက္က ကားတစီး Bling Spot ကုိ မၾကည့္ဘဲ အတင္းၾကီး လိုင္းကူးလာပါလား။ တီးၿပီကြာ.. ဒီဟြန္းးး။ လိုအပ္လို႔ တီးတယ္။ ကဲ... ပြမ္))))))))))))))
***
ေၾသာ္...၊ Blind spot လား။ ခင္ဗ်ားကားရဲ႕ ေနာက္ၾကည့္မွန္နဲ႔ ေဘးမွန္ေတြကေန ၾကည့္ရုံနဲ႔တင္ မျမင္ရတဲ့ ေနရာကကားေပါ့ဗ်ာ။ အထူးသျဖင့္ ခင္ဗ်ားကားရဲ႕ ေနာက္တံခါးနဲ႔ တည့္တည့္ေလာက္မွာ ကားေခါင္း ေရာက္ေနတဲ့ ဟိုဘက္လိုင္းက ကားဗ်။ သူ႔ကုိ မျမင္ဘဲ ကားလိုင္းကူးရင္ေတာ့ တိုက္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ျမင္ေအာင္ တခ်က္ကေလး ေခါင္းကို ျဖတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ရတယ္။ ဘယ္ျဖစ္ေစ၊ ညာျဖစ္ေစေပါ့...။
အလို..၊ ဟုိေရွ႕မွာ သမင္...ပါလား။ ေလွ်ာ့..ေလွ်ာ့။ အရိွန္ကုိ ေလွ်ာ့ထား။ ဒီႏိုင္ငံမွာ သမင္ေတြကို ေဘးမဲ့ေပးထားတဲ့ သစ္ေတာက မ်ားၿပီး အမဲလိုက္ခြင့္ ေပးတဲ့ ေနရာက ပုိနည္းေတာ့ သမင္ေတြက ကားလမ္းေပၚ မ်က္စိလည္ၿပီး ေရာက္လာတတ္တယ္။ သြားမတိုက္မိေစနဲ႔..။ ကားလဲ နာတယ္။ တိရိစၦာန္ေလးေတြလဲ သနားဖို႔ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အိုဗ်ာ...၊ ကားလမ္းေပၚကေန ဘဲငန္းေလးေတြ ျဖတ္ကူးေနတာ ေတြ႔ရင္ေတာင္ အရိွန္ေလွ်ာ့..၊ ရပ္ေစာင့္ေပး။ ဒါက ယာဥ္စည္းကမ္း ဆုိတာထက္ ပုိတဲ့ လူသားဆန္မႈ...။
***
အေ၀းေျပးလမ္းကေန ဆင္းၿပီး ျမိဳ႔ထဲကုိ ၀င္လာၿပီ။ ေရွ႕မွာ Stop sign ။ ရပ္..၊ ဘီးကုိ ေလးဘီးစလုံး ရပ္ေနေအာင္ရပ္။ ရပ္သလိုလို မရပ္သလိုလို ရပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီး မရပ္နဲ႔။ ဒီလိုေနရာမွာ ရဲက ေစာင့္ေခ်ာင္း ဖမ္းတတ္တယ္။ မရပ္ရင္ လာထား။ ဒဏ္ေငြ။ ေၾသာ္...၊ Yield sign လား။ ရပ္စရာ မလိုပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဟုိဘက္က လာေနတဲ့ ကားကိုေတာ့ ဦးစားေပးရမယ္။
ကဲ...၊ ေရာက္ၿပီဗ်၊ အလုပ္ကုိ။ ဒီည ေသာၾကာညဆိုေတာ့...အလုပ္က အျပန္မွာ ဘားကို ၀င္ၿပီး တခြက္တဖလားေလာက္ ေမာ့ရရင္ ေကာင္းေလမလား။
မျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ မူးၿပီး ကားေမာင္းေနတာကို ရဲက သိသြားလို႔ကေတာ့ တသက္လုံး ေဖ်ာက္မရတဲ့ မွတ္တမ္း ၀င္သြားလိမ့္မွာေပါ့။ ကံမေကာင္းရင္ ေထာင္ပါ ခ်မွာဗ်။
***
လမ္းမေပၚမွာေတာ့ ကားေတြ တေဖ်ာေဖ်ာ တေသာေသာပါပဲဗ်ာ။
***

ကလိုေစးထူး

အတုယူပါ... အတုမယူပါနဲ႔

ရန္ကုန္တိုင္း ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဦးျဖိဳးမင္းသိန္းရဲ႕ စကားေလး တခြနး္ကို အင္မတန္ သေဘာက်မိတယ္။
"ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဒီမုိကေရစီ အသြင္ ကူးေျပာင္းေရးဟာ အသိတရားနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္တခုကို ထူေထာင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကိဳးပမ္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္"

***
အရပ္သား အစိုးရ စစ္စစ္က အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံအျဖစ္ ကူးေျပာင္းၾကၿပီေဟ့ ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာျဖစ္လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ စနစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြဆီ လွမ္းေမွ်ာ္ ေငးမိတတ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔က် ဘယ္လို စီမံတယ္ေပါ့...၊ ဘယ္လို ေအာင္ျမင္တယ္ေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံၾကီးေတြ ျဖစ္လင့္ကစား သူတို႔ဆီကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔က အတုယူစရာ ရိွေနသလို အတု မယူသင့္တာေတြလဲ ရိွတာေပါ့..။
ဒါေတြကို ေရးၾကည့္ခ်င္တယ္။

***
သူတို႔ ႏိုင္ငံေတြဆီမွာ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္၊ ေျပာဆို ေရးသားခြင့္ေတြ ရိွတယ္။ ဒါ..၊ လူတုိင္း သိေနတာပဲ။ ဆႏၵျပပြဲ တခုခု ျဖစ္ေနရင္ ရဲက (လိုအပ္ရင္) အဲဒီေနရာကို လာမယ္။ အမ်ားျပည္သူ သြားလာေနတာ၊ အပန္းေျဖေနတာ မထိခိုက္ေစရမယ့္ ေနရာေလး သတ္မွတ္ေပးမယ္။ ၿပီးရင္ ျပစမ္း၊ ဆႏၵ။ ေအာ္စမ္း တို႔အေရး...။

အိုဘားမားကို ကန္႔ကြက္ရုံမကလို႔ ကေလာ္ပဲ တုတ္တုတ္၊ ျပႆနာ မရိွ။ ဒါေပမယ့္ ညအခ်ိန္မေတာ္ မူးမူးနဲ႔ ေဘးအိမ္ အိပ္မရေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ဆူညံေနဖို႔ေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႔။ ေဘးအိမ္က တိုင္ရင္ ရဲ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ အသံေတြ တိတ္ရင္တိတ္၊ မတိတ္ရင္ သြား..၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ။
ငါ့မိန္းမ ငါရိုက္တယ္ကြာ၊ ဘာျဖစ္လဲ လာမလုပ္နဲ႔။ သြား...၊ အခ်ဳပ္ထဲ။ အခ်ဳပ္က လြတ္လာရင္လဲ လာပါလိမ့္မယ္၊ အမ်ိဳးသမီး ေစာင့္ေရွာက္ေရး အသင္းလိုဟာမ်ိဳးက ႏွစ္ပတ္တခါေလာက္ အိမ္ကို လာလာၿပီး ဇနီးသည္ကုိ ေမးမယ္။ ကၽြန္မေယာက္်ား ကၽြန္မကို ေဆာ္ပေလာ္တီးေနတုန္းပါပဲရွင့္ ဆိုလို႔ကေတာ့ သြားေပဦး၊ ေနာက္တခါ အခ်ဳပ္ထဲ...။

အရက္ကေလး ေထြေထြနဲ႔ ကားမ်ား မေမာင္းလိုက္ေလနဲ႔။ ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွမွ မတိုက္ေသးဘူးေလကြာ လို႔လဲ လာမေျပာနဲ႔...။ မူးၿပီးေမာင္းသလား။ လိုက္ခဲ့ အခ်ဳပ္ထဲ။ ကားေမာင္းတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ မွတ္တမ္းမွာ တျခား အျပစ္ေတြသာ အခ်ိန္ကာလ တခုကို လြန္ရင္ မွတ္တမ္း ေပ်ာက္ပ်က္မယ္။

မူးၿပီး ေမာင္းထားတဲ့ ျပစ္ဒဏ္သည္ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္။ ပထမတၾကိမ္ ေတာ္ရုံမူးရင္ ပညာေပးမယ္။ ဒဏ္ေငြေလာက္နဲ႔ ၿပီးခ်င္ၿပီးမယ္။ ေနာက္ထပ္ ထပ္မိရင္ သြား...၊ ေထာင္ထဲ။
ေထာင္က လြတ္လာလို႔ ငါေတာ့ လြတ္ပဟ ဆိုၿပီး အရင္လို ေသာင္းက်န္းမယ္ မၾကံနဲ႔ဦး။ မူးၿပီး ကားေမာင္းလို႔ ေထာင္၊အခ်ဳပ္က်ၿပီး လြတ္လာတဲ့လူမ်ိဳးကို ရိုးရုိး မလႊတ္ဘူး။ ကာလ ဘယ္ေလာက္အထိ၊ အရက္ဆုိင္၊ ဘား၊ ကလပ္ မသြားရဆုိၿပီး ေျခခ်ဳပ္နဲ႔ လႊတ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳး။ အဲဒီလို ကန္႔သတ္တဲ့ ၾကားထဲက ခိုးသြားရင္ သိႏိုင္ေအာင္ သူ႔ေျခက်င္း၀တ္မွာ သူ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ သိႏိုင္တဲ့ GPS စနစ္ တပ္ထားတဲ့ ကိရိယာေလးကို တပ္ၿပီးမွ လႊတ္ေပးလိုက္တာ။ ဘား၊ အရက္ဆိုင္ ေရာက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အဲဒါေလးက ရဲကို လွမ္းအခ်က္ျပလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ သြားေပဦး၊ ေထာင္ထဲ။

ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈေတြနဲ႔ လြတ္လာတဲ့ လူေတြကို ေျခခ်ဳပ္ေပးရင္လဲ ဒီအတုိင္းပဲ။ ဒီျပည္နယ္ကေန ဘယ္ကိုမွ မထြက္နဲ႔ဆို မထြက္နဲ႔ပဲ။ ထြက္လိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ ေျခက်င္း၀တ္က ဟာေလးက ရဲကို အေၾကာင္းၾကားမယ္။
ဆိုေတာ့...၊ အဲဒါေတြသည္ အတုယူသင့္တဲ့ ကိစၥေတြ။ တခ်ိဳ႔အရာေတြကိုက နည္းပညာ လိုက္မမီႏိုင္ေသးတာသည္ ထားေတာ့၊ နည္းနာေတြကေတာ့ အတုယူကုိ ယူရမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေတြ။

***

အတု မယူသင့္တာ ဘာေတြလဲ...။
အေမရိကားက ျပည္နယ္တုိင္းမွာ အေဖာ္အခၽြတ္ ကလပ္ေတြရိွတယ္။ ကာစီႏို ေလာင္းကစားရုံေတြ တရား၀င္ ရိွတယ္။ Adult stores ေတြ ရိွတယ္။
ဒါေတြကို သြားအတုယူလို႔ မရဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ သူတို႔ အသိတရားနဲ႔ သူတို႔ ဥပေဒ ဟန္ခ်က္ညီ ထိန္းႏိုင္သေယာင္ ရိွတယ္ ဆိုသည့္တုိင္ အဲဒီ အရာေတြကေန ထြက္လာတဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြကို သူတို႔လဲ ခံရတာပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ႏိုင္ငံေတြက ဒီအခ်ိန္မွာ လိုက္လုပ္ရင္ ဘယ္မွာ လာေကာင္းႏိုင္မလဲ။

***

ဒီမုိကေရစီ ႏိုင္ငံအျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးမွာ အသိတရားသည္ အရင္ အဓိက အက်ဆုံးပဲ။ ဖမ္းတာဆီးတာေတြ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ ေကာင္းတဲ့ ကိစၥေတြ အေကာင္အထည္ ေပၚသြားဖို႔က အသိတရားဟာ အဓိက ပုိက်မွာေပါ့။
အသိတရားနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရုံေလာက္နဲ႔ မလုံေလာက္ေတာ့ရင္ေတာ့ တားျမစ္ခ်က္ေတြ၊ ဥပေဒေတြက မရိွမျဖစ္လိုအပ္တာပဲ။ အဲဒီလို အခ်ိန္က်မွာ ႏိုင္ငံတကာမွာကေတာ့ ဘယ္လိုကြ ဘယ္၀ါကြလို႔ လိုရာဆြဲ ေျပာလို႔မရဘူး။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ စည္းကမ္းသည္ သူ႔တန္ဘိုးနဲ႔သူပဲ။
ေကာင္းတာကို အတုယူမယ္။ မေကာင္းတာဆို ေယာင္လို႔ေတာင္ သြားမတုတာ ပိုအဆင္ေျပလိမ့္မယ္။

***

ကလိုေစးထူး

အဲဒီေန႔က မိုးရြာတယ္...

အဲဒီေန႔က မိုးရြာတယ္။ ရြာတာမွ ညဦးပိုင္း ကတည္းကေန ေနာက္တေန႔ ညေနေစာင္း အထိ စိမ့္တလွည့္ သဲတလွည့္နဲ႔ ရြာတာ ...။
***
မနက္ မိုးလင္းေတာ့ ေက်ာင္းသြားရမယ့္ ကေလး တေယာက္က "ေဟးး မိုးေတြ ရြာတယ္ေဟ့" ဆိုၿပီး ျမဴးထူးေနတယ္။ ေက်ာင္းမသြား ရတဲ့ ကေလးတခ်ိဳ႕ ကလဲ ဟိုး ခပ္လွမ္းလွမ္းက မိုးေရထဲမွာ
ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္။
ရြာႏိုင္လြန္းတဲ့ မိုးကုိ ကဗ်ာဆရာ တေယာက္က မိုးဘြဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးလိုက္တယ္။
လမ္းျပင္ အလုပ္သမား တေယာက္က မိုးေၾကာင့္ အလုပ္ပ်က္ၿပီး မရေတာ့မယ့္ ေန႔တြက္ခ အတြက္ ညည္းညဴတယ္။
ေသာက္သုံးေရ အတြက္ ခန္းေနတဲ့ ေရတြင္းေတြ ေရျပန္ျပည့္လာေတာ့မွာကုိ ေတြးေပ်ာ္သူက ေပ်ာ္တယ္။
မိုးေရေၾကာင့္ စိုအိအိ ျဖစ္ေနတဲ့ တေမ်ွာ္တေခၚ လယ္ကြင္းကုိ ဦးႀကီးတေယာက္က သူ႔လယ္တဲ အထဲကေန ထိုင္ေငးေနတယ္။
စာေရးဆရာမ တေယာက္ကေတာ့ မိုးရြာတဲ့ မနက္ခင္း တခုကုိ ဇာတ္အိမ္တည္ၿပီး လုံးခ်င္း ဝတၳဳ တပုဒ္ကုိ သဲႀကီးမဲႀကီး ေရးေနတယ္။
မီဒီယာသမား တေယာက္ကေတာ့ မိုးေရ တင္လို႔ ေရဝပ္ေနတဲ့ လမ္းကုိ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ၿပီး သတင္း တပုဒ္ကုိ ခပ္သြက္သြက္ ေရးတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသမား တေယာက္ကေတာ့ မိုးရြာလို႔ ေရႀကီးတာက အစိုးရက ေရစီးေရလာ စနစ္ကုိ စီစဥ္မႈ ည့ံဖ်င္းတာက အစ၊ သစ္ေတာေတြ စည္းမရွိကမ္းမရွိနဲ ့ ခုတ္ခြင့္ေပးတာ အလယ္၊ အမိႈက္ေတြ စည္းကမ္းမဲ့ ပစ္တာ အဆုံး စီကာပတ္ကုံးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး သုံးသပ္ခ်က္ေတြ ျပဳစုတယ္။
စာသင္ေက်ာင္း က ေက်ာင္းဆရာမက မိုးဥတု အေၾကာင္းကုိ အျပင္ကရြာေနတဲ့ မိုးဆီ စာသင္ခန္း ထဲကေန လက္ညိဳးကေလး တၫြန္ၫႊန္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကုိ စာသင္ေနတယ္။
ဒီညမွာ တကုိယ္ေတာ္ စင္တင္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ရိွတဲ့ အဆိုေတာ္ တေယာက္ကေတာ့ သူ႔ပြဲပ်က္မွာ စိုးရိမ္စိတ္ နဲ႔ ရြာႏိုင္လြန္းတဲ့ မိုးကုိ က်ိန္ဆဲတယ္။
အဘိုးနဲ႔ အဘြားက သူတို႔ ငယ္စဥ္က မိုးေရထဲက အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေလးကုိ အတူတူ သတိရေနၾကတယ္။
စစ္ျပန္တေယာက္ကေတာ့ မိုးေရထဲမွာပဲ ခ်ိဳင္းေထာက္ တလက္ကုိ အားျပဳ ေလ်ွာက္ၿပီး ဝမ္းစာ ႐ွာေနတယ္။ သူေရာင္းေနတဲ့ စံပယ္ပန္းကုံးေတြ ကလဲ ရႊဲရႊဲစို လို႔ ...။
မိုးသည္းသည္း ေအာက္မွာပဲ လူႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲမႈ ကို စတင္လိုက္ၾကတယ္။
မိုးသည္းသည္း ေအာက္မွာပဲ တခ်ိဳ႕လူေတြ ေပါင္းစည္း မိသြားၾကတယ္။
***
အဲဒီေန႔က မိုးရြာတယ္။ ရြာတာမွ ညဦးပိုင္း ကတည္းကေန ေနာက္တေန႔ ညေနေစာင္း အထိ စိမ့္တလွည့္ သဲတလွည့္နဲ႔ ရြာတာ ...။
***

ကလိုေစးထူး

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး..

