ေနာက္တေခါက္...

စာေရးဆရာႀကီးတေယာက္က သူ႔စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ ေရးဖူးတာ တခုရိွပါတယ္။

`ကိုယ္ေရးတဲ့ စာတပုဒ္ကို ေနာက္ေျခာက္လ၊ တႏွစ္ေလာက္အၾကာက်ရင္ တခါျပန္ဖတ္ၾကည့္၊ အဲဒီလို ျပန္ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလားလို႔ အေတြး၀င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ အဲဒီေျခာက္လ၊ တႏွစ္ကာလ အတြင္းမွာ ဘာမွ မတိုးတက္လာေသးဘူးလို႔ မွတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အင္း...၊ ငါေတာ့ျဖင့္ အဲဒီတုန္းက ေရးခဲ့တာေတြက ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ လိုသြားတာပဲ၊ ေနာက္ေနာင္ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ေလ့လာဆင္ျခင္မွလို႔ အေတြး၀င္ရင္ေတာ့ တိုးတက္လာတယ္လို႔မွတ္´ ...တဲ့။

***

ဘေလာ့ေဖာ္ `ကိုရင္ေနာ္ ခင္ေလးငယ္´ ရဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဒီေန႔ေတာ့ က်ေနာ္ ေရးခဲ့ၿပီးသမွ် စာေတြကုိ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။

အေပၚက ဆရာႀကီးရဲ့ စကားအတိုင္းအရဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာလဲ ဘာမွမတိုးတက္လာေသးတဲ့ လူထဲမွာ ပါႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အခု ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္မံေဖာ္ျပမယ့္ ပုိ႔စ္ကို ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာ့ ေက်နပ္မိ၊ အားရမိဆဲ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ပုိ႔စ္နာမည္က `လမ္းနဲ႔ ခလုတ္´ ...တဲ့။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔တုန္းက တင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဖတ္ၿပီးသူမ်ား ျပန္လည္ခံစားႏိုင္သလို မဖတ္ရေသးသူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္ဆားခ်က္ တူးေဖာ္လိုက္ပါတယ္။

***


လမ္းနဲ႔ ခလုတ္...

က်ေနာ္ အလုပ္မွာ ဒီေန႔ အခ်ိန္ပုိ ဆင္းရပါတယ္။ အလုပ္ကေန ညေန ငါးနာရီေက်ာ္မွ ျပန္ရေတာ့ ေမွာင္စပ်ိဳးလုိ႔ ေနပါၿပီ။ ဟိုကရင္ အကိုၾကီးက ပုံမွန္ အလုပ္နားခ်ိန္ သုံးနာရီခြဲကတည္းက ျပန္ႏွင့္ေတာ့ က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ျပန္လာရပါတယ္။ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ ျပန္လာရင္းနဲ႔ ျမစ္ကူးတံတား အတက္နားမွာ ခလုတ္တိုက္မိပါေလေရာ။ ေျခေထာက္က မ်က္ကနဲ နာသြားေတာ့ စိတ္တိုသလိုလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ လမ္းေဘးက ခုံတန္းေလးမွာ ၀င္ထုိင္ရင္း ေျခေထာက္ကို ငု႔ံၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲကေန လမ္းကို မေက်မနပ္ျဖစ္လာပါတယ္။

`ေတာက္.. ဒီလမ္းေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ´
`အသုံးမက်လိုက္တဲ့လမ္း၊ အခုၾကည့္စမ္း.. ခလုတ္တိုက္မိတာ နာလိုက္တာ´
`ကား၀ယ္ျဖစ္ရင္ေတာ့လား.. ဒီလိုလမ္းမ်ိဳး လုံး၀မလာဘူးကြာ´

အားရပါးရၾကီး လမ္းကို က်ိန္ဆဲရင္း ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ လမ္းက က်ေနာ့္ကို မ်က္ေမွာင္ၾကီး ကုတ္ၿပီး ငု႔ံၾကည့္ေနသလိုပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သူကလဲ က်ေနာ့္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မေက်မနပ္ ေရရြတ္သံေတြ ထြက္လာတယ္လို႔ ခံစားလာရပါတယ္။ ဘယ္ရမလဲ.. က်ေနာ္ကလဲ သူ႔ကို မေက်မနပ္နဲ႔ ျပန္ေျပာတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ လမ္းနဲ႔ စိတ္ကူးထဲမွာ စကားအေခ်အတင္ မ်ားကုန္ပါေတာ့တယ္။

***

`ေဟ့ေကာင္ ´
`ဘာတုန္းဗ်´
`မင္းက အခုေတာ့ ငါ့ကို အျပစ္ျမင္တယ္ေပါ့ေလ၊ ဟုတ္လား´
`ဟာ၊ ဒီမွာၾကည့္ေလ က်ဳပ္ေျခေထာက္ နာသြားတယ္၊ ခင္ဗ်ားလမ္းကိုက မေကာင္းလို႔ေပါ့ဗ်´
`အဲဒါပဲ၊ မင္းတုိ႔ လူေတြ သိပ္ခက္တဲ့ေကာင္ေတြပဲ´
`ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းဗ်´
`ေနစမ္းပါအုံး၊ မင္းကို ငါေမးပါအုံးမယ္၊ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ဖုိ႔ မင္းကို ဘယ္သူကမ်ား အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းခဲ့လဲ၊ မင္းသေဘာနဲ႔မင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလားကြ၊ မင္းပဲ ဒီလမ္းက သာယာသေလး ဘာေလးနဲ႔ ေျပာခဲ့ေသးတယ္ေလ´
`ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဗ်၊ ဒါေပမယ့္ အခု က်ဳပ္ခလုတ္တိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နာတယ္ဗ်´
`အင္း၊ မင္းဆုိတဲ့ေကာင္ လူျဖစ္ၿပီး ေလာကနိယာမကိုေတာင္ ဘာမွ နားမလည္ေသးဘဲကိုးကြ´
`ဟမ္၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်၊ ခလုတ္တိုက္ေတာ့ နာတယ္ဗ်ာ၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားကို က်ိန္ဆဲခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတယ္ဗ်ာ၊ ဘာျဖစ္သလဲ၊ ဒါက လူေတြရဲ့ ခံစားခ်က္ တမ်ိဳးပဲမဟုတ္ဘူးလား´
`ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မင္းကို ငါေျပာရေသးတာေပါ့´
`ေျပာစမ္းပါအုံး´
`ေဟာဒီ လမ္းေပၚမွာ လူေပါင္းစုံ သြားလာဖူးတယ္ကြ၊ စက္ဘီးလမ္းဆိုေပမယ့္၊ စကိတ္စီး အပန္းေျဖတဲ့ လူေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္ ေလညွင္းခံတဲ့လူေတြ၊ အေျပးေလ့က်င့္တဲ့လူေတြ ၿပီးေတာ့ မင္းတုိ႔လို အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ေကာင္ေတြလဲ ပါတာေပါ့´
`အင္း´
`တေလာကဆုိရင္ စကိတ္စီးတဲ့ ငနဲတေကာင္ ေခ်ာ္လဲတာ အေတာ္နာသြားပုံရတယ္ကြ၊ ဒူးေခါင္းမွာလဲ ေသြးေတြကို ရဲေနတာပဲ´
`အင္း´
`တခါတုန္းကဆိုရင္လဲ ၿပိဳင္ဘီးစီး ေလ့က်င့္တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ စက္ဘီးေမွာက္ေသးတာပဲ´
`အင္း´
`ဟိုတခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသကြ၊ မ်က္စိမျမင္တဲ့ အဘြားၾကီးကြာ၊ ေတာင္ေ၀ွး တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ စမ္းတမ္းစမ္းတမ္း လမ္းေလွ်ာက္တာ ေမွာက္ရက္လဲပါေလေရာလား´
`အင္း´
`ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က မင္းလိုေတာ့ ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းကို ကိုယ္အျပစ္ျပန္မတင္ဘူးကြ´
………….
`စကိတ္စီးတဲ့ေကာင္လဲ ေခ်ာ္သာလဲတာ၊ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ျပန္ထၿပီး သူ စကိတ္စီးတာကို ပိုကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ထပ္စီးတာပဲ´
…………..
`စက္ဘီးစီးတဲ့ ေကာင္မေလးလဲ ဒီလိုပဲ၊ မိန္းကေလးသာဆိုတယ္၊ တခ်က္မမဲ့ဘူးကြာ၊ လဲသြားတဲ့ စက္ဘီးကို ျပန္ထူၿပီး သူ႔အလုပ္သူဆက္လုပ္တာပဲ၊ ဟိုအဘြားၾကီးကေရာ ဘာထူးေသးလဲ၊ လဲက်သြားေတာ့လဲ သူလမ္းေလွ်ာက္ေနတာကို ဆက္ေလွ်ာက္တာပဲကြ´
……………
`ေအး၊ မင္းကို ငါေျပာခ်င္တာက၊ လမ္းဆိုတာ လူတုိင္းသြားတယ္၊ သြားတဲ့လူတိုင္း တၾကိမ္မဟုတ္ တၾကိမ္ေတာ့ ခလုတ္တိုက္မယ္၊ လဲက်မယ္ ဒါ ေလာကရဲ့ သဘာ၀တရား၊ နိယာမ တရားပဲကြ´
……………
`ဒါကိုပဲ မင္းက ခလုတ္ေလး တခါေလာက္တုိက္မိတာနဲ႔ ဒီလမ္းေၾကာင့္ ျဖစ္သေလးဘာေလးနဲ႔´
`က်ေနာ္ နာသြားတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ပါဗ်ာ´
`ေအး၊ မင္းက ဒီလမ္းကိုေလွ်ာက္လုိ႔ ခလုတ္တိုက္မိတာကို ညည္းညဴေနတယ္၊ ေစာေစာ မင္းေျပာေနတာ ငါၾကားလိုက္ပါတယ္၊ မင္းကား၀ယ္ရင္ ဒီလမ္းကို မေလွ်ာက္ေတာ့ဘူးဆို၊ ဟုတ္လားကြ´
`ဟုတ္တယ္ေလ´
`မွတ္ထားကြ၊ ကားလမ္းမွာ အမွားတခ်က္ေတြ႔ရင္ေတာ့ မင္းအသက္ပါ ဇီ၀ိန္ေၾကြသြားမယ္´
`ဗ်ာ´
`မဗ်ာနဲ႔၊ မင္းေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားစမ္းပါ´
`ဟုတ္ကဲ့´
`အခု မင္းခလုတ္တုိက္မိတာကို စိတ္မပ်က္ပဲ မင္းသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး သြားစမ္းပါကြာ၊ ဒီတခါ တိုက္မိရင္ ေနာက္တႀကိမ္ မတိုက္ရေအာင္ မင္းသတိထားေပါ့ကြ´
`ဟုတ္ကဲ့´
`ေနာက္တခု ထပ္ေျပာလိုက္မယ္ ကုိယ့္လူေရ၊ ခလုတ္ကိုေၾကာက္ေနရင္ မင္း ဘယ္လမ္းကိုမွ ေလွ်ာက္မေနနဲ႔ေတာ့´
`ဗ်ာ´

***

ေအးစိမ့္စိမ့္ ေလျပင္းတခ်က္ ၀ူးကနဲ တိုက္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တေယာက္ အေတြးထဲမွာ လမ္းနဲ႔ စကားမ်ားေနရာကေန လန္႔ႏိုးၿပီး လက္ရိွပစၥဳပၸန္ကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ေမွာင္ေနပါၿပီ။ လမ္းကေလးကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အေမွာင္ေတြၾကားထဲကပဲ က်ေနာ့္ကို ခြင့္လႊတ္တဲ့ အၿပဳံးနဲ႔ ၾကည့္ေနသေယာင္ေယာင္။

က်ေနာ္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ ရပါအုံးမယ္။ ခလုတ္ေတြလဲ တိုက္ေကာင္းတိုက္ေနအုံးမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ရမွာပါပဲ။ လမ္းနဲ႔ ခလုတ္ဆိုတာက တြဲလ်က္ရိွေနတာပဲေလ။

***

ကလိုေစးထူး

ေႏြဦး ေအပရယ္လ္..

`ဖူး... ဟူးဟူး´

ပင့္သက္ေလ တခ်က္ကို အားရပါးရ မႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး ခုံေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေန႔ အလုပ္ကျပန္လာရတာ ပင္ပန္းလိုက္ပါဘိေတာ့...။ ျပတင္းတံခါးမွ ျမင္ေနရတဲ့ အျပင္ေလာကကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေအာင္ ပူေနဆဲပင္။ အပင္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ေႏြလယ္အစ ေအပရယ္လ္လရဲ့ သ႐ုပ္သကန္ ရြက္ေႂကြေတြက တေဖ်ာေဖ်ာ တေသာေသာ။

ဒီေလာက္ ပူအိုက္ေနတာကို သက္သာရေအာင္ ဘာလုပ္ရပါ့မလဲ လို႔ စဥ္းစားေနခိုက္မွာပင္...။

***

ကၽြိခနဲ တံခါးပြင့္သံႏွင့္အတူ ေလာ့ခ္ မခ်ထားတဲ့ တံခါးကို ပုိင္စိုးပိုင္နင္း တြန္းဖြင့္ၿပီး ေကာ္လာဖိုးတေယာက္ အိမ္ထဲ ၀င္လာ၏။ လက္ထဲမွာလဲ ငါးမွ်ားတံႏွင့္...။ အမယ္၊ ပလိုင္းေသးေသးေလး တလုံးကိုေတာင္ လြယ္ထားလိုက္ေသးသည္။

`လာ...၊ ကိုတူလင္ သြားရေအာင္´
`ဘယ္သြားမလို႔တုန္း´
`ေခ်ာင္းထဲသြားမယ္ေလ၊ ငါးသြားမွ်ားမယ္´
`အာ...၊ မလိုက္ပါဘူးဗ်ာ၊ ပူကပူနဲ႔၊ ဒီမွာ အခုေလးတင္ အလုပ္ကေန ျပန္လာတာ´
`လာပါဗ်ာ၊ ေခ်ာင္းေဘးေရာက္ရင္ ေအးသြားမွာေပါ့ဗ်၊ အိမ္ထဲမွာေနရင္ ပိုပူေနမွာေပါ့´

အင္း...၊ ဒါေတာ့လဲ ဟုတ္သား။ `ကဲ...သြားဗ်ာ´ ဆိုၿပီး အလုပ္က ျပန္လာတဲ့ အ၀တ္အစားျဖင့္ပင္ ေကာ္လာဖိုးေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ေတာ့သည္။

