ေျပာခ်င္ရက္ လက္တို႔

ဒီရက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မ်ားေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အရိွန္ေကာင္းလာတဲ့ AGT အစီအစဥ္ေတြကိုလဲ တင္ခ်င္ေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို တင္လိုက္ရင္ ဗီြဒီယို ကလစ္ေတြက ဘေလာ့ဂ္ကို အလြန္႔အလြန္ ေလးေနေစေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်န္ရိွေနေသးတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြရဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားၾကပုံေတြကို လင့္ခ္အျဖစ္နဲ႔ပဲ ဒီေနရာမွာ ခ်ိတ္ဆက္ေဖာ္ျပပါရေစ...။

***

က်ေနာ္ ကုိးတန္းေလာက္က ထင္တယ္။ `ေအာ္တိုေရးေပးပါလား´ ဆုိၿပီး အတန္းထဲက ေကာင္မေလးတေယာက္က စာအုပ္ထုိးေပးလာေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘာေရးရမွန္း မသိဘူး။ သူမ်ားေရးႏွင့္ထားတာေတြ လိုက္ဖတ္လိုက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ ကဗ်ာအတုိအစေလးေတြနဲ႔ ေရးတဲ့လူကေရး၊ ေ၀းသြားတဲ့အခါ သတိရေနပါ...တို႔၊ နင္ဟာ ငါ့ရဲ့ အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းပါ... တို႔ ေရးထားလုိက္ၾကတာ စုံေနတာပဲ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လဲ ဘာေရးရေကာင္းမလဲ စဥ္းစားမရျဖစ္တာနဲ႔ အဲဒီတုန္းက ဖတ္ေနတဲ့ ၀တၳဳတအုပ္ထဲက စာသားတေၾကာင္းကုိ ေရးလုိက္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဖတ္ထားတာက ျမန္မာ၀တၳဳပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က "Everything is for the Best" ဆိုၿပီး အဂၤလိပ္လို ေရးလုိက္တာ ေကာင္မေလးက သေဘာေခြ႔သြားေလရဲ့...။

`လူေတြဟာ ကုိယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ေျပာျပခ်င္ၾကတယ္၊ ခက္တာက နားေထာင္ေပးမယ့္လူ မရိွတာ´ တဲ့...။

ဟုတ္မွာပါေလ၊ တခ်ိဳ႔ ထင္ရွားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ၊ စာေရးဆရာႀကီးေတြဆုိရင္ သူတုိ႔အေၾကာင္း သိပ္ေျပာခ်င္လြန္းလို႔ အထၱဳပတၳိ စာအုပ္ေတြ ဘာေတြေတာင္ ေရးၾကေသးတာပဲ...။

တျခားကုိ ေ၀းေ၀းမၾကည့္ပါနဲ႔ေလ...၊ က်ေနာ္တို႔ ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာဆိုရင္ Tag game ကုိ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ Tag လုိက္ၾကတာ ပထမဆုံး "10 Weirds about me" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္မွာဆိုရင္ ဘေလာ့ဂါေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးျဖစ္လုိက္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေပါ့။

အခုလဲ ေနာက္ထပ္တခုက ဘေလာ့ဂ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရပန္းစားေနျပန္ပါၿပီ။ ကုိယ့္အေၾကာင္းကိုကိုယ္ ေျပာရတဲ့ ႐ိုး႐ုိးရွင္းရွင္း Tag ေလးမို႔ အားလုံးက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ပဲ ေရးၾကတာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ က်ေနာ့္ကုိလဲ ညီမ လင္းလက္ၾကယ္စင္က အဲဒီ ေရစီးေၾကာင္းထဲကို ဆြဲေခၚခဲ့ေလရဲ့...။

***

က်ေနာ့္မွာ အဘိုးေပးထားတဲ့ နာမည္တခု အသက္ေလးႏွစ္ေလာက္အထိ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာင္းေနရေတာ့မယ့္ အရြယ္ေရာက္ခါနီးက်မွ ေဖေဖက သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ နာမည္ကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိ အဲဒီနာမည္နဲ႔ပါပဲ။ `နဂ်ယ္ေကာင္´ ဆိုတဲ့ နာမည္ကေတာ့ က်ေနာ္ အလြန္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အမည္ေျပာင္ေလး တခုေပါ့။

အျပင္ေလာကက မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ နာမည္အရင္းကုိပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေခၚၾကတာက `ကိုေစးထူး´...။ ကေလာင္နာမည္ ကလိုေစးထူးကုိ `ကုိေစးထူး´ လို႔ ေခၚၾကတာဟာ ပိုၿပီးရင္းႏွီးႏွစ္လိုဖြယ္ရာေကာင္းလုိ႔ က်ေနာ္ ပုိႏွစ္သက္မိပါတယ္။

က်ေနာ္ အခုေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ့ သိပ္ေအးလြန္းတဲ့ ျပည္နယ္တခုမွာ ေနပါတယ္။ ဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ မဟုတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲ ဆက္ဖုိ႔ အဆင္ေျပမယ္။ တခါတေလက်ရင္ အျပင္ကို ေလွ်ာက္သြားေနတာက ရိွေသးတယ္။ စိတ္အဆိုးဆုံးကေတာ့ စာတပုဒ္ကို အပီအျပင္ေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လာတဲ့ဖုန္းေတြကုိပဲ။ :D

အႀကိဳက္ဆုံးအေရာင္က အျပာေရာင္ပါ။ အျပာေရာင္ ႀကိဳက္လား မႀကိဳက္လား ဘေလာ့ဂ္ တခုလုံး ျပာေနတာက သက္ေသပဲ။ ေဘာလုံးအသင္းကို အားေပးေတာ့လဲ အျပာေရာင္ တပ္ဖြဲ႔ လို႔ အမည္ရတဲ့ ခ်ဲလ္ဆီး အသင္း။ အ၀တ္အစားကေတာ့ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ဘာအ၀တ္ေလးမွ ၀တ္ခ်င္ပါတယ္လုိ႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ အေျခအေန မေပးခဲ့လုိ႔ ဘာအ၀တ္မွ ဘာဒီဇိုင္းမွ ဆိုၿပီး ေရြးႀကိဳက္တာမ်ိဳး သိပ္မရိွလွပါဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ စပုိ႔ရွပ္ေလးေတြကုိေတာ့ ပုိႀကိဳက္မိတယ္။ အစားအစာထဲမွာကေတာ့ အသားမွာ၀က္၊ အသီးအရြက္မွာ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္။

ဘာပစၥည္းကို အႀကိဳက္ဆုံး ဆိုတာလဲ မေရြးတတ္ပါဘူး။ သီခ်င္းကေတာ့ နားေထာင္ရတာ အဆင္ေျပတဲ့ သီခ်င္းမွန္ရင္ ႀကိဳက္တာပါပဲ။ လက္ရိွ ျမန္မာဟစ္ေဟာ့ သီခ်င္းေတြလဲ စိတ္ထဲေတြ႔တဲ့ သီခ်င္းဆုိ ႀကိဳက္တာပဲ။ ျမန္မာသံစဥ္ထဲမွာလဲ ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရိွတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တြံေတးစိုးေအာင္ကုိေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ၿဖိဳးႀကီး သီခ်င္းေတြ မႀကိဳက္ဘူး။

စာေရးဆရာကေတာ့ ကေလာင္စြဲရယ္ မရိွပါဘူး။ စာတပုဒ္ဖတ္ၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တခုခုရလိုက္တာမ်ိဳး ခံစားရတဲ့ စာကို ႀကိဳက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ `ျမတ္ခိုင္´ ကိုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ။ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ `သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ေခၚမည္ ခိုင္´ စာအုပ္ဟာ က်ေနာ္ ဖတ္မိတဲ့ အျပင္စာေပထဲက ပထမဆုံး အမွတ္ရရျဖစ္ေနလို႔ ႀကိဳက္ပါတယ္။ `ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္´ `ဇစ္ျမစ္´ `မိုးမခပင္ေတြ´ `လူငယ္တဦးရဲ့ မွတ္တမ္းမဲ့ မွတ္တမ္း´ စာအုပ္ေတြကေတာ့ ဖတ္ဖူးသမွ် စာအုပ္ေတြအနက္က ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္ေအာင္ ႏွစ္သက္မိတဲ့ စာအုပ္ေတြပါ။

ဘ၀မွာ သိပ္ၿပီး ခ်မ္းခ်မ္းသာသာလဲ မဟုတ္၊ စားရမဲ့ေသာက္ရမဲ့ အေျခအေနလဲ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ လက္ရိွ လုပ္ေနရတာ တထပ္တည္းက်တာမ်ိဳး ေနရတာကုိ သေဘာက်တယ္။ ၀ါသနာပါတာေတြကေတာ့ ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ေရြးေျပာရရင္ေတာ့ ဂီတာတီးတာရယ္၊ သီခ်င္းေလး တပုဒ္တေလ ေရးတာရယ္၊ ဟုိေရးဒီျခစ္ စာေတြ ေရးေနရတာရယ္၊ စစ္တုရင္ ကစားရတာရယ္၊ ဘိလိယက္ ကစားရတာရယ္ကို ၀ါသနာပါတယ္။ မေကာင္းတာကေတာ့ တခါတေလက်ရင္ ျငင္းခုန္ရတာကို ၀ါသနာထုံမိတယ္ ထင္တာပဲ။

က်ေနာ္ အခ်စ္ဆုံးသူကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ပါပဲ။ အေလးစားရဆုံးေသာ လူပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ မိဘ၊ ဆရာသမားေတြရယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရယ္။ အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ကို အမ်ားဆုံး နားလည္ေပးႏိုင္သူကေတာ့ ေမေမပါ။ က်ေနာ္ အမုန္းရဆုံးေသာသူေတြကေတာ့ ဟုိလူႀကီးတို႔ အုပ္စုပါပဲ။

ရင္အခုန္ဆုံး အခ်ိန္က ဘယ္တုန္းကပါလိမ့္လုိ႔ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပရရင္ ေတာ္ေတာ္ရယ္စရာ ေကာင္းေနမလားဘဲ။ ပထမဆုံး စႀကိဳက္မိတဲ့ ေကာင္မေလးကို `ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ ေနာက္ေန႔က်ရင္ ပန္းပန္ျပပါေနာ္´ လို႔ သြားေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးက `ပန္း၀ယ္ဖို႔ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံမရိွဘူး´ ...တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က `နင္တို႔ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ကန္ဇြန္းခင္းေတြ ရိွသားပဲ၊ ကန္ဇြန္းပန္းေလး ပန္ျပေလ´ လို႔ ေျပာလိုက္တာ ေကာင္မေလးက `အင္း´ ...တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ေကာင္မေလးရဲ့ `အင္း´ ဆိုတဲ့ အေျဖစကားကုိ ေတာ္ေတာ္ ရင္ခုန္သံျမန္ဖူးတယ္။

အေၾကာက္ဆုံးအခ်ိန္ကေတာ့ က်ေနာ္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေပၚတာအထမ္းသမားအျဖစ္ ေရွ႕တန္းကို ပါသြားတုန္းကပါပဲ။

ဆုေတာင္းတုိင္းသာ ျပည့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့လား ဟိုလူႀကီးေတြ ျမန္ျမန္မာလကီးယားၿပီးေတာ့ အားလုံးလိုလားတဲ့ေန႔ကို မနက္ျဖန္ပဲ ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းခ်င္တယ္။

အခ်စ္၊ အမုန္း၊ အလြမ္း၊ သံေယာဇဥ္ ဆုိတာေတြကိုေတာ့ စာမဖြဲ႔ပါရေစနဲ႔ေတာ့။ ဘ၀ ဆိုတာကုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံတုိင္း ရယ္ဟဟနဲ႔ ညည္းဖူးသလို ခပ္ရြတ္ရြတ္သာ ေျပာလုိက္ခ်င္တယ္။ `ဘ၀ ဆိုတာ လဒ (ဠင္းတ) ပါပဲဗ်ာ´ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာကေတာ့ `ဆုိးတူေကာင္းဖက္´ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ႔ အကိုက္ညီဆုံးေသာသူေပါ့။ ခ်စ္သူဆိုတာကေတာ့ ကုိယ္ကခ်စ္ေနၿပီး ကုိယ့္ကိုလဲ ျပန္ခ်စ္ေနတဲ့သူ လို႔ ထင္တာပဲ။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာ့ ဘယ္လိုမွ သိပ္မထင္တတ္ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထင္မွေတာ့ အေကာင္းပဲ ထင္မိမွာ ေသခ်ာတယ္။ လက္စြဲေဆာင္ပုဒ္အေနနဲ႔ကေတာ့ `ႀကိဳးစားမႈတုိင္းဟာ အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္ဘူး´ ဆိုတဲ့ ေဖေဖ့ ဆုံးမစကားပါ။

အေျပာခ်င္ဆုံး စကားတခြန္းကေတာ့ `ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေမာလွပါၿပီ၊ အားလုံး အလိုခ်င္ဆုံးေသာ ေန႔ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ပါရေစေတာ့´...။

***


ကလိုေစးထူး

ကီးဘုတ္ ကျမင္းသူ

က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္
ဗီဇကိုက လြတ္လပ္ခ်င္ေနေတာ့
မလြတ္လပ္မႈေတြကုိ ကုိယ္စားျပဳဖို႔
ယုံၾကည္ခ်က္ကို ခ်ခင္းျပဖို႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို အသက္ဆက္ဖုိ႔
က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္။

က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္
ေသခ်ာတာက အတၱကို ကုိယ္စားျပဳမေနဘူး
မာန္မာနကို ေရွ႕တန္းတင္မေနဘူး
ေကာက္က်စ္မႈကို အကာအကြယ္ ေပးမေနဘူး
ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို အေရာင္တင္မေနဘူး
က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္။

တခုခုကုိ အငမ္းမရ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ လက္ေတြ
အေရာင္မွိန္ေဖ်ာ့ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြ
ေျခာက္ကပ္ပိန္လွီေနတဲ့ ပ်ိဳျမစ္မႈေတြ
ေတာင္းရမ္းေနတဲ့ တတိယအရြယ္ေတြ
က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္။

အိမ္ယာမဲ့သြားတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈေတြ
ေလာင္တိုက္ အသြင္းခံလိုက္ရတဲ့ ရပ္တည္မႈေတြ
ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားေနတဲ့ ေျမဇာပင္ေတြ
ၿဖိဳလွဲခံလိုက္ရတဲ့ အျဖဴေရာင္ ဘ၀ေတြ
က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္။

တခ်ိန္လုံး အျပစ္ကင္းေနၾကတဲ့ သားသတ္သမားေတြ
စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳေတြ
မာန္ဖီလြန္းတဲ့ သူ႔ထက္ကဲေတြ
ေစာင္းတီးျပန္သင္တဲ့ ကၽြဲပါးလက္သစ္ေတြ
က်ေနာ္ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္။

ကီးဘုတ္ ကျမင္းလိုက္ေတာ့
ခံစားခ်က္ေတြက ကျမင္းေက်ာထၾကတယ္
ကျမင္းေက်ာထတဲ့ စာေတြက
ကျမင္းရတဲ့ အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပၾကတယ္
ကျမင္းသူ အခ်င္းခ်င္း ေဖးမလိုက္
ကျမင္းသူ အခ်င္းခ်င္း ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ ခ်ိတ္ဆက္လုိက္နဲ႔
ကျမင္း ကြန္ျမဴနတီမွာ ကီးဘုတ္ ကျမင္းသံေတြ
ဆူညံပစ္လိုက္ေတာ့
ျမင္းခြာေပါက္သံက အရွဳံးေပးရေလာက္ရဲ့...။