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး..တဲ့။
ေက်ာက္နီေမာ္က မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ အဓမၼျပဳက်င့္ခံရမႈကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးမယူႏိုင္လို႔ ေသလိုက္ၾကရတဲ့ ၾကားထဲက အသက္ေတြ။ ရခိုင္တျပည္နယ္လုံး မီးဟုန္းဟုန္းကို ေတာက္လုိ႔...။ တြန္သံျမည္ေနတဲ့ အရုိးေတြက အခုထိ ရန္စ မျငိမ္းႏိုင္ေသးဘူး။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး..တဲ့။
ေရြဆံကုတ္ အေရာင္းအ၀ယ္ မတည့္ရာက ျဖစ္တဲ့ မိတၳိလာက သာမန္ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားမႈေလးကိုေတာင္ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ တခ်ိဳ႔လူသားေတြ အရွင္လတ္လတ္ မီးရိွဳ႕သတ္ခံရတဲ့အထိ ဆုိးလိုက္တဲ့ ပဋိပကၡ...။ ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့ ဘ၀ေတြရဲ႕ ေသာကေတြ အခုထိ မေအးခ်မ္းႏိုင္ေသးဘူး...။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး..တဲ့။
သပိတ္အဖုံးကေလး က်ကြဲမိတဲ့ ဥကၠံက မီးေလာင္တိုက္ အသြင္းခံရတဲ့ အိမ္ေျခေတြက ဘ၀ေတြ...။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး...တဲ့။
ေမာင္းခ်င္သလို ေမာင္းၿပီး တိုက္ခ်င္သလိုတိုက္တဲ့ ကားဒရိုင္ဘာေတြ လြတ္ခ်င္သလို လြတ္ေအာင္ ေျပးလို႔ရေနတုန္းပဲ။ သတ္ခ်င္သလို သတ္ၿပီး လူရုပ္မေပၚေအာင္ မီးရိွဳ႕ လမ္းေဘးပစ္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ဟာ မိန္းမတေယာက္ပါ ဆိုတာကလြဲရင္ ဘယ္သူမွန္း သိေအာင္ေတာင္ အျဖစ္ရိွရိွ မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ငါးေလာင္းျပိဳင္ လူသတ္မႈဆိုတာ ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ေ၀လာေ၀း ဆိုတဲ့ လူေတြက.. "အဲဒီေကာင္ေတြ ဖမ္းတင္လိုက္ေတာ့ ျမိဳ႔နယ္မွဴးေရ..: လို႔ တခြန္းေျပာရုံနဲ႔တင္ လူေတြကို တိရိစၱာန္ေတြလို ကားေပၚ ပစ္တင္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူး...။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ ေအာက္ကေနပါပဲ....။ မတရားအသတ္ခံရတဲ့ သတင္းေထာက္ တေယာက္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ နဖူးတည့္တည့္ကို က်ည္မွန္သြားတဲ့ လယ္သူမၾကီး တေယာက္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ မီးေလာင္ရာ ဗရပြနဲ႔ သံဃာေတြ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အဟား...၊ စကားနားမေထာင္လို႔ ဆိုတဲ့ သာသနာေရး၀န္ႀကီးလဲ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။

ထက္ထက္မိုးဦးေရ...၊ ေငြတေထာင္ေပးၿပီး ပါးရိုက္ခြင့္ ရတဲ့ နည္းကို က်ဳပ္ကိုေပးလွည့္ပါဗ်ာ။ တာ၀န္ေတြိကု တရားဥပေဒနဲ႔အညီ ပါးရိုက္ခ်င္လြန္းလို႔...။ 

***

ကလိုေစးထူး

စကားလုံးမဲ့တဲ့ ည ..

ျခစားတဲ့ အတၱေတြ ဘီလူး၀င္စီးေတာ့
အၾကမ္းမဖက္တဲ့ ဆႏၵေတြက အၾကမ္းဖက္ခံလိုက္ရတယ္။

ဒီမယ္ ဦးေအာင္စိန္...၊
ကၽြန္ေတာ့္ သမီးက စာက်က္ေနတာ တဲ့လား..။ 
ခင္ဗ်ားစကားေၾကာင့္ အသိတခု ရတယ္
ဦးဖာဆိုတဲ့ လူၾကီးသာ ခင္ဗ်ားလို ေတြးလိုက္မိရင္
ေအာင္ဆန္းဆိုတဲ့လူ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး
ဒါေပမယ့္ မပူပါနဲ႔ဗ်ာ
ခင္ဗ်ားလိုလူေတြကို ဂုဏ္ျပဳမယ့္ ၾကက္ဆူလက္ခုပ္သံေတြ ရိွတယ္။ 

ဥပေဒ...၊
လူကိုဖမ္းခ်င္တဲ့ ဥပေဒ
လူကို ရိုက္ခ်င္တဲ့ ဥပေဒ၊
ပါးစပ္ေတြကို ပိတ္ခ်င္တဲ့ ဥပေဒ
ခံစားခ်က္ေတြကို ေလွာင္ခ်ထားခ်င္တဲ့ ဥပေဒ
ဥပေဒ ဥပေဒနဲ႔ ဘုတ္အုတ္ၾကီး တကိုင္ကုိင္လုပ္
နတ္စကားထြက္ေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္လူထြက္စကား
နားခါးလွတယ္။
ေဇာ္ေဌးေရ...။
သူ႔ဆန္စားလို႔ရဲမယ္ဆုိရင္ မင္းစားေနတာ ငါတုိ႔ဆန္
ျပည္သူ႔ဆန္...ကြ။ 


ထမင္းတလုပ္အတြက္ အၾကမ္းဖက္
၀ါးရင္းတုတ္တခ်က္ လွမ္းႏွက္တိုင္းမွာ
တာ၀န္ ေတြ သရမ္းခ်က္.. သရမ္းခ်က္
ျခစားတဲ့ အတၱေတြ ဘီလူး၀င္စီးေတာ့
အၾကမ္းမဖက္တဲ့ ဆႏၵေတြက အၾကမ္းဖက္ခံလိုက္ရတယ္။


***

ကလိုေစးထူး

သီခ်င္းမ်ားနဲ႔ ...

~~ ကုိယ္သိပ္ခ်စ္ရတယ္~~ အခ်စ္ဆုံး မိန္းကေလးရယ္~~ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ရိွတယ္ ေမ့အျပဳံး~~ အၾကင္နာေလး ေပးသနားလွည့္ပါကြယ္~~အို~~ ေရႊရင္တံခါးဖြင့္လို႔ထားေနာ္ကြယ္~~

Round cord တီးရတဲ့ သ်ိွဳင္းေအာင္ရဲ႕ သီခ်င္းကို ညတညရဲ႕ လသာသာမွာ ဂစ္တာရူး၊ သီခ်င္းရူး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေအာ္ဟစ္သီဆိုခဲ့ရတဲ့ ညေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က "ေနဦးကြ၊ အဲဒီ C,Am,Dm,G ပတ္လည္ကြက္က ဖိုးခ်ိဳရဲ႕ ပိုင္စိုးမႈဧကရီ သီခ်င္းလဲ တီးလို႔ရတယ္ကြ" လို႔ေျပာေတာ့ တီးလိုက္ ဆိုလိုက္ရျပန္တာ အေမာ...၊ ဒါနဲ႔ ေနာက္တေယာက္က "ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲကြ၊ ကုိင္ဇာရဲ႕ တခုေသာ မုိးဥတု၏ တေန႔သ၌ သီခ်င္းလဲရေသးတယ္" ဆိုေတာ့လဲ တီးလိုက္ ဆိုလိုက္ရတာက "ေက်ာင္းဆင္းမနက္မွာ ~~~မိုးသည္းထဲမွာ ~~ လြယ္အိတ္ကေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး~~"

***

ကုိယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သီခ်င္းကုိ သိပ္ရူးတယ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဂစ္တာတီးတတ္လာရင္ ဆိုးရတီးရေအာင္ ဆိုၿပီး စာအုပ္ထူထူတအုပ္၀ယ္၊ သီခ်င္းေတြေရာ လက္ကြက္ေတြပါ ကူးေရးေနတာကို ေမေမကေတာ့ သူ႔သားစာက်က္ေနတယ္ ထင္ရွာတာ...။ ညဘက္ ဖေယာင္းတိုင္ေလး ထြန္းၿပီး တကုပ္ကုပ္ေရးခၽြတ္ေနေတာ့ စာဖတ္စာေရးေနတယ္ ထင္ရွာတာေပါ့။ သိသြားေတာ့ ကရုဏာေဒါေသာနဲ႔ ရိုက္လိုက္တာ အသည္းေပါက္မတတ္ပါဘဲ။ ေက်ာင္းဆရာမ ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ ဆရာရိုက္၊ မိဘရိုက္ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးနဲ႔ ရိုက္တာပဲ။