***

မေရာက္တာ ၾကာျဖစ္တဲ့ လမ္းကေလးဆီကို ေရာက္ေတာ့ စက္ဘီးစီးသူေတြ ေဖ်ာခနဲ ေဖ်ာခနဲ ျဖတ္သြားလိုက္၊ အေျပးေလ့က်င့္သူေတြက ေသာခနဲေသာခနဲ ရယ္ေမာေက်ာ္တက္သြားလိုက္နဲ႔ သူတို႔ၾကည့္ေတာ့လဲ ရာသီဥတုကို ပူတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ပုံမရ...။ အင္းေပါ့ေလ၊ သူတို႔ကေတာ့ ေနသားက်ေနၿပီ ေနမွာေပါ့။



လမ္းကေလးရဲ့ ေဘးကို အနည္းငယ္မွ် ဖဲ့ဆင္းေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာင္းစပ္ကို ေရာက္၏။ ေခ်ာင္းစပ္ေရာက္မွ ေကာ္လာဖိုး တေယာက္ ပါမလာပါလားလို႔ သတိထားမိၿပီး ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆရာသမားက လမ္းပုခုံးစပ္မွာ ေပါက္ေနတဲ့ ျမင္းခြာရြက္ေတြကို ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းႏွင့္ တျဗဳတ္ျဗဳတ္ ဆြဲႏႈတ္ေနတာကိုး...။ `ေဟ့၊ လာေလဗ်ာ၊ အျပန္က်မွ ႏႈတ္လဲရသားနဲ႔´ လို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကသုတ္ကရက္ႏွင့္ ေျပးဆင္းလာသည္။

ေခ်ာင္းစပ္ကုိေရာက္ေတာ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေခ်ာင္းေရက တဟဲဟဲ စီးဆင္းေနတာ ကူးခတ္ေဆာ့ကစားခ်င္စရာ...။ ေခ်ာင္းေရၾကည္ၾကည္နဲ႔အတူ တျဖတ္ျဖတ္ ကူးလူးေနၾကတဲ့ ငါးသလဲထိုး ေသးႏုပ္ႏုပ္ေလးေတြကို ျမင္ရတာ အသဲယားလွသည္။ ယက္သဲ့ဇကာသာ ပါလာလို႔ကေတာ့ ေခ်ာင္းထဲဆင္းၿပီး လိုက္ထိုးဆယ္ ဖမ္းမိမည္ထင္သည္။

`ဟိုးဘက္မွာ ငါးဘတ္သြားမွ်ားၾကမလား၊ အဲဒီဘက္မွာက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြရိွေတာ့ အဲဒီၾကားထဲ ငါးဘတ္ခိုႏိုင္တယ္´
`သြားႏွင့္ေလ၊ က်ေနာ္ ေနာက္မွ လိုက္ခဲ့မယ္´
`အင္း၊ အင္း´

ငါးမွ်ားတံေလး တယမ္းယမ္းနဲ႔ ေကာ္လာဖိုးတေယာက္ ေခ်ာင္း႐ိုးေကြ႕ ဟိုဘက္ကုိ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူကေတာ့ ငါးမွ်ားဖို႔ထက္ ပူအိုက္လြန္းလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္းလာတာဆိုေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီလိုက္ေငးရတာကုိ ပိုႏွစ္သက္ေနသည္။ အင္း...၊ ဇရစ္ေလး တညႊန္႔ႏွစ္ညႊန္႔ေတာ့ လိုက္ခူးမွလို႔ ေတြးၿပီး ေခ်ာင္းစပ္မွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေပါက္ေနတဲ့ ဇရစ္ညႊန္႔ေတြကို ဆတ္ခနဲဆတ္ခနဲ ခပ္သြက္သြက္ေလး လိုက္ခူးလိုက္သည္။ ဇရစ္ခ်ိဳးရင္းနဲ႔ေတြ႔တဲ့ ဍရင္ေကာက္ ညႊန္႔ေတြကိုပါ အလြတ္မေပးစတမ္း ႏႈတ္လိုက္ေသးသည္။ ငါးပိရည္ႏွင့္ တို႔စားရမည္။

***



`ဟာ...၊ ခ႐ုဖင္လိမ္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးပါလား´

ဒီခ႐ုေလးေတြက ဖင္တြန္႔လိမ္လိမ္ ခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႔ ၾကည့္ေတာ့သာ ဘာမွမဟုတ္တယ္။ ဟိုးတေန႔တုန္းက ထိုင္းေစ်းဆိုင္ေရာက္ေတာ့ တ႐ုတ္ဘက္ကလာတဲ့ ခ႐ုဖင္လိမ္ တထုပ္ကို သုံးေဒၚလာေက်ာ္နဲ႔ ေရာင္းေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရေသးသည္။ အခုလိုမ်ိဳး ေခ်ာင္းထဲက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကို စားရမွေတာ့ အဲဒီဆိုင္ကဟာ ဘယ္၀ယ္လိမ့္မတုန္း။

ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကား၊ သဲႀကိဳသဲၾကားမွာက ခ႐ုဖင္လိမ္ေလးေတြကို တလုံးၿပီးတလုံးေကာက္လိုက္ လက္ထဲမွာ နည္းနည္းမ်ားလာရင္ ေခ်ာင္းေဘးမွာ သြားပုံလိုက္လုပ္ေနတုန္း...

"Hey buddy!, what are you doing?"

ေခ်ာင္းစပ္တေနရာကေန စပ္စုဟန္ လွမ္းေမးေနတဲ့ အသားနီစပ္စပ္နဲ႔ ပုဂိၢဳလ္တေယာက္...။

"I am picking ခ႐ုဖင္လိမ္စ္ up!" လို႔ ျပန္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္၊ နားလည္ခ်င္လည္ မလည္ခ်င္ေန..ေအးေရာ။

***

`ကုိတူလင္...၊ ဒီမွာေတြ႔လား´

ေကာ္လာဖိုးဆီကိုေရာက္ေတာ့ ဆရာသမားက လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ငါးဘတ္ခပ္ႀကီးႀကီးတေကာင္ကို လွမ္းေထာင္ျပၿပီး ၀့ံႂကြားေနေသးသည္။

`ဟာ...၊ တယ္ဟုတ္ပါလား၊ ညေနက်ရင္ ထမင္းစားလို႔ေတာ့ ေကာင္းၿပီ´
`ကုိတူလင္ေရာ...၊ ဘာေတြရလဲ´
`ဒီမွာေလ၊ ဇရစ္ရယ္၊ ဍရင္ေကာက္ညႊန္႔ရယ္၊ ခ႐ုဖင္လိမ္ေတြရယ္´
`ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္´

ညေန ေနအေတာ္ေစာင္းမွပင္ ႏွစ္ေယာက္သား ေခ်ာင္းထဲမွ ျပန္တက္လာျဖစ္ၾကသည္။ လမ္းကေလးေပၚကို ေရာက္ေတာ့ လူသြားလူလာပင္ အေတာ္အတန္ ရွင္းစ ျပဳေနေလၿပီ။

အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ရင္ ခ႐ုဖင္လိမ္ေလးေတြကို တဒုန္းဒုန္းခုတ္ၿပီး ဖင္ျဖတ္ပစ္ရမည္။ ဇရစ္ဟင္းခ်ိဳထဲမွာ ခ႐ုဖင္လိမ္ေတြကို ေရာထည့္၊ ငါးဘတ္ေမႊဟင္းရယ္၊ ငါးပိရည္နဲ႔ ဍရင္ေကာက္ညႊန္႔ တို႔စရာရယ္...။ အင္း...၊ ထမင္းစားေတာ့ ၿမိန္ဦးမယ္ထင္ပါရဲ့...။

သို႔ေသာ္... ... ...။

***

...


...


...














***

ဟဲဟဲ...၊ ဖတ္လို႔ေကာင္းၾကလား။ တကယ္က အခုလက္ရိွ က်ေနာ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ခ်မ္းလို႔ေအးလုိ႔ေကာင္းတုန္းဗ်။ ေခ်ာင္းထဲဆင္း ငါးဖမ္းဖုိ႔မေျပာနဲ႔၊ အျပင္မွာ အေႏြးထည္မပါဘဲ ၾကာၾကာေနလို႔မရေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္...၊ ဒီေန႔က က်ေနာ့္ဆီမွာ ဧၿပီလ (၁) ရက္ေန႔ေလ။ အ႐ူးထၾကည့္တာေပါ့။ :D တေယာက္ထဲ အ႐ူးထ႐ုံနဲ႔ အားမရေသးလို႔ စာလာဖတ္သူ မိတ္ေဆြေတြကုိပါ အ႐ူးလုပ္ၾကည့္တာပါဗ်ိဳးးးးးးးး။ သဲလြန္စ ေပးခ်င္လို႔...၊ ထိပ္ဆုံးကစာလုံးကို ဖူးး(fool) လို႔ေတာင္ ေရးလိုက္ေသးတယ္။ :P ယုံတဲ့လူခံ။ အဟီး။

အားလုံး ရႊင္လန္းၾကပါေစဗ်ာ။


ကလိုေစးထူး

ေလွႏွင့္ ေလွေလွာ္သားမ်ား...

`ေလွ~~ ေလွ~~~ ေလွာ္ၾက ေလွာ္ၾက~~~ ေလွ~~ ေလွ ေလွာ္ၾကေလွာ္ၾက´

ေလွေလွာ္ၾကဟန္ ပုံစံႏွင့္အတူ ေလွာ္တက္ တေယာက္တခုစီျဖင့္ လူရႊင္ေတာ္ စိန္သီးႏွင့္ ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ စင္ေရွ႕ကုိ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္လာၾက၏။ သီခ်င္းေလး တဟဲဟဲ ေလွကေလး တေလွာ္ေလွာ္ႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေဂၚဇီလာက အသာအကဲခတ္ေနသည္။

`ေ၀းးး ေဟးေဟး၊ ေရာက္ၿပီကြ၊ ပန္းတိုင္ေရာက္ၿပီ´

ေလွေလွာ္ေနတာကို ျဗဳန္းဆို ရပ္လိုက္ၿပီး စိန္သီးက အထက္ပါအတုိင္း ေအာ္လိုက္ေတာ့ ၾကယ္သီးကလဲ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ `ပန္းတိုင္ေရာက္ပကြ´ လို႔ လိုက္ေအာ္ျပန္၏။ အကဲခတ္ေနေသာ ေဂၚဇီလာက မဆိုင္းမတြပင္-

`အဲဒီလိုပဲ ပန္းတုိင္ေရာက္ၿပီကြ၊ ေရာက္ၿပီကြနဲ႔ ေအာ္ေအာ္ေနတာ ဘယ္ႏွစ္ခါရိွၿပီတုန္း၊ အခုပဲ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရိွေနေပါ့´

ပရိသတ္မ်ား ၀ါးခနဲ ပြဲက်သြားေလ၏။

***

တလႏွစ္လခန္႔ေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီ ထင္ပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ ႐ုရွေရာက္ ညီငယ္တေယာက္နဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚ ဆုံျဖစ္၊ စကားေျပာျဖစ္၏။ သူနဲ႔ကုိယ္က ရပ္တည္ေနၾကတဲ့ အေနအထားနဲ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ အျမင္အေတြးေတြ မတူလင့္ကစား ထိုညီငယ္ကလဲ သူ႔ကို တေလးတစားရိွ၊ သူကလဲ ထိုညီငယ္ကို အထင္ေသးျခင္း စိုးစင္းမရိွေတာ့ စကားေျပာရတာ ေလေပးေျဖာင့္တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္၏။ ေျပာၾကရင္းျဖင့္ တႀကိမ္မွာေတာ့ ထိုညီငယ္က အမွတ္ရရျဖစ္စရာ အေကာင္းဆုံး စကားတခြန္းကုိ ေျပာလာသည္။

`အကုိ၊ က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ေ၀းမေနၾကဘူးလို႔ ထင္တယ္ေနာ္၊ က်ေနာ္တို႔အတြက္ လိုေနတာ တခုပဲရိွတယ္´

အသာၿငိမ္ၿပီး ဆက္နားေထာင္ေနခိုက္...

`အဲဒါကေတာ့ တံတားတစင္းပဲ အကို´

အဲဒီအခိုက္မွာတုန္းက သူ အေတြးေတြျဖင့္ ၿငိမ္သက္မိသြားခဲ့တာေတာ့ အမွန္... ... ...။

***

ေလွေလွာ္တာကို ရပ္တန္႔ၿပီး စိန္သီးႏွင့္ ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပန္းတုိင္ေရာက္ပဟ လို႔ ေအာ္ဟစ္ေနခိုက္ ျမဴးႂကြေသာ အိႏၵိယ တီးလုံးသံႏွင့္အတူ ဇီးသီးတေယာက္ ကခုန္ၿပီး စင္ေရွ႕ကို ထြက္လာ၏။ ပါးစပ္ကလဲ ဆိုေနလိုက္ေသးသည္။

`ဟမေလး အကုိႀကီး၊ ကုလားမကို ယူမလား၊ ကုလားမကို ယူမလား၊ ဒန္တန္တန္´

ဇီးသီးကုိ ေစာေစာက ေလွေလွာ္သားႏွစ္ေယာက္ စိန္သီးနဲ႔ၾကယ္သီးက ေငးေမာေနခိုက္ ဇီးသီးကေျပာ၏။

`အားကုိဂ်ီးတို႔ေနာ္၊ အာကိုဂ်ီးတို႔ ေလွေလွာ္ေနတာက တေယာက္ကို တေယာက္ျမင္ေနရလို႔ ပန္းတုိင္ကို တကယ္မေရာက္ေသးတာ၊ ဒီေတာ့ ခၽြန္းေဒၚ အၾကံေပးမယ္ေနာ၊ အားကိုဂ်ီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ကို တေယာက္ ေက်ာခိုင္းၿပီး ေလွကို ေလွာ္ၾကပါ အားကုိဂ်ီးတို႔´

အိႏိၵယ အကႏွင့္အတူ တြန္႔လိမ္ကခုန္ၿပီး စင္ေထာင့္ကို ျပန္၀င္သြားေသာ ဇီးသီးရဲ့ အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ဟိုႏွစ္ေယာက္က တေယာက္ကို တေယာက္ ေက်ာခိုင္းလို႔ ကုန္း႐ုန္း ေလွာ္ၾကျပန္ေတာ့သည္။