က်ေနာ္တို႔ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္
အေတြးအေခၚ မကျမင္းဘူး
စာနာစိတ္ေတြ မကျမင္းဘူး
လူသားဆန္ျခင္းေတြ မကျမင္းဘူး
အသိတရားေတြ မကျမင္းဘူး
ဒါေပမယ့္
က်ေနာ္တို႔ ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနတယ္။

ေဟာ...၊ ၾကည့္ေလ
ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ကုိ
အခုေတာ့... ... ...
ေတာင္ပို႔ထဲက ဖြတ္အေၾကာင္း
ကီးဘုတ္ ကျမင္းေနမိျပန္ပါေပါ့...။


ကလိုေစးထူး

စိတ္ညစ္ေနလား…(၇)

AGT အစီအစဥ္မွာ ဘယ္သူေတြ Top 10 ေရာက္သြားတယ္ဆိုတာကို မေျပာဘဲနဲ႔ အသာေလးၿငိမ္ေနမလားလုိ႔ဟာ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ေဖာ္ေကာင္ေတြက ေဖာ္ထုတ္လိုက္တာနဲ႔ပဲ လူသိကုန္ၿပီ။ :P

ကဲ...၊ လူသိကုန္မွေတာ့ မထူးပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၁၅ ေယာက္ကို ပို႔စ္ ႏွစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ ခပ္ျမန္ျမန္တင္ပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။ :D



အားလုံးရဲ့ အသည္းစြဲ ေလးႏွစ္သမီးေလး Top 20 အစီအစဥ္ကို တက္ေရာက္လာခဲ့တုန္းက ပုံစံေလးကို အမွတ္တရ အျဖစ္ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ သူ ေနာက္တဆင့္ တက္သြားေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္သြားတာေလးကုိက ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြ ပုံစံေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလးပါ။




ဒါကေတာ့ အမ်ားရဲ့ အသည္းစြဲ Kaitlyn Maherရဲ့ Top 20 အဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ေလးပါ။ သူ႔အသက္သူ႔အရြယ္နဲ႔ ဒီေလာက္ ဆိုတတ္တာကိုက ပါရမီလို႔ ဆိုရမလားပါပဲ။




James Gang လို႔ အမည္ရတဲ့ အဖြဲ႔ပါ။ သူတုိ႔ရဲ့ ပထမအဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္နဲ႔ Top 40 အဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ပုံကိုလဲ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္မႀကိဳက္ပါဘူး။




အခုၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆု ရသြားဖို႔ တစ္ေျပးေနသူေတြထဲက တေယာက္ျဖစ္တဲ့ Queen Emily ပါ။




Zooperstars အဖြဲ႔ရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ပါ။ သူတို႔ အရင္က ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တာေတြကေတာ့ ပထမအဆင့္က ဒီမွာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ Top 40 အဆင့္ကိုေတာ့ ဒီမွာ ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။




Extreme Dance အဖြဲ႔ရဲ့ အကနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ဟန္ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ သူတို႔ ကသြားတာကို သေဘာက်ပါတယ္။




ဒိုင္ေတြလဲ ႀကိဳက္၊ တခ်ိဳ႔ ပရိသတ္ေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ အားေပးတဲ့ Paul ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္ခံစားလို႔ မရလို႔ဘဲလားေတာ့ မသိ...။ မႀကိဳက္ပါဘူး။




က်ေနာ္ ပထမဆု ရေစခ်င္တဲ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြထဲမွာ အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ Nuttin but Strings အဖြဲ႔ပါ။ သူတုိ႔ရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မႈတိုင္းမွာ ဆန္းသစ္မႈေတြနဲ႔အတူ ပရိသတ္ေတြရဲ့ အားေပးမႈကို တခဲနက္ ရတာခ်ည္းပါပဲ။ AGT မွာ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တာ မဟုတ္တဲ့ Nuttin but Strings ရဲ့ အႏုပညာတခုကိုလဲ ဒီမွာ ေတြ႔ပါတယ္။ တေယာသံကုိ ႏွစ္ၿခိဳက္သူမ်ား နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္က်န္ေသးတဲ့ ရွစ္ေယာက္ကိုလဲ Top 10 ၿပိဳင္ပြဲေတြ မတုိင္မီ ထပ္မံ တင္ဆက္ေပးပါဦးမယ္။


ကလိုေစးထူး

ညဳ လုိက္ၾကစုိ႔ သူငယ္ခ်င္း

ၿပီးခဲ့တဲ့ သုံးေလးရက္ကေပါ့...။

စီေဘာက္စ္မွာ `ကဲကဲ´ ဆုိတဲ့ တေယာက္ လာေျပာသြားတာကုိ စိတ္ဆုိးရမယ့္ အစား သေဘာက်ၿပီး ရယ္ေတာင္ ရယ္မိေသးတယ္။ ဘာတဲ့...၊ `ညဳတုတုနဲ႔ ေရးသလိုေပါ့၊ ဟဟ´ တဲ့...။ အမယ္...၊ ဟဟေတာင္ ပါလိုက္ေသး။ :))

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အသစ္ထပ္တင္ထားတဲ့ ပို႔စ္ကုိ ဖတ္ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ (နာမည္ေတာ့ မေဖာ္ေတာ့ပါဘူးေလ :P) က `ေရးထားတာ ေကာင္းပါတယ္´ ...တဲ့။ အဟုတ္မွတ္ၿပီး စိတ္ထဲ ေက်နပ္မလား ရိွေသး...၊ ဆက္ေျပာလိုက္တာက ၾကည့္ဦး...၊ `ညဳတုတုေလးေပါ့...တဲ့´။

ဒါနဲ႔ ျပန္စဥ္းစားတယ္။ သူတို႔က ငါ့ကုိ ဘာေၾကာင့္ ညဳတယ္ ေျပာရပါလိမ့္ေပါ့။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဟုိ `ကဲကဲ´ ဆိုတဲ့ တေယာက္က က်ေနာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ ေမတၱာတုံးေနတဲ့ ေလသံနဲ႔ေျပာတာ...။ က်ေနာ္ေရးတဲ့ စာကို ဖတ္ၿပီး ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ျပန္ေျပာဖုိ႔လဲ သိပ္စိတ္ရွည္ပုံ မရတာနဲ႔ `ဒီေကာင္ေတာ့ ေဒါသထြက္ေရာ့လဟယ္´ ဆိုၿပီး အားရပါးရ ခ်ီးျမွင့္သြားတာ။

ဟုိေဘာ္ဒါကေတာ့ ဒီလိုဟုတ္ဟန္ မတူဘူး။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ေတာ္ေတာ္ကို ေလးစားသြားပုံရတယ္။ (အကြက္၀င္တုန္း အမွတ္ယူထားမွ :P ) ဒါနဲ႔ မနာလို စိတ္အခံေလးကလဲ ရိွဟန္တူပါတယ္ေလ။ က်ေနာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးသလိုလိုနဲ႔ ႏွိပ္ကြပ္သြားတာေလ။ တကယ္ဆို သူလဲ ညဳတာပဲဗ်။ :D

ဒီလုိနဲ႔ သူတို႔ေျပာတဲ့ `ညဳတယ္´ ဆုိတာကုိ ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ၿပီး သာသာထိုးထုိးေလး အဓိပၸာယ္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ စာေရးတာ၊ စကားေျပာတာမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ တဘက္သားနားခံသာေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ေရးတာေျပာတာကို ဆိုလိုခ်င္တာနဲ႔ တူတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ ကုိယ့္အတြက္ကိုယ္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္တာဆိုေတာ့လဲ ဂေလာက္ေတာ့ သားသားနားနားေလး ေျပာဦးမွ...။

***

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က စိတ္သိပ္ရွည္တတ္တဲ့ လူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဒါသႀကီးလြယ္၊ စိတ္တိုလြယ္သေလာက္ စိတ္ေျပလဲ လြယ္တဲ့ လူတမ်ိဳးထဲမွာ က်ေနာ္ပါတယ္။ ေဒါသလြယ္မိလို႔ မွားခဲ့တာေတြလဲ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ပဲ။

က်ေနာ္ အြန္လုိင္းေပၚ စတက္ေတာ့ modins ဆိုတဲ့ ခ်က္ရြမ္းကုိ ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီChatမွာက ဘာအေကာင့္မွ လုပ္စရာလဲ မလိုဘူး။ ခ်က္ခ်င္တဲ့အခါက်ရင္ နစ္ခ္နိမ္း တခု အလြယ္တကူေပးၿပီးေတာ့ ၀င္ခ်က္႐ုံပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ခ်က္ပါေလေရာ ဆုိပါေတာ့...။

ခက္တာက တခါတခါက်ရင္ ဘယ္ကမွန္း မသိတဲ့ နစ္ခ္ေတြနဲ႔ တခ်ိဳ႔လူေတြက ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြ ၀င္ေျပာၿပီး ရန္ေတြ ေလွ်ာက္စတာပဲ။ ရန္စရင္းနဲ႔ ပိုၿပီးအားပါလာေတာ့ ရန္ျဖစ္တာေပါ့။ က်ေနာ္လား...၊ ဘယ္ေနမလဲေလ တခ်ီတေမာင္း ျဖစ္လိုက္မဟဲ့ ဆုိတဲ့ အထဲကပဲ။ သူတို႔ခ်ည္းပဲ စိတ္ရိွတာမွ မဟုတ္တာ ငါလဲ စိတ္နဲ႔ပဲ ေဒါသထြက္တတ္တယ္ကြေပါ့။

ဒါေပမယ့္ တရက္က်ေတာ့ အဲဒီ ခ်က္ထဲမွာ တခ်ိန္လုံးထုိင္ဆဲေနလို႔ လူေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့ တေယာက္ကို က်ေနာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ စကားတခြန္းေျပာလိုက္မိတယ္။ `က်ေနာ္တုိ႔က အလုပ္နားတဲ့ အခ်ိန္ေလး ခ်က္ရတာမို႔ အဲဒီလို မဆဲဖို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ´...လို႔။ (ညဳတာ၊ ညဳတာ) ဒါနဲ႔ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာက အဆဲရပ္သြားပါေလေရာ...။ အမယ္၊ သူ ျပန္ထြက္ခါနီး က်ေနာ့္ကုိေတာင္ ေျပာသြားလိုက္ေသးတယ္။ `အကို႔ကို အားနာလို႔ ေနာက္ဆိုရင္ အကုိရိွေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ မဆဲေတာ့ဘူးဗ်ာ´ တဲ့...။

***

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ျမန္မာခ်က္ မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခ်က္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အခု ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာ လက္စြမ္းျပေနတဲ့ လင္းလက္ၾကယ္စင္ ဆိုတာ ျမန္မာခ်က္ထဲမွာတုန္းက က်ေနာ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္ ေမာင္ႏွမေတြေပါ့။

အဲဒီခ်က္မွာတုန္းက က်ေနာ့္ရဲ့ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္တခု ေျပာျပရဦးမယ္။ အဲဒါကေတာ့ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္တာပဲ။ စိတ္အခန္႔မသင့္လဲ ရန္ျဖစ္၊ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔လဲ ရန္ျဖစ္နဲ႔ ထီခနဲဆို ရန္ျဖစ္တာ ဘယ္သူလဲ ေမးလိုက္ရင္ က်ေနာ္ခ်ည္းပဲျဖစ္ေနတာ မ်ားတယ္။ :D

အထူးသျဖင့္ အဲဒီမွာတုန္းက က်ေနာ္ စနစ္တက်နဲ႔ ရန္သြားသြားစၿပီး ရန္ျဖစ္တာက စစ္တပ္ဘက္က လူေတြကုိ မ်ားတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ေအးေဆးခ်က္ေနရင္ေတာင္ စစ္တပ္ကမွန္း သိေနရင္ က်ေနာ္က မထိတထိ သြားရန္စၿပီးေတာ့ကို ရန္ျဖစ္တာ။ ဟိုကလဲ စိတ္နဲ႔ပဲ၊ ဘယ္ခံမလဲ၊ အဲဒါနဲ႔ ခ်ၾကေလသတည္းေပါ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲလို စစ္တပ္ကလူေတြကုိ ရန္စၿပီး ကုိယ္ေျပာခ်င္တာ သြားသြားေျပာေနရတာကိုပဲ ေက်နပ္ေနလိုက္ေသးတယ္။


***


ဘေလာ့ဂ္ တခုကို စေရးေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ေရးခ်င္တဲ့ပုံစံ၊ က်ေနာ္ေရးခ်င္တဲ့ စာေတြက ရန္ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ကို အလုိလိုက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ မသိဘူး။ က်ေနာ္က စာေရးရင္ စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဆြဲဆန္႔ထားႏိုင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔အျမင္မတူတဲ့လူေတြကို ကုိယ္ခံယူထားတဲ့ ခံယူခ်က္ကုိ သူ႔ဘက္ကလဲ နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္ ေရးရတာကို ပိုၿပီး သေဘာေတြ႔လာတယ္။ ဘယ္လိုမွကို ရွင္းျပလို႔ မရတဲ့ လူတမ်ိဳးက်ေတာ့လဲ လစ္လ်ဴရွဳထားရတာေပါ့။

က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စကားတခြန္းကို ေျပာမယ္ဆိုပါစို႔။ အဲဒီ စကားက အမွန္ေတာ့ ေစတနာစကားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေလသံမတူတဲ့ ပုံစံႏွစ္မ်ိဳးေပါ့။ က်ေနာ္ ဥပမာ ေျပာၾကည့္ပါမယ္။

`ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲကြ၊ ေသာက္သုံးကို မက်ဘူး၊ မင္း ဒီတုိင္းသာ ဆက္သြားေနရင္ ေခြးေလာက္ေတာင္ ေျပာင္ေရာင္မွာ မဟုတ္ဘူး´

အဲဒီ စကားက တကယ္လဲ ေစတနာပါႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျပာခံရသူကို နား၀င္ေစဖို႔ကေတာ့ က်ေနာ္ထင္တယ္၊ ၃၀% ေလာက္ပဲ ရိွႏိုင္မယ္။ ဒါေတာင္ သူ႔ကို ေျပာေနတဲ့လူရဲ့ စိတ္ရင္းအမွန္ကို အေျပာခံရသူက နားလည္ႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေနဦးမွ...။

`ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး ထင္တယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ား ဒုကၡျဖစ္မွာကိုေတာ မျမင္ခ်င္ဘူးေလ။ ခင္ဗ်ားလဲ လူည့ံတေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး´

ဆိုလိုရင္းသည္ ဒီအဓိပၸာယ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ထိေရာက္မႈျခင္းက်ေတာ့ အေပၚက စကားထက္ ငါးဆေလာက္ ပုိၿပီး ထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔ တဘက္သားကုိ နား၀င္ေစလိမ့္မွာပါ။

`အေျပာခ်ိဳေပမယ့္ မေနာမခ်ိဳရင္ေတာ့ အလကားေပါ့´ လို႔ လူေတြေျပာေလ့ရိွပါတယ္။ အဲဒါအတြက္ကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ မူရင္းပင္ကို စိတ္ဓာတ္က တကယ္ပဲ ယုတ္ည့ံေနရင္ အေျပာခ်ိဳျပေနလဲ ခဏပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မူရင္းပင္ကုိယ္စိတ္က ေကာင္းပါလ်က္နဲ႔ အေျပာအဆို ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတာေၾကာင့္ တကယ့္ေစတနာက ေ၀ဒနာေတြ ျဖစ္သြားတာေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါ။

***

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ...။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့့ ကုိယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ တဘက္သားနား၀င္လာေအာင္ ေျပာရတာကုိ အရင္တုန္းက ရန္ခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အရသာထက္ က်ေနာ္ပုိႀကိဳက္တယ္။ တကယ္ဆိုရင္ `ႏႈတ္ခ်ိဳ သွ်ိဳတပါး´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတာင္ ရိွေသးတာပဲ။

ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အရာကုိ တဘက္သားနားလည္ေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ရွင္းျပလုိ႔ ဟိုဘက္က နားလည္လက္ခံသြားတဲ့အခါ အဲဒီအရသာကို ျပန္ခံစားၾကည့္လုိက္ပါ။ ဘာနဲ႔မွ မတူတဲ့ ပီတိတမ်ိဳးကို ခံစားရမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

အဲဒီလို အခါမ်ိဳးက်ရင္ `ညဳတုတုနဲ႔´ လို႔ တေယာက္ေယာက္က က်ီစယ္လာရင္ ပုိလို႔ေတာင္ သေဘာက်မိေနဦးမွာ...။ ဒီေတာ့...။

ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း အက်ိဳးအသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းျပတာကုိ ညဳတယ္လို႔ သတ္မွတ္ရင္ေတာ့လား...။

လာေလ...၊ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ညဳ ၾကတာေပါ့။



ကလိုေစးထူး

စိတ္ညစ္ေနလား...(၆)

America's Got Talent (AGT) 2008 ရဲ့ Top 20 အစီအစဥ္ကို ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ၿမိဳ႔မွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ အဂၤါနဲ႔ ဗုဒၶဟူးေန႔က က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ အေယာက္ ၂၀ အနက္က ေနာက္ထပ္ Top 10 ေရြးၿပီး ေနာက္တပတ္က်ရင္ လာ့ေဗးဂတ္စ္ၿမိဳ႔မွာ Final အျဖစ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေစမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ေတြကို ခပ္စိပ္စိပ္ကေလး တင္ျဖစ္ဖို႔ရိွပါတယ္။ (Top 10 က ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာကို အခုစာေရးေနတဲ့ အခ်ိန္ကေန ေနာက္ထပ္ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ Live Show ေၾကညာပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေတာ့ အေျဖေတြကို ထည့္မေရးေသးဘူးေနာ္။ :P)

အခုတင္မယ့္ အေယာက္ ၂၀ မွာမပါတဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြကေတာ့ ျပဳတ္သြားၿပီလုိ႔သာ မွတ္ၾကပါေတာ့။

ဗီြဒီယိုေတြကို တင္တဲ့အခါမွာ (စိတ္ထင္လို႔လားေတာ့ မသိ) သိပ္မ်ားသြားရင္ ဘေလာ့ဂ္က ေလးေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု Top 20 အစီအစဥ္မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားၾကသူေတြကို ငါးေယာက္ကို တပုိ႔စ္ႏႈန္းနဲ႔ တင္ဆက္သြားပါမယ္။ ၾကည့္ရွဳ ရင္ခုန္ခံစားၾကပါစို႔လား...။




Top 20 အစီအစဥ္ေတြထဲမွာမွ Neil E Boyd ဒီတေခါက္ဆိုသြားတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ က်ေနာ္ မ်က္ရည္က်ရတဲ့ သီခ်င္းပါ။ သီခ်င္းဆိုေနရင္း အေမကို တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ သားရယ္၊ စင္ေပၚမွာ ဆိုေနတဲ့သားကို ပီတိမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ အေမရယ္ကို ေတြ႔ရတာ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ခနဲေနေအာင္ ခံစားရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ ပထမဆုရႏိုင္ဖို႔ အလားအလာေကာင္းတဲ့အထဲမွာ အခြင့္အေရးေကာင္း ရိွသူပါ။

Neil E Boyd သီဆုိသြားတဲ့ Mama သီခ်င္းရဲ့ မူရင္းကို ခံစားခ်င္သူေတြကေတာ့ ဒီမွာ နားေထာင္ပါ။ ၀ါသနာပါလို႔ ကာရာအိုေကပါ ဆိုခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္လဲ ဒီမွာ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ မူရင္း အဆိုရွင္ကေတာ့ II Divo ျဖစ္ပါတယ္။




The Cadence အဖြဲ႔ဟာ ဒီတေခါက္မွာ Top 40 တုန္းက ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တာထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး ပုိႀကိဳးစားထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တီးထားတာလဲ ပိုၿပီး နားေထာင္ေကာင္းပါတယ္။ တက္တက္ႂကြႂကြ တီးခတ္ေနၾကတာကို ၾကည့္ရတာကိုက ျမဴးႂကြအားရစရာေကာင္းပါတယ္။




Top 40 မွာတုန္းကလဲ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေအာင္ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကတဲ့ The Wright Kids လို႔ အမည္ရတဲ့ ဒီကေလးငယ္ သုံးေယာက္ဟာ အခုတေခါက္မွာေတာ့ အရင္ကထက္ပိုၿပီးေကာင္းတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို တင္ဆက္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။





Daniel Jens လို႔ အမည္ရတဲ့ အဲဒီအဆိုရွင္ဟာ အေမရိကန္ စစ္သားတေယာက္ပါ။ သူ႕ရဲ့ ပထမအဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္တုန္းကနဲ႔ Top 40 မွာတုန္းက သီဆိုဟန္ေတြထက္စာရင္ အခု သီခ်င္းကို သိပ္ေတာ့ အားမရပါဘူး။

ထူးျခားတာကေတာ့ ဒီတေယာက္အတြက္နဲ႔ ဒိုင္ႏွစ္ေယာက္ စကားထမ်ားၾကတာပါ။ Piers ရဲ့ ျပင္းထန္လွတဲ့ ေ၀ဖန္စကားကို ၿပိဳင္ပြဲ၀င္သူက အားတင္းၿပဳံးေနႏိုင္ေသးေပမယ့္ တျခားဒိုင္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ Sharon ကေတာ့ မေက်နပ္ပါဘူး။




ေမာင္မ်ိဳးအႀကိဳက္ (တကယ္က က်ေနာ္လဲ ႀကိဳက္တယ္ :D) Jessica Price ဟာ ဒီတေခါက္မွာေတာ့ သူနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ သီခ်င္းေကာင္းကို ေရြးခ်ယ္ သီဆုိႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရိွပါဘူး။ ကံဆိုးတာက သူ ဆုိေတာင္ မဆိုရေသးခင္ Piers က Buzze ခလုတ္ကို မွားၿပီး ႏွိပ္မိသြားေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားသြားဟန္လဲ ေပၚပါတယ္။ အဲဒီထက္ ပိုဆိုးတာက ဆိုေနတုန္းမွာလဲ Piers ကပဲ Buzze ခဲ့ျပန္တာပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားၾကသူေတြရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ေတြကုိလဲ ဆက္တိုက္ တင္ဆက္သြားပါမယ္။ ကဲ...၊ ပေဟဠိဖြက္ရေအာင္၊ အဲဒီ ငါးေယာက္ထဲက ဘယ္သူေတြ Top 10 ထဲကို ၀င္မယ္ထင္သလဲ။ :P

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ား ဒီအစီအစဥ္ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။


ကလိုေစးထူး

အိတ္ဖြင့္ေပးစာ...(၂)

က်ေနာ္လဲ အခုတေလာ ေရးျဖစ္ေနတာေတြက ဘာနဲ႔ တူေနသလဲ ဆိုေတာ့ ဓာတ္ဆီအျပည့္တင္ထားတဲ့ ကားတစီးကုိ မီးပုံေတြနားကေန ျဖတ္ေမာင္းေနတာနဲ႔ တူေနတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကားေပၚ တက္ထုိင္ၿပီး ေမာင္းေတာ့မယ္ဟဲ့ လို႔ စိတ္က ရည္ရြယ္ႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေမာင္းလက္စနဲ႔ ေမာင္းပါရေစဦး...။

အခုလို စာမ်ိဳးေတြကုိ ေရးရတာဟာ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား လူမုန္းခံရမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္...။

စာေရးတဲ့သူဟာ `အႏုပညာ´ တရပ္ကို ဖန္တီးေနသူလုိ႔ က်ေနာ္ ယုံၾကည္ထားပါတယ္။ စာတပုဒ္ကို ေရးသားရာမွာ ကုိယ္ေရးတဲ့စာဟာ လူအမ်ားက ေျပာခ်င္ေနတဲ့ စကားေတြျဖစ္ေအာင္ စာကြန္း၊ စာမႊန္းေတြနဲ႔ ကြန္႔ကာ ညြန္႔ကာ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးရတာမို႔ စာေရးတာဟာလဲ အႏုပညာ တရပ္ပါ။

ဒီေတာ့ စာတပုဒ္ကို ဖန္တီးသူ အႏုပညာရွင္ဟာ သူေရးေနတဲ့ စာေတြသည္ လက္ရိွေခတ္ကို ထင္ဟပ္ေနေစရမယ္၊ လက္တေလာ အေျခအေနေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနမယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္ျမင္ပါတယ္။

ကဲ...၊ ဓာတ္ဆီကားႀကီးကို စ ေမာင္းပါရေစေတာ့...။

ေပးစာ (၁)မွာ ေရးခဲ့သလိုပါပဲ...၊ အခု အိတ္ဖြင့္ေပးစာသည္လည္း တိုက္ဆုိင္မႈ ရိွသူတုိင္းကို ရည္ရြယ္ေရးသားေၾကာင္းပါ...။

***

ု
`လူတေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ ကုိယ္ပိုင္အျမင္ကိုေတာ့ ဘာမွမေျပာလုိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေရးထားတာက မဟုတ္ေသးတာမို႔ ရင္ထဲမယ္ ေအာက္ဂလိအာ ျဖစ္လာတယ္´

အဲဒီ စာေၾကာင္းမွာ `ေအာက္ဂလိအာ´ ဆုိတာကို သုံးထားတဲ့ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸာယ္က စဥ္းစားစရာပါ။ တကယ္ေတာ့ `ေအာက္ဂလိအာ´ ဆုိတာက `ဟိုမဟုတ္၊ ဒီမဟုတ္´ လို႔ အဓိပၸာယ္ ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေပၚက စာေၾကာင္းမွာ သုံးထားတဲ့ သေဘာကေတာ့ `အျမင္ကပ္တယ္´ `ခ်ဥ္တယ္´ လို႔ ေျပာခ်င္ဟန္ ရိွပါတယ္။

ဒီေတာ့ စာတပုဒ္ကို အဲဒီလိုစိတ္အေပၚမွာ အရင္းတည္ၿပီး ေရးလာၿပီဆုိရင္ အဲဒီစာဟာ အျပဳသေဘာဘက္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်ဥ္းကပ္လာႏိုင္မွာလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။

`လူ႔အဖြဲ႔အစည္း´ ဆုိတာဟာ လူမ်ိဳးတူရာအလိုက္၊ ယဥ္ေက်းမႈ တူရာအလိုက္၊ ပထ၀ီ အေနအထားတူတာအလိုက္ အစသျဖင့္ တူရာေတြကို စုစည္းၿပီးေတာ့ စုစည္းၾကတာမို႔ `လူ႔အဖြဲ႔အစည္း´ ရယ္လို႔ ေခၚေ၀ၚၾကတာပါ။ အဲဒီလို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးကို ဟုိးေရွးေရွး ပေ၀သဏီက စလို႔ ပုံစံအမ်ိဳးအမ်ိဳး ဖြဲ႔စည္းလာလုိက္တာ ယေန႔ထက္ထိ တိုင္ေအာင္ပါပဲ။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ဖြဲ႔စည္းၾကဖုိ႔ လူေတြစဥ္းစားလာၾကတဲ့ အဓိက အခ်က္ဟာ တခုထဲရိွပါတယ္။ တေယာက္ထဲအားနဲ႔ မစြမ္းသာလုိ႔ပါပဲ။ စုေပါင္းၿပီးေတာ့ လုပ္ေဆာင္မယ္၊ ေဆြးေႏြးၾကံဆၾကမယ္၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကမယ္ဆုိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းလာမွာပဲလို႔ စဥ္းစားမိလာၾကလုိ႔ `လူ႔အဖြဲ႔အစည္း´ ဆုိတာကို တူရာအလိုက္ စုစည္းတည္ေဆာက္ေလ့ရိွပါတယ္။

ဒီေတာ့ အဲဒီလို လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုမွာ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေနသူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သာမန္ပါ၀င္ ေနၾကသူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ကုိ တေယာက္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ၊ ေလးစားသမႈ ရိွေရးဟာ အဲဒီ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေရရွည္တည္တ့ံဖုိ႔အတြက္ ေသာ့ခ်က္တခုပါ။ အဖြဲ႔အစည္း တခုခုကို တည္ေထာင္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ အဲဒီအေျခခံ အခ်က္ကေလးမွ မထားႏိုင္ရင္ ဘယ္လို အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရရွည္တည္တ့ံႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရိွပါဘူး။

ဒီေနရာမွာ တခု သတိထားရမွာက ဘယ္လို အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးကုိပဲ တည္ေထာင္သည္ ျဖစ္ပါေစ၊ အဲဒီ အဖြဲ႔အစည္းကို (အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္) ဦးေဆာင္ဦးရြက္ ျပဳေနသူဟာ တျခားလူေတြထက္စာရင္ ပုိၿပီးေတာ့ ရင့္က်က္ရပါမယ္။ သမာသမတ္ရိွရပါမယ္။ ျဖစ္ေပၚလာေလ့ ရိွတဲ့ ျပႆနာေပါင္းစုံကုိ အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းျဖစ္ေအာင္ အျပဳသေဘာ ခ်ဥ္းကပ္တတ္ရပါမယ္။ "Nobody Perfect" လို႔ ဆုိထားေသာ္ျငား ေခါင္းေဆာင္ေနရာမွာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ေနေန ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တေယာက္ရဲ့ စိတ္ထားကေတာ့ ပုိင္ဆုိင္ထားသင့္ပါတယ္။

ထူေထာင္ထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းဟာ အားေကာင္းစ ျပဳလာၿပီဆိုရင္ အဲဒီအဖြဲ႔ထဲကို ၀င္ေရာက္လာသူေတြရဲ့ အေရအတြက္ဟာလဲ မ်ားလာသလို မတူညီတဲ့ စိတ္ထားေပါင္းမ်ားစြာဟာလဲ လာစုစည္းမိေတာ့မွာပါ။ အဲဒီ မတူညီတဲ့ စိတ္ထားေတြကို အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ အျဖစ္ႏုိင္ဆုံးျဖစ္ဖုိ႔ကို စဥ္းစားဖုိ႔ လုိအပ္လာပါၿပီ။ အဲဒီအခါမွာ အဓိက အလုိအပ္ဆုံးကေတာ့ က်ေနာ္ အထက္မွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ `အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ´ ပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ နားလည္မႈဆိုတဲ့ စကားမွာ `အျပန္အလွန္´ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြပါတယ္ ဆိုတာကိုလဲ သတိထားသင့္ပါတယ္။ တဖက္သတ္ သေဘာတူညီေစခ်င္မ်ိဳးခ်ည္း ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ နားလည္မႈ ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ေတာင္ မအပ္စပ္ပါဘူး။

ဒီေတာ့ အဲဒီ အျပန္အလွန္နားလည္မႈေတြ လြဲေခ်ာ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အဖြဲ႔တည္ေထာင္ရတယ္ ဆိုတဲ့ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ေတြဆီကို မေရာက္ေတာ့ဖို႔က မ်ားသြားပါၿပီ။

***

`ခင္ဗ်ား ၀င္မွာလား၊ ထြက္မွာလား၊ တခြန္းပဲေျပာ၊ ထြက္မယ္ဆုိလဲ ေလာ့ခ္အင္ လုပ္မၾကည့္နဲ႔ေတာ့´