ကုိယ္တို႔ ဂစ္တာရူး၊ သီခ်င္းရူး စရူးခါစက ဟစ္ေအာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရဲသြင္ရဲ႕ မင္းမသိဘူးလားတို႔၊ စြန္႔စားမယ့္ အခ်စ္တို႔၊ တခါ.. ကုိညီထြဋ္ရဲ႕ အရည္ေတြ ေပ်ာ္ကုန္ၿပီတို႔၊ ရြက္လႊင့္ျခင္းတို႔ကို အခုထိကို အလြတ္ရေနပါေသးတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္...၊ ေလးျဖဴေပၚခါစကဆို.. "ေဇာ္၀င္းထြဋ္ကို လိုက္ယွဥ္ခ်င္တဲ့ေကာင္" လို႔ သမုတ္တဲ့ လူငယ္က တဘက္၊ ၾကိဳက္ၾကသူေတြက တဘက္ ကြဲၾကေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ ေလးျဖဴရဲ႕ "အလင္းေရာင္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံရဲ႕ ဆြဲေဆာင္ရာေနာက္ကို အဲဒီေခတ္က လူငယ္ေတြ စီးေမ်ာသြားၾကတာပါပဲ...။

~~~ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မိုက္မဲမႈပဲ~~~ သူမကို ခ်စ္မိတာ~~~ အဲဒီေလာက္ထိ စြဲလမ္းသြားမွန္း မသိခဲ့~~ မသိခဲ့ဘူးး~~~

"မိုက္လွခ်ည္လား၊ ဘယ္သူဆိုတာတုန္းကြ"
"တာရာ..တဲ့၊ နားေထာင္ၾကည့္"
"ေအးကြ...ေနာ၊ ထူးအိမ္သင္ အသံလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔"

"ပုလဲသီ တကြဲစီ" သီခ်င္းေတြကို ဟစ္ခဲ့တဲ့ ညခ်မ္းေတြက လြမ္းခ်င္စရာ...။ စကားမစပ္ အဟစ္ေကာင္းေနတုန္း ေပၚတာလိုက္ဖမ္းတဲ့ တပ္စုနဲ႔တိုးလို႔ ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္လို သေဘာထား ေျပးခဲ့ရေသး...။ အင္းေလ.. ေနခဲ့ရတာကိုက နယ္ျမိဳ႔၊ကေလးကုိး...။

***

"ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္" ေခြနဲ႔ ျဗဳန္းခနဲ နာမည္ၾကီးလာတဲ့ ရင္ဂိုကုိ အဲဒီတုန္းက မဂၢဇင္းတအုပ္ထဲကေန ေ၀ဖန္ေရး ဆရာတေယာက္က "ဆီးစပ္ကလာတဲ့ အသံနဲ႔ ဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္" လို႔ ဘလိုင္းၾကီး ေဆာ္ပေလာ္တီးတယ္။ ဒီေတာ့လဲ ကုိယ္တို႔က "အခ်စ္ဟာ မီးးလားးး" လို႔ ယမကာေလး ေထြလာတုိင္း ဟစ္ပစ္လိုက္ရတာပဲ။

သီခ်င္းတပုဒ္ဟာ လူ႔စိတ္ကုိ ၾကည္ႏူးေအးျမသြားေစသလို၊ စိတ္အားတက္ၾကြသြားေစတာေတြ၊ စိတ္ညစ္ေနတာကို အားတက္သြားေစ၊ ေျပေပ်ာက္သြားေစတာလဲ ရိွတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ သီခ်င္းေတြဟာ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ အဓိပၸာယ္ေတြ ရိွေနတယ္။ တကယ္ဆို "ကုိသိန္းတန္.. ကုိသိန္းတန္.. စိုးသေဘၤာေပၚ တက္ခဲ့မယ္" ဆိုတဲ့ ဇာတ္၀င္စာသားေလးနဲ႔ ကုိယ္ရယ္ တိုးရယ္ စိုးစုိးရယ္ သီခ်င္းစုေတြကုိက ကုိယ္တို႔အတြက္ ရသေျမာက္တဲ့ အႏုပညာေတြ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။

***

သီခ်င္းတုိင္းဟာ ခ်စ္စရာ မေကာင္းတဲ့ ကာလ တခုေတာ့ (ကုိယ့္အတြက္) ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ တံတားေတြ၊ ဆည္ေတြနား ျပြတ္သိပ္ညွပ္သပ္ေနတဲ့ အမႊမ္းတင္ စာသားေတြနဲ႔ လႈပ္ရြကခုန္ေနၾကတဲ့ သီခ်င္းေတြကို အင္မတန္ ေအာက္ကလိအာခဲ့ဖူးတယ္။ ကုိယ္အရမ္းခ်စ္တဲ့ အဆိုေတာ္ၾကီးႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ရင္ဂိုနဲ႔ ခင္ေမာင္တိုးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာေသၾကီးေတြနဲ႔ မိုက္ခြက္နားကပ္ ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းကို အမုန္းတီးဆုံးျဖစ္ရဖူးတယ္။ ဘာသီခ်င္းလဲ ဆိုတာေတာ့... ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ...။ ကုိယ္ကေတာ့ အႏုပညာကို အႏုပညာရွင္ကုိ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ သုံးခဲ့တဲ့ မည္သူ႔ကိုမဆို မုန္းတယ္။ တခုေတာ့ ရိွတယ္။ အဲဒီလို သီခ်င္းမ်ိဳးကိုမွ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး သီဆိုခဲ့ၾကတဲ့ သီခ်င္းရွင္ေတြကိုေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြ မဲ့လိုက္ၾကတာေပါ့...။

~~ ေဟ့ေရာင္~~ ေဟ့ေရာင္ မလုပ္နဲ႔~~~အခု ရန္ရန္ခ်မ္းဆိုတာ ငါတို႔လူပဲ~~ အရိုးသားဆုံးက သူပဲ~~ လမ္းေဘးစရိုက္ကို သူမၾကိဳက္~~

"စတင္ျခင္း" ဆိုတဲ့ အေခြထြက္လာေတာ့ ကုိယ္သေဘာအက်ခဲ့ဆုံးက အနဂၢ...။ စက္ေသနတ္ပစ္သလို အင္မတန္ရြတ္ႏိုင္တဲ့ အေကာင္ ဆိုၿပီး သေဘာက်တာ...။ တျဖည္းျဖည္းနားေထာင္ရင္းနဲ႔ အင္မတန္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ၿပီး အခုထိကို အလြတ္ရေနေသးတဲ့ သီခ်င္းက အက္ဆစ္ရဲ႕ "ဘ၀" ...။ ~~ ပိုက္ဆံမက္တဲ့ မိန္းမကို ~~ ခ်စ္ေနေတာ့ ငါ့မွာ မိန္းမမက္တဲ့ ပိုက္ဆံကို မုန္းလို႔မရ~~~။ ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းကို အဲဒီတုန္းက မထင္မရွားဆိုခဲ့သူ အားလုံး ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ျမန္မာ့ဂီတေလာကမွာ တေနရာစီေတာ့ ရသြားခဲ့သူခ်ည္းပါပဲ။

***

~~~ ရိွတ္..ရိွတ္.. ရိွတ္ၾကစို႔ေဟ့..~~~ မင္းၾကည့္တိုင္း ကတဲ့ပုံက ~~~ တခါလာလဲ ဒါ~~ ႏွစ္ခါလာလဲ ဒါ~~

ဟ.. ဘာေကာင္တုန္းကြ၊ စာသားက ၾကမ္းလွပါလားဆိုတဲ့ ေဂ်ာက္ဂ်က္ သီခ်င္းေတြက ဟစ္ေဟာ့ ဆိုတာ ဒါပဲကြ ဆိုတဲ့ ပြင့္လင္းမႈကုိ ခ်ျပတဲ့ အႏုပညာစကားလို႔ နားလည္သြားခ်ိန္မွာ ကို္ယ္လဲ သူ႔သီခ်င္းေတြကို ၾကိဳက္တတ္သြားလိုက္တာ အခုအခ်ိန္မွာ ေဂ်ာက္ဂ်က္ သီခ်င္းကုိ ဘယ္သီခ်င္း အၾကိဳက္ဆုံးလဲ ေမးရင္ "ငါ၏စာသား" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းပါပဲ ဆို လြန္မလား။ ။ သီခ်င္းစာသားကုိက ၾကည့္ဦး..။ ~~~ မင္း~~ ဘရြတ္ကလင္းမွာလဲ ေနတာမဟုတ္~~ မင္း နယူးေယာက္မွာလဲ ေနတာမဟုတ္~~ ေ-ာက္ခြက္က ကေလးကလားရုပ္နဲ႔ ~~ မေက်နပ္ရင္ေရာ့~~ ေျခမစုပ္~~~ 

ဟစ္ေဟာ့ အဆိုေတာ္ေတြထဲ ကုိယ္သေဘာက် ေလးစားသူေတြထဲမွာ အက္ဆစ္၊ သီအိုရီ၊ ေဂ်မီ၊ ေဂ်ာက္ဂ်က္တို႔က ထိပ္ဆုံးကပါပဲ။

***

ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ အႏုပညာ အားစိုက္တဲ့ သီခ်င္းတိုင္းဟာ ခံစားလို႔ရတယ္။ တကယ္ဆို သီခ်င္းေတြဟာ ေခတ္ကုိ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကတယ္၊ ေဖာ္ျပေနၾကတယ္။ ေဖာ္ျပေနၾကဦးမယ္။ ဒီအရြယ္ေရာက္လို႔ ဒီသီခ်င္းပဲ နားေထာင္သင့္တယ္လို႔ ေပတံတိုင္းသူေတြနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ေတာ့ အကန္႔တခု ျခားေနမွာ ေသခ်ာတယ္။

တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ ႏွမလက္ေလွ်ာ့ေနေလေတာ့ကြယ္ကို ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ လူတေယာက္၊ ေလးျဖဴရဲ႕ အသုံးမက်တဲ့ ႏွင္းဆီကုိလဲ ဟစ္တတ္ေသးတဲ့ လူတေယာက္ဟာ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ Snare ရဲ႕ ~~~ ဂ်ဳံးဂ်ဳံးက်ေနၿပီ~~~ ဂ်ဳံးဂ်ဳံးက်ေနၿပီ ဆိုတဲ့ စာသားကိုလဲ အားရပါးရ ဟစ္ေအာ္ညည္းတြားတတ္ေသးတယ္ဆိုရင္ လြန္မလားမသိ....။

***

ကလိုေစးထူး

ကုိရင္ေရ..

ဒီမယ္ ကုိရင္..
ေရာ့..ေသာက္၊ ေဆးခါးလို႔ အမႊမ္းမတင္ဘူး
ဒါေပမယ့္ အဲဒီခြက္ထဲမွာ အဆိပ္မပါဘူးလို႔ အာမခံတယ္။
ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္ ေျခႏွစ္ဖက္ပါတာျခင္း အတူတူ
ေျခေထာက္ အရြယ္အစားမတူဘူး...။
ေဟာ..၊ ခင္ဗ်ား ငုံ႔ၾကည့္တဲ့ ခင္ဗ်ားေျခေခ်ာင္းကေလးေတြေတာင္
အတုိအရွည္ တူငဲ့လား...။
ေရာ့... ေသာက္လိုက္ပါ။
စကားလုံး သက္သက္မဟုတ္တဲ့ ဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရည္
ခင္ဗ်ားကုိယ္ထဲကို စိမ့္၀င္စီးဆင္းသြားလို႔ ျဖစ္လာမယ့္ ခင္ဗ်ား မ်က္ႏွာကို ထုိင္ၾကည့္ခ်င္လြန္းလို႔...။

ဒီမယ္ ကုိရင္...
ခင္ဗ်ား ဟိုဘက္လမ္းက ေလွ်ာက္သြားလို႔ လမ္းေကာင္းခဲ့ခ်ိန္
ဗြက္ေပါက္တဲ့ဒီဘက္လမ္းက လူေတြ အတုန္းအရုန္း
အိုဗ်ာ...၊ ၀ရုန္းသုန္းကား လဲေနလိုက္ၾကတာ
ေဟာ...၊ အေလွ်ာက္မေတာ္တဲ့ တခ်က္ ခင္ဗ်ား ခလုတ္တိုက္ေတာ့
ခင္ဗ်ား ေမ့ထားတဲ့ ေဟာဒီ၀ရုန္းသုန္းကား ရင္ဘတ္ၾကီးေတြကေလ...
ကိုရင္...၊ နာသြားေသးလားလုိ႔ ေျပာဖို႔ မေမ့ပါဘူးဗ်။
ခင္ဗ်ာ့ ဖိနပ္ လာသုတ္မေပးႏိုင္တာေတာ့ ေဆာရီး ကုိယ့္လူ။