***

`ခင္ဗ်ားေျပာဖူးတဲ့ တံတားတစင္းလိုတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို က်ေနာ္ ခဏခဏေတြးျဖစ္တယ္ဗ်ာ´
`ဟုတ္ကဲ့အကို´
`အဲဒီလို ေတြးရင္းနဲ႔ က်ေနာ္စိတ္ကူးေလး တခုရတယ္ဗ်´
`ဟုတ္´
`ဒီလိုလုပ္မယ္ေလ၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ဆီက ဘာေတြေျပာခ်င္မလဲ၊ ေျပာစရာ ဘာေတြ ရိွေနလဲဆိုတာ သိခ်င္တယ္၊ အဲဒီလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ရိွေနျပန္တယ္´
`ဟုတ္ကဲ့´
`ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီကလဲ က်ေနာ့္ကို ေမးခ်င္တာေတြရိွတာကို ႀကိဳက္တာေမး၊ က်ေနာ္ကလဲ ျပန္ေမးမယ္။ တဘက္ကုိ ေမးခြန္း ငါးခုစီ အျပန္အလွန္ေပါ့ဗ်ာ´
`ဟုတ္ကဲ့´
`အဲဒီလို ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေျဖတဲ့ အေျဖေတြကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ကုိယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚကေန လာဖတ္သူေတြကို ခ်ျပမယ္၊ ဖတ္တဲ့လူက သူ႔အတြက္အသုံးတည့္တာကို ယူသြားၾကပေစ၊ အသုံးမတည့္ဘူး ထင္တာေတြကို ခ်န္သြားၾကပေစေပါ့´
`ဟာ၊ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ပဲအကို´
`အင္း၊ အဲဒါေလးကလဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ၾကား ေဆာက္ၾကည့္မယ့္ တံတားတစင္းျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းရဲ့လို႔ ခံစားမိတယ္ေလ´
`အရမ္းေကာင္းတယ္ အကုိ၊ က်ေနာ္သေဘာတူတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ညိွထားမယ္ေလ´

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဘယ္လိုဘယ္ပုံေဆြးေႏြးၾကမည္။ ေမးၾကမည့္ေမးခြန္းေတြသည္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားနည္းလမ္းအရျဖစ္ျဖစ္ အသားလြတ္ပုတ္ခတ္၊ ဖိႏွိပ္ေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ႏွစ္ဘက္စလုံးက နားလည္မႈရိွရိွျဖင့္ ေရွာင္ၾကဖုိ႔ စသည္စသည္ ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကျပန္သည္။

***

စိန္သီးနဲ႔ ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေက်ာခိုင္းၿပီး ေလွေလွာ္ေနေတာ့ ေလွက ေရွ႕ကို မတက္ႏိုင္ျဖစ္ေနခိုက္မွာပင္ တ႐ုတ္၀တ္စုံအနီေရာင္ကုိ ၀တ္ထားတဲ့ ပန္းသီးတေယာက္ ကုိးယုိ႔ကားယား ကခုန္ၿပီး စင္ေရွ႕ကို ေရာက္လာျပန္သည္။ စိန္သီးနဲ႔ ၾကယ္သီးတို႔ကုိေတြ႔ေတာ့...

`အိုးဟို...၊ လုတို႔ ႏွီေယာက္ လွီကိုဒီလိုေလွာ္လို႔ မီရဘူးေလ၊ လုတို႔က တေယာက္ကိုတေယာက္ ေက်ာခိုင္းေနတာကိုး၊ ဒီေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေလွာ္မွ လွီက ပန္းတိုင္ကိုေရာက္မွာေပါ့ လုတို႔ရ၊ ၀က စီတနာနဲ႔ အၾကံေကာင္းပီးတာေနာ´

စိန္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္က...

`ေဟ၊ ဟုတ္ေပသားပဲ၊ ကဲလာကြာ၊ တ႐ုတ္ႀကီးေပးတဲ့ အၾကံအတုိင္း ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေလွာ္ၾကရေအာင္´

***

တေလာက ဟိုညီငယ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးျဖစ္တာေတြကို အစပ်ိဳး အေကာင္အထည္ေဖာ္သည့္ သေဘာျဖင့္ `တံတားေပၚကအေတြး´ ဆိုတဲ့ ပုိ႔စ္ကို ေရးျဖစ္၏။ ညေနခင္းတခုမွာ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တံတားကို ၾကည့္ျဖစ္ရင္း ယင္းညီငယ္ႏွင့္ ေျပာျဖစ္တာေတြကို သတိရရင္း ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္။ ေနာက္ပုိင္းက်ရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ့ ကိုယ္စီအျမင္ေတြနဲ႔ လိုလားခ်က္၊ ျဖစ္ေစခ်င္ခ်က္ေတြကို ခ်ခင္းျဖစ္ေတာ့မည္ ထင္သည္ဟု ေတြးၿပီး ေရးျဖစ္ေသာ ပုိ႔စ္။

သို႔ေသာ္... ...။

ယင္းပုိ႔စ္ရဲ့ အခု ၂၀ ေျမာက္ႏွင့္ ၂၁ ခုေျမာက္ မွတ္ခ်က္ေတြကို ျမင္ေတာ့ ဘာမွကို ျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ မရိွေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိတ္ပ်က္၊ စိတ္ကုန္သြားမိတာေတာ့ အမွန္...။ ခက္လွပါဘိ။

***

`မင္းက ဒီလိုေျပာေတာ့ ငါကလဲ ဒီလိုခ်သကြ´
`ေအာင္မယ္၊ မင့္လိုေကာင္ကမ်ား ငါ့ကို ျပန္ေျပာရတယ္လို႔၊ ငါ့ဘာမွတ္ေနတုန္း၊ ျပန္ခ်သေဟ့၊ ေဟာသလို ေဟာသလိုကို ျပန္ခ်သကြ´
`ေအာင္မာ၊ အရပ္ထဲ ကြမ္းယာေရာင္းတဲ့သာသာေလာက္ေကာင္ကမ်ား ငါ့ကို ျပန္ခ်၀့ံသလား´
`ေဟ့၊ မင္းငါ့ကို ဒီလိုေတာ့ မပုတ္ခတ္နဲ႔ေနာ္´
`ပုတ္ခတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္တုန္း´
`ဒါျဖစ္ခ်င္တယ္ကြာ´
`ေအး၊ မင္းက ဒါျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ငါကလဲ ဒီလိုခ်သကြာ´

`၀ုန္း´ခနဲ `ျဗဳန္း´ ခနဲ လဲၿပိဳသံေတြက ရန္လိုျခင္းေတြ၏ ေစစားမႈေအာက္တြင္ အတုန္းအ႐ုန္းျမည္လို႔...။ ေဘးကလူေတြကုိလဲ မျမင္အားႏိုင္ေတာ့ ရန္မီးေတြက တ၀ုန္း၀ုန္း၊ တဒုန္းဒုန္း။

***

ေလွာ္တဲ့ေလွက ဘယ္လိုမွ ေရွ႕ဆက္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း စိန္သီးနဲ႔ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ျငင္းခုန္ေနခိုက္မွာပင္ ေစာေစာက အၾကံေတြေပးသြားၾကတဲ့ သေကာင့္သားႏွစ္ေယာက္ ဇီးသီးနဲ႔ ပန္းသီးတို႔ စင္ေရွ႕ကို ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ ဇီးသီးက...

`အားကိုဂ်ီးတို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ပန္းတိုင္ကို မေရာက္ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကရင္ေလ ခၽြန္းေဒၚတို႔ ႏွစ္ေယာက္က နမူနာေလွာ္ျပပါ့မယ္၊ အားကိုဂ်ီးတို႔ လိုက္ၾကည့္ထားၾကပါ´

`ေဟ၊ ဒီအၾကံေကာင္းသားကြ´ ဆိုတဲ့ စိန္သီးရဲ့ ေရရြတ္စကားကို ၾကယ္သီးကလဲ မဆိုင္းမတြ ေထာက္ခံလိုက္ေသးသည္။ သေဘာက ေလွကို တကယ္ေရြ႕ေအာင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ မရိွေတာ့တဲ့ သေဘာ...။

`ကဲ...၊ ခၽြန္းေဒၚတို႔ ေလွာ္တာကို ၾကည့္ထားၾကပါ အားကိုဂ်ီးတို႔´

ေျပာလဲေျပာရင္း တ႐ုတ္ႀကီး ပန္းသီးကိုလဲ မ်က္စပစ္ျပလိုက္ရင္းျဖင့္ ေလွကို ေရွ႕တေယာက္ေနာက္တေယာက္ ေလွာ္ၿပီး ေလွကိုပါ မ သြားၾကေလဟန္ ႏွစ္ေယာက္သား စင္ေထာင့္မွာေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားၾကေလ၏။ ဒါေတာင္မွ ဟိုႏွစ္ေယာက္က မသိေသးဘဲ ေက်းဇူးေတာင္ တင္ေနေလဟန္ ေပ်ာ္လို႔ပါးလို႔...။ ဒီအခိုက္မွာပင္ ေစာေစာက တခ်ိန္လုံး အကဲခတ္ေနတဲ့ ေဂၚဇီလာက...

`ေအး၊ မင္းတို႔က ေက်းဇူးေတြေတာင္တင္ေနေသးတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား၊ ဟိုမွာ မင္းအေဖေတြက ေလွကုိပါ မ သြားၿပီဟ၊ မင္းတို႔ေလွ ပါသြားၿပီ၊ သိၾကရဲ့လား´

***

ဖို႔၀ိန္းၿမိဳ႔မွာ ကသြားတဲ့ `သီးေလးသီး အၿငိမ့္´ရဲ့ ျပက္လုံးပုံေဖာ္ခ်က္က အေတြးထဲကေန ေတာ္ေတာ္န႔ဲ မထြက္... ... ...။

***

၂၀၁၀ ကို တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္လို႔ကလဲ ေကာင္းတုန္း။ ေနာင္ဂ်ိန္ခ်သံေတြကလဲ တ၀ုန္း၀ုန္း။

ျပည္တြင္းမွာ...၊ ျပည္ပမွာ...၊ နယ္စပ္မွာ...၊ အေရွ႕မွာ...၊ အေနာက္မွာ...၊ ဟုိမွာ...၊ ဒီမွာ...။ ၿပီးေတာ့...။

ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚမွာ... ... ...။

***

ကလိုေစးထူး

သဲထိတ္ရင္ဖို အလုပ္...

`Ellisa နဲ႔ မာရီယာ ႐ုံးခန္းထဲ ခဏလိုက္ခဲ့ပါ´

အလုပ္ရွင္က လာေခၚၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပန္လွည့္ထြက္သြား၏။ အေခၚခံရတဲ့ ႏွစ္ေယာက္လဲ အလုပ္ရွင္ေနာက္ကို လိုက္သြားၾကေတာ့ က်န္ခဲ့ၾကတဲ့ သူနဲ႔တကြ တျခားေသာ အလုပ္သမားေတြ တိုင္ပင္မထားရဘဲႏွင့္ တေယာက္မ်က္ႏွာကို တေယာက္ အျပန္အလွန္ ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။

***

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ခန္႔ကေတာ့ အလုပ္ရွင္က အားလုံးကို အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး ဘယ္သူမွ မၾကားခ်င္ေသာ စကားတခြန္းကို ေခၚေျပာခဲ့ေလ၏။

`အခုလို ေခၚေျပာရတာေတာ့ အရမ္း၀မ္းနည္းပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ သိၾကတဲ့အတိုင္း ေနရာတိုင္းလုိလိုမွာ စီးပြားေရးေတြက က်ဆင္းတဲ့ဒဏ္ကို ခံေနရတာဟာ အခုဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ကုမၸဏီအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေတာင့္ခံထားႏိုင္တဲ့ အေျခအေန မရိွေတာ့တဲ့အတြက္ ဒီအစည္းအေ၀းကို ေခၚရတာပါပဲ´

အလုပ္ရွင္က ေျပာလက္စ စကားကုိ တခဏမွ် ရပ္ၿပီးမွ...

`ခင္ဗ်ားတုိ႔ အားလုံးကို က်ေနာ္ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ ျဖတ္ေတာက္ရေတာ့မယ္´

မန္ေနဂ်ာ စာေရးမက ဆက္ၿပီး သူတုိ႔ကုမၸဏီအေနနဲ႔ အရင္ကလို အလုပ္အမွာစာေတြ ပုံမွန္မရေတာ့ေၾကာင္း၊ အဲဒီ အေျခအေနကို လအနည္းငယ္ေလာက္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ေတာင့္ခံထားၾကည့္ေသးေပမယ့္ အခု ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔သာ အလုပ္ခ်ိန္ေလွ်ာ့ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ Lay Off မေပးခ်င္တဲ့အတြက္ ဒီနည္းကို သုံးရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မၾကာခင္မွာေတာ့ အခုလို အေျခအေနဆိုးကေန ျပန္လြန္ေျမာက္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါေၾကာင္း နဲ႔ ရွင္းျပတာေတြက ၾကားတခ်က္ မၾကားတခ်က္...။ ေသခ်ာေပါက္ ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ သူတို႔အားလုံး ပုံမွန္အလုပ္ခ်ိန္ တပတ္လွ်င္ နာရီ ၄၀ အစား၊ ၃၂ နာရီသာ လုပ္ရေတာ့မည္။

***

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့...။

ရေနတဲ့ ၀င္ေငြ၊ ေပးစရာရိွတဲ့ Bill ေတြ၊ မသုံးမျဖစ္သုံးရမယ့္ ေငြစာရင္းကို တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ တပတ္ကို ၃၂ နာရီေလာက္ လုပ္ရရင္လဲ အရမ္းႀကီးေတာ့ ပစ္စလတ္ခတ္ ဒုကၡ မေရာက္ႏိုင္ေသးပါဘူးဟု ေဖာ့ေတြးၿပီး ေျဖရသည္။ ဟိုဘက္ၿမိဳ႔မွာဆို အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားရတဲ့ ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲ လူ ၄၀၀ ေလာက္ရိွသတဲ့၊ အဲဒီတၿမိဳ႔လုံးမွာလဲ ၿပီးခဲ့တဲ့လမွာတင္ လူေပါင္း တေသာင္းခြဲေလာက္ Lay Off အခ်ခံထိသတဲ့။ သူတို႔ေတြထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလဟု ေျဖေတြးမိ၏။ ေနာက္ထပ္ အလုပ္ခ်ိန္ ထပ္ေလွ်ာ့လာရင္ေရာ ... ... ...။

အင္း...၊ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္တခုခုေတာ့ အခုကတည္းက လိုက္ေမးထားမွ ထင္တယ္။ အေတြးေတြက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး။

***

မေန႔က ျဖစ္သည္။

`ဟင္၊ ကုိဟာပိုး ဒီေန႔ အလုပ္ဆင္းရမယ့္ အခ်ိန္မွတ္လား၊ အလုပ္မသြားဘူးလား´
`က်ေနာ့္ကို ဒီမနက္ အလုပ္ရွင္က ေခၚေျပာလိုက္တယ္၊ တလေလာက္ အိမ္မွာနားေနပါတဲ့´
`ဒါဆို Lay Off ေပါ့´
`ဟုတ္တယ္´