အဖြဲ႔အစည္း တခုကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ ျပဳေနပါတယ္ ဆိုတ့ဲ လူတေယာက္ဟာ မိမိရဲ့ အဖြဲ႔၀င္တေယာက္ကို အဲဒီေလာက္အထိ ရင့္ရင့္သီးသီး ေျပာတာဟာ ဘယ္လို အခ်က္ေတြမ်ားေၾကာင့္ပါလဲ။ ကိုယ္က ဒီစကားတခြန္းကို ေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ တဘက္က အေျပာခံရမယ့္လူဟာ ကုိယ္ေျပာလုိက္တဲ့ ရင့္သီးမႈမ်ိဳးကို လက္ခံထိုက္တဲ့လူ ဟုတ္ရဲ့လား ဆိုတာကိုေတာင္ မစဥ္းစား မဆင္ျခင္တာကိုေတာ့ အ့ံၾသစရာ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။

စိတ္ကို အလိုလိုက္ၿပီးေတာ့ စိတ္အခန္႔မသင့္ခိုက္မွာ ေျပာမိတယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ကုိယ့္အမွားကို ကိုယ္သိၿပီးေတာ့ လုံေလာက္တဲ့ တာ၀န္ယူမႈမ်ိဳးကေတာ့ ရိွရပါမယ္။ ဒါဟာ အင္မတန္မွ ႐ိုးစင္းတဲ့ တာ၀န္သိမႈ တခုပါ။

ဒီေလာက္ ရင့္သီးတဲ့စကားကုိ ေျပာလိုက္တဲ့ ကာယကံရွင္ကုိယ္တုိင္ကလဲ ဒါကို တာ၀န္မယူတဲ့အျပင္ `သူကေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုေတြ လုပ္လာတာၾကာၿပီ၊ သူနဲ႔ သိခဲ့တာက အခုမွ မဟုတ္ဘူး၊ ၾကာၿပီ´ ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႔ ေဘးပန္းကပါ အကာအကြယ္ေပးေနဦးမယ္ဆိုရင္ `ဒီလုိလူေတြက ဒါမ်ိဳးကုိ ဦးေဆာင္ေနရသလား´ ဆုိတဲ့ အေျပာမ်ိဳး အေျပာခံရတာ သိပ္မဆန္းလွပါဘူး။ ကိုယ့္ကို အျပဳသေဘာ ေဆာင္ေစခ်င္ရင္ ကုိယ္ကုိယ္ႏိႈက္ကလဲ တျခားတဘက္ကို အျပဳသေဘာ ျပန္ျမင္ေပးရမွာပါပဲ။

***

`ျမန္မာေတြဟာ Diffcult to deal... ... ...´

စကားတခြန္းကို ကုိယ္က ေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကုိယ္သုံးႏႈန္းတဲ့ စကားလုံးရဲ့ ဘုံကိုယ္စားျပဳမႈကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာအားလုံးဟာ နားလည္ရ ခက္ခဲေနသလား၊ ေျပာရလြယ္တဲ့ ျမန္မာဆိုတာကေရာ မရိွေတာ့ဘူးလားလို႔ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ခ်င္တယ္။ တကယ္ဆို ဘယ္လူမ်ိဳးမွာမဆို ပဋိပကၡဆိုတာ ပုံစံမ်ိဳးစုံနဲ႔ ရိွေနၾကတာခ်ည္းပါ။ ဒီေတာ့ ျမန္မာေတြ အခ်င္းခ်င္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ခါမွပဲ ကုိယ့္လူမ်ိဳးကိုကုိယ္ ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ျမန္မာေတြက ဘယ္သုိ႔ ညာသုိ႔ဆုိၿပီး ေရာေကာေသာေကာ မွတ္ခ်က္ခ်တာမ်ိဳးကေတာ့ ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ မမိုက္ပါဘူး။ ပထမတခါတုန္းကလဲ `ျမန္မာေတြက အခ်င္းခ်င္း ကိုက္တယ္´ ဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳး သုံးတာကို ေတြ႔ဖူးခဲ့လို႔ က်ေနာ္ အက်ိဳးေၾကာင္းသင့္ ရွင္းလင္းခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္လဲ ရန္ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ အာရပ္လဲ ရန္ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊ အိႏိၵယလဲ ရန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ျမန္မာလူမ်ိဳးက်မွပဲ ျပႆနာမ်ားေနသလိုလို ေျပာတာဟာ စကားလုံးရမ္းကားျခင္း တမ်ိဳးပဲ လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ျမင္ပါတယ္။ မိမိ ဆက္ဆံေတြ႔ႀကဳံေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ ေသးေသးေလးက လူတခ်ိဳ႔ကို ဆက္ဆံရခက္ခဲတာနဲ႔ပဲ `ျမန္မာေတြ...၊ ျမန္မာေတြ...၊ ျမန္မာေတြ...´ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လက္လြတ္စပယ္ေတာ့ မသုံးေစခ်င္ပါဘူး။

ပညာရွင္ဆန္ဆန္ သုံးသပ္တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒီလို သုံးသပ္တဲ့လူဟာ အသက္အရြယ္၊ အေတြ႔အႀကဳံ၊ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္မႈ အစရိွတာေတြမွာ လူအမ်ားက ေလးစားလက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေနအထားတခုကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရထားေနတဲ့ လူေတာ့ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဆုိလိုတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလိုလူက `ျမန္မာေတြဟာ တလြဲဆံပင္ေကာင္းေနတာပဲ´ လို႔ ေျပာတာက နားေထာင္ေကာင္းေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲက ဆယ္အိမ္ေခါင္းေျပာရင္ေတာ့ လူအျမင္ကပ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

***

ေပးစာဟာ အေတာ္အတန္ေတာ့ ရွည္လ်ားစ ျပဳပါၿပီ။

စာကို အဆုံးသတ္ခါနီးမွာ က်ေနာ္ တခု ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာ ရိွပါတယ္။ ဒီစာဟာ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ေရျပင္ကုိ ခဲတလုံး ဗြမ္းခနဲ လာပစ္ခ်တဲ့စာမဟုတ္ပါဘူး။ မီးခိုးမထြက္ေတာ့ေပမယ့္ အထဲမွာ ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ ဖြဲမီးပုံကို ေရလာေလာင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မီးပုံကုိ ေရလာေလာင္းေတာ့ `ရွဲ´ ခနဲ အသံေတြထြက္လို႔ ေညွာ္နံ႔ေတြဘာေတြလဲ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရႏိုင္တာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အဓိကကေတာ့...။

က်ေနာ္ မီးေတြကို ၿငိမ္းေစခ်င္ပါတယ္။

***


ကလိုေစးထူး

စိတ္ညစ္ေနလား…(၅)

AGT အစီအစဥ္ေတြကို က်ေနာ့္လုိပဲ ႏွစ္သက္ၾကသူ မိတ္ေဆြေတြ ရိွေနလို႔ `စိတ္ညစ္ေနလား´ ပုိ႔စ္ကုိ တင္ရတာ အားရမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အစီအစဥ္ကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပုိၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ ျပင္းထန္လာတယ္ဆိုေတာ့ ၾကည့္ရတ့ဲသူေတြကုိ ပုိၿပီးေတာ့ ရသေပးႏိုင္လာပါတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ AGT ရဲ့ ဆီမီးဖုိင္နယ္ အဆင့္မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားၾကသူေတြ အနက္ ထူးျခားတဲ့ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြ၊ ဖုိင္နယ္လ္အဆင့္ကို ေရာက္လာႏိုင္သူေတြကို ေရြးခ်ယ္တင္ဆက္ပါမယ္။ ဖိုင္နယ္အဆင့္က်ရင္ေတာ့ ယွဥ္ၿပိဳင္သူ အေယာက္ (၂၀)လုံးရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ပုံေတြကို ႀကိဳးစားရွာေဖြ တင္ဆက္ေပးဖုိ႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ ပုိၿပီး အရသာရိွေအာင္ေပါ့...။




The Cadence လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ လူငယ္ေလးေတြကုိ ပထမအဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္စဥ္တုန္းက ဒိုင္သုံးေယာက္အနက္ Sharon က No လို႔ ျငင္းခဲ့တာပါ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြကို သာမန္အားျဖင့္ အၿမဲတေစလိုလို Negative ျမင္ေလ့ရိွတဲ့ Piers က `ငါ ပရိသတ္ေတြ ဆႏၵအတိုင္း လိုက္ေလ်ာလိုက္မယ္´ ဆိုၿပီး Yes ေပးခဲ့လို႔သာ ဒီအဆင့္အထိ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ ရခဲ့တာပါ။ အခု ဆီမီးဖိုင္နယ္မွာေတာ့ သူတုိ႔ ပုိၿပီးႀကိဳးစားထားေပမယ့္ ပထမဆုကို ရဖုိ႔ကေတာ့ လိုအပ္ေနေသးတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။




Queen Emily လို႔ အမည္ရတဲ့ ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးဟာ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ Single Mother တေယာက္ပါ။ သူ႔ရဲ့ ပထမအဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ကို က်ေနာ္ မေဖာ္ျပျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာ သူက Emotion သိပ္မ်ားလြန္းတယ္လို႔ ထင္ၿပီးေတာ့ ဒီေလာက္အဆင့္ကို ေရာက္လာမယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိတာလဲ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ဆီမီးဖုိင္နယ္အဆင့္ အၿပီးမွာေတာ့ သူဟာ ပထမဆုရဖို႔အတြက္ First Runner လို႔ ဒိုင္က မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။ တကယ္လဲ ရသြားႏိုင္ပါတယ္။ လားေဗးဂတ္စ္ၿမိဳ႔မွာ အႀကိဳဆီမီးၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကေတာ့ သူမေျပာတဲ့ စကားတခြန္းကေတာ့ မွတ္သားစရာပါ။ `ဒါဟာ က်မအတြက္ၿပိဳင္ပြဲ မဟုတ္ဘူး၊ က်မဘ၀ရဲ့ စြန္႔စားမႈ တခု´ လို႔ ေျပာခဲ့တာပါ။




The Wright Kids လို႔ အမည္ရဲ့ အဖြဲ႔ေလးမွာ ပါ၀င္တဲ့ ကေလးေလး သုံးေယာက္ရဲ့ သီဆိုၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ေလးက ကုိယ့္ကုိယ္ကို ယုံၾကည္မႈ အျပည့္ရိွဟန္ေလးေတြပါ။ ဒိုင္ေတြ သေဘာအက်ဆုံးကေတာ့ အငယ္ဆုံးကေလးေလးကိုပါ။ တေယာႀကီးကို မႏိုင့္တႏုိင္နဲ႔ မၿပီး ထြက္လာပုံေလးက ခ်စ္စရာ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ ဒီကေလးေတြရဲ့ ပထမအဆင့္တုန္းက ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ကိုေတာ့ ယူက်ဳမွာ လိုက္ရွာလို႔ မေတြ႔လို႔ အခုတင္ထားတာနဲ႔ပဲ ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါရဲ့...။




AGT အစီအစဥ္မွာ ထူးျခားတာကေတာ့ အသက္အရြယ္ ဘယ္ေလာက္ရိွရမယ္လို႔ မသတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေလးႏွစ္သမီးကေလးကလဲ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ႏိုင္သလုိ အခု တင္ဆက္ထားတဲ့ အသက္ ၇၂ ႏွစ္အရြယ္ အဘိုးဟာလဲ အဆိုေကာင္းပါ။ အခု ဆီမီးဖုိင္နယ္မွာ ဒိုင္သုံးေယာက္စလုံးက မတ္တပ္ရပ္ ခ်ီးက်ဴးခံရတဲ့ အနည္းစုထဲမွာ တေယာက္အပါအ၀င္ေပါ့...။ ပထမအဆင့္တုန္းက သူ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ထားတာကိုလဲ ရွဳစားႏိုင္ပါတယ္။




က်ေနာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ Eli Mattson ရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ပါ။ ပီယာႏုိတီးတာရယ္ သီခ်င္းဆိုတာရယ္ ႏွစ္ခုတည္းေပမယ့္ သူ႔ရဲ့ သီဆိုဟန္က Talent အျပည့္ရိွပါတယ္။ ပထမအဆင့္တုန္းက သူသီဆို ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ထားတာကိုလဲ ဒီမွာ ၾကည့္ရွဳႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ကို ေသခ်ာေပါက္ ေရာက္လာမယ့္သူ လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။




Nuttin but Strings လို႔ အမည္ရတဲ့ လူငယ္ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ တေယာတီးဟန္ဟာ အားမာန္လဲ ပါသလို နားေထာင္လိ႔ုလဲ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ့္ အႀကိဳက္အရ ပထမဆုကို ရေစခ်င္တဲ့အထဲမွာ ဒီလူငယ္ေလး ႏွစ္ဦးလဲ အပါအ၀င္ပါပဲ။ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ပထမအဆင့္တုန္းက ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တုန္းကလဲ ႏွစ္သက္ဖို႔ေကာင္းသလို အခု ဆီမီးဖိုင္နယ္မွာလဲ ဒိုင္သုံးေယာက္စလုံးက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးခဲ့ၾကတာပါ။ သူတို႔သာ ဒီၿပိဳင္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့ရင္ အရင္ဆုံး လုပ္ျဖစ္မွာက အေမ့အတြက္ အိမ္တလုံး၀ယ္မွာ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ပါတယ္။


က်ေနာ္ ႏွစ္သက္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဆီမီးဖုိင္နယ္ အဆင့္မွာပဲ ျပဳတ္က်န္ခဲ့ပါတယ္။


ဖုိင္နယ္ အဆင့္က်ရင္ေရာ...၊ ဘယ္သူေတြ စကာတင္ စာရင္း၀င္ၿပီး ဘယ္သူေတြ ျပဳတ္က်န္ေနခဲ့ဦးမလဲ ဆုိတာကို ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါစို႔...။ အခုပို႔စ္အတြက္နဲ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ စိတ္အစဥ္ေတြ တခဏတာျဖစ္ျဖစ္ ေျပေပ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ တင္ရက်ိဳးနပ္ပါၿပီ။

က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ...။


ကလိုေစးထူး

အိတ္ဖြင့္ေပးစာ...(၁)

အိတ္ဖြင့္ ေပးစာ ဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ဖူးၾကပါတယ္။

လူတေယာက္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ အဖြဲ႔အစည္း တခုခုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးစာသေဘာမ်ိဳး ေရးတဲ့အခါမွာ အဲဒီစာထဲက အခ်က္အလက္ေတြကုိ တျခားသာ စာဖတ္သူေတြလဲ သိရိွေစရေအာင္၊ လူအမ်ားလဲ ေပးစာထဲမွာပါတဲ့ စာအသြားအလာကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဟာမွန္၏၊ ဘယ္ဟာမွား၏ ဆုိတာ ဆုံးျဖတ္သုံးသပ္ႏိုင္ၾကေအာင္ အလို႔ငွာ အိတ္ဖြင့္ ေပးစာရယ္လို႔ ေရးၾကသားၾကတာကို ေလ့လာခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အခုလဲ ...၊ က်ေနာ္ အိတ္ဖြင့္ ေပးစာတေစာင္ေလာက္ ေရးခ်င္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေပးခ်င္တဲ့လူက လူတေယာက္ထဲကိုလဲ မဟုတ္ဘူး၊ အဖြဲ႔အစည္း တခုခုလဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေခါင္းစဥ္ထဲမွာ ဘယ္သူသုိ႔ ဘယ္၀ါသို႔ဆိုၿပီး နာမည္မတပ္ေတာ့ဘဲနဲ႕ အိတ္ဖြင့္ေပးစာလုိ႔ပဲ နာမည္ေပးပါရေစ။

လူေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ စာေတြေရးၾကသားၾကတဲ့အခါမွာ `မည္သူ႔ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါ၊ တိုက္ဆိုင္မႈရိွရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ´ ဆုိတာေလး ထည့္ေရးၾကတာကို က်ေနာ္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အခုေရးမယ့္စာကေတာ့ `ရည္ရြယ္ပါသည္၊ တိုက္ဆိုင္မႈရိွလွ်င္ သင့္ကို ေျပာေနသည္ဟု မွတ္ပါ´ လို႔ ေျပာရပါမယ္။ မည္သူ႔မည္သူကိုမွ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ထိခိုက္နစ္နာေစမႈ မရိွေစရဘဲ အျပန္အလွန္နားလည္မႈ၊ ေလးစားသမႈေတြ ပိုရိွလာေစဖို႔ အျပဳသေဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီေပးစာကို က်ေနာ္ေရးပါမယ္။

***

တခ်ိန္က က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်က္တခု ရိွပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ဘေလာ့ဂ္ေရးၾကတဲ့အခါမွာ ၾကာလာတဲ့အခါၾကေတာ့ ျပည္တြင္းကေရးၾက၊ သားၾကသူေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ျပည္ပေရာက္ေတြရဲ့ ၾကားမွာ `စည္း´ တခု မသိမသာျခားေနတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ `ဒီလို မျမင္ပါနဲ႔ အကိုရာ၊ အားလုံးအတူတူပါပဲ´ လို႔ ေဖးေဖးမမ အားေပးခဲ့သူေတြ ရိွသလို က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာဟာ ဘာလဲ ဆုိတာကို ေကာင္းစြာ နားလည္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြလဲ ရိွခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီစကားဟာ ျပည္တြင္းနဲ႔ျပည္ပ ခြဲျခားလုိက္မယ္ဟဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္တကယ္တမ္းမွာ အေျခအေန အေၾကာင္းအရာ တခုခုကို စဥ္းစား သုံးသပ္ၾကၿပီလားေဟ့ဆုိရင္ မိမိရွင္သန္ ရပ္တည္ေနရတဲ့ အေနအထားကို လိုက္ၿပီးေတာ့ ေျပာၾကဆိုၾက ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါမွာ အဲဒီ `စည္း´ က ပုိၿပီး ထင္သာျမင္သာ ရိွလာပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အဲဒီစည္းကပဲ က်ေနာ္တုိ႔ေတြရဲ့ အခ်င္းခ်င္းၾကားကို နားလည္မႈ ကြက္လပ္အျဖစ္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေနရာယူလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ယခင့္ယခင္ကေတာ့ သတင္းတို႔၊ ေဆာင္းပါးတို႔ဆိုတာက ျမန္မာ့အသံေရဒီယိုတို႔၊ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာတို႔၊ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားတို႔၊ ဒါေတြကိုပဲ အားကုိးရတာကိုး။ ဟုတ္သည္ရိွ၊ မဟုတ္သည္ရိွ ဒါပဲ နားေထာင္၊ ဒါပဲဖတ္၊ ဒါပဲ သိေစေပါ့...။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အေျခအေနက ေျပာင္းလာတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြက မီဒီယာေလာကကို ဘယ္ေလာက္ပဲ အုပ္ကုိင္စိုးမိုးထားပါေစဦး၊ သူတို႔ေျပာဆို ေရးသားေနတာေတြကို တန္ျပန္တုံ႔ျပန္တဲ့ မီဒီယာေတြဟာ တစတစနဲ႔ က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ `အစုိးရ´ တရပ္လို႔ အမည္ခံထားသူေတြအဖို႔ကေတာ့ သူတို႔ ထုတ္ျပန္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြသည္ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားသည္ျဖစ္ေစ သူတုိ႔ ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး။ အဓိကက သူတုိ႔ေျပာခ်င္တာကို ေျပာမယ္၊ သူတို႔ေျပာတာကိုပဲ နားေထာင္၊ ယုံယုံမယုံယုံ ဒါပဲသိထား ဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို သြားပါတယ္။ အဲဒီလိုေျပာဖုိ႔ဆိုဖုိ႔အတြက္လဲ ေရဒီယို၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား၊ သတင္းဌာနေတြကို ထူေထာင္ထားတဲ့ စရိတ္စကကို ျပည္သူေတြဆီက ေကာက္ထားတဲ့ အခြန္ေငြေတြထဲကသာ ျပန္သုံးတဲ့အတြက္ ဘယ္သူကမွ မေထာက္ခံလဲ သူတုိ႔ လက္ရိွအာဏာတည္ၿမဲေနသေရြ႕ ေျပာခ်င္ရာေျပာ၊ ေရးခ်င္ရာ ေရးႏိုင္ပါတယ္။ ေရးလဲေရးေန၊ ေျပာလဲ ေျပာေနၾကတာပါပဲ။

အာဏာပိုင္ေတြက ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ `ႏိုင္ငံပုိင္´ ဆိုတဲ့ မီဒီယာေတြကေန ေျပာတဲ့ အခ်က္အလက္တခုဟာ လုံး၀ မွားယြင္းေနတယ္ ဆိုပါစို႔...။

ျပည္ပကိုေရာက္ေနတဲ့လူေတြကေတာ့ ဒါကို လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာနဲ႔ပဲ `ဒီသတင္းဟာေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လိုမွားပါတယ္၊ ဘယ္လုိလိမ္ညာထားတာပါ´ လို႔ ေျပာရဲဆုိရဲေပမယ့္ ျပည္တြင္းကလူေတြမွာေတာ့ မွားေနသည့္တိုင္ေအာင္ ေပၚေပၚထင္ထင္ မေ၀ဖန္၀့ံ၊ မေျပာဆုိ၀့ံပါဘူး။ ေပၚေပၚထင္ထင္ ေ၀ဖန္မိရင္လဲ ေ၀ဖန္မိတာနဲ႔ ခံရတာနဲ႔က မတန္တဆ ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့ သာဓကေတြ ရိွေနတာေၾကာင့္ အာဏာပိုင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ သတင္းေတြ ပစ္စလတ္ခတ္ မွားေနပါေစ၊ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနလိုက္တဲ့ အက်င့္က တစတစနဲ႔ ေနသားက်သြားပါတယ္။ ဒါဟာ ျပည္တြင္းကလူေတြကို အျပစ္တင္တဲ့ သေဘာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ေနတာကိုက အဲဒီအတုိင္းပါပဲ။

ေနာက္တခု...။

အာဏာပုိင္ေတြက ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ မဟုတ္တဲ့ ျပည္ပမီဒီယာကေန ထုတ္ျပန္တဲ့ သတင္းတခုခုဟာ မွန္တယ္ ဆိုပါစို႔...။

ျပည္ပမွာေနထုိင္ၾကသူေတြကေတာ့ ေစာေစာကလိုပဲ လြတ္လပ္စြာနဲ႔ပဲ သတင္းမွန္ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး အတည္ျပဳေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းကလူမွာေတာ့ `ဒီသတင္းဟာ မွန္ပါတယ္´ လုိ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘာျဖစ္လာႏိုင္မလဲဆုိတာကို ေတြးရၿပီ။ သိရသေလာက္ကေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြကို အတိုက္အခံ ျပဳေနတ့ဲ ထင္ရွားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက လြဲရင္ ျပည္တြင္းက သာမန္ျပည္သူေတြအဖို႔ သာမန္အားျဖင့္ က်ေနာ္ေမာင္ျဖဴ၊ က်မ မနီကေတာ့ျဖင့္ ျပည္ပသတင္းဌာနက ဘယ္ေန႔ကထုတ္ျပန္သြားတဲ့ သတင္းဟာ `မွန္ပါတယ္´ လို႔ ေပၚေပၚထင္ထင္ ဘယ္သူကမွ အသိအမွတ္မျပဳ၀့ံ၊ အတည္မျပဳ၀့ံပါဘူး။

တကယ္လို႔မ်ား ျပည္ပမီဒီယာက ထုတ္ျပန္တဲ့ သတင္းဟာ မွားေနတယ္ဆိုပါစုိ႔...။

ပထမတခုအေနနဲ႔ သတင္းမွန္ေတြ ထုတ္ေနစဥ္တုန္းကေတာင္ `အဲဒီသတင္းဌာနေတြဟာ ေလလိႈင္းေပၚက လူသတ္သမားေတြပါ၊ အဲဒါေတြကေတာ့ အမွားေတြပါ၊ အစိုးရထုတ္ျပန္တာပဲ ယုံပါ´ လို႔ တစာတစာနဲ႔ ေအာ္ေနတဲ့ အာဏာပုိင္ေတြအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ ေထာက္ကြက္ ရသြားပါတယ္။ အဲဒီ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္ အမွားတခုကို ေထာက္ျပၿပီးေတာ့ `ေတြ႔လား၊ သတင္းမွားႀကီး၊ အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပါ့၊ ျပည္ပက သတင္းဌာနေတြဆုိတာက မယုံနဲ႔၊ ေသြးခြဲေနတာပါ´ အစရိွတဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ပုတ္ခတ္လို႔ ေကာင္းသြားပါတယ္။

ဒုတိယ တခုအေနနဲ႔ကေတာ့ ျပည္သူေတြပါပဲ။ အာဏာပိုင္ေတြ ထုတ္ျပန္တဲ့ သတင္းေတြကိုေတာ့ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားသည္ျဖစ္ေစ ဘာမွ မေ၀ဖန္၀့ံ၊ ေ၀ဖန္ဖုိ႔လဲ အေျခအေန မေပးေပမယ့္ ျပည္ပသတင္းမီဒီယာေတြက ထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ သတင္းတခုခုဟာ တစိတ္တေဒသျဖစ္ေစ၊ တခုလုံးျဖစ္ေစ မွားေနရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ အတားအဆီးမရိွ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ မရိွ လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္လုိ႔ရတာက အဲဒီ ျပည္ပ သတင္းဌာနေတြကို ဆိုေတာ့ တခုခု တစုံတရာ အမွားအတြက္ ေထာက္ျပဖို႔ ဘာတခုကိုမွလဲ ေၾကာင့္ၾကေနစရာ မလုိပါဘူး။

ဒီလိုေျပာရျခင္းဟာ ျပည္ပမီဒီယာေတြဘက္က အကာအကြယ္ေပးလိုစိတ္ အလ်ဥ္းမရိွတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ရိွျဖစ္ေနပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကေတာ့ အဲဒီအတုိင္းကို ျဖစ္ေနတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

ျပည္ပသတင္းမီဒီယာေတြကိုဆိုရင္ အားမနာစတမ္း ေ၀ဖန္ဖို႔၊ ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ေဆာ္ပေလာ္တီးဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းေတြကလဲ တျခားတဘက္မွာ ရိွေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျပည္ပမီဒီယာတခ်ိဳ႔ရဲ့ သတင္းတခုကုိ ခ်ဲ႔ကားတတ္ၾကတဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ပါ။ ဇာတ္နာေစခ်င္လုိ႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ ဆိုးကြက္ကို ပုိၿပီးေပၚလြင္ေစခ်င္လို႔လား ဆိုတာ မသိႏိုင္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ေသာ သတင္းေတြမွာ ျပည္ပမီဒီယာေတြရဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြဟာ သာမန္ထက္ပိုၿပီး ခ်ဲ႔ကားထားတာကိုေတာ့ သတိထားမိပါတယ္။

အဲဒီလို ခ်ဲ႕ကားလိုက္တဲ့အတြက္ တကယ့္တကယ္တမ္းမွာ သြားထိခိုက္ေနတာက အာဏာပုိင္ေတြေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ သတင္းထဲမွာပါတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနသူေတြကုိသာလွ်င္ တိုက္႐ိုက္တနည္း၊ သြယ္၀ိုက္တမ်ိဳး သြားထိခိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားဖတ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ စက္တင္ဘာ သံဃာ့အေရးေတာ္ပုံ ကိစၥ၊ နာဂစ္မုန္တုိင္း ကိစၥေတြမွာ ဆိုရင္ ျပည္တြင္းမွာ လက္ေတြ႔ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြနဲ႔ ျပင္ပမီဒီယာေတြရဲ့ သတင္းထုတ္ျပန္မႈ တခ်ိဳ႔ဟာ ခ်ိတ္ဆက္ နားလည္မႈေတြ လြဲတာေတြ ရိွခ့ဲပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ ျပည္ပသတင္းမီဒီယာတခ်ိဳ႔ဟာ `သတင္းအမွန္ တင္ျပတာပဲ´ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သတင္းေတြကို တင္တဲ့ေနရာမွာ ေနာက္ထပ္ျဖစ္လာႏိုင္စရာေတြကို တြက္ခ်က္သုံးသပ္မႈ အလ်ဥ္းမရိွဘဲနဲ႔ သတင္းလက္ဦးမႈ တခုတည္းကိုသာ ဦးစားေပး တင္တတ္တဲ့ အက်င့္ပါပဲ။ သတင္းမွန္ပဲ ျဖစ္ပါေစဦး၊ မိမိတင္ျပလိုက္တဲ့ သတင္းေၾကာင့္ ယေန႔ကာလမွာ ကမၻာ့အရက္စက္အၾကမ္းၾကဳတ္ဆုံးေသာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ တိုက္႐ိုက္ေနထုိင္ေနရသူေတြ ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြကိုေတာ့ သတိထားသင့္တာ အမွန္ပါပဲ။ သတင္းဆိုတာ ထိန္ခ်န္ေကာင္းလား၊ မထိန္ခ်န္ေကာင္းလား ဆိုတာ က်ေနာ္ တကယ္ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ေသာ သတင္းေတြကေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ရလဒ္ေတြဟာ အက်ိဳးထက္ အျပစ္ဘက္ကို ပုိမ်ားေနမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာရင္ေတာ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္သင့္တာ အမွန္ပါ။

ဒီကေန႔ ျမန္မာျပည္ သတင္းမီဒီယာ အေနအထားက ျပည္ပမီဒီယာေတြအေနနဲ႔ သတင္းတခုကို အမွန္ပင္ျဖစ္ပါေစဦး၊ သက္ေသသကၠာယ အေနနဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္တေယာက္ေယာက္ရဲ့ အမည္နာမကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ေဖာ္ျပဖို႔ အေျခအေန မေပးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ `ျပည္သူတဦးရဲ့ ေျပာျပခ်က္´ `စာနယ္ဇင္းသမားတဦးက ေျပာပါသည္´ `ၿမိဳ႔ခံလူထုက ေျပာဆိုေနၾကပါသည္´ အစသျဖင့္ ေယဘုယ်သေဘာ နာမ္စားသုံးရတာေတြကို သတိထားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို သုံးပါမ်ားလာရင္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ေထာက္ကြက္ေကာင္းေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အျပင္ တကယ္လို႔မ်ား မိမိတင္ျပတဲ့ သတင္းမွာ အားနည္းခ်က္တခုခု ရိွလာရင္ အဲဒီ နာမ္စားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္စပ္ႏိုင္သူေတြကပါ အျပစ္တင္ ေစာေက်ာတာ ခံရပါလိမ့္မယ္။

ဒါ့အျပင္ `သတင္းမွန္ကို ေဖာ္ျပတာပဲ´ ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ တင္သင့္တဲ့ သတင္း၊ ေစာင့္ၾကည့္ေသးသင့္တဲ့ သတင္း၊ လုံး၀ဥႆုံ ထိန္ခ်န္သင့္တဲ့ သတင္းဆိုၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္စိစစ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလို ေသခ်ာက်နစြာ စိစစ္ႏိုင္ပါမွလဲ အဓိကက်ပါတယ္လုိ႔ အားလုံးက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြကပါ ပုိၿပီးေတာ့ ကုိးစားယုံၾကည္လာမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ေျပာတာေတာင္ ေနာက္က်ေကာင္း ေနာက္က်ေနဦးမွာပါ။ အာဏာပုိင္ေတြဘက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အာဏာပိုင္ေတြကို မလိုလားတဲ့ ျပည္ပမီဒီယာေတြကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ထိန္ခ်န္ၾကတဲ့ သတင္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အခု က်ေနာ္ တင္ျပတာကေတာ့ သတင္းတပုဒ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သြားႏုိင္တဲ့ ဘ၀ေတြအတြက္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားေစခ်င္မိတာပါ။