ဒီမယ္ ကုိရင္...
ေရွ႕တန္းတက္ ဂိုးသြင္းမွ ေဘာလုံးသမား မဟုတ္ဘူးဗ်
ေအာင္ပြဲခံေနတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ေတြကို အေ၀းကေငးေနတဲ့
ကစားသမားေကာင္းေတြမွ အမ်ားၾကီး....။
ကန္ပစ္လိုက္စမ္းပါဗ်ာ...။

ဒီမယ္ ကုိရင္...
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ရင္းထားတဲ့ ထမင္းတပန္းကန္ထက္
ေတာက္ခနဲ က်လာတဲ့ ခင္ဗ်ားေခြ်းစက္ကေပးတဲ့
တလုတ္ထဲေသာ ထမင္းကို မက္ေမာပစ္လိုက္စမ္းပါဗ်...။
ယူ...၊ ယူ.. အဲဒီမွာ အတၱေတြကိုယူ
အတၱကို ယူတတ္ရင္ လူဆိုတဲ့ အသိပါ ထပ္ယူ...။

ေက်ာျခင္း ကပ္လို႔ အျမင္မတူရင္ေတာင္
ေသခ်ာတာေတာ့ ကုိရင့္နားမွာ က်ဳပ္ရိွေနတယ္။
တခါတေလ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရန္ေတြ႔ရတာထက္
ေက်ာျခင္း ကပ္ေနရတာက အရသာ ရိွလြန္လြန္းလို႔....။

***

ကလိုေစးထူး

မတူတဲ့အား..

"ပုလိုက္တဲ့ အေကာင္ကြာ၊ ခါးကလဲ တုတ္လိုက္ေသး၊ အေတာ္ ရုပ္ဆိုးတာပဲကြ"

"ဘာဗ်၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကို ေျပာတာလဲ"

"မင္းကိုပဲကြ၊ မင္းကိုပဲ၊ ငါေျပာတာ မဟုတ္လို႔လား"

"ေၾသာ္၊ ေဟာ္..ေဟာ္၊ ဒီမယ္ဗ်၊ က်ဳပ္က ပုတယ္၊ ရုပ္ဆိုးတယ္ပဲ ထားလိုက္ပါဦး၊ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ဆိုတဲ့ ေဟာဒီ ပုတုတ္တုတ္ကေလ ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ေကာင္းမြန္ျခင္းကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ ျပယုဂ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား မေမ့ပါနဲ႔ဗ်"

"ေအာင္မယ္မယ္၊ ေနစမ္းပါဦး ေဟ့ေကာင္ရ၊ မင္းက အဲဟို ငတိကို ပုတယ္ သြားေျပာရေအာင္ မင္းကေရာ ငါ့ေလာက္မ်ား ျမင့္မားခန္႔ညားေနလို႔လားကြ၊ ငါ့ကုိၾကည့္စမ္း၊ ဒီအုပ္စုထဲမွာ ငါကမွ အျမင့္မားဆုံး၊ အခန္႔ထည္ဆုံး"

"အဟက္၊ ဟုတ္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေၾကာင့္ေနမယ္၊ ေခတ္သစ္ရဲ႕ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ဆဲနည္းမွာ ခင္ဗ်ားက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ၾကီးေလ"

"ဟားဟား ဟားဟား"

"ဒီမွာ၊ ဒီမွာ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ စကားမ်ားသကုိးဗ်ာ၊ ပုတဲ့လူကလဲ ပုတဲ့အေလွ်ာက္၊ ဟိုငတိက်ေတာ့လဲ ရန္လိုေနလိုက္တာ၊ အလယ္ကဟာႀကီးကေရာ ဘာထူးသလဲ၊ သူကမွ အဆိုးဆုံး၊ သဘာ၀တရားေၾကာင့္ ရွည္လ်ား ျမင့္မားခြင့္ ရေနတာကိုပဲ ၾကံဖန္ၾကြားေနလိုက္ရတာ၊ ေဟ့..ဒီမယ္၊ အဖိုးထိုက္တန္ေပ့ဆိုတဲ့ အရာေတြက က်ဳပ္ဆီမွာ လာဆင္ျမန္းမွ ပိုလွတာပါဗ်၊ ပိုလွတာပါ"

"ေတာ္ရုံၾကြားစမ္းပါကြာ"

"ၾကြားၾကြား မၾကြားၾကြား အမွန္တရားဗ်၊ ေလာရွည္ၾကီးရ"

"ငၾကြား"

"ေလာရွည္"

"ေဟ့..၊ ေတာ္ၾကေတာ့ကြာ"

"ဘာလဲ၊ ရန္လိုေကာင္ရဲ႕"

"ဂ်ပုေနာ္ မင္းက ငါ့ကိုမ်ား...၊ တယ္ေလ..."

"ဟာဗ်ာ၊ အစ္ကုိႀကီးတို႔ သိပ္ဆိုးတာပဲဗ်ာ၊ ဒီအစုေလးမွာ ညီအစ္ကုိရယ္လို႔ ဒါေတြပဲရိွတာ အခ်င္းခ်င္းလဲ မညီၾကဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ၾကားထဲက ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္တယ္"

"ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ ေတာ္ၾကေတာ့၊ ဟိုမွာ အငယ္ေကာင္ စိတ္ညစ္ေနၿပီ"

***

"ဟာ...၊ ဟာ...၊ ေဟ့ အေရးေပၚၿပီေဟ့၊ လာစမ္း၊ အားလုံး ဒီကုိ လာစုၾကစမ္း၊ ဟိုေကာင္ အငယ္ေလး မင္းက ဒီဘက္ကိုကပ္ထား၊ ဖိုးဂ်ပု မင္းက တို႔ေတြေအာက္မွာ ျမဲေအာင္လာခို၀င္ထားစမ္း၊ ေအး...၊ စုထား၊ စု...၊ ခပ္တင္းတင္းေလး စု"

"ခြပ္" "ဖုန္း" "အင့္"

***

"ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ...၊ ငါတို႔ အခ်ိန္မီ စုစည္းလိုက္ႏိုင္ေတာ့ ငါတို႔သခင္အတြက္ တုိ႔အားလုံးရဲ႕ စုစည္းအားက လက္သီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ အသုံးခ်ေပးလိုက္ႏိုင္တာကြ၊ သခင့္ကို လာေစာ္ကားတဲ့ ဟိုလူေတာ့ အေတာ္အီသြားပုံရတယ္"

"ေအးကြ..ေနာ္၊ အငယ္ေလး .. မင္းကုိ ထိမိသြားေသးလား"

"မနာပါဘူး အစ္ကုိၾကီးတို႔ရ၊ ကၽြန္ေတာ္က အစ္ကိုႀကီးတို႔နား တိုးကပ္ထားေတာ့ ပုိေတာင္ အားၾကီးသြားေသးတယ္ေလ"

***

ျငင္းခုန္၊ ရန္လို၊ အၾကြားသန္၊ စိတ္္တို၊ အားငယ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက အခုေတာ့လဲ ေလထဲမွာ ျဖန္႔ကားလို႔..၊ အလွကုိယ္စီနဲ႔၊ ေပ်ာ္လို႔၊ ျမဴးလို႔...။

***

ကလိုေစးထူး

ျမဴကင္းခ်ိန္...

ဆြမ္းထမင္းနဲ႔ ဆြမ္းဟင္းကို ခပ္ယူ ဘုန္းေပးေနသည့္ ဆရာေတာ့္ကို ေငးေမွ်ာ္ေနမိသည္...။ ဆြမ္းစားေဆာင္ငယ္ေလး တိတ္ဆိတ္ေနသည္က ဆရာေတာ့္ လက္ထဲက ဇြန္းနဲ႔ ဆြမ္းပန္ကန္ တခါတေလ ထိခတ္မိသံက လြဲလို႔ ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလွပါဘိ...။ လက္အုပ္ခ်ီ ေငးေမွ်ာ္ေနသည့္
သူ႔စိတ္အေတြးထဲမွာေတာ့ ေ၀ခြဲမရသည့္ စိတ္၊ စူးစမ္းလိုစိတ္၊ ေၾကာင့္ၾကေနမိစိတ္၊ ပူပန္စိုးထင့္စိတ္မ်ားက ေရာေထြးေနသလို ေနာက္က်ေနေလ၏။