အဲဒါမွ ျပႆနာ။ တကယ္တမ္းက သူ႔လက္ထဲမွာလဲ ေငြပုိေငြလွ်ံရယ္လို႔ ေလာက္ေလာက္လားလားလဲ ရိွေနတာ မဟုတ္။ မနက္ျဖန္ အလုပ္သြားရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ရင္ ငါ့အလွည့္မ်ား ေရာက္လာေလမလားလို႔ ေတြးရင္း စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းပူလာသည္။ ေယာင္နနျဖင့္ အင္တာနက္ထဲက အလုပ္ေခၚစာေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီလိုက္ရွာမိလိုက္ေသးသည္။ သူတုိ႔ကလဲ ေျပာတုန္းကေတာ့ Lay Off ဘယ္သူ႔ကုိမွ မခ်ဘူးေလး ဘာေလးနဲ႔၊ အခုေတာ့...။

ဒီလိုနဲ႔... ...။

***

ဟိုႏွစ္ေယာက္ ႐ုံးခန္းထဲ ၀င္သြားသည္မွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ျပန္ေရာက္လာၾက၏။ ခဏေနေတာ့ မာရီယာတေယာက္ မ်က္ႏွာသိပ္မသာမယာျဖင့္ ထြက္သြားသည္။ ဒါဆို ေသခ်ာၿပီေပါ့၊ သူ႔ကို Lay Off လုပ္လိုက္ၿပီေပါ့။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူေတြကုိမ်ား ထပ္လုပ္ဦးပါ့မလဲ။

`ေဟးး´

အနားနားကပ္ၿပီး ပုခုံးကုိ ပုတ္ေခၚသံေၾကာင့္ လူက လန္႔သြားသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလုပ္ရွင္... ...။ ဟင္၊ ေသခ်ာၿပီထင္တယ္။ ငါ့ကို ႐ုံးခန္းထဲေခၚေတာ့မယ္။ ၿပီးရင္ ဘယ္လိုဘယ္ပုံ ၀မ္းနည္းပါေၾကာင္း စကားအလွေတြေျပာေတာ့မယ္။ ၿပီးရင္ မင္း အနားယူလိုက္ပါ ေျပာေတာ့မယ္။ အို၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဟန္ကုိယ့္ဖို႔ေလး ေနမွ...။
`ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ´
`ငါ့ေနာက္ လိုက္ခဲ့ကြာ´

ဟုတ္ေနပါၿပီေလ။ ဒီလူကလဲ အစကတည္းက ဟုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူေခၚေျပာပါေတာ့လား။ လူေလးေလး အေတြးေလးေလးျဖင့္ အလုပ္ရွင္ေနာက္ကို လိုက္သြားသည္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ရွင္ေခၚသြားတာက ႐ုံးခန္းထဲကို မဟုတ္။ အလုပ္႐ုံရဲ့ ဟိုးေနာက္ဘက္က တေနရာက Tools အသစ္ေတြ ထားရာေနရာကို ျဖစ္ေနသည္။

`ဒါေတြကို Double Cut လုပ္ေပးႏိုင္မလား´
`အိုေက´

အလုပ္ရွင္က သူလိုခ်င္တဲ့ပုံစံကို ဘယ္လိုလုပ္ေပးေစခ်င္တယ္ ဆိုတာ တခဏရွင္းျပၿပီး ျပန္လွည့္ထြက္သြားသည္။

***

ဟိုး... ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ သူ႔ကို တခါ ျပန္လွမ္းေခၚ၏။ ျပန္ထူးလိုက္ေတာ့...

`ငါနဲ႔ ခ်ာလီနဲ႔ တ႐ုတ္ကုိ ေစ်းကြက္ရွာဖို႔ သြားတဲ့ခရီးစဥ္မွာ အိုေကရင္ေတာ့ ငါတို႔အားလုံးအတြက္ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါတယ္ကြာ´ ...တဲ့။

ဟူး...။

ဒီေန႔အလုပ္လုပ္ရတာ သဲထိတ္ရင္ဖို ရိွလွပါဘိေတာ့။ ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားရဲ့ တ႐ုတ္ခရီးစဥ္ အဆင္ေျပခဲ့ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ရင္း...။

***

ကလိုေစးထူး

အင္တာဗ်ဴးမွာ...

`မွတ္ပုံတင္ပါလာသလား´
`ဟုတ္ကဲ့´

ေရွ႔တည့္တည့္က စားပြဲရွည္ႀကီးေနာက္မွာ ထိုင္ေနၾကေသာ လူႀကီးငါးေယာက္အနက္ အလယ္က လူႀကီးက နက်ယ္ေကာင့္ မွတ္ပုံတင္ကို ၾကည့္လိုက္ နက်ယ္ေကာင္ကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျဖင့္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ၿငိမ့္လိုက္သည္။

`ကဲ...၊ ေမးခြန္းေလးေတြ စလိုက္ၾကရေအာင္´
`ဟုတ္ကဲ့´

ထိုင္ေနတဲ့ ခႏၶာကုိယ္က သတိအေနအထား ခပ္မတ္မတ္ဟန္ အလိုလိုျဖစ္သြားမလားေတာ့ မေျပာတတ္... ... ...။

***

`နက်ယ္ေကာင္၊ နင္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက လတ္လ်ားလတ္လ်ားနဲ႔၊ ဒီတုိင္းေနမယ့္ အတူတူ ေရာ့၊ အဲဒီမွာ Male Nurse ေလွ်ာက္ေခ်၊ ငါ ေဖာင္ယူလာတယ္၊ ျဖည့္လဲျဖည့္ၿပီးၿပီ။ Bio ေတြ ျပန္က်က္ထားစမ္း၊ ဘားအံမွာ သြားေျဖရမယ္´

ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက အမ်ိဳးေတြ ရိွတဲ့ ၾကခတ္ေခ်ာင္းကုိ သြားလိုက္၊ ၿမိဳ႔ကေလးကို ျပန္လာလိုက္၊ ညညဆို အျပင္ထြက္လည္လုိက္၊ အုတ္ခုံမွာ ဂီတာတေဒါင္ေဒါင္လုပ္လိုက္နဲ႔ နက်ယ္ေကာင္က ေမေမ မ်က္စိေနာက္မယ္ဆုိလဲ ေနာက္စရာ... ...။

ေမေမက သူ႔ကို Male Nurse ဘာေၾကာင့္ အလုပ္ခိုင္းခ်င္ေနရပါလိမ့္ဆိုတာ နက်ယ္ေကာင္ စဥ္းစားလို႔ေတာ့မရ။ အမယ္၊ ေမေမယူလာတဲ့ ျပကၡဒိန္ထဲမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးသားသူနာျပဳ ဘယ္သူဆုိလား၊ စတုိင္လ္က ခပ္ထြားထြား၊ ေဘးမွာကလဲ သူနာျပဳမေလးႏွစ္ေယာက္က ဘယ္တေယာက္ ညာတေယာက္ရပ္လို႔၊ နက္ခ္တိုင္နဲ႔ နားက်ပ္နဲ႔၊ ရွိဳးေဘာင္းဘီန႔ဲ၊ ဂ်ဴတီကုတ္နဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့ ဆရာ၀န္လိုလို ဘာဂလိုတိုတိုပါလား ဆိုၿပီး အေငးသားေတာ့ျဖစ္သြားသည္။
ဘားအံမွာလဲ သြားေျဖရဦးမတဲ့။ ဘားအံကိုက တခါမွေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ေသး။ သြားေျဖရရင္ေတာ့ မိဘေတြမပါတဲ့ ခရီးေ၀းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလည္ရခ်ည္ေသးရဲ့ ဆိုၿပီး အသာတၾကည္ ေခါင္းၿငိမ့္ျဖစ္ျခင္းပင္။

ဒီလိုနဲ႔ ... ... ...။

ဘားအံမွာ သူနာျပဳေရးေျဖအဆင့္ကုိ ေအာင္လို႔၊ အခုေနာက္တေခါက္ အေနနဲ႔ ႏႈတ္ေျဖေျဖဖို႔အတြက္ အင္တာဗ်ဴးမည့္ လူႀကီးမ်ားေရွ႕ အခုလို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ေနရျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

***

ေဘးအစြန္အက်ဆုံး လူႀကီးက နက်ယ္ေကာင္ကို ေမးခြန္းတခု စေမး၏။

`မင္း၊ ကုိးတန္းနဲ႔ဆယ္တန္းမွာတုန္းက Bio သင္ခဲ့ရမွာေပါ့´
`ဟုတ္ကဲ့´
`ဒါျဖင့္၊ တီေကာင္က ဘယ္လိုမ်ိဳးပြားသလဲကြာ´
`ဟို... ...၊ အထီးနဲ႔အမ သားစပ္ၿပီး ပြားပါတယ္ဆရာ´
`ေဟ´

`ဒါေတာ့ မင္းေျပာမွလားကြ´ ဆိုၿပီး တဟားဟားနဲ႔ထရယ္ၾကသည္။ ၿပီးမွ...

`ငါေမးတာက၊ တီေကာင္ဟာ၊ ဥနဲ႔သားေပါက္သလား၊ အေကာင္နဲ႔သားေပါက္သလား ေမးတာကြ´

နက်ယ္ေကာင့္စိတ္ထဲ တခ်က္ေတာ့ ေတြေ၀သြားသည္။ တီေကာင္က ဥနဲ႔ေပါက္လား၊ အေကာင္နဲ႔ေပါက္လားတဲ့။ အေကာင္န႔ဲေပါက္ရင္ေတာ့ ႏို႔တိုက္ၾကတာကမ်ားတယ္၊ တီေကာင္က ႏို႔တိုက္ပါ့မလား၊ တီႏို႔ဆိုတာေတာ့ ငါတခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ဥနဲ႔ေပါက္တာပဲျဖစ္ရမယ္ကြာ။

`ဥနဲ႔ေပါက္တာပါ ဆရာ´

ေမးခြန္းေမးသူ လူႀကီးက တျပဳံးျပဳံးႏွင့္ ျငိမ္သြားသည္။ အေျဖက မွန္သလား မွားသလားေတာ့ မသိ။

***

ေနာက္တေယာက္က ဆရာမျဖစ္ဟန္တူသူ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ မိန္းမႀကီးတေယာက္။

`မင္းအခု ဘယ္မွာတည္းေနလဲ´
`သီးသန္႔ တည္ခိုခန္းမွာပါ´
`ဒါျဖင့္ ဒီျပည္နယ္႐ုံးကိုလာေတာ့ ဘယ္လမ္းကလာသလဲ´
`အထက (၁) ေဘးက လမ္းကတဆင့္ ျမင္းလွည္းနဲ႔လာတာပါ´
`ဒါဆုိ ဘားအံေဆး႐ုံႀကီးေရွ႕က ျဖတ္ခဲ့ရမွာေပါ့´
`ဟုတ္ကဲ့´
`ေအး၊ ဒါျဖင့္ အဲဒီေဆး႐ုံေရွ႕မွာ ဆုိင္းဘုတ္ ဘယ္ႏွစ္ခု ထူထားသလဲကြာ´

`ဗုေဒၶါ၊ ငါဘယ္လုိမွ ထင္မထားတဲ့ ေမးခြန္းပါလား´ လို႔ ေတြးမိၿပီး နက်ယ္ေကာင္တေယာက္ အေတြးထဲမွာ အလုပ္မ်ားသြား၏။ ေဆး႐ုံေရွ႕က ျဖတ္ေတာ့ျဖတ္လာတာ မွန္ေပမယ့္ ဆိုင္းဘုတ္ ဘယ္ႏွစ္ခုရိွသလဲဆိုတာကေတာ့ သတိမထားမိလိုက္တာ အမွန္...၊ ေႁမြအႏၱရာယ္ ကာကြယ္ေရး ဆိုင္းဘုတ္တခုေတာ့ ေတြ႔လိုက္သလိုလို။ ဉာဏ္နီဉာဏ္ျပာဉာဏ္၀ါေတြ ထုတ္စမ္း...၊ ထုတ္စမ္း။

ေဆး႐ုံဆိုေတာ့ `ဒို႔တာ၀န္ အေရးသုံးပါး´ ဆုိင္းဘုတ္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ရိွမွာပဲ၊ အင္းး ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္တခုကလဲ ေသခ်ာေပါက္ေပါ့။ ေစာေစာက ငါျမင္ခဲ့တဲ့ ေႁမြအႏၱရာယ္ကာကြယ္ေရး ပညာေပးဆုိင္းဘုတ္က တခု၊ ဒီေတာ့ သုံးခု။ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ပညာေပးေတြ ဘာေတြလဲ စိုက္ခ်င္စိုက္ထားမွာပဲ၊ ေၾသာ္၊ ပိုလီယိုကာကြယ္ေဆး တိုက္ေကၽြးၾကပါစို႔ဆုိတာ အခုတေလာ ေနရာတုိင္းေတြ႔ေနရေသးတယ္၊ ေဆး႐ုံေရွ႕ဆုိေတာ့ ရိွခ်င္ရိွေနမွာ၊ ကဲ... လာေလ့ကြာ။ ေနာက္ထပ္ အပိုႏွစ္ခုေလာက္ ထည့္ေပါင္းလုိက္မယ္။

`၇ ခုပါ ဆရာမ´
`ဘာေတြလဲ´
`ဒို႔တာ၀န္အေရးသုံးပါး၊ ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး၊ ေႁမြအႏၱရာယ္ကာကြယ္ေရး၊ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ပညာေပး၊ ပိုလီယိုကာကြယ္ေဆး တိုက္ေကၽြးဖုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ... ... ...´
`ငရႊီး´

`တိန္´ ဟု စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေအာ္ၿပီး နက်ယ္ေကာင္ ပါးစပ္ပိတ္သြား၏။

ဒီလိုနဲ႔ ေမးခြန္းေပါင္းစုံေတြကို တေယာက္တလွည့္စီ ေမးလိုက္တာ၊ နက်ယ္ေကာင္ေျဖသမွ်ကုိ သူတုိ႔က ရယ္စရာေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေမးတဲ့ ဆရာတေယာက္က...