ျပည္တြင္းက လူငယ္ေတြ၊ တိတိပပေျပာရရင္ေတာ့ ယေန႔ေခတ္မွာ အလြန္႔အလြန္မွ ေရပန္းစားလာတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ေရးေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္တြင္းက ဘေလာ့ဂါေတြ အေနနဲ႔လဲ `ငါ့ကုိ အေရးယူမွာက အစုိးရ၊ အစုိးရကို ဆန္႔က်င္ရင္ ဒုကၡေရာက္မွာက ငါတုိ႔´ ဆိုတဲ့ အျမင္တခုတည္းနဲ႔ ဒီဘက္က မီဒီယာေတြကို သိမ္းႀကဳံးပုတ္ခတ္တာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႔ေသာ ပိ႔ုစ္ေတြမွာ ေရးထားတာေတြကို ဖတ္ရတာဆိုရင္ စကားလုံးအရေတာ့ ဆဲတာဆိုတာမပါေပမယ့္ ေရးထားတာေတြရဲ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္က အေတာ္ဆိုးပါတယ္။ ျပည္ပမီဒီယာနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ အားအားရိွ သတင္းမွားေတြပဲ တင္ေနသလိုလုိကို ေျပာၾက၊ ေရးၾကတာေတာ့လဲ တဘက္ေစာင္းနင္းႏိုင္တာ အမွန္ပါ။

တကယ္ဆိုရင္ ျပည္ပသတင္း မီဒီယာေတြဆိုတာဟာ ဒီကေန႔ေခတ္ကာလမွာ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြ အတြက္ေရာ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ပါ မရိွမျဖစ္ ဆုိတာကို ျငင္းလုိ႔မရပါဘူး။ ျပည္ပသတင္း မီဒီယာေတြနဲ႔ ျပည္ပေရာက္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ့ စြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ တကယ္လုပ္သင့္တာေတြကို ျပည္တြင္းနဲ႔ျပည္ပ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္း အေရးကို ၾကည့္ရင္ အနီးစပ္ဆုံး သာဓကပါ။ နာဂစ္မုန္တုိင္း အေရးမွာ မွန္ကန္ၿပီး ထိေရာက္တဲ့ သတင္းမွန္ေတြကို ျပည္ပမီဒီယာေတြနဲ႔ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေတြက အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ တင္ျပႏိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျပည္ပကုိေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြရဲ့ မ်ားျပားလွတဲ့ ေခၽြးနည္းစာ အလွဴေငြေတြဟာ ပူးေပါင္းပါ၀င္ႏိုင္ခဲ့ၾကတာပါ။

တဘက္နဲ႔ တဘက္၊ အေခ်အတင္ေတြ ေျပာၾကဆိုၾကတဲ့ အခါမွာ ေျပာလိုတဲ့ အေၾကာင္းရင္းရဲ့ မူလဇစ္ျမစ္ကုိသာ အဓိကဦးတည္ ခ်ဥ္းကပ္ေဆြးေႏြးဖို႔ဟာလဲ အေရးပါတဲ့ အခ်က္တခုပါ။ သတင္းတခုကို တင္ျပလုိက္လို႔ အဲဒီသတင္းရဲ့ မွားျခင္း မွန္ျခင္းကို အဓိက အကဲျဖတ္စိစစ္ရမယ့္ ေနရာမွာ ` ျပည္ပ သတင္းဌာနေတြ ဆိုတာက ပိုက္ဆံရတုိင္း လုပ္စားေနၾကတာ´ `က်ေနာ္ က်မတို႔က အလကားရတိုင္း အားအားယားယား အြန္လုိင္းေပၚမွာ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး´ အစရိွတဲ့ အေျပာမ်ိဳးေတြကေန စလို႔ ပုဂၢိဳလ္ေရးထိပါးမႈေတြအထိ အဆုံး ေျပာတာဆုိတာေတြဟာ မူလေျပာခ်င္တဲ့ အရာကေန လုံး၀ ေသြးဖယ္ပစ္တာနဲ႔ တူသလို ေနရင္းထုိင္ရင္းနဲ႔ ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔ သိမ္းရမ္းရာလဲ ေရာက္ပါတယ္။

အဲဒီလို စကားစ အပိုေတြ ထြက္လာတာရဲ့ ေနာက္ဆုံး အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ တဘက္နဲ႔တဘက္ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ မုန္းသြားတာေတြ၊ အယုံအၾကည္မဲ့သြားတာေတြ ျဖစ္သြားတတ္တာပါပဲ။ ဒီလိုျဖစ္လာေအာင္ ေသြးထိုးေျမွာက္ပင့္ေပးမယ့္ အေခ်ာင္သမားကလဲ အဆင္သင့္ ရိွေနေလေတာ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္ၾကသင့္လွပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျပည္ပက သတင္းမီဒီယာနဲ႔ ျပည္တြင္းကလူေတြ အျပန္အလွန္နားလည္မႈဟာ အခုထက္ပို လိုအပ္ေနတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ထင္ရွားေနပါၿပီ။

က်ေနာ္ကေတာ့ ျပည္တြင္းက တေယာက္ေယာက္ကျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြထဲက တေယာက္ေယာက္က ျဖစ္ျဖစ္ `က်ေနာ္/ က်မသည္ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ပါဘူး´ လို႔ ပ်ာပ်ာသလဲ ျငင္းခ်က္ထုတ္ေနၾကတာကိုေတြ႔ရင္ စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီလို ေျပာၾကတဲ့ လူေတြ အဓိက ေျပာခ်င္တဲ့ အရာ၊ တနည္းအားျဖင့္ သူတုိ႔ စိတ္ထဲမွာ တကယ္ ရိွေနတဲ့ အရာကို က်ေနာ္ လွမ္းျမင္လို႔ပါ။ တကယ္တမ္း သူတို႔ ေျပာခ်င္တာက `က်ေနာ္/က်မ လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြကို ဆန္႔က်င္သမႈ မျပဳပါဘူး´ လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒီလိုေျပာရတာေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုေသာ `ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ပါဘူး´ လို႔ ေျပာၾကသူေတြရဲ့ အဓိက ဆိုလိုရင္းက ဒီဘူတာပါပဲ။

ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာဟာ လူတေယာက္ရဲ့ ေန႔စဥ္ရွင္သန္ လႈပ္ရွားသြားလာမႈေတြ အားလုံး၊ အားလုံးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကို ေဆာင္းပါးေတြ၊ ပုိ႔စ္ေတြ အမ်ားႀကီးမွာ ခဏခဏ ေရးခဲ့ၿပီးၿပီမို႔ ထပ္ၿပီးေတာ့လဲ ရွင္းမျပခ်င္ေတာ့ပါ။

ျပည္ပေရာက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ေနေနရတဲ့ လူေတြရဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို နားလည္ပါတယ္၊ သိရိွပါတယ္။ လက္ရိွ အာဏာပိုင္ေတြကို မဆန္႔က်င္ရေကာင္းလို႔လဲ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္တင္ ေစာေက်ာမေနပါဘူး။ ဒါေတြ ဒီလိုရိွတယ္ဆိုတာကို လြတ္လပ္တဲ့ ေဟာဒီ အင္တာနက္ မီဒီယာကေန က်ေနာ္တုိ႔ တင္ျပေရးသားပါမယ္။ မွား၏၊ မွန္၏ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တိတိပပ သိေနရင္ ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆုိတာကို လူတုိင္းက အသိစိတ္ကိုယ္စီ ရိွၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ တဘက္နဲ႔တဘက္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေတာ့ ရိွဖုိ႔လိုတာ အမွန္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ `စည္းျခားေနတယ္´ ဆုိတာႀကီးကို ထပ္မေျပာခ်င္ပါရေစနဲ႔ေတာ့...။

က်ေနာ္ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ `စည္း´ဆိုတာႀကီးကို ေနာက္ထပ္လဲ မျမင္ခ်င္ေတာ့သလို အဲဒီစည္းရဲ့ ႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ထပ္မေ၀းပါရေစနဲ႔ေတာ့...။


ကလိုေစးထူး

စိတ္ညစ္ေနလား…(၄)

ဒီေန႔ေတာ့ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ပုိ႔စ္ေလး တခုကို တင္ဆက္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ `စိတ္ညစ္ေနလား´ လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ America's Got Talent (AGT) အစီအစဥ္ပါပဲ။ က်ေနာ္ စိတ္ေတြရွဳပ္ေထြး ညစ္ႏြမ္းေနခုိက္မွာ အဲဒီ အစီအစဥ္ကို ၾကည့္မိရာကတဆင့္ တျခားေသာ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြမ်ားထဲက စိတ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနသူေတြ အခိုက္အတန္႔ေလး ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရၾကေစဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီးေတာ့ ဒီပုိ႔စ္ကုိ တင္ဆက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးရခဲ့တာပါ။

ပထမအဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲေတြအနက္က သေဘာက်ႏွစ္သက္စရာ ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြကို တင္ဆက္ျဖစ္ခဲ့တာကို ၾကည့္မိဖူးေတြ မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ့။

AGT 2008 ၿပိဳင္ပြဲရဲ့ ပထမအဆင့္ကေန လူေပါင္း ၇၀ ကို ထုတ္ႏႈတ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ လာ့ေဗးဂက္စ္ၿမိဳ႔မွာ တဆင့္အေနနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ေစၿပီးေတာ့ ျပန္လည္ စိစစ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒိုင္သုံးေယာက္ရဲ့ ေပးမဲေတြနဲ႔ အဲဒီ လူ ၇၀ အနက္က အေယာက္ ၄၀ ကုိ ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ၿမိဳ႔မွာ ဆီမီးဖိုင္နယ္ အျဖစ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေစပါတယ္။ အဲဒီ ၄၀ ထဲက အေယာက္ ၂၀ ကို ဆန္ကာတင္ ေရြးၿပီး ေနာက္ဆုံးအဆင့္အျဖစ္ ထပ္မံယွဥ္ၿပဳိင္ေစၿပီးေတာ့မွ ပထမ ရသူကို အေမရိကန္ေဒၚလာ တသန္း ဆုခ်ီးျမွင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔တင္ဆက္မွာကေတာ့ ဆီမီးဖုိင္နယ္မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားၾကတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ ၄၀ အနက္ ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြပါ...။

႐ုပ္နဲ႔ ထိန္းဆိုသြားတာေနမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ဖူးတဲ့ Jessica Price ရဲ့ ဆီမီးဖုိင္နယ္မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားတဲ့ သီခ်င္းပါ။ ဆီမီးဖိုင္နယ္မွာ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားတဲ့ သူ႔ဟန္ပန္ဟာ ယုံၾကည္မႈ ပုိရလာပုံေပၚသလို ပထမတေခါက္က ဆိုသြားတဲ့ သီခ်င္းထက္လဲ ပုိနားေထာင္ေကာင္းပါတယ္။ အေကာင္းဆုံးဆု ရေလာက္တဲ့အထိေတာ့ သိပ္မလြယ္လွဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။

ေအာ္ပရာ သီခ်င္းအဆိုမွာ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ သူ႔ရဲ့ ပထမအဆင့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ့ဟန္ကို က်ေနာ္ တင္ဆက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အသံပါ၀ါနဲ႔ ပါရမီအားေကာင္းလွတဲ့ Neal Boyd ရဲ့ ဆီမီးဖုိင္နယ္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ အၿပီးမွာ ဒိုင္သုံးေယာက္စလုံးက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဆုရဖို႔အတြက္ တစ္ေျပးတဲ့အထဲမွာ ပါတဲ့ အဆုိရွင္တေယာက္ပါ။ ဒီႏွစ္အတြက္ AGT ၿပိဳင္ပြဲမွာ ထူးျခားတာ တခုကေတာ့ ေနာက္ဆုံး အဆင့္ေတြကို တက္လာၾကသူေတြမွာ အဆိုပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကသူေတြ ပုိမ်ားပါတယ္။

ေတာ္႐ုံေလ့က်င့္မႈနဲ႔ အခုလိုမ်ိဳး တင္ဆက္ေဖ်ာ္ေျဖႏိုင္ဖုိ႔ မလြယ္တဲ့အျပင္ အႏၱရာယ္ကလဲ မ်ားေသးတဲ့ မီးတုတ္ေတြနဲ႔ ပစ္ေျမွာက္ကစား ကျပတဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို Jonathan Burkin က အေကာင္းဆုံး ယွဥ္ၿပိဳင္တင္ဆက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အေကာင္းဆုံးဆု ရႏိုင္ပါ့မလား ဆုိတာကေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာပါ။

တခ်ိန္က နာမည္ႀကီးအဆုိေတာ္ အဲလ္ဗစ္ ပရက္စေလရဲ့ ဟန္ပန္အတိုင္း တင္ဆက္သြားတဲ့ Joseph Hall ရဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈပါ။ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာတဲ့ သူ႔ကို ေကာင္မေလးေတြက ပုိၿပီး သည္းသည္းလႈပ္ အားေပးၾကပါတယ္။ ေကာင္ေလးေတြကေတာ့ Boo တဲ့။ :D

ဒီတေယာက္ရဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို ၾကည့္ေစခ်င္တာကေတာ့ သူ႔ရဲ့ သီဆိုဟန္က ေကာင္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တန္ခူးက မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့တဲ့ Negative အျမင္ပုိမ်ားတယ္ ဆိုတဲ့ Pires ရဲ့ ျပင္းထန္တဲ့ မွတ္ခ်က္စကားအၿပီးမွာ မေက်မခ်မ္းနဲ႔ ခြန္းတုံ႔ျပန္တာကို ၾကည့္ေစခ်င္တာပါ။ အေ၀ဖန္ခံရခ်ိန္နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးခံရခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သူ႔ရဲ့ မ်က္ႏွာထားကေတာ့ ဒီပြဲရဲ့ ဆြဲေဆာင္မႈ တမ်ိဳးလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ သူ႔မွာ ေဒၚလာ တသန္းဆု ရဖို႔အတြက္ လုံေလာက္တဲ့ Talent ရိွမရိွဆိုတာကေတာ့ ၾကည့္ရွဳအကဲခတ္ၾကပါေတာ့...။

တကယ္လို႔မ်ား အခုၿပိဳင္ပြဲမွာ အဲဒီ ေလးႏွစ္သမီး ေကာင္မေလးသာ ေဒၚလာတသန္းဆုကို ရသြားမယ္ဆိုရင္လဲ က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္မအ့ံၾသပါဘူး။ ေလးႏွစ္သမီးတေယာက္ရဲ့ ကေလးပီသတဲ့ စကားတတ္ဟန္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ယုံၾကည္မႈရိွတဲ့ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖဟန္ဟာ ၾကည့္ရွဳမိသူတိုင္းရဲ့ စိတ္ကို ေအးျမသြားေစတာ အမွန္ပါ။