***

ဒီေန႔က သူ႔အတြက္ တာ၀န္က်သည့္ လစဥ္ဆြမ္းအလွည့္ေန႔...။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အေၾကာင္းမ်ိဳးစုံႏွင့္ ေရာက္ေနၾကသည့္ ေရႊျမန္မာမ်ားအတြက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းရယ္လို႔ ေခၚႏိုင္ရုံမွ် မည္ကာမတၱ ေက်ာင္းကေလးအတြက္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က အရွင္ဇာဂရ ...တဲ့။
သဒၶါမရွားေသာ္လည္း ေငြရွား၊အခ်ိန္ရွားတဲ့ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာေတြၾကားမွာ ေက်ာင္းလာထုိင္ရသည့္ ဆရာေတာ့္ခင္ဗ်ာလည္း မသက္သာ...။ စေနတနဂၤေႏြကုိေတာင္ နပ္မမွန္ႏိုင္သည့္ အားလပ္ရက္ေတြထဲကမွ
ဒကာဒကာမေတြ ေက်ာင္းကို အေရာက္အေပါက္နည္းလို႔ ဆြမ္းကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ငတ္ၿပီးၿပီလဲဆိုတာ မသိႏိုင္...။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သတ္မွတ္သပ္ရပ္ေအာင္လို႔ တေယာက္တအိမ္၊ တလတႀကိမ္ ဆြမ္းကပ္လွဴေစရန္ တာ၀န္ ခြဲေ၀ရသည္။
***
ကသုတ္ကရက္ ႏိုင္လြန္းစြာ ခ်က္ျပဳတ္လာရသည့္ သူ႔ဆြမ္းကို ဆရာေတာ္ ဘုန္းေပးရတာ အဆင္ေျပမေျပ မသိႏိုင္ေပမယ့္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္ဟန္ ရဟန္းေတာ္ျမတ္ အသြင္ကုိ ဖူးျမင္ေနရသည္ဟု စိတ္ထဲက ခံစားမိ၏။ ေၾသာ္..၊ ဆရာေတာ္။
တို႔တေတြ ေနတဲ့အရပ္မွာ သတင္းလာသုံးတာေတာင္ ဘာလိုလုိနဲ႔ ေလးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရိွေနၿပီ ထင္တယ္။ ဆြမ္းကြမ္း၊ ေက်ာင္းေဆာင္ ၀တၳဳ ျပည့္စုံကုံလုံလွတဲ့ အေမရိကားက တျခားေသာ ျပည္နယ္ေတြမွာ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္လိုတဲ့
လူခ်မ္းသာ ဒကာေတြ ေပါမ်ားေနတာေတာင္မွ ငါတို႔ကို ေစတနာတရား ႀကီးမားစြာ ဒီျပည္နယ္မွာ ေက်ာင္းထုိင္ရရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္...၊ ဆရာေတာ္မ်ား... ငါထင္မိသလို။ အို... မဟုတ္ပါေစနဲ႔၊ မဟုတ္ပါေစနဲ႔။
ၾကည္ညိဳစိတ္နဲ႔ ေ၀ခြဲမရစိတ္တို႔ လြန္ဆြဲလြန္းစြာျဖင့္ စိတ္တို႔က အတန္ငယ္ ေနာက္က်ိလာျပန္သည္။

***

"သူတို႔ကို က်ဳပ္က ေထာင္ထဲခ်ည္း ထည့္ထားတာပဲ၊ က်ဴပ္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားတာမွ အမ်ားႀကီး" "အမ်ိဳးသားေရး အျမင္နဲ႔၊ အမ်ိဳးသားေရး အျမင္ကို၊ အမ်ိဳးသားေရး အျမင္က၊ အမ်ိဳးသားေရး အျမင္...၊
အမ်ိဳးသားေရး၊ အမ်ိဳးသားေရး.. အမ်ိဳးသားေရး"
ရွဳပ္ေထြးေနာက္က်ိလွစြာျဖင့္ပင္ ပဲ့တင္ထပ္ေနေသာ အသံေတြက နားထဲမွာ ျမည္ဟည္းေနသလို ခံစားရလြန္းပါဘိ...။ အို...၊ ဟိုးငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက တခါတပါးဖူးမွ
မသင္ၾကား မနာယူရတဲ့ စကားလုံးေတြ၊ အမုန္းတရားစကားေတြ...၊ ဒီစကားေတြေၾကာင့္ ရုိက္ခတ္ပဲ့ေၾကြ ဆုံးရွဳံးသြားတဲ့ အသက္ေတြ...။ ရိွဳက္ငင္ငိုေၾကြးသံေတြ...။ ေနာက္ထပ္၊ ေနာက္ထပ္ ရန္ေစာင္မႈေတြ....။
အို...၊ မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူးးးး။ ငါ တသက္လုံး ကုိးကြယ္ယုံၾကည္လာတဲ့ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ ဒါေတြ မပါဘူး။ ငါတို႔ေတြဟာ ၾကမ္းၾကဳတ္သူ၊ အမုန္းတရားေတြ ၾကီးထြားေစသူ မဟုတ္ေစရဘူးး။
ကုိယ့္ဘာသာ ေအာ္ဟစ္ေျပာေနမိသည့္အလား အေတြးစကားသံေတြက ျမည္ဟည္းပဲ့တင္ေနျပန္ပါၿပီ။

***

"ဒကာေတာ္"
တိုးတိတ္ေနေသာ္ျငား ေၾကာင့္ၾကပူေ၀ေနသည့္ စိတ္အစဥ္တို႔ကို ဆရာေတာ့္အသံက ေအးခ်မ္းစြာ ျဖိဳခြင္းပစ္လိုက္သည္။
"တင္ပါ့ ဘုရား"
"ဆြမ္းအလွဴေၾကာင့္ ဘုန္းေပးရတာ အဆင္ေျပလွပါတယ္ ဒကာ၊ ဒီဆြမ္းအလွဴေၾကာင့္ ဒကာ့မွာ စိတ္၏ေအးခ်မ္းျခင္း၊ ကုိယ္၏ ေအးခ်မ္းျခင္း ျပည့္စုံပါေစ၊ ငါးပါးေသာ ဆြမ္းလွဴအက်ိဳးကုိလဲ
ရမွာ မလြဲပါဘူး ဒကာ"
"မွန္ပါ့ ဘုရား"
"ဦးဇင္းတို႔ ဘာသာဟာ ဘယ္အရာကို အေျခခံပါသလဲ ဒကာ"
"ေမတၱာ၊ကရုဏာ၊ မုဒိတာတရားလို႔ ထင္ေၾကာင္းပါ ဘုရား"
"ေအး၊ မွန္တာေပါ့ ဒကာ၊ ငါတို႔ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ၾကီးဟာ မည္သူ႔ကုိေတာ့ မုန္းေစ၊ မည္သူ႔ကုိေတာ့ ခ်စ္ေစလို႔ မမိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ေခ်ဘူး"
"တင္ပါ့ ဘုရား"
"ဒီကေန႔ ဒကာ လာလွဴတဲ့ ဆြမ္းထမင္း၊ ဆြမ္းဟင္းေတြကို နဂိုမူလ စိုက္ပ်ိဳးၾက၊ ထုတ္လုပ္ၾကသူေတြဟာလဲ ဦးဇင္းတို႔နဲ႔ မတူေသာ ဘာသာ၊ မတူေသာ လူမ်ိဳး မျဖစ္ႏိုင္ေပဘူးလား ဒကာ"
" ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းပါ အရွင္ဘုရား"
"ဒီလိုဆိုေတာ့ ဒီဆြမ္းကြမ္းေတြကို စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္သူေတြကိုေရာ ေမတၱာ မပို႔သင့္ေပဘူးလား"
"ပို႔သင့္ေၾကာင္းပါ ဘုရား"
"သူကေတာ့ မဲ၏၊ ငါကေတာ့ျဖဴ၏၊ သူသည္ကား ငါ့လူမ်ိဳးမဟုတ္၊ သူသည္ ငါ့ဘာသာမဟုတ္ဆိုတဲ့ အျမင္တရားကို အေျခခံလို႔ မုန္းတီးျခင္း စိတ္ထား တစိုးတစိမွ မထားမိေစနဲ႔ ဒကာ"
"မွန္လွပါ အရွင္ဘုရား"
ေစာေစာက ေလးတြဲ႔စြာ ေနာက္က်ိေနသည့္ စိတ္အစဥ္တို႔က ဆရာေတာ့္ ဆုံးမစကားကို နာယူအၿပီး ေမာ့ၾကည့္ဖူးေမွ်ာ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္နူးမ်က္ရည္ေတြက ေ၀့၀ဲစြာ....။
"ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ စိတ္ထဲမယ္ အရွင္ဘုရားသည္ တပည့္ေတာ္တို႔နဲ႔ မတူျခားနား ဘာသာျခားကုိ ဟိုဒီသတင္းေတြေၾကာင့္ မုန္းတီးေနမလား ေၾကာင့္ၾကမိပါတယ္ ဘုရား"
"အိုကြယ္..."
သည္းခံခြင့္လႊတ္ေသာ အျပဳံးတစုံျဖင့္ ဆရာေတာ္က ဖြဖြေရရြတ္ေတာ္မူသည္။

***

အလုပ္သြားရပါဦးမည္...။
ေစာေစာကနဲ႔မတူ ေပါ့ပါးၾကည္လင္သြားေသာ စိတ္အစဥ္ထဲမွာေတာ့ ေမတၱာသံေ၀ ေတးဆိုသံေလး တစက ပ်ံ႕လြင့္လို႔ ေနေလေတာ့သည္။
"လုံးစုံမ်ားစြာ သတၱ၀ါ၊ ခ်မ္းသာ ကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ၊
ဥပါဒ္ရန္ေဘး၊ ကင္းစင္ေ၀း ျငိမ္းေအးၾကပါေစ"


ကလိုေစးထူး

ေရြးေကာက္ပြဲ ည... (၂)

ဒီစာကုိ ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မစ္ရြမ္ေနကေတာ့ စကားေျပာၿပီးသြားပါၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ေလးနွစ္သက္တမ္း ထပ္မံ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရမယ့္ အိုဘားမားအလာကို အားလုံးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကဆဲ…။

***

က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့ မဲတျပား အခ်ည္းႏွီးျဖစ္မသြားတာကိုပဲ ေက်နပ္ေနမိတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးနွစ္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္က သူမ်ားေတြ မဲေပးတာကို ေစာင့္ၾကည့္ရင္ခုန္ရသူ…။ အခုႏွစ္ကေတာ့ ကုိယ္တိုင္မဲေပး ရင္ခုန္ရသူ။