`မင္း၊ အခု အင္တာဗ်ဴးကုိ ေအာင္မယ္ထင္သလားကြ´
`ဟုတ္ကဲ့၊ ဆရာတုိ႔ အေအာင္ေပးရင္ ေအာင္မွာပါ´
`ေဟ´

ရယ္ခ်င္လဲ ရယ္ၾကပါေစေတာ့ေလ... ... ...။


***

တကယ္လဲ နက်ယ္ေကာင္ တေယာက္ အဲဒီ အမ်ိဳးသားသူနာျပဳ ႏႈတ္ေျဖကို မေအာင္လိုက္ပါ။ ေအာင္ခဲ့ရင္ေတာ့ နက်ယ္ေကာင္ရဲ့ ဘ၀ အခ်ိဳးအေကြ႕က အဲဒီမွာတင္ အေျပာင္းအလဲ တခု ျဖစ္ခဲ့မည္ ထင္ပါရဲ့။

***

ကလိုေစးထူး

ရလဒ္...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ ဒါျဖစ္သင့္တယ္
အားေပးေနပါတယ္၊ ဆက္လုပ္ဗ်ာ
ထိမိတယ္ဗ်ိဳ႔၊ ဒါ...လုပ္သင့္တာေပါ့
မိုက္တယ္၊ မိုက္တယ္။

ဒါေတာ့ သေဘာျခင္း တထပ္တည္း မက်ဘူးဗ်ိဳ႔
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါကဒီလုိရိွၿပီး
ဟိုဟာက ဟိုလိုရိွတယ္
အဲဒီလိုေတြျဖစ္လို႔ ဒီဟာကို
ဟိုလိုေၾကာင့္ ဒီပုံဒီႏွယ္ကန္႔ကြက္သဗ်ာ။

အလကားပါ၊ အလကားရတဲ့ေနရာမွာ
ဒီလိုပဲေပါ့၊ အထင္ႀကီးခံရမလားလို႔ေလ
သိတယ္မွတ္လား၊
ကိုယ္တို႔အတြက္ကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္တယ္။

ေအာင္မာ...၊ ျပန္ေျပာမေနနဲ႔
မင္းဘာေကာင္ဆုိတာ ငါကသိၿပီးသား
ငါ့ဘာမွတ္ေနလဲ။

အာ...၊ ဒီေကာင္ လူမုန္းခံရမွာေၾကာက္ၿပီး
ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနျပန္ၿပီ
ေဟ့ေကာင္...၊ ထစမ္း၊ မထဘူးလား
မထရင္ ခ်တယ္ကြာ
ဗ်င္းတယ္ကြာ၊ ဆဲတယ္ကြာ
ကေလာ္တုတ္တယ္ကြာ။

ဖုန္း
ဒိုင္း
အုန္း
ခြပ္
^%$#@!*
&*($%@!#
!@#$%^&

..................
..................
..................

မွတ္ပလားကြ၊ အဲဒါ ဘေလာ့ဂ္ေရးခ်င္ဦး။


ကလိုေစးထူး

စာႂကြင္း...၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးရျခင္းကုိ ကလိုေစးထူး ေနာင္တမရေသးပါ။ :D

စိတ္ညစ္ေနလား...(၉)

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္သာသာအတြင္းကေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္ကို နားလုိက္ဦးမွပဲ လို႔ ေတြးၿပီး စာေရးတာေတြ၊ စာေရးဖို႔ေတြးတာေတြကို ရပ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ကျပန္လာရင္ ခါတိုင္းလို စာေရးရမယ့္ အခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးေစေအာင္ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္လိုက္၊ တီဗြီအစီအစဥ္ေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ပဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့ပါတယ္။

စိတ္ေတြ ပင္ပန္းတဲ့အခါ၊ ၿပီးေတာ့... ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကိုကလဲ ႏြမ္းနယ္လြန္းတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ျပန္လည္ေပါ့ပါး သြက္လက္ေစဖို႔အတြက္ သီခ်င္းေတြနဲ႔ အဲဒီတီဗီြအစီအစဥ္ေတြက က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳေစပါတယ္။

အခု...၊ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ေရးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ တျခားဘာအေၾကာင္းအရာကိုမွ ျပန္ၿပီး စ..မေရးခင္မွာ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာေရာက္လည္ပတ္သူ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ စိတ္ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရႊင္စရာ ပို႔စ္ေလး တပုဒ္ကုိ တင္ဆက္ပါရေစ...။

***

သီခ်င္းတပုဒ္ကုိ နားေထာင္လိုက္ၿပီ ဆုိပါစို႔... ... ...။ ပုံမွန္အားျဖင့္ကေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းကို ဆိုထားတဲ့ အဆိုရွင္က အသံဘယ္လိုေကာင္းတာ၊ ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္မႈ ရိွတာ၊ ေရးထားတဲ့ သီခ်င္းစာသားကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ေျပာင္ေျမာက္တာ၊ ဘယ္လိုေလးေတာ့ ဖြဲ႔ႏဲ႔ြထားတာ ဆုိတဲ့အရာေတြနဲ႔သာလွ်င္ အကဲျဖတ္ၿပီး အဲဒီသီခ်င္းကို လူေတြက ႏွစ္သက္တတ္ၾကပါတယ္။

ကဲ...၊ ဒါျဖင့္ အေပၚကအခ်က္ေတြနဲ႔ မကိုက္ညီရင္ေရာ...၊ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား ... ... ...။

ပထမဆုံး စစနားေထာင္မိတုန္းကေတာ့ `ဘာသီခ်င္းႀကီးလဲဟ´ လို႔ ထင္လိုက္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္...၊ ေနာက္တေခါက္ ထပ္နားေထာင္လိုက္၊ နားေထာင္ေလေလ၊ သေဘာက်ၿပီး စပ္ျဖီးျဖီးျဖစ္ေလနဲ႔ ျဖစ္ေနရတာကိုက အဲဒီသီခ်င္းရဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္ႏိုင္မႈ တမ်ိဳး မဟုတ္လား။

ၾကားဖူးသူေတြေတာ့ ရိွႏိုင္တယ္၊ မၾကားဖူးေသးရင္ေတာ့ နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါဦး...၊ သိပ္ေတာ့ မရယ္ေၾကးေပါ့။ :D



***

America's Got Talent အစီအစဥ္ေတြကို You Tube မွာ လိုက္ရွာၾကည့္ျဖစ္တုန္းက ဘာထပ္ေတြ႔လဲ ဆိုေတာ့ Britain's Got Talent အစီအစဥ္ေတြကုိပါ ၾကည့္ျဖစ္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီထဲကမွ ပရိသတ္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ပါးစပ္မပိတ္ႏိုင္ဘဲ ၿပံဳးရယ္ေနေအာင္ တင္ဆက္ႏိုင္သူ လူမည္းေလး တေယာက္ရဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို ေတာ္ေတာ္ႏွစ္သက္မိတယ္။

သူကေတာ့ အဆိုနဲ႔ ၀င္ၿပိဳင္တာပါ။ အသံေကာင္းမေကာင္းကေတာ့ ေအာက္မွာသာ ၾကည့္ေပေတာ့။



အဲဒီဗီြဒီယိုကို တင္ထားတဲ့သူက ဗီြဒီယိုနာမည္ကို ေပးထားတာက Britain's Got Talent Season 2 Donald Worst Singer Auditionee ...တဲ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ Best Entertainment Audition လို႔သာ အမည္ေပးခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ခံသာႏိုင္စရာ မရိွေလာက္တဲ့ ဒိုင္ေတြရဲ့ မွတ္ခ်က္ကို ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးပဲ ခံယူၿပီး အသာျပန္လွည့္ထြက္လာႏိုင္တာကိုက အရည္အခ်င္းတခုပဲမဟုတ္လား။

***

Just For Laughts အစီအစဥ္ေတြကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီအစီအစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲကမွ ရယ္စရာထက္ ေတြးစရာေတြ ပိုေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေလး တခုကိုလဲ သြားေတြ႔မိတယ္။



တန္ဘိုး အတန္အသင့္မ်ားေနဟန္ရိွတဲ့ ေငြစကၠဴကို ယူမယ္ဆိုရင္ လြယ္လင့္တကူ ယူသြားလုိ႔ရႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ လူေတြရဲ့ စိတ္ရင္းအမွန္ေတြက ဘယ္လိုမ်ား ရိွေနမလဲ။ ယူရေကာင္းႏိုး၊ တျခားလူေတြကမ်ား ေတြ႔သြားဦးမွာလားဆိုၿပီး ယူခ်င္ေပမယ့္ အယူခက္ေနဟန္လူေတြ၊ ေဘးဘီကုိ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူမွ မျမင္ေလာက္မွ ယူမွပဲ ဆိုတဲ့လူေတြ၊ လုပ္ေနက် အလုပ္တခုကို လုပ္သြားသလိုပဲ ဆတ္ခနဲယူသြားတဲ့လူေတြ၊ ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္အစား၊ ႐ုပ္ရည္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ မယူေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ရႏိုင္ေပမယ့္ ယူသြားတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးရိွသလို လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကိုပဲ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ဟန္နဲ႔ လုပ္သြားတဲ့ နမူနာယူစရာလူလဲ ရိွေနတာကုိက ရယ္စရာကေန ေပးတဲ့ အေတြးတခုေပါ့...။

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြေတြ အဲလိုၾကဳံရင္ေရာ...၊ ယူမွာလား။ အဟဲ၊ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ ျပန္မေမးေၾကးေနာ္။ :D

***

က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသူ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြကို ဒီပုိ႔စ္က စိတ္ေပါ့ပါးၾကည္လင္မႈေတြ ေပးႏုိင္ပါေစ။


ကလိုေစးထူး

ႏႈတ္ဆက္ျခင္း...

က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာ နားပါဦးမယ္။

အားလုံး အဆင္ေျပပါေစ

ကလိုေစးထူး

တံတားေပၚက အေတြး...

ဟုိးအရင္ကဆို က်ေနာ္က အိမ္ကေန အလုပ္ကို စက္ဘီးလမ္းကေလးကေန သြားေလ့ရိွတယ္။ က်ေနာ္ေနတဲ့ အိမ္ရဲ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဘိုးဘြားရိပ္သာ တခုနားကေန ျဖတ္သြားၿပီးရင္ အဲဒီလမ္းကေလးကိုေရာက္တယ္။ အဲဒီလမ္းကေလးကေန စက္ဘီးနဲ႔ဆုိရင္ ၇ မိနစ္ေလာက္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၁၅ မိနစ္သာသာဆိုရင္ က်ေနာ့္အလုပ္ကို ေရာက္ပါတယ္။

အဲဒီလမ္းကေလးကေနပဲ အလုပ္သြားလိုက္၊ တခါတေလေတာာ့လဲ အဲဒီလမ္းကေလးမွာပဲ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ ေနခဲ့ဖူးတယ္။

***

ဒီေန႔ညေနပုိင္းက ေနကလဲ အေတာ္သာၿပီး ရာသီဥတုကလဲ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္စာရင္ အေအးဓာတ္ နည္းနည္းေပါ့တာမို႔ လမ္းကေလးဆီ တေခါက္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။



စေနေန႔တုန္းက က်ထားတဲ့ ႏွင္းေတြေၾကာင့္ လမ္းကေလးရဲ့ တဖက္တခ်က္မွာ အျဖဴေရာင္ အနားသတ္ကေလးေတြ ရိွေနတုန္းပါပဲ။




စီးေတာ္ယာဥ္ေဟာင္း စက္ဘီးကေလးနဲ႔ မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ နင္းလိုက္ၿပီ ဆိုရင္ပဲ အခု ျမင္ေနရတဲ့ တံတားကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒီတံတားကေန ဟိုဘက္ကို ဆက္သြားရင္ က်ေနာ့္ရဲ့ အလုပ္႐ုံကို ေရာက္ပါၿပီ။

တံတားနားမွာ စီးေတာ္ယာဥ္ကို ေဒါက္ေထာက္၊ တံတားထိပ္မွာ ရပ္ေငးရင္း ဟိုဟုိဒီဒီေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီအေတြးေတြကုိ စုစည္းၾကည့္မိေတာ့ ဒီစာကို ေရးမိတယ္။

***

တံတားရဲ့ က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ ဒီဘက္ထိပ္ကေန ေနာက္ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ စက္ဘီးလမ္းကေလးဟာ ဟိုးးးအေ၀းက ျပည္နယ္ျမိဳ႔ေတာ္ အထိကုိပါ ေရာက္သတဲ့။ လမ္းေဘး တေလွ်ာက္မွာေတာ့ လူေနအိမ္ေတြ၊ ပန္းျခံေတြကို ျဖတ္သြားလိုက္၊ ေတာအုပ္ထဲကို ညိွဳ႕ခနဲ၀င္သြားရလိုက္ေပါ့။

တံတားရဲ့ ဟိုဘက္ထိပ္၊ ျမစ္ရဲ့ ဟိုဘက္ကမ္းကေန ေရွ႕ဘက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္အလုပ္႐ုံနဲ႔တကြ အလုပ္႐ုံေပါင္းမ်ားစြာ အစီအရီက မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ရပ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအလုပ္႐ုံရပ္ကြက္ကေနမွ တဆင့္ဆက္သြားရင္ ျမိဳ႔လယ္ကို ေရာက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ေျပာရရင္ ဒီတံတားေလးဟာ ျမိဳ႔ျပဆန္ဆန္ ဟုိမွာဘက္နဲ႔ ေတာအုပ္မင္းမူေနတဲ့ ဒီမွာဘက္ကို ဆက္စပ္ထားတဲ့အျပင္ ဒီထက္ပိုေျပာရရင္ ဒီတံတားကို ျဖတ္ၿပီးမွပဲ ဟိုဘက္က လူေတြကလဲ ဒီဘက္ကမ္းေတာအုပ္ေတြကေန တဆင့္ သြားခ်င္စိတ္မ်ားရိွခဲ့ရင္ ဟိုးးအေ၀းႀကီးက ျပည္နယ္ၿမိဳ႔ေတာ္ အထိ ေရာက္ႏိုင္တာေပါ့။ ဒီဘက္ကမ္းကလူကလဲ ဟိုဘက္ကမ္းက အလုပ္႐ုံစက္႐ုံေတြ ရိွရာ၊ စည္ကားတဲ့ ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္ရိွရာကို ဒီတံတားကို ျဖတ္မွပဲ ေရာက္ေတာ့မယ္။

ဒါျဖင့္...၊ ဟိုးးအရင္တုန္းက ဒီေနရာမွာ ဒီတံတားေလး မရိွခင္တုန္းက လူေတြဟာ ဘယ္လိုမ်ားေနထိုင္ၾကခဲ့လိမ့္မလဲလို႔ ဆက္ေတြးၾကည့္မိျပန္တယ္။

ျဖစ္ႏိုင္ေျခကေတာ့ ဟိုးအရင္က လူေတြဟာ ပထမေတာ့ ျမစ္ရဲ့ ဟိုဘက္ကမ္းကလူကလဲ သူတို႔ဘက္အျခမ္းသူတို႔ေန၊ ဒီဘက္အျခမ္းကလူကလဲ ဒီဘက္အျခမ္း ဒီဘက္ေန ဆိုၿပီး ဒီလိုပဲဘာသိဘာသာ ေနျဖစ္ခဲ့ဦးမွာပါပဲ။ အလယ္မွာ စည္းတခုလို ျခားထားတဲ့ ျမစ္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ျမစ္ေရေၾကာင့္ ဒီဘက္ကလူကလဲ ဟိုဘက္ကို မသြားခ်င္၊ ဟိုဘက္ကလူကလဲဒီဘက္ကုိ မလာခ်င္ျဖစ္ခဲ့ၾကမွာ အေသအခ်ာေပါ့။