ဒီအဆုိရွင္ကေတာ့ အံ့ၾသဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္သူလို႔ တင္စားခ်င္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ ပထမအဆင့္ သီဆိုဟန္ကို ဒီမွာ ၾကည့္ပါ။ ပရိသတ္ေတြက အစပထမမွာ ေအာ္ဟစ္ေမာင္းထုတ္ခဲ့သလို ဒုိင္ေတြကလဲ သိပ္အႀကိဳက္ႀကီး မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဆီမီးဖိုင္နယ္အတြက္ လူေရြးတုန္းက ပထမေတာ့ သူ႔ကို ခ်န္လွပ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ကံေကာင္းခ်င္ေနေသးေတာ့ က်ေနာ္ တင္ဆက္ခဲ့ဖူးတဲ့ Russian Bar Trio အဖြဲ႔က ေကာင္မေလးက ဒဏ္ရာရသြားတဲ့အတြက္ အဲဒီေနရာအတြက္ တေနရာစာကို ပရိသတ္ေတြဆီက မဲနဲ႔ျပန္လည္ ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့မွ ဆီမီးဖိုင္နယ္မွာ ျပန္လည္ ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ ရခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ Talent ေကာင္းေကာင္းရိွတယ္ဆုိတာကို ဒီတေခါက္မွာေတာ့ အေကာင္းဆုံး ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ အေယာက္ ၂၀ ဆန္ကာတင္ စာရင္းမွာ ပါ၀င္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ အခု တင္ဆက္သမွ်ကိုပဲ ၾကည့္ႏွင့္ထားၾကပါဦး...။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ဆီမီးဖိုင္နယ္ၿပိဳင္သြားတဲ့ အေယာက္ ၄၀ ထဲက ထူးျခား ေကာင္းမြန္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ေတြကို ထပ္မံတင္ဆက္ေပးပါမယ္။ စိတ္ညစ္ေနတာေလးေတြ တခဏျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။



ကလိုေစးထူး

မုိးရြာတဲ့ေန႔

ဒီေန႔ေတာ့ မနက္မိုးလင္းကတည္းက ရြာလိုက္တဲ့ မုိးက တေနကုန္တေနခန္း...။ ရြာေနတာက သည္းႀကီးမည္းႀကီးလဲ မဟုတ္။ ဖြဲဖြဲေလးရြာလိုက္၊ တခ်က္တခ်က္မွာ မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြ ခပ္စိပ္စပ္ေလး က်လာလိုက္၊ ေလျပင္းျပင္း တခ်က္တေလက သိမ့္ကနဲ သယ္သြားလိုက္နဲ႔ တစိမ့္စိမ့္ရြာေနတဲ့မိုး...။

တကယ္ေတာ့ လက္ရိွက်ေနာ္ေနတဲ့ အရပ္မွာက မိုးရာသီရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရိွလွတာမဟုတ္...။ ဟိုးဘက္ အပူပိုင္းဇုံျပည္နယ္ေတြမွာ မုန္တုိင္းတိုက္တဲ့အခါမ်ိဳးက်မွသာ ဒီမွာ အဖ်ားခတ္မိုးရြာတာမ်ဳိးနဲ႔ ေဆာင္းတြင္းဘက္ေတြမွာ တခါတေလ ရြာေလ့ရိွတဲ့ ႏွင္းမိုးေတြကိုေလာက္သာ မိုး ရယ္လို႔ ႀကဳံရတာမ်ိဳး။

ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ရြာတဲ့ မိုးကေတာ့ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ရြာတဲ့မိုးေတြနဲ႔ အေတာ္ေလး ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ့္ မိုး...။ တနည္းအားျဖင့္ လြမ္းလို႔ေကာင္းမယ့္ မိုး...။

အိမ္အမိုးေအာက္ကေန ထြက္လိုက္တာနဲ႔ မိုးစက္ေတြရဲ့ ထိခတ္မႈက `မင္း၊ ျမန္မာျပည္ကို မလြမ္းဘူးလားကြ´ လို႔ ေျပာေနသေယာင္ေယာင္ ခံစားရသည္။ ၾကည့္ေလ...၊ ျမက္ခင္းစိုအိအိေတြကို နင္းလိုက္ရင္ ေရစက္ေရေပါက္ေတြက အေအးမပိုလြန္းလွစြာျဖင့္ပင္ ေျခအစုံကုိ ရႊဲရႊဲစိုေစတာကိုက အရသာတမ်ိဳး...။ သိပ္မသည္းလြန္းလွတဲ့ မုိးက ထီးမပါဘဲ မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္သြားခ်င္စရာ ေကာင္းလိုက္မယ့္ အမ်ိဳး...။

ဒါေပမယ့္ မျဖစ္...။ မိုးကို ခံစားေန႐ုံနဲ႔ ၀င္ေငြမရႏိုင္ေလေတာ့ အလုပ္ကို အေသာ့ႏွင္ရသည္။ လမ္းမေပၚမွာလဲ သူလိုကုိယ္လို အလုပ္သြားသူေတြရဲ့ ကားေတြက မုိးေရထဲမွာ တေဖ်ာေဖ်ာ တေသာေသာ...။ `၀မ္းစာေရးက တယ္ခက္ပါလား´ ဆိုတဲ့ အညည္းေတြးက ေခါင္းထဲ တခ်က္ေရာက္လာေသးေပမယ့္ ေရႊျပည္ႀကီးက သည္းေနတဲ့ မုိးေရေတာထဲမွာ ခါးေျဖာင့္ေအာင္ မမတ္အားဘဲ ကုန္း႐ုန္း စပါးစိုက္ေနၾကမယ့္ ပုံရိပ္ေတြကို ျမင္ေယာင္မိျပန္ေတာ့ `ငါ႐ုန္းကန္တယ္ဆိုတာက ဘာဟုတ္ေသးလုိ႔လဲေလ´ လို႔ ျပန္ေတြးရသည္။

မိုးေရထဲမွာ ရႊံ႕ေတြ ေပလူးေနေအာင္ ေပ်ာ္ပါးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ကဏန္းလုံးေတြ လိုက္ႏိႈက္ၿပီး အိမ္အတြက္ ဟင္းတခြက္ကို ေျဖရွင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ ခေမာက္ႀကီးတကားကားနဲ႔ မိုးေရထဲမွာ ေက်ာင္းသြားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ...။ လြမ္း... လြမ္း...၊ လြမ္း...။

`ပြမ္)))))))))))))))))´

မီးစိမ္းေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ မသိ...၊ ေနာက္ကားက စိတ္မရွည္ဟန္နဲ႔ ဟြန္းသံ အရွည္ႀကီးျဖင့္ ၾသဘာေပးလိုက္မွပင္ စိတ္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ ျပန္ကပ္သြားသည္။ ေၾသာ္...၊ လြမ္းရတာ အရသာမရိွလိုက္ပုံမ်ား...။


အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့ ေတြ႔လိုက္ရသမွ် လူေတြက အျပင္မွာရြာေနတဲ့ မုိးက သူတုိ႔နဲ႔မဆိုင္သလို စက္႐ုပ္ေတြအလား တုံဏိွဘာေ၀...။ အတူတူအလုပ္တြဲလုပ္တဲ့ တေယာက္ကို `အျပင္မွာ မိုးေတာ္ေတာ္ရြာတယ္ေနာ္´ လို႔ ေျပာမိတာ 'Ya, I know' ဟု တုံးတိတိျပန္ေျဖၿပီး သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ေန၏။

မိုးရြာသြန္းစို ၀န္းက်င္ခိုတြင္
လြမ္းအင္စိတ္သြင္ ညစ္တြင္တြင္ျဖင့္
ေရႊျပည္ကိုမွန္း ေရာ္ရမ္းႏြမ္း၏။

၀ႆာန္မိုးသိုက္ ထိုၿဖိဳးၿဖိဳက္တြင္
႐ုန္းကန္အားအင္ မ်ားပူပင္ႏွင့္
လယ္ေတာတခြင္ စိမ္းျပင္ျပင္လည္း
မိုးႏွင့္ ေခၽြးစက္ ေႏွာေရာ့မည္။

မိုးသံအုန္းအုန္း ဆူညံ၀ုန္းလဲ
၀မ္းစာတြက္ခ်က္ ဟင္းတခြက္ျဖင့္
ရျငားထင္ျမင္ စိတ္သြင္ျပင္ျဖင့္
ရႊ႕ံလူးေပကာ ဖားငါးရွာ၏။

အလုပ္လုပ္ေနရင္းျဖင့္ ေခါင္းထဲေပၚလာသမွ် ကို လက္ေရးခပ္ေသာ့ေသာ့ျဖင့္ အျမန္ခ်ေရးလိုက္...၊ အျပင္မွာရြာေနတဲ့ မုိးကို ခံစားေတြးေတာလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြက ကုန္မွန္းမသိ ကုန္လာသည္။

အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီ...။ မိုးေတြက ရြာလို႔ေကာင္းေနတုန္း...။ အလုပ္ထဲက ေရးလာတဲ့ ကဗ်ာကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္မိျပန္သည္။ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပ...။ ခက္တာက ဒီထက္လဲ ပိုမေရးတတ္ေတာ့...။ ဒါ အစြမ္းကုန္ပင္...။ ဒါေပမယ့္ ေပါက္ကရေလးဆယ္ ေရးရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ထိပ္ဆုံးက ျဖစ္မယ့္ ညဥ္က မေပ်ာက္တတ္ေသးေလေတာ့လဲ ဘာေတြမွန္းမသိ ေလွ်ာက္ေရးမိျပန္သည္။

မိုးကရြာခ် ဒီခဏမွာ
ေစးထူးေယာင္ေတာင္
ငူေငါင္ေကာင္သည္
ဟုိဒီေရးဟန္
သြင္သ႑ာန္ျဖင့္
အေတြးေ၀၀ါး
အူေၾကာင္ၾကား၏။

အလုပ္မတြင္ သူ႔ပုံသြင္ေၾကာင့္
ထိပ္ေျပာင္သူေဌး လူျဖဴေဖြးကား
ကြက္ၾကည့္ကာသာ ေခါင္းကုိခါ၏။

အိမ္ကိုေရာက္လဲ
ထိုငနဲကား
ပ်င္းရိေျခာက္ပါး စိတ္ေထြျပားျဖင့္
ေတာင္အီေမွ်ာ္ေတြး ငူငိုင္ေငး၏။


***


ေသခ်ာသည္ကေတာ့...။

ဒီေန႔ေရးတဲ့ စာေလာက္ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ႏိုင္မည့္စာေတာ့ မရိွမွာ အမွန္...။



ကလိုေစးထူး

ယာလာနဲ႔ သၾကားလုံး

စာမေရးရတာ ရက္နည္းနည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ဒီညေနေတာ့ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ စာေရးလိုက္မယ္ လို႔ ၾကံစည္မိတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ ေရမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ အိမ္တံခါးပိတ္ ဂ်ိတ္ ဆိုၿပီး စက္ေရွ႔မွာ ထုိင္ၿပီး ဒီေန႔ေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာကုိ သုံးေလးေၾကာင္း အစပ်ိဳး႐ုံ ရိွေသးတယ္၊ တံခါးကို တဒုန္းဒုန္းထုသံ ေပၚလာတယ္။ ဒီတခါက တံခါးေခါက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ထုေနတာ။

တံခါးနားကို ေျခသံလုံလုံေလွ်ာက္ၿပီး ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ေန ေခ်ာင္းလိုက္ေတာ့ ဘယ္သူမွလဲ မေတြ႔ရဘူး။ စာေရးခ်င္စိတ္က မ်ားေနတာနဲ႔ `မဖြင့္ေပးဘူးကြာ´ လို႔ စိတ္တင္းၿပီး ျပန္လွည့္မယ္လို႔ စဥ္းစားတုန္းမွာပဲ တံခါးကို တေယာက္ေယာက္က ေဆာင့္ကန္သံနဲ႔အတူ စကားသံ သဲ့သဲ့ကုိပါ ထပ္ၾကားရတယ္။

`ဦးဦး...၊ Open the door... ဦးဦး Open now!!!´

တံခါးကို ထုလဲထု၊ ကန္လဲကန္၊ ပါးစပ္ကလဲ အဆက္မျပတ္ေအာ္ေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အလိုမတူဘဲ ဖြင့္ေပးလိုက္ရတာေပါ့။ တံခါး၀မွာ ေစာင့္ေနတာက အမိုးရဲ့ ေျမးေလး `ယာလာ´...။

***

အမိုးရဲ့ ေျမးကေလး ေလးေယာက္ ရိွတဲ့အနက္ က်ေနာ္နဲ႔ အလုပ္အတူတူ လုပ္တဲ့ ကရင္အကုိႀကီးရဲ့ သားက ႏွစ္ေယာက္ပါ။ တေယာက္က အဲေဂ၊ တေယာက္က ယာလာ။ အႀကီးေကာင္ အဲေဂက ေျခာက္ႏွစ္၊ အငယ္ေကာင္ ယာလာက ေလးႏွစ္သားပါ။

အိမ္ကုိ သူတို႔အေဖက တခါတေလ လာလာလည္တတ္တယ္။ တခါတေလေတာ့လဲ တခုခု အကူအညီေတာင္းဖုိ႔၊ တခါတေလက်ေတာ့လဲ ပိတ္ရက္မွာ ဘီယာ အတူတူ ေသာက္ျဖစ္တာတို႔ေပါ့။ အဲဒီအခါမ်ိဳးေတြက်ရင္ အဲေဂနဲ႔ ယာလာလဲ တခါတေလ ပါလာတတ္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အိမ္ခ်င္းကလဲ နီးေနေတာ့ အိမ္ကုိ သူတို႔မိဘေတြ မပါဘဲနဲ႔လဲ အဲေဂနဲ႔ ယာလာ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။

သူ႔အေဖပါလာရင္သာ အေဖေရွ႔မို႔ ၿငိမ္ေနေပမယ့္ သူတို႔ မိဘေတြ မပါဘဲနဲ႔ အဲဒီ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ကိုေရာက္လာၿပီလား ဆုိရင္ က်ေနာ့္ကို အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္က အႏိုင္စားႀကီး ႏိုင္စားေတာ့တာပါပဲ။ သူတုိ႔ေရာက္လာခ်ိန္မွာမ်ား ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ထားၿပီး စာေရးေနခိုက္ျဖစ္ေနလို႔ကေတာ့လား...၊ `ဦးဦး၊ Let me play computer´ ဆိုၿပီး အႏိုင္စက်င့္ေတာ့တာပဲ။ `ေအး၊ ေအး´ ဆုိၿပီး ဖယ္ေပးလိုက္ရင္ ကီးဘုတ္ကို တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ အဆက္မျပတ္႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ဂိမ္းကစားတတ္တာက အဲေဂ...။ ယာလာကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတတ္တ့ဲ မုန္႔ထုပ္ေတြကို တခုၿပီး တခု လက္ညိွဳးထိုးၿပီး ေတာင္းစားေတာ့တာ...။

အခုလဲ ယာလာ တေယာက္ အိမ္ကို ေရာက္လာျပန္ၿပီ။

***

`အဲေဂေရာ´

က်ေနာ့္ အေမးကို ယာလာက ေခါင္းခါ အေျဖေပးၿပီးေတာ့ တီဗီြေရွ႕က ဆိုဖာေပၚမွာ သြားထုိင္တယ္။ အဲေဂ မလာဘူးဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေအးသြားတယ္။ က်ေနာ့္ကြန္ပ်ဴတာရဲ့ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ထိပါးေႏွာက္ယွက္မွာက ဒင္း ဆုိေတာ့ သူ႔ကိုေတာ့ နည္းနည္းလန္႔တယ္။

`ကာတြန္းကား ၾကည့္မယ္ဟုတ္´

ယာလာ ေခါင္းၿငိမ့္ျပတယ္။ ဒါနဲ႔ တီဗီြဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီးေတာ့ စက္ေရွ႔မွာ ျပန္ထုိင္လိုက္တယ္။ ဒီေန႔ ဘာေရးရရင္ ေကာင္းပါလိမ့္ေပါ့...။ ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကလဲ သုံးေလးမ်ိဳးေလာက္ ရိွေနတယ္။ ကဲ...၊ စမယ္ကြာ။