ေျပာရရင္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ…၊ က်ေနာ့္ အလုပ္ထဲမွာ က်ေနာ္နဲ႔ မယ္ရီဆိုတဲ့ အျဖဴအဘြားႀကီး တေယာက္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့လူေတြ အားလုံး မစ္ရြမ္ေနဘက္ကခ်ည္းပါ။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ့္ Supervisor ဆိုရင္ အိုဘားမားကုိ သည္းသည္းထန္ထန္ကို ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ မဲေပးခြင့္ ရေနတာကို သိေတာ့…၊ မဲ အေပးမမွားေစနဲ႔ေနာ.. ဆိုၿပီး စသလိုလို ေနာက္သလိုလိုနဲ႔ အိုဘားမားကို မေပးေစခ်င္တဲ့ သေဘာ ျပသေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ တုံဏိွဘာေ၀သာ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးေနခဲ့တာပါပဲ။

***

မနက္က မဲေပးၿပီးေတာ့ စာေလး ကမန္းကတန္းေရး…၊ ၿပီးတာနဲ႔ အလုပ္ကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အေျပးအလႊား သြားရတယ္။ အလုပ္ထဲကုိ လူက ေရာက္ေနေပမယ့္ စိတ္က တယ္ၿပီး မေျဖာင့္လွတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ည ၈ နာရီ ေက်ာ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ဆီက ဖုန္းကို ခဏငွား (သူ႔ဖုန္းက အင္တာနက္ ရတာကိုး)…။ မဲရလဒ္ေတြကုိ ရင္တမမနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့တာပဲ…။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ၾကီး အိုးဘားမားကလဲ တခ်ိန္လုံး မဲရလဒ္က ေအာက္မွာခ်ည္း ေနရာကေန ေနာက္ဆုံး အၿပီးသတ္ မဲေရတြက္ေတာ့မွပဲ မစ္ရြမ္ေနကို ႏွာတဖ်ားသာသာနဲ႔ ကပ္ႏိုင္သြားေတာ့တယ္။

***

က်ေနာ့္ကို ဒီႏိုင္ငံဖြား သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေမးတယ္။ မင္း ဘာလို႔ အိုဘားမားကို မဲေပးသလဲတဲ့…။

က်ေနာ္ တခြန္းပဲ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ႐ုိးသားတဲ့ ကတိေတြ၊ ႐ိုးသားတဲ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈ၊ ႀကိဳးစားမႈေတြကို ယုံၾကည္လို႔.. လို႔။

***

အရင္ ေလးႏွစ္မွာ သူ ထင္တိုင္း မေပါက္ခဲ့တာေၾကာင့္၊ ဒီႏွစ္မွာ အရင္ကထက္ မဲ အရနည္းသြားသလို ရိွေပမယ့္ က်ေနာ္ အပါအ၀င္ လူအမ်ားစုက သူ႔ကုိ ေနာက္ထပ္ေလးႏွစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေစလိုတဲ့ သေဘာ ထင္ရွားတာမို႔.. အိုဘားမား ေအာင္ပြဲခံခဲ့ျပန္ပါၿပီ။

***

  

ကလိုေစးထူး

မဲေပးတဲ့ မနက္...

ေဆာင္းဦးေပါက္ရဲ႕ မနက္ခင္းမွာ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာက ႏိုးေတာ့ အိပ္ခ်င္ဟန္ မေျပေသးတဲ့ မ်က္လုံးေတြက က်ိန္းစပ္လို႔ ေနပါေလေရာ…။

ဒါေပမယ့္ အိပ္ရာထဲကေန အလူးအလဲပဲ ထလိုက္ရင္း မဲ႐ုံကို သြားဖို႔ ျပင္ရဆင္ရတယ္၊ လုိအပ္မယ္ထင္တဲ့ အေထာက္အထား စာရြက္စာတမ္းေတြ ယူရတယ္။

ဒီေန႔ မဲေပးရမယ္ေလ… … …။ 

***

ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ေနခဲ့စဥ္ကေတာ့ က်ေနာ္ မဲေပးခြင့္ တခါမွ မၾကဳံႀကိဳက္ခဲ့ရဘူး။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ အသက္က ၁၃ ႏွစ္ပဲ ရိွေသးလို႔…၊ ၂၀၁၀ နဲ႔ ေနာက္ပုိင္း ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲက်ေတာ့ ျပည္ပကုိ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္လို႔…။ ဒါနဲ႔ပဲ အခါအားေလ်ာ္စြာ အေမရိကန္ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲေပးခြင့္ကို ဒီႏွစ္ေတာ့ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ႀကဳံရေလသတည္းေပါ့…။

***

မဲေပးခြင့္ ရိွတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ နံနက္ ၇ နာရီကေန ည ၈ နာရီ အထိပါ။ မဲ႐ုံေတြကုိ မိမိေနထိုင္ရာ ေနရပ္လိပ္စာအလိုက္ ဧရိယာခြဲျခားထားပါတယ္။ ကုိယ္က ဘယ္မဲ႐ုံမွာ မဲေပးရမလဲ ဆိုတာကို အင္တာနက္မွာ အလြယ္တကူ ရွာလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္မွာ အင္တာနက္ မရိွဘူးဆိုရင္လဲ နီးစပ္ရာ စာၾကည့္တုိက္မွာ စုံစမ္းလို႔ ရပါေသးတယ္။

မဲေပးစာရင္း သြင္းခြင့္ကိုေတာ့ စာတိုက္ သုိ႔မဟုတ္ အြန္လိုင္းမွ တဆင့္ ေရြးေကာက္ပြဲရက္မတိုင္ခင္ ရုံးဖြင့္ရက္ အရက္ ၂၀ ထက္ ေနာက္မက်ေစရဘဲ မဲေပးႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေနာက္က်သြားရင္လဲ ကိစၥမရိွပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ရက္ကို ေရာက္တဲ့အခါ မိမိ မဲေပးရမယ့္ မဲ႐ုံမွာ တခါတည္း မဲေပးသူ အမည္စာရင္းသြင္းၿပီး မဲလက္မွတ္ထုတ္ယူယုံပါပဲ။ 

***

က်ေနာ္ မဲ႐ုံေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ မနက္ ၈ နာရီ ထိုးၿပီမို႔ မဲေပးဖို႔ ေရာက္ႏွင့္ေနသူေတြလဲ ရိွေနပါၿပီ။ မဲေပးရတဲ့ ေနရာကေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္း တခုမွာပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ရက္ျဖစ္ေပမယ့္ ေက်ာင္းမပိတ္တဲ့ အျပင္ ေက်ာင္းကကေလးေတြကိုလဲ မဲေပးတဲ့လူေတြ အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ေအာင္ အနားကို မလာေစရေအာင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ၾကပ္မတ္ထားပုံရတာမို႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။

မဲရုံထဲမွာ သက္ဆိုင္ရာ ပါတီက ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ရိွေကာင္း ရိွေနႏိုင္ေပမယ့္ ဘယ္သူက ဒီမုိကရက္၊ ဘယ္သူက ရီဗတ္ပလီကင္ဆိုတာ ေကာင္းစြာ မသိႏိုင္ပါဘူး။ မဲရုံအတြက္ တာ၀န္ရိွသူေတြသာ မဲေပးစာရင္း မသြင္းရေသးသူနဲ႔ သြင္းၿပီးသားသူကုိ အဆင္ေျပေျပ မဲေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကူညီရင္း အလုပ္မ်ားေနၾကတာပါ။ 

***

ပထမေတာ့ က်ေနာ္က ႏိုင္ငံသားျဖစ္ေၾကာင္း အေထာက္အထားေတြ ဘာေတြ ယူသြားရတယ္၊ မိမိေနထုိင္တဲ့ ေနရပ္လိပ္စာ မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသ အေနနဲ႔ Utility Bill တခုခုလဲ ျပရမယ္လို႔ ထင္ထားၿပီး အဲဒါေတြ ယူသြားပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒ႐ိုင္ဘာလိုင္စင္ ျပလိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ့္အမည္နဲ႔ လက္ရိွေနရပ္လိပ္စာက သူတို႔ စာရင္းမွာ ရိွႏွင့္ေနၿပီးသားပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ျဖည့္ေပးရတာဆိုလို႔ ပထမအႀကိမ္မဲေပးတာလား၊ ယခင္က မဲေပးဖူးသလား ဆိုတာနဲ႔ လိပ္စာကို အတည္ျပဳေပးရတာပါပဲ။

မဲေပးဖို႔အတြက္ကုိ အတန္ငယ္ရွည္တဲ့ မဲစာရြက္ေပးၿပီး မဲအမွတ္စဥ္ စာရြက္ ခပ္ေသးေသး တခုပါ ရပါတယ္။ မဲစာရြက္ ခပ္ရွည္ရွည္မွာေတာ့ ကုိယ္ေပးခ်င္တဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ အမည္ေဘးမွာ ျမွားပုံသ႑န္ကို ထိပ္နဲ႔ ေနာက္ၿမီး အလယ္မွာ ျဖတ္ထားတဲ့ ပုံစံနဲ႔ ညႊန္ထားပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကုိယ္က အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ကို မဲေပးခ်င္တယ္ဆုိရင္ အလယ္ကေန ျမွားကေလးရဲ႕ ထိပ္နဲ႔ ေနာက္ၿမီွးကို ဆက္ၿပီး ဆြဲေပးလိုက္ေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ ျမွားပုံသ႑ာန္ေလး ျဖစ္သြားၿပီးေတာ့ ဒီလူ႔ကို မဲေပးပါတယ္လို႔ သေဘာ သက္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ မဲေရတြက္တဲ့ စက္ထဲကုိ သြားထည့္တဲ့အခါ၊ စက္က လက္ခံယူၿပီး အဲဒီနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က အေပၚမွာ က်ေနာ္ တင္ျပထားတဲ့ I voted ဆိုတဲ့ စတစ္ကာကေလးကို ေပးပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သူတို႔ရဲ႕ နည္းပညာသုံးစြဲမႈကို ေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ တကယ္လို႔မ်ား မဲေပးတဲ့အခါ ကုိယ္စားလွယ္ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ တေယာက္ကိုမွ မျခစ္မိတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိုရင္ အဲဒီ မဲေရတြက္စက္က လက္မခံပါဘူး။ မဲစာရြက္ကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ထြက္လာေစၿပီး ေဘးကေန ေဘာက္ခ်ာလို ထုတ္တဲ့ စက္အေသးေလးကေန ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို လြဲေနေၾကာင္း ေထာက္ျပတာမို႔ ေနာက္တခါ မွန္သြားေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မဲ ျပန္ေပးေစပါတယ္။ ပယ္မဲေတြ ျဖစ္မယ့္ရန္ကေန ကာကြယ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ 

***

က်ေနာ္ မဲ႐ုံေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကေန မဲေပးၿပီးအခ်ိန္ထိ အားလုံး အခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေနာက္ထပ္ မဲေပးမယ့္လူေတြက ပိုေတာင္ မ်ားလာေသးတယ္။

သူတို႔ေတြ ည ၈ နာရီ အထိ အလုပ္ရွဳပ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ အေမရိကန္ တႏိုင္ငံလုံးရဲ႕ ည ၈ နာရီေတြ ေက်ာ္လြန္ၿပီးရင္ေတာ့ ဘယ္သူႏိုင္လို႔ ဘယ္သူရွဳံးလဲဆိုတာ အေျဖေပၚပါေတာ့မယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့…။ 

***

ကလိုေစးထူး

Domes ကို ေနာက္တေခါက္...