ဒုတိယအဆင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကေတာ့ အဲဒီလိုပဲ ဘာသိဘာသာေနေနရင္းနဲ႔ တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ ျမစ္ကိုျဖတ္ကူးဖို႔ စဥ္းစားလာမိၾကလိမ့္မယ္။ ဒီဘက္ကလူကလဲ ဟိုဘက္ကို ျဖတ္ကူး၊ ဟိုဘက္ကလဲ ဒီဘက္ကို ျဖတ္ကူးေပါ့။ ျဖတ္ကူးလို႔ ေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္သြားၾကသူေတြ ရိွသလို ျမစ္ေရစီးမွာ ေမ်ာၿပီး အသက္ဆုံးရွဳံးသြားရသူေတြလဲ ရိွႏိုင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ လူေတြဟာ ဟိုဘက္နဲ႔ဒီဘက္ကုိ ကူးလူးဆက္ဆံဖို႔ေတာ့ စဥ္းစားမိလာၾကမွာပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ ေခတ္ေတြက တိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် အႏၱရာယ္မ်ားလွတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးတဲ့ အစီအစဥ္ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ နည္းလမ္းကို လူေတြဟာ ရွာၾကံစဥ္းစားလာၾကဦးမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တဆင့္ တဆင့္နဲ႔ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ အလြယ္တကူကူးလုိ႔ရတဲ့ အခိုင္အမာတံတားတခုကို ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။

***

တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ေရအဟုန္နဲ႔ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးဖို႔အတြက္ တံတားကို ေဆာက္ဖုိ႔ စဥ္းစားၾကတဲ့အခါမွာေရာ ... ... ...။

ဟိုဘက္တဘက္တည္းက လူေတြကခ်ည္း ဒီတံတားကို ေဆာက္ခ်င္တဲ့စိတ္ရိွယုံနဲ႔ တံတားမျဖစ္လာႏိုင္သလို၊ ဒီဘက္ကလူေတြကခ်ည္း သက္သက္လဲ တံတားဘယ္လုိမွ ေဆာက္လုိ႔ရမယ္ မထင္ဘူး။ ဒီဘက္ကေဆာက္ခ်င္ရဲ့သားနဲ႔ ဟိုဘက္က မေဆာက္ခ်င္တဲ့အခါ သူကျပန္ဖ်က္လိုက္၊ သူတို႔ ေဆာက္ခ်င္ရဲ့သားနဲ႔ ဒီဘက္က မလိုလားရင္ အဆင္မေျပလိုက္နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္မ်ား တံတား ေဆာက္ျဖစ္မွာလဲ။

ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ ဟုိဘက္နဲ႔ဒီဘက္ကို အခိုင္အမာတံတား ရွိမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆုိတာကိုေတာ့ စဥ္းစားမိခဲ့ပုံေပၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ မတူတာတူတာေတြ ေဘးခ်ိတ္လို႔ ဒီတံတားေဆာက္ျဖစ္ဖို႔ကို ႏွစ္ဘက္စလုံးက အားထုတ္ခဲ့ၾကရတာေပါ့။

တံတားေဆာက္ၾကတဲ့ အခါမွာလဲ တံတားတခုကို ေဆာက္ဖုိ႔အတြက္ ပါ၀င္ၾကတဲ့ ေနရာမွာ တံတားသံေပါင္ကို ထုတ္လုပ္တတ္သူက ထုတ္လုပ္ၿပီးေတာ့ အခင္းသစ္သားအတြက္ လိုအပ္တာကို ရွာသူက ရွာမယ္။ ေနာက္ဆုံး သံ႐ိုက္တဲ့ေနရာမွာ ပါ၀င္သူကပါ၀င္ၿပီး တံတားေပါင္အတြက္ ေျမဖို႔တာေလာက္ တတ္ႏိုင္တဲ့လူကလဲ သူတတ္တဲ့ေနရာကေန သူပါ၀င္ခဲ့မွာေပါ့။ `ငါေတာ့ လူအားမစိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ တံတားကုန္က်စရိတ္အတြက္ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်ေတာ့ ေငြအားထည့္ပါမယ္´ လို႔ ပါ၀င္တဲ့လူလဲ ရိွႏိုင္တာပဲ။ ေနာက္ဆုံး... ... ...၊ ေငြအားေရာ လူအားပါ မတတ္ႏိုင္ၾကရင္ေတာင္ တံတားေဆာက္ေနၾကတဲ့လူေတြကို တံတားေဆာက္လုပ္ငန္းခြင္မွာ လာအားေပးသူေတြလဲ ရိွဦးမွာပဲ။

ဒီတံတားေဆာက္ဖို႔ စၿပီး စဥ္းစားတဲ့အခ်ိန္မွာ `အာ...၊ မင္းတို႔ တံတားေဆာက္မယ္ ဆိုတဲ့ကိစၥႀကီးက မလြယ္ပါဘူးကြ၊ ဟိုဘက္ကေကာင္ေတြကို ငါက ၾကည့္လို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေကာင္ေတြက ဘာလုပ္ႏိုင္မွာမို႔လို႔လဲ၊ ၿပီးေတာ့ ျမစ္ေရရဲ့ အႏၱရာယ္ကလဲ ရိွေသးတယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ´ လို႔ ကန္႔ကြက္ၾကသူေတြေရာ မရိွႏိုင္ဘူးလား။ အေသအခ်ာေပါ့၊ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကိုခ်ည္းသာ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့ၾကမယ္ဆုိရင္ ဒီတံတားဘယ္လိုမွ ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။

တံတားေဆာက္ေနတုန္း အခါမွာလဲ တံတားသံေပါင္ ထုတ္လုပ္သူက၊ ေျမဖို႔တဲ့လူကို `မင္းက ငါ့ေလာက္ အသုံးမက်ပါဘူးကြာ´ လို႔ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္တာ၊ တကယ္လို႔မ်ား သံ႐ိုက္တဲ့လူတေယာက္ သံ႐ိုက္ေနတာ တေခ်ာင္းတေလ လြဲေခ်ာ္ေနရင္ ပိုတတ္ကၽြမ္းသူက `ဒီလို႐ုိက္တာက တံတားပိုခိုင္လိမ့္မယ္ဗ်၊ လာ...၊ က်ေနာ္ျပေပးမယ္ေနာ္´ လို႔ နည္းလမ္းတက် အခ်င္းခ်င္း မကူညီဘဲ `ဒီလိုေကာင္မ်ိဳး ႐ိုက္ထားတဲ့ သံနဲ႔ ဒီတံတားေတာ့ မၾကာခင္ပ်က္မွာပါ´ လို႔ တံတားေဆာက္သူ အခ်င္းခ်င္း ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္တာေတြသာ ရိွခဲ့ရင္ေရာ ဒီလို အခိုင္အခန္႔တံတားႀကီးဟာ ဒီေနရာ ဒီအခ်ိန္မွာ ရိွႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတာက စဥ္းစားစရာပါ။

ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ လူေတြဟာ တူျခင္း၊ မတူျခင္း၊ သူကပိုေတာ္ျခင္း၊ ငါကပိုတတ္ျခင္း၊ သူက နည္းနည္းပါ၀င္ျခင္း၊ ငါက ပိုမိုပါ၀င္ျခင္း၊ သူ႔ကို ငါမႀကိဳက္ျခင္း၊ ငါ့ကို သူမလိုလားျခင္း အစရိွတဲ့ ပဋိပကၡေတြကို ေဘးခ်ိတ္လို႔ ဟိုဘက္ကမ္းကလူေရာ ဒီဘက္ကမ္းကလူေတြအတြက္ပါ အက်ိဳးရိွေစမယ့္ ဒီတံတားေလး တစင္းကိုေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီ။

တကယ္ေတာ့ တျခားအရာေတြ ဘယ္လိုပဲ မတူပါေစ `တံတားေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္´ ဆိုတဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္တခုတည္းကုိသာ အားစိုက္ခဲ့ၾကလို႔သာလွ်င္ ဒီတံတားေလး ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ပါလား။ တကယ္လို႔သာ က်ေနာ္ အေပၚမွာ ေရးထားတဲ့ မတူျခားနားမႈေတြကိုသာ လူေတြဟာ ပိုမိုေဇာင္းေပးခဲ့ရင္ ဒီလိုတံတားမ်ိဳး ဘယ္လိုမွ ျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ထင္ပါတယ္။

***

Excuse me!

တံထားထိပ္မွာရပ္ၿပီး ေအးစက္စက္ ရာသီဥတုကို ေမ့လို႔ အေတြးစေတြ ပြားေနတုန္း ေနာက္ကေန ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထူထဲတဲ့ အားကစား၀တ္စုံကို ၀တ္ထားတဲ့ အေျပးေလ့က်င့္သူတေယာက္... ... ...။

သူ႔ကို ျပဳံးျပလိုက္ၿပီး လမ္းေဘးကို ဖယ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူကလဲ ျပန္ျပဳံးျပရင္း ေရွ႕ကိုဆက္ၿပီး ေျပးသြားတယ္။

တံတားေအာက္ကို က်ေနာ္ ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တဟဲဟဲစီးေနတဲ့ ျမစ္ေရျပင္က သူ႔အေပၚကိုျဖတ္မိုး ေက်ာ္ခြသြားတဲ့ တံတားကို ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ေလဟန္ ျပန္ေမာ့ၾကည့္တယ္။ သူဘယ္တတ္ႏိုင္ေတာ့မလဲေလ၊ သူ႔ရဲ့ ျမစ္ေရစီးကို ဘယ္သူကမွ ေၾကာက္စရာမလိုေတာ့ေအာင္ လူေတြက တံတားထိုးထားလိုက္ၿပီေလ။

ေရွးကလူေတြရဲ့ ညီညြတ္မႈ ျပယုဂ္ ဒီတံတားေပၚကေန အခုဆိုရင္ ေႏွာင္းလူ က်ေနာ္က ေရစီးၾကမ္းပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမစ္ေရကို တံတားေပၚကေန အခန္႔သားနဲ႔ ေအးေအးလူလူ ၾကည့္ေနႏိုင္ျခင္းရဲ့ အေျဖကေတာ့... ... ...။

***

ကလိုေစးထူး


(ကင္မရာက ပုံေတြကုိ ကြန္ပ်ဴတာထဲ သြင္းေနတာ အဆင္မေျပတာနဲ႔ အရင္ႏွစ္က ပုံေဟာင္းေတြကုိပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္)

လန္းခြင့္မသာ...၊ ေနျခည္မျဖာတာမို႔...

ေလးေထာင့္ပုံစံ ေရႊေရာင္ၾကဳတ္ကေလးကုိ တပတ္ၿပီးတပတ္ လွည့္လိုက္၊ ေအာက္ခံ အခင္းေပၚကို ေပါင္ဒါနည္းနည္းေလာက္ ျဖဴးလိုက္၊ ၿပီးရင္ တခါျပန္လွည့္လိုက္ႏွင့္ လူတေယာက္ အလြန္အလုပ္ရွဳပ္ေန၏။ အတန္ၾကာေအာင္ စိတ္တိုင္းက် လွည့္ၿပီးသည့္အခါမွာေတာ့ သူက ၾကဳတ္ကေလးကို ၁၂၃၄ နံပါတ္ေတြ ေရးထားတဲ့ အခင္းရဲ့ အလည္တည့္တည့္မွာ ဂ႐ုတစိုက္ျဖင့္ တည္လိုက္၏။ ထိုသူ တည္ၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေဘးကထုိင္ေနသူေတြႏွင့္ ရပ္ၾကည့္ေနသူ တခ်ိဳ႔ဆီက ေငြမ်ား အခင္းေပၚသို႔ အစီအရီေရာက္လာေတာ့သည္။

`ရင္ဘတ္ တေထာင္ေနာ္´
`မီးတိုက္၊ အရိပ္ခို၊ ေလးေထာင္ေနာ္´
`လက္မမွာ သုံးေထာင္ ေအာတယ္ကြာ´

၀ိုင္းရဲ့ ထိပ္ဆုံးက ေအာက္လင္း မီးသီးႀကီးနားမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ေနတဲ့ ဒိုင္ျဖစ္သူ ဖိုးတင္လွက သူ႔အနားက မိစန္းၾကည္ကို ...

`ဟဲ့၊ ထိုးၾကတာေတြကို နင္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေနာ္´
`အင္းပါ ကုိတင္လွရဲ့´

***

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ မႏွစ္က ဘုရားပြဲတပြဲမွာတုန္းက မိစန္းၾကည္တို႔ရဲ့ အံဂလုံဒိုင္ေလး အရင္းျပဳတ္သြားသည္။ ေလာင္းကစားဆိုတာက ႏိုင္တခါရွဳံးတလွည့္လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ ရွဳံးခဲလွတဲ့ ဒိုင္ကုိင္သူေတြထဲမွာမွ မိစန္းၾကည္တို႔ခုံက ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဇာတ္ပြဲေတြ စည္တဲ့ ဘုရားပြဲရာသီကို ေရာက္လာေပမယ့္ အံဂလုံဒိုင္ မကိုင္ႏိုင္ေတာ့ပါ။

`ဟဲ့၊ မိစန္းၾကည္၊ နင္တို႔ အံဂလုံဒိုင္ မလိုက္ျဖစ္ၾကေတာ့ရင္ ငါ့အနီေထာင္ဒိုင္မွာ နင္ထိုင္ကူမလား၊ တညကို ၃ ေထာင္ေပးမယ္၊ ႏိုင္ရင္လဲ ေဘာက္ဆူးထပ္ခ်မယ္ေလ´

႐ုပ္ရည္ေျပျပစ္တဲ့ မိစန္းၾကည္ကို အနီေထာင္၀ိုင္းနားမွာ အထိုင္ခိုင္းထား႐ုံနဲ႔တင္ ကာလသား ထိုးသားေတြ ၀ိုင္းအုံေနမွာကို ႀကိဳတင္အကြက္ျမင္တဲ့ ဖိုးတင္လွက အဲဒီလို လာေခၚေတာ့ မိစန္းၾကည္တေယာက္ မျငင္းဆန္မိခဲ့ပါ။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္၊ ဒီလိုရာသီမ်ိဳးမွာမွ ပိုက္ဆံမရွာႏိုင္ရင္ ပြဲေတာ္ခ်ိန္ေတြ ကုန္လုိ႔ မိုးရာသီေရာက္ရင္ ပိုဒုကၡေရာက္ေတာ့မည္ေလ။