တေၾကာင္း၊ ႏွစ္ေၾကာင္း အစပ်ိဳးတုန္းပဲ ရိွေသးတယ္။ ယာလာ တေယာက္ က်ေနာ့္နားမွာ လာရပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဳတာစားပြဲကို အေငးသားၾကည့္ေနတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ စားပြဲေပၚမွာ သူ စိတ္၀င္စားစရာ သၾကားလုံးထုပ္ ရိွေနတာကုိး...။ ဟိုေန႔က ထုိင္းဆိုင္မွာ ေစ်းသြား၀ယ္ရင္းနဲ႔ မန္က်ည္းသီး အရသာ သၾကားလုံးထုပ္ေတြ႔လို႔ သေဘာက်တာနဲ႔ ၀ယ္လာတာ...။ အခုေတာ့ ယာလာက အဲဒါကို မ်က္စိက်ေနၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ အထုပ္ထဲက သၾကားလုံး ေလးငါးလုံး ယူၿပီးေပးလုိက္ေတာ့ ယာလာေက်နပ္ၿပီး ျပန္လွည့္သြားတယ္။

အေျခအေနက ေအးေဆးၿပီ ထင္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္အလုပ္ ကိုယ္ဆက္လုပ္မယ္ ျပန္ျပင္တုန္းမွာပဲ ေစ့မထားမိတဲ့ တံခါးက ပိုင္စုိးပိုင္နင္းနဲ႔ ကၽြီခနဲ ပြင့္လာတယ္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသား အဲေဂ...။ `သြားပါၿပီ´ လို႔ စိတ္ထဲကေန ညည္းညဴလိုက္တယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲေဂတေယာက္ ဒီေန႔က်မွ ထူးထူးျခားျခားနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ယာလာ့ေဘးနား သြားထုိင္ၿပီး `မင္းဘာေတြ စားေနတာလဲ´ ေမးတယ္။ ဟိုေကာင္ေလးက က်ေနာ့္ဆီကို ေမးဆတ္ျပတယ္။ အဲ့ေဂက က်ေနာ့္ဆီကေန လာေတာင္းခ်င္ပုံမရဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔ညီဆီကေန တလုံးႏွစ္လုံး ယူလိုက္တယ္။ ဒီအထိေတာ့ ယာလာက ေအးေဆးပဲ...။ က်ေနာ့္နားကို ေနာက္တေခါက္ ျပန္လာတယ္။ `ဦးဦး´ လို႔ ေခၚၿပီး သၾကားလုံးထုပ္ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လဲ ေနာက္ထပ္ ထပ္ေပးလိုက္တယ္။ ျပန္လွည့္သြားျပန္တယ္။

ခဏေနၾကာေတာ့ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ အေ၀ မတည့္ျပန္ဘူး။ ယာလာက `မင္း၊ ဦးဦးဆီ သြားေတာင္းပါလားကြ´ လို႔ သူ႔အကိုကို ရန္ေတြ႔တယ္။ အဲေဂကလဲ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ...၊ `ဒါကိုပဲ အတူတူစားလဲ ရတာပဲ´ လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ယာလာ ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေရာက္လာတယ္။ ဒီတခါေတာ့ စိတ္ေအး၊ရန္ၿငိမ္း သေဘာနဲ႔ ယာလာကို သၾကားလုံးတထုပ္လုံး က်ေနာ္ ေပးလိုက္တယ္။

အဲဒီမွာတင္ ျပႆနာက ပုိႀကီးေတာ့တာပဲ။ ယာလာဆီမွာ သၾကားလုံး တထုပ္လုံး ရထားၿပီဆိုတာကို ေတြ႔သြားတဲ့ အဲေဂက ေစာေစာတုန္းကလို တလုံးႏွစ္လုံး ေတာင္းစားရ႐ုံနဲ႔ မေက်နပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ညီကို `ငါ့ကိုလဲ ထပ္ေပးဦး၊ မင္းက တထုပ္လုံးရထားတာ´ လို႔ ေျပာၿပီး ပုံစံကလဲ မေပးရင္ လုမယ္ ဆိုတဲ့ ပုံစံေပါက္လာတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပန္အလွန္ ေအာ္ဟစ္စ ျပဳလာတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဘယ္လိုမွ မေနသာေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ၿငိ္မ္းခ်မ္းေရးမ်ား ရေလမလား ဆိုၿပီး ယာလာကို စည္း႐ုံးဖို႔ အရင္ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။ `ယာလာ အတူတူစားၾကေလ၊ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ တည့္တည့္စုစု ေနၾကမွေပါ့၊ ဦး ေနာက္ထပ္၀ယ္ေပးမယ္ေလ၊ အခု အတူတူစားေနာ္´ ဘာညာသာရကာနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကုိယ္စားလွယ္ လုပ္လိုက္တာ...၊ မဆိုးေတာ့ မဆိုးဘူး။ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။

ယာလာက စည္း႐ုံးေရးေကာင္းတဲ့ က်ေနာ့္ကို ဘယ္လုိ တုံ႔ျပန္လဲဆုိတာကေတာ့ ေအာက္က ပုံမွာသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့...။



သူ႔လက္ထဲကို တထုပ္လုံး ေရာက္ေနတဲ့ သၾကားလုံးကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ၊ ၿပီးေတာ့ တလုံးတေလမွ ခြဲေ၀ မေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့ ယာလာကို က်ေနာ္လဲ ဘယ္လိုမွ စည္း႐ုံးလို႔ မရေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရေတာ့တယ္။ အဲေဂကုိ `ကဲ...အဲေဂ၊ ကြန္ပ်ဴတာ နာရီ၀က္ကစားေနာ္´ လို႔ ေျပာၿပီး အာ႐ုံေျပာင္းေပးလိုက္ရတယ္။

***

ေနာက္ တနာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကာမွ အဲဒီ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ ျပန္သြားေတာ္မူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယာလာကေတာ့ သူ႔လက္ထဲက သၾကားလုံးထုပ္ကုိ လုံး၀ အထိမခံေတာ့ဘူး။ ေတာ္ေတာ္သေဘာထားတင္းတဲ့ ယာလာ...။

အဲဒီညီအကို ႏွစ္ေယာက္ ျပန္သြားေတာ့ က်ေနာ္လဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ စာျပန္ေရးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ျဖစ္ပုံကို ျပန္စဥ္းစားၿပီး ရယ္လဲရယ္ခ်င္...၊ အာ႐ုံလဲေနာက္...၊ ဒါေပမယ့္...။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့...။

အင္းေလ...၊ ကေလးဆိုေတာ့လဲ သူလိုခ်င္တာပဲ သူသိတာေပါ့။ တျခားလူကို ငဲ့ညွာရတာတို႔ ဘာတို႔လဲ စဥ္းစားႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ေတြ ဘာေတြလဲ ရိွရွာေသးတာမွ မဟုတ္တာ။ သူမ်ားကို ေပးလိုက္ရင္ သူ႔အတြက္ ဘာမွ မရိွေတာ့ရင္ အခက္ပဲလို႔ပဲ ေတြးတတ္တာကုိး...။

ကေလးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ လူႀကီးတခ်ိဳ႔ေတာင္မွ ယာလာ ထက္ ဆိုးေနၾကေသးတာပဲဟာေနာ္။

***


ကလိုေစးထူး

အေတြးစမ်ား…(၇)

ၿပီးခဲ့တဲ့ ပိတ္ရက္မွာ တျခားျပည္နယ္ကုိ ခရီးထြက္ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ျပန္လဲ ေရာက္လာေရာ လူက ပင္ပန္းတာကို အေၾကာင္းျပတဲ့ ပ်င္းရိမႈအျပင္ ေနာက္ထပ္ အပ်င္းတမ်ိဳးပါ တုိးၿပီးေတာ့ စာမေရးျဖစ္လုိက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။ အဲဒီ အပ်င္းအသစ္တမ်ိဳးကေတာ့ `အေတြးပ်င္း´ ပါ။ ဘာစာေရးရ ေကာင္းမလဲဆိုတာကို ေတြးဖုိ႔ကိုပါ ပ်င္းေနမွေတာ့ အေတြးပ်င္းေပါ့။ အခုေတာ့ အဲဒီအေတြးပ်င္းေနတာႀကီးကို တစစီေကာက္ခဲ့တဲ့ အေတြးစမ်ား ပို႔စ္နဲ႔ပဲ ၿငိမ္သက္စျပဳေနတဲ့ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ၿပီး လႈပ္ႏိႈးလိုက္ပါတယ္။

`ဒါ... အေမရိကား´ ...တဲ့။

အဲဒီ စကားကို ဒီကိုေရာက္ကတည္းက ခဏခဏ ၾကားဖူးပါတယ္။ စကားရပ္ကေတာ့ ခပ္တုိတုိေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကို ေျပာတဲ့ပုံစံဆိုလိုရင္းကေတာ့ မတူၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ သူတို႔သည္ အရင့္အရင္ကေတာ့ ကုိယ္စြမ္းကိုယ္စ ရိွပါလ်က္နဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတုိ႔ရဲ့ အစြမ္းအစကို ပုံေဖာ္အားထုတ္ခြင့္ မရခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ ရိွရင္ရိွသေလာက္ တိုးတက္လမ္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ရွာခြင့္ရၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ `ဒါ... အေမရိကား´ လို႔ ေျပာေလ့ရိွတယ္။ ေနာက္ထပ္ တမ်ိဳးကေတာ့ အရင့္အရင္ေနခဲ့တဲ့ ေနရာမွာ ၿငိမ္ကုပ္ေနခဲ့ရသမွ် အခုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဂ႐ုစိုက္စရာ မလိုေတာ့ဘဲနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး စိတ္ထင္ရာ လုပ္ခြင့္ရိွသြားၿပီ။ လာၿပီးေတာ့ ေျပာမယ္ေတာ့ မၾကံနဲ႔ ၉၁၁ ကို ဖုန္းေခၚပစ္လိုက္မယ္။ `ဒါ အေမရိကား၊ ဘာမွတ္လဲ´ ဆိုတာမ်ိဳး...ေပါ့။ အခုတေခါက္ ခရီးစဥ္မွာေတာ့ ပုံစံမတူတဲ့`ဒါ... အေမရိကား´ ေတြ အမ်ားႀကီး ၾကားခဲ့ရတယ္။



အဲဒီဗီြဒီယိုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ျငင္းပယ္ခံရသူနဲ႔ ခြင့္ျပဳခံရသူေတြရဲ့ ကြာျခားလွတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို အတိုင္းသား ျမင္ရႏိုင္ပါတယ္။ ကုိယ္က အလြန္တရာမွ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာတခုကို ေနာက္ထပ္တဆင့္ ႀကိဳးစားခြင့္ ရတဲ့အခါမွာ ေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကသူေတြ၊ `မင္းကို ေနာက္တဆင့္ ထပ္တက္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး´ လုိ႔ ျငင္းပယ္ခံလိုက္ရတဲ့ အခါမွာ က်ဆုံးၿပိဳလဲသြားတဲ့ မ်က္ႏွာထားေတြဟာ လူ႔ဘ၀ရဲ့ က်ဆုံး/ေအာင္ျမင္မႈ တစိတ္တေဒသကုိ ေပၚလြင္ေနသလားပါပဲ။


သတင္းဌာန တခုဟာ မိမိရတဲ့ သတင္းတုိင္းကုိ ပါ့ပလစ္ေပၚ တင္သင့္သလားဆုိတာကို က်ေနာ္ တေယာက္ထဲ ေတြးေနမိပါတယ္။ တခါတေလက်ရင္ သတင္းက မွန္တယ္ပဲ ထားပါဦး၊ ကုိယ္တင္ျပလိုက္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေၾကာင့္ အဲဒီ သတင္းထဲမွာ ပါ၀င္ေနတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲ ဒုကၡေတြကို ေထာက္ထားတြက္ဆၿပီးေတာ့ သတင္းတခုကို သတင္းလက္ဦးမႈ ရရင္ၿပီးၿပီးေရာ သေဘာမထားၾကဘဲ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ တင္သင့္ၾကတယ္လို႔ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ခ်စ္ခင္ ေလးစားရတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ ကုိဇာဂနာကို စြဲခ်က္တင္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြထဲမွာလဲ အင္တာနက္က သတင္းအခ်က္အလက္ေတြေၾကာင့္ စြဲခ်က္တင္ခံရတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါ သင့္ေတာ္တဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အက်ယ္ခဲ်႕ၿပီး တခုခုေတာ့ ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ စီေဘာက္စ္မွာ လာေအာ္ထားတဲ့ ကဲကဲ အမည္ခံ တေယာက္ရဲ့ မွတ္ခ်က္က်ေတာ့လဲ အျပဳသေဘာ မဆန္ျပန္ပါဘူး။ `ေတြ႔လား၊ ငါမေျပာဘူးလား၊ အဲဒီသတင္းဌာနေတြက ဒီလိုခ်ည္းပါပဲကြာ´ ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးပဲ ေပါက္ေနပါတယ္။ ေျပာဖုိ႔ အကြက္၀င္တာနဲ႔ အရင္ဆုံး အျပစ္ေျပးတင္တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးထက္၊ ဒါေတာ့ မျဖစ္သင့္ေခ်ဘူး၊ ဒီလိုမျဖစ္ရေအာင္ ဘယ္လိုမ်ိဳးအျပဳသေဘာနဲ႔ ေျပာရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားရင္ ပုိေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ တကယ္ဆို ျပည္တြင္းမွာ သိခြင့္မရတဲ့ သတင္းမွန္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ျပည္ပ မီဒီယာကိုပဲ အားကုိးခဲ့ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ သင့္တင့္မွ်တစြာ ေတြးၾကဖုိ႔ေတာ့ လိုမယ္ ထင္မိပါတယ္။



႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရင္ မွားယြင္းေနရင္ေတာင္ အဲဒီထဲက ေကာင္မေလးလို လူသိမ်ား ေက်ာ္ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ့ အမွားအယြင္းက ရယ္ခ်င္စရာေပမယ့္ သူဟာ အဲဒီဆိုဟန္ေၾကာင့္ ဘူေဂးလ္ရီးယားႏိုင္ငံမွာ ေတာ္ေတာ္ေပၚျပဴလာျဖစ္သြားပါတယ္။ ရယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတာလဲ အမွန္...။ :D

နည္းပညာပိုင္းဆုိင္ရာ အားနည္းမႈကလဲ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖု႔ိအတြက္ တခုခု လိုအပ္လာၿပီလားေဟ့ ဆိုရင္ က်ေနာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡေပးပါတယ္။ ေတြ႔သမွ် မိတ္ေဆြေတြကို ကယ္ပါယူပါ တစာစာနဲ႔ ဂ်ီက်၊အကူအညီေတာင္းရလြန္းတာလဲ မ်ားလွၿပီ။ အခုညလဲ ဘေလာ့ဂ္ေရးခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ က်ေနာ့္ဆီမွာ ရိွတဲ့ Microsoft Office 2007 က Expire သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနလုိ႔ စာ႐ိုက္လို႔မရပါဘူး။ အြန္လိုင္းမွာ ေဒါင္းေလာ့လိုက္လုပ္ေတာ့လဲ အဆင္က မေခ်ာျပန္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ လာ႐ိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ကိုယ္ကို အားမရလွစြာနဲ႔ပဲ အေတြးစမ်ားကို ခဏ ရပ္နားပါရေစ။


ကလိုေစးထူး