တနဂၤေႏြေန႔က က်ေနာ္ Domes ေတြကို တေခါက္ ထပ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ ေနရာကို တကယ္ေတာ့ ၆ ႏွစ္အတြင္း ေလးငါးႀကိမ္ေလာက္မက ေရာက္ျဖစ္ေနတာပါ။ အထူးသျဖင့္ Tropical Dome ထဲက ကုိယ့္ႏိုင္ငံေရေျမနဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အပင္ေလးေတြကို သြားၾကည့္ရ၊ အဲဒီနားမွာ သြားထိုင္ေနရတာကို သေဘာက်လို႔ပါ။

ဒီေန႔ကေတာ့ လက္စြဲေတာ္ကင္မရာတလက္နဲ႔ အေပ်ာ္တမ္း ဓာတ္ပုံဆရာလိုလို ဘာဂလိုတိုတိုပုံစံဖမ္း ဓာတ္ပုံအ႐ိုက္ထြက္ခ်င္လို႔ သြားျဖစ္တာေပ့ါ…။ ဓာတ္ပုံပို႔စ္လဲ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာလွၿပီကိုး…။

***

ဒါက အိမ္က ထြက္ထြက္လာျခင္း လမ္းမေပၚက ပုံပါ။ အခုလက္ရိွေနတဲ့ ေနရာက က်ေနာ္အရင္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေလးကလို လမ္းကေလးလဲ မရိွသလို၊ ေခ်ာင္းေသးေသးေလးနဲ႔ တံတားေလးလဲ မရိွပါဘူး။ ဆိတ္ၿငိမ္မႈ ကင္းသေလာက္ အေရးေပၚ ရဲကား၊မီးသတ္ကား၊ လူနာတင္ကားေတြရဲ႕ အသံကို တေန႔မွာ အနည္းဆုံး ဆယ္ႀကိမ္ထက္မနည္း ၾကားရတတ္တယ္။ ဒီေနရာကို ေရာက္မွ ေဆးေျခာက္လာေရာင္းတာ ခံရဖူးသလို၊ ေငြတျပားစတက်ပ္စ ရသေလာက္ လာလာေတာင္းတာကိုလဲ ခဏခဏ ခံရဖူးတယ္။

အဲဒါ လမ္းေဘးက ပန္းတပြင့္ပါပဲ။ မၾကာမီမွာ ညိဳးသြားေတာ့မေယာင္ ပန္းကေလးက ပြင့္ဖတ္ေတြက ေဘးကို တြဲရရြဲက်ခ်င္ေနၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အလွကိုေတာ့ အစြမ္းကုန္ ထုတ္ထားႏိုင္ေသးတဲ့အလား ထင္မိတယ္။

ဒါလဲ အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ပန္း…။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ျမန္မာျပည္က ငု၀ါပန္းလိုလို ပုံစံေလးနဲ႔ ဆင္လို႔။

ငွက္ေပ်ာဖူး…၊ ေရႊျပည္ႀကီးမွာေတာ့ ဘာမွမဆန္းဘူးေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒါကို ျမင္ရဖို႔ တေခါက္သြားတိုင္း ငါးေဒၚလာ ၀င္ေၾကးေပးရတယ္။ တခါလြမ္း ငါးက်ပ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ :D

ဒီပန္းရဲ႕ အရြယ္က တကယ္ေတာ့ ေရသန္႔ဘူးခြံအရြယ္သာသာေလးပဲ ရိွတာပါ။ အဲဒါကို က်ေနာ္က အနီးကပ္ဆြဲယူၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ႐ိုက္လိုက္ေတာ့ အခုလိုပုံေလး ထြက္လာတယ္။

ဒီပန္းခိုင္ေလးကုိ ေတြ႔တာနဲ႔ ထူးျခားမႈ တခုကို ခ်က္ခ်င္းပဲ သတိထားမိတယ္။ ပန္းခိုင္ကထြက္ေနတဲ့ အညွာတံေလးေတြမွာ အခုမွ စၿပီးဖူးစ အငုံေလးေတြလဲ ပါတယ္။ ပြင့္လုလု အပ်ိဳ႐ိုင္းေလးလို အပြင့္ေလးလဲ ပါသလို အစြမ္းကုန္ ပြင့္လို႔ လွခ်င္တုိင္း လွေနတဲ့ အပြင့္လဲ ရိွေနတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေႂကြက်ညိွဳးေရာ္လို႔ အပြင့္ေနရာမွာ ေသြ႔ေျခာက္လို႔ေတာင္ ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အရာေလးေတာင္ ရိွလို႔…။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔ဘ၀ေတြလဲ ဒီပန္းခိုင္ေလးနဲ႔ ဘာမ်ားျခားေသးလို႔လဲ… … …။

Domes ထဲမွာ အခု ျမင္ရတဲ့ စာဘုန္းႀကီးလို ငွက္ကေလးေတြကိုလဲ ေမြးထားတယ္။ ဒီေကာင္ကေလးေတြက အသံစုိးစုိးစီစီနဲ႔ ဟိုပ်ံလိုက္၊ ဒီ၀ဲလိုက္လုပ္ေနတာ…။ ျမန္ကလဲျမန္လြန္းေတာ့ ပုံ႐ိုက္ရတာ အရမ္းခက္ခဲလွတယ္။ ဒီေလာက္ လွတဲ့ငွက္ပုံကို ရေအာင္႐ိုက္မယ္ကြာ ဆိုၿပီး အားမေလွ်ာ့ဘဲနဲ႔ တနာရီေလာက္အထိ အခိ်န္ေပးၿပီး လိုက္႐ိုက္ေနရင္းက ဒီငွက္ကေလး လာနားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္က ေနေရာင္ကလဲ မီးဆလိုက္ထိုးေပးထားသလို ျဖစ္တဲ့အခိုက္နဲ႔ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ အကြာအေ၀းကလဲ ကြက္တိျဖစ္သြားေတာ့ အခုလို ပုံေလးေတြ ရလာတယ္။ ဒီတေခါက္ Domes ကုိ သြားတဲ့အခါမွာ အခု ရလာတဲ့ ငွက္ပုံေလးေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္ အားရႏွစ္သက္မႈ အရိွဆုံးပါပဲ..။ သေဘာအက်ဆုံးက ငွက္ကေလး ထပ်ံသြားခိုက္ပုံေလးပါ။

Domes မွာ အပင္ေတြ စိုက္ျပထားသလို၊ ပန္းခ်ီနဲ႔ ဓာတ္ပုံ အေရာင္းျပခန္းေလးေတြလဲ ရိွတယ္။ အဲဒါ ျပခန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ္ ဒီပုံကို သူတို႔ အေရာင္းစာရင္းမွာ ေတြ႔လာတယ္။ အမရပူရက ႐ိုက္လာတာတဲ့…။ ေရာင္းေစ်းကေတာ့ ေဒၚလာ ၆၅၀…။ သူက ႏိုင္ငံအလိုက္ကုိယ္စားျပဳတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ဥပမာ…၊ တ႐ုတ္ဆိုရင္ ဘုံေက်ာင္းေလးေတြ ေနာက္ခံနဲ႔ပုံလိုမ်ိဳး၊ ထုိင္းဆိုရင္ ေရေပၚေစ်းမွာ ေစ်းေရာင္းေနတာကို အေပၚစီးကေန ရိုက္ထားတာမ်ိဳးပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာကို ကုိယ္စားျပဳအေနနဲ႔ သာသနာ့အရိပ္အ၀ါ ထင္ဟပ္တဲ့ အခုလို ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးရဲ႕ ပုံကိုျပထားတာကို စိတ္ထဲ အေတာ္ေက်နပ္မိတယ္။

Domes က ျပန္ထြက္လာၿပီး အဲဒီနား မနီးမေ၀းက ျမစ္ေဘးမွာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ေငးျဖစ္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီ ဘဲေမာင္ႏွံ (ႏွစ္ေကာင္ အတူေတြ႔လို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေမာင္ႏွံလို႔ ရမ္းတုတ္ရတာ၊ အထီးႏွစ္ေကာင္၊ အမႏွစ္ေကာင္လဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ) ကို ျမင္ေတာ့ ႐ိုက္ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။

***

စာေကာင္းေကာင္း မေရးျဖစ္ေတာ့ အခုလိုပဲ ဓာတ္ပုံပုိ႔စ္နဲ႔ ႏွိပ္စက္ပါရေစဦး…။ အားနာပါးနာ ၾကည့္ေပးသြားရင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

***

ကလိုေစးထူး