`အေဖ့ကိုပါ ေခၚရမွ လိုက္မွာေနာ္´
`ေအးပါ၊ နင့္အေဖလဲ ေဘးကေန ကူေပးေပါ့ဟ၊ ငါၾကည့္က်က္ေပးပါမယ္´

***

အနီေထာင္ဆိုတာက အံစာတုံး ေသးေသးေလးကို ဂြင္က်၀င္ႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ အုတ္ခဲေသးေသးေလးနဲ႔ တူသည့္ ေရႊေရာင္ သတၱဳၾကဳတ္ကေလးထဲတြင္ ထည့္ၿပီး ကစားရေသာ နည္းျဖစ္သည္။ အံစာတုံးက တျခားအံစာတုံးေတြလို ဂဏန္းအစက္ကေလးေတြ နဲ႔ အံစာတုံး မဟုတ္ေခ်။ အံစာတုံး၏ မ်က္ႏွာျပင္တုိင္းတြင္ အနီေရာင္ တျခမ္း၊ အျဖဴေရာင္ တျခမ္း ေဆးျခယ္ထားသည္။ `အနီေထာင္အုတ္´ လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ေရႊေရာင္ၾကဳတ္ကေလးထဲမွာ ဂြင္က်ထည့္ၿပီးလွ်င္ ထိုးသားထဲက တေယာက္ေယာက္က ၁၂၃၄ ဂဏန္းေတြ ေရးထားတဲ့ အခင္းေပၚမွာ အုတ္ကို တပတ္ၿပီးတပတ္လွည့္၊ သူစိတ္တိုင္းက်ၿပီဆိုလွ်င္ ၀ိုင္းအလည္တည့္တည့္မွာ အုတ္ကို တည္ထားၿပီၿပီဆုိမွ ထိုးသားေတြက ေငြထိုးၾကရသည္။

အနီေထာင္ ကစားသည့္ အခင္းက စတုရန္းပုံစံ တာလပတ္သား အခင္းျဖစ္၏။ ဟိုဘက္ေထာင့္ ဒီဘက္ေထာင့္ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္း ဆြဲၿပီး ၁၂၃၄ ဂဏန္းေတြကို အစဥ္လုိက္ေရးထားသည္။ ၁ ဂဏန္းက အုတ္လွည့္သူ ထိုးသားဘက္မွာ အၿမဲရိွရသည္။ ထိုးသားက အုတ္ၾကဳတ္ကေလးကို လွည့္တဲ့အခါ အဲဒီ ၁ ဂဏန္းေပၚမွာ လက္မ အၿမဲ ရိွေနတတ္လို႔၊ ၁ ကို လက္မ၊ ၁ ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဒိုင္ ထိုင္ေနရာေနရာမွာက ၃ ဂဏန္း၊ ဒိုင္ရဲ့ ရင္ဘတ္တည့္တည့္က ဂဏန္းဆိုတဲ့ သေဘာႏွင့္ ၃ ကိုေတာ့ ရင္ဘတ္လို႔ ေခၚၾကသည္။

အနီေထာင္၀ိုင္းတုိ႔ရဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ၂ ဂဏန္းရိွရာေနရာမွာ ေအာက္လင္းမီး ထြန္းထားေလ့ရိွေတာ့ ၂ ကိုေတာ့ မီး ဟု ေခၚၾကၿပီး ၂ နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဂဏန္း ၄ ရဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ေအာက္လင္းမီးရဲ့ အရိပ္က်တဲ့ ေနရာမုိ႔ ၄ သည္ အရိပ္။

၀ိုင္းလယ္မွာ တည္ထားသည့္ အုတ္ၾကဳတ္ကေလးကို အုတ္လွည့္သူ ထိုးသားက ျဖည္းညင္းစြာဖြင့္ကာ အထဲက အံစာတုံးက ၁၂၃၄ အနက္ ဘယ္ဘက္ကို အနီေရာင္ခ်ယ္ထားတဲ့ အျခမ္းက ျပေနတယ္ဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး အေလ်ာ္အစားလုပ္ ကစားၾကရသည္။ အုတ္ဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အုတ္ၾကဳတ္လဲက်လို႔ မရ၊ လဲခဲ့ပါက အုတ္ဖြင့္သူ ထိုးသားက တ၀ိုင္းလုံးကို ေလ်ာ္ရသည္။

အနီေထာင္ ေငြထုိးနည္းကလဲ ေပါင္းစုံရိွသည္။ အနီေထာင္ထိုးသည့္ ထိုးသားက လက္မ၊ ရင္ဘတ္၊ မီး၊ အရိပ္ထဲက မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ဂဏန္းတခုအျပင္ ေနာက္ထပ္ အရန္တခုကိုလဲ ယူခြင့္ရိွသည္။ စိတ္ႀကိဳက္ယူတဲ့ ဂဏန္းကို အတုိက္၊ အရန္ဂဏန္းကို အခို ဟု ေခၚေ၀ၚေလ့ရိွသည္။ တရပ္ႏွင့္ တရပ္ အေခၚအေ၀ၚေတာ့ အနည္းငယ္ ကြာျခားတတ္ေလ့ ရိွေသးသည္။ အတိုက္ဘက္မွာ အနီေရာင္က်လွ်င္ ေလ်ာ္ေၾကးေငြ၏ ႏွစ္ဆရသည္။ ဒိုင္က အျမတ္ေငြ၏၁၀%ကုိ အေကာက္ျပန္ေကာက္သည္။ ဥပမာ ေငြႏွစ္ေထာင္ ထုိုးသည့္ ထိုးသားက အတိုက္ရလို႔ ဒိုင္ေလ်ာ္တဲ့အခါ ေလးေထာင္ မေလ်ာ္ဘဲ ၃၆၀၀သာ အေလ်ာ္အျဖစ္ရမည္ျဖစ္သည္။ အခုိထိုးထားတဲ့ဘက္ကို အံစာအနီေရာင္ျခမ္းက ျပရင္ေတာ့ အေလ်ာ္အစားမရိွ အရင္းျပန္ယူရသည္။

ဂဏန္းေလးလုံးထဲက တခုတည္းကိုသာ စိတ္ႀကိဳက္ယူၿပီး အရန္မထားဘဲ ထိုးတာကိုေတာ့ ေအာထိုးသည္ဟု ေခၚ၏။ ထိုးတဲ့ဘက္မွာ တိုက္လွ်င္ ထိုးထားသည့္ ပုိက္ဆံ၏ ၃ ဆ ကို ဒိုင္က ၁၀% အေကာက္ျပန္ေကာက္ၿပီး အေလ်ာ္ရမည္။ ဥပမာ ေငြ ၂၀၀၀ ကို ေအာထိုးလို႔ တုိက္ခဲ့လွ်င္ အျမတ္ေငြ ၅၄၀၀ ရမည္။

အနီေထာင္၀ိုင္းေနာက္ လိုက္ၿပီဆိုမွေတာ့ မိစန္းၾကည္တေယာက္ အထက္က အနီေထာင္ကစားနည္း စည္းကမ္းေတြကို သိေအာင္ လုပ္ထားရသည္။ ဒါမွလဲ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာေပေတာ့မည္ကိုး... ...။

***

ပထမေတာ့ မိစန္းၾကည္ သတိမထားမိေသး။

အေရွ႕က အနီေထာင္၀ိုင္းကို အာ႐ုံစိုက္ၿပီး အေလ်ာ္အစားလုပ္ေနတာေၾကာင့္ သတိမထားမိတာလဲ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တခါက ႏွစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါကေန သုံးေလးခါ မက ျဖစ္လာေတာ့ ေနာက္ကို ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ပစ္လုိက္သည္။ မိစန္းၾကည္ေနာက္မွာ ရပ္ေနတာက အရက္ေသာက္ထားၾကဟန္ လူႏွစ္ေယာက္...။ မိစန္းၾကည္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ အေရွ႕က၀ိုင္းကိုပဲ စူးစုိက္ၾကည့္ေနသလိုလို ပုံစံေတြနဲ႔။ စိတ္ထဲက ေဒါသကို အသာမ်ိဳခ်လိုက္ၿပီး...

`အကိုတို႔၊ ေနာက္နည္းနည္းဆုတ္ေပးပါလားဟင္၊ သမီး ဒီမွာ အေလ်ာ္အစားလုပ္ေနရတာ မို႔လို႔ပါ´

ေျပာလဲေျပာရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းက အေဖ့ကိုပါ မ်က္စလွမ္းပစ္ျပေတာ့ သေဘာေပါက္တဲ့ အေဖက အနားကို လွစ္ခနဲေရာက္လာၿပီး အႏွီသေကာင့္သား ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မိစန္းၾကည္ၾကားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ မိစန္းၾကည္ စိတ္ထဲကေန အေဖ့ကို ေက်းဇူးတင္ရင္း ဟိုႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ က်ိန္ဆဲပစ္လိုက္သည္။

`ေသနာေကာင္ေတြ၊ သူတုိ႔ ႏွမ တင္ပါးကို ေျခမနဲ႔ သြားကေလာ္ၾကပါလား´

လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္အစုံစုံနဲ႔ ဘုရားပြဲက ကစားပြဲမို႔ ဒီလိုမ်ိဳးေတြကုိလဲ တခါတေလ သည္းခံရေလ့ရိွျပန္သည္။

***

`ေဟာ၊ ငါ့အကိုႀကီးက ရင္ဘတ္ကို ကန္လိုက္ပါၿပီ၊ အကို႔တေယာက္ထဲမွ တေယာက္ထဲပါလား´
`ကဲ...၊ ကဲ ထိုးထားေနာ္၊ ထိုးထား´

တ၀ိုင္းလုံးမွာ မိစန္းၾကည္ရဲ့ အသံစာစာ စာစာက အလုပ္မ်ားလို႔ ေနေလသည္။ ညနက္လာသည္ႏွင့္ အမွ် ၀ိုင္းက အရိွန္ေကာင္းလာေလ၏။ `မီးကြ´ `လက္မကြ´ `ရင္ဘတ္တဲ့ေဟးးးး´ ဟူေသာ ထိုးသားမ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ `အရိပ္မွာခိုပါတယ္ဗ်ားးး´ ဆိုေသာ ဒိုင္၏ ေအာင္ျမင္တဲ့အသံနဲ႔အတူ မိစန္းၾကည္၏ ျဖဴႏုႏုလက္ေတြမွာ ေငြစကၠဴမ်ားႏွင့္အတူ အလုပ္မ်ားေနေလေတာ့သည္။

***

မနက္ ၃ နာရီထိုးခန္႔ ရိွပါၿပီ။

ေစာေစာက လူေတြအုံေနတဲ့ မိစန္းၾကည္တို႔ အနီေထာင္၀ိုင္းလဲ ရွဳံးသူကရွဳံး၊ ႏိုင္သူ တခ်ိဳ႔တေလကလဲ အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းၿပီး ျပန္သူကျပန္နဲ႔ ၀ိုင္းစဲပါၿပီ။ ကစား၀ိုင္း တာလပတ္ခင္းကို တေသတခ်ာေခါက္သိမ္းၿပီး ေစာေစာက ကစားသြားတဲ့ အုတ္ၾကဳတ္ကေလးေတြကို ေျပာင္လက္ေနေအာင္ မိစန္းၾကည္တေယာက္ တေသတခ်ာ ျပန္ပြတ္တိုက္ေန၏။ ဒိုင္ျဖစ္သူ ဖိုးတင္လွကေတာ့ ေငြေတြ ေရလို႔ေကာင္းတုန္း...၊ သူ႔မိန္းမ အျမင့္က မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဟန္ျဖင့္...

`ဟဲ့၊ ဘယ္ေလာက္ႏိုင္တုန္း´
`ဟ၊ ေနပါဦးဟ၊ အျမင့္ရ´
`မိစန္းၾကည္၊ ေရာ့ေဟ့၊ နင့္ရဲ့ ဒီည ညေၾကး၊ နင့္အေဖအတြက္က ႏွစ္ေထာင္ယူ၊ ေဘာက္ဆူးက ေထာင့္ငါးရာယူေပါ့ဟာ´

ဖိုးတင္လွ တေယာက္ ဒီည အေတာ္ႏိုင္လိုက္ပုံေပၚသည္။ မိစန္းၾကည္က ညေၾကးပိုက္ဆံထဲက ေျခာက္ေထာင္ကို အေဖ့ကို အပ္လိုက္သည္။ က်န္တဲ့ ငါးရာႏွင့္ ပြဲခင္းထဲ သြားလည္မည္ေလ။ ဒီညကသည့္ မင္းသား ခ်စ္ဆူးငယ္က မိစန္းၾကည္ အသည္းစြဲ ဇာတ္မင္းသားကိုး...။

***

ဇာတ္စင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မင္းသား ခ်စ္ဆူးငယ္ရဲ့ ျပဇာတ္ ဇာတ္၀င္သီခ်င္း ဆိုခန္းကုိပင္ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းစာသားေတြက ႐ိုးသားၿပီးေခ်ာေမာတဲ့ ဆင္းရဲသူေလးကို သူေဌးသားေလးက အလြန္ခ်စ္မိပုံ၊ ဂုဏ္ေရႊေငြေတြကိုထက္ ခ်စ္ရသူေလးကိုသာ တန္ဘိုးထားရပုံ၊ မိဘေမာင္ဘြားေတြ တားေနပါေစ၊ ခ်စ္သူေလးနဲ႔ လက္တြဲလို႔ ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္လိုက္ခ်င္ပုံကုိ ဖြဲ႔ႏြဲ႔စပ္ဆိုလို႔...။

ထိုခဏမွာပင္ မိစန္းၾကည္တေယာက္ သူ႔ရဲ့ အနီေထာင္၀ိုင္းအကူ သမ ဆိုတဲ့ အျပင္ဘ၀ အစစ္ကို ေမ့လို႔ ေရႊမင္းသားေလးရဲ့ ခ်စ္သူအျဖစ္ အေတြးထဲမွာ သီခ်င္းနဲ႔အတူ ေမ်ာပါသြားေလ၏။

***

ေနာက္တေန႔ ပြဲခင္းက်ရင္ေတာ့... ... ...။

`လက္မကြ´ `အရိပ္ကြ´ `ရင္ဘတ္ကို တိုက္မယ္ကြ´ ဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားမွာ မိစန္းၾကည္တေယာက္ အလုပ္မ်ားရပါဦးမည္။ ဘုရားပြဲရာသီ မကုန္မခ်င္း ပြဲခင္းေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္းနဲ႔ေပါ့... ... ...။

***


ကလိုေစးထူး


မိစန္းၾကည္အေၾကာင္း`ဘုရားပဲြနဲ႔ကစားပြဲ´ ဆိုၿပီး က်ေနာ္ေရးဖူးပါေသးတယ္။

ငါ...ၿပိဳင္ပြဲ (၂)

............................................ငါငါငါငါငါငါ
.....................................ငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါ
...............................ငါငါငါငါငါ.............ငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
.............................ငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
....................ငါငါငါငါငါငါငါငါ................ငါငါငါငါငါငါ
...............ငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါ...........ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ........ငါငါငါငါငါငါ........ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ........ငါငါငါငါငါငါ.........ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ........ငါငါငါငါငါငါ.........ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ...............................ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ...............................ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ................................ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ........ငါငါငါငါငါငါ.........ငါငါငါငါငါငါ
..........ငါငါငါငါငါငါ........ငါငါငါငါငါငါ.........ငါငါငါငါငါငါ
...............ငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါငါ............ငါငါငါငါငါငါ
....................ငါငါငါငါငါငါငါငါ.................ငါငါငါငါငါငါ

ငါၿပိဳင္ပြဲ...(၁)

Jacqui ေပးတဲ့ သင္ခန္းစာ...

စာအသစ္ မတင္ျဖစ္တာ တပတ္ေလာက္ ရိွသြားပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ကြန္ပ်ဴတာက သူ႔သခင္နဲ႔အၿပိဳင္ ေခ်ာင္းဆုိးရင္က်ပ္ ျဖစ္ေတာ္မူေနတာနဲ႔ သူ႔ကုိ ေဆးကုေနရတာနဲ႔ အပ်င္းေရာဂါ ႏွစ္ခုေပါင္းၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္အတြင္း ဘာမွမေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ကြန္ပ်ဴတာ ျပန္ေကာင္းလာေတာ့ အီးေမးလ္ေတြကို စစ္ၾကည့္ေတာ့ မေတြ႔တာၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ အကိုမင္းဇင္ဆီက Forward mail တေစာင္ေရာက္ေနတယ္။ ပထမေတာ့ (Forward mail ဆိုေတာ့) ဘာရယ္မဟုတ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေမးလ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က႐ုဏာစိတ္၊ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေတြကို တၿပိဳင္တည္း ခံစားလိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ အမည္ေဖာ္ျပမတတ္တဲ့ ၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ အဲဒီစာထဲမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို မွတ္မွတ္ရရသေဘာ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာလဲ တင္ၿပီး က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားကို ေ၀မွ်ခ်င္တာေၾကာင့္ အခုပို႔စ္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။

အျဖစ္အပ်က္က လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကို သိၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့သူေတြလဲ ရိွမွာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အရင္က မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္လုိပဲ မသိေသးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ သင္ခန္းစာ တခုခု ရႏိုင္ေကာင္းပါရဲ့ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

***



Jacqui Saburio ...တဲ့။ သူကေလးရဲ့ ေမြးရပ္က ဗင္နီဇြဲလား ႏုိင္ငံကပါ။



ဒါကေတာ့ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္တုန္းက ဂ်က္ကီနဲ႔ သူ႔အေဖရဲ့ပုံပါ။

ဂ်က္ကီဟာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ တက္က္ဆက္ ျပည္နယ္ကို အင္ဂ်င္နီယာ ပညာရပ္နဲ႔ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားဖုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တေလွႀကီးနဲ႔ေပါ့... ... ...။

ဂ်က္ကီက ကေလးေတြကုိ ခ်စ္လို႔၊ ကေလး သုံးေလးေယာက္ေလာက္လဲ ေမြးခ်င္ပါေသးသတဲ့။ မိခင္စိတ္ထားလဲ ပုိင္ဆုိင္သူေလးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဂ်က္ကီအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ကံၾကမၼာဆိုးႀကီး က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့... ... ...။



တခ်ိန္က အလြန္တရာေခ်ာေမာလွပဲတဲ့ ႐ုပ္ရည္ကို ပုိင္ဆိုင္ခဲ့သူေလးဟာ အခုလို ႐ုပ္ရည္ကို ေနာက္တခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲ ပိုင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခု ျမင္ရတာကေတာ့ အခုလက္ရိွ ဂ်က္ကီ့ရဲ့ ႐ုပ္ရည္ပါပဲ။

ဂ်က္ကီရဲ့ ေခ်ာေမာတဲ့ ႐ုပ္ရည္ကိုေရာ သူ႔ရဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အားလုံးကိုပါ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တာကေတာ့ မူးယစ္ၿပီး မဆင္မျခင္ ကားေမာင္းခဲ့တဲ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ အရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေလး တေယာက္ပါ။



သူ႔ရဲ့ အမွားကို သူဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ ေႏွာင္းေနာင္တေတြနဲ႔ လူငယ္က အခုေတာ့ ေထာင္ထဲမွာေပါ့။ ေထာင္ဒဏ္ ၇ ႏွစ္ဟာ သူ႔ရဲ့ အမွားအတြက္ ေနာင္တေကာင္းရေစႏိုင္ေလာက္ေပမယ့္ ဆုံးရွဳံးသြားတဲ့ ဂ်က္ကီရဲ့ ဘ၀ကိုေတာ့ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

***

အခုပုိ႔စ္ဟာ စာလာဖတ္သူ မိတ္ေဆြေတြကို `မူးရင္မေမာင္းၾကနဲ႔´ လို႔ ေျပာခ်င္တာထက္ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္လဲ သတိေပးခ်င္တာ ပါပါတယ္။ ဘီယာေလး နည္းနည္းပါကြာ၊ ဘာျဖစ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးက ၀င္ဖူးတာကုိး။

ေအာက္မွာကေတာ့ ဂ်က္ကီ့အေၾကာင္းကို စီစဥ္တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္ေလး တခုပါ။



***

ဂ်က္ကီတေယာက္ အရင္လို ဘ၀ကို ျပန္ရႏိုင္ဖို႔မလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ဂ်က္ကီ့လုိမ်ိဳးေတြ ထပ္မျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ေပါ့... ... ...။

ကလုိေစးထူး

ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမွာ...

အဂၤလိပ္စာ တပိုဒ္ကို ဖတ္တဲ့တေနရာမွာ စကားလုံး တလုံးျခင္းစီကုိ ျဖည္းေလးစြာ ဖတ္ၿပီဆုိပါစို႔...။ အဲဒါဟာ ပိုလြယ္ကူေစမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပိုၿပီး အခက္ေတြ႔မွာလား။ ေအာက္မွာေရးထားတဲ့ အတုိင္း စကားလုံး တလုံးစီကို ခြဲျခားၿပီး ဖတ္ရရင္...

What -----really -----happen -----when -----we -----read? -----Some -----people -----think -----we read -----one -----word -----at -----a -----time. -----They ----- think -----we -----read ----- a word, -----understand -----it -----and -----then -----move -----on to -----the -----next -----word.

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို စကားလုံးေတြကို တလုံးျခင္းစီ နားလည္ေအာင္ လိုက္ဖတ္တာဟာ အဂၤလိပ္စာေလ့လာရာမွာ ပိုအခက္ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္...တဲ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အဲဒီတလုံးျခင္းစီကုိ နားလည္ေအာင္လို႔ အဘိဓာန္ကိုလွန္လိုက္၊ ေနာက္တလုံးကို ထပ္မွတ္လိုက္ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ စာေၾကာင္းရဲ့ အဆုံးကိုေရာက္တဲ့အခါမွာတင္ပဲ စာေၾကာင္းအစကို ျပန္ေမ့သြားပါလိမ့္မယ္။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အဂၤလိပ္စာကို ခပ္ျမန္ျမန္ (ႀကိဳးစားၿပီး) ဖတ္လိုက္တာဟာ စာလုံးတလုံးစီရဲ့ အခ်င္းခ်င္း ဆက္စပ္မႈကို ပုိၿပီးေတာ့ ပုံေဖာ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

***

ၿပီးခဲ့တဲ့ ခရစ္စမတ္ကာလမွာ ေခတၱပိတ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ေက်ာင္းက ဇန္န၀ါရီ ၂၀ မွာ ျပန္စခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ Test result ေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ၊ တလေက်ာ္ေလာက္ပဲ တက္ရတဲ့ Level 5 ကေန Level 6 မွာ တက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္က်ည္ေပြ႔က်ေနာ္ကေတာ့ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ အတက္ေပါက္ေနဆဲေပါ့...။

Level 6 ဟာ ESL class ရဲ့ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ တခိ်ဳ႔ေကာလိပ္ေတြကလဲ သူတုိ႔ေက်ာင္းမွာ တက္ႏိုင္ေၾကာင္း လာေခၚတာေတြ ရိွလာပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အတန္းထဲမွာလဲ လူမ်ိဳးေတြက ပုိစုံလာသလားလုိ႔ ထင္ရတယ္။ အီရန္၊ ေပၚတူဂီ၊ ဘရာဇီး၊ မြန္ဂိုလီးယား၊ လာအို၊ ထုိင္း၊ မကၠဆီကုိ၊ ပီ႐ူး၊ ျမန္မာ စသျဖင့္ စသျဖင့္ စုံလို႔စုံလို႔။

ဘရာဇီးေတြက ေပၚတူဂီစကားေျပာေတာ့ ေပၚတူဂီသားနဲ႔ အဖြဲ႔က်လို႔ရသလုိ စပိန္ဘာသာနဲ႔လဲ နီးစပ္ျပန္တာေၾကာင့္ မကၠဆီကိုနဲ႔ ပီ႐ူးသားေတြနဲ႔လဲ အဆင္ေျပလုိ႔...။ အာရွသား လူလည္ (မဟုတ္တဲ့) က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ ေငါင္ေတာင္ေတာင္ေလးေတြေပါ့။

အခု အဆင့္မွာေတာ့ Grammar ပိုင္းနဲ႔ Idea ပိုင္းကို ပိုၿပီး ဖိဖိစီးစီး သင္လာတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ဖတ္ခိုင္းလိုက္တဲ့ စာပုိဒ္ေတြအတြက္ မိမိရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကိုပါ ကုိယ္ပုိင္ဉာဏ္နဲ႔ ေျပာလာရတာေတြ ရိွတယ္။ တပတ္မွာ သတင္းႏွစ္ပုဒ္ဖတ္ၿပီး အိမ္စာအျဖစ္နဲ႔ အဲဒီ သတင္းရဲ့ အတိုခ်ဳပ္ရယ္၊ သတင္းအေပၚ ဘယ္လိုထင္သလဲ ဆိုတာကိုပါ ထည့္ေရးရပါတယ္။

တခ်ိဳ႔စာပိုဒ္ေလးေတြဆို ဗဟုသုတကို ရလုိ႔... ...။

***

ေခ်ာကလက္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ ေပၚျပဴလာ အျဖစ္ဆုံး အခ်ိဳစာေတြထဲက တခုပါ။ သူ႔ကို သၾကားလုံးသဖြယ္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ ကိတ္မုန္႔၊ မုန္႔မ်ိဳးစုံနဲ႔ ပူတင္းေတြမွာ ထည့္သြင္း စားသုံးတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာေတာ့ ေခ်ာကလက္ကို အခ်ိဳစာ မဟုတ္တဲ့ အစားအစာ တခုအေနနဲ႔ စားတတ္ၾကပါသတဲ့။ ဥပမာအားျဖင့္ မကၠဆီကန္ေတြရဲ့ ၾကက္သားဟင္း တမ်ိဳးဟာ ေခ်ာ့ကလက္အစပ္တမ်ိဳးနဲ႔ ခ်က္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

စေကာ့လူမ်ိဳးေတြဟာ ေဂါက္သီးအားကစားနည္းကို အလြန္တရာႏွစ္သက္ၿပီးေတာ့ စေကာ့တစ္အားကစားတခု အသြင္ ကစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကစားနည္းဟာ တကယ္ေတာ့ စေကာ့တလန္က စတင္ကစားခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၄ ရာစုႏွစ္မွာ ေဟာ္လန္ႏိုင္ငံက စတင္ကစားခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာမွ စေကာ့တလန္ျပည္မွာ လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တာပါတဲ့။

ဥေရာပသားေတြဟာ ေျမာက္အေမရိကကုိ စတင္ေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ၁၆၂၀ တုန္းေလာက္ဆိုရင္ ေတာအုပ္ေတြမွာ ၀က္၀ံေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အနည္းဆုံး ၅သိန္းေက်ာ္ေလာက္ရိွတဲ့ ၀က္၀ံေတြကုိ အဲဒီေတာအုပ္ေတြမွာ ဥေရာပသားေတြဟာ အမဲလိုက္ သတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့လုိက္တာ ၁၉၀၀ ျပည့္ႏွစ္ခန္႔ေလာက္မွာေတာ့ ေတာအုပ္ေတြထဲမွာ ၀က္၀ံေကာင္ေရ အေတာ္ႀကီးကို နည္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ အခုလက္ရိွ ၀က္၀ံေကာင္ေရဟာ ၂ သိန္း၀န္းက်င္ေလာက္ ရိွေနပါေသးတယ္တဲ့။

***

အေပၚက သုံးပုိဒ္ကေတာ့ သင္ခဲ့ရတဲ့ စာပုိဒ္တခ်ိဳ႔ထဲက မွတ္သားေလာက္စရာေလးေတြကို ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါပဲ။ အဲဒီလို စာပိုဒ္တခ်ိဳ႔ကို ေအာက္မွာ အဂၤလိပ္လို မူရင္း႐ိုက္ေပးပါမယ္။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားထဲက အဂၤလိပ္စာေလ့လာတာ ၀ါသနာပါလိုသူေတြအေနနဲ႔ (a) (b) (c) (d) အနက္က အေျဖမွန္ တခုကုိ ေရြးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့။

1. In the past, many people in western Ireland and the Scottish Highlands spoke Gaelic as their first language. Now only a few people speak Gaelic, and they are mostly from the older generation. The younger pople
a. hardly understand any English.
b. don't like to speak with strangers.
c. often don't even understand Gaelic.
d. don't often speak with the older generation.

2. The tulip is a flower that originally grew in Turkey. In the 17th century it became very popular in Holland. Some Dutch merchants became very rich by importing tulips. They sold them to the
a. Dutch at very high prices.
b. Turkish at very high prices.
c. Turkish at very low prices.
d. Dutch at very low prices.

3. For many years, alligator skin was popular in the United States for making fashionable leather shoes and purses. From 1870 to 1965 at least ten million alligators were killed in the United States for leather. Then in 1967, the goverment made laws against hunting alligators. After that the alligator population began to grow again. Now there are
a. no more alligators in the United States.
b. fewer alligators than there were in 1967
c. more alligator skins for making shoes and purses.
d. nearly two million alligators in the United States.

***

သင္ခဲ့ရသမွ် အဂၤလိပ္စာထဲက တခ်ိဳ႔ကို ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်ျခင္းသက္သက္ပါပဲ။ ပညာသည္ေတြအတြက္ မဟုတ္ပါ၊ က်ေနာ့္လို ေမာင္က်ည္ေပြ႔မ်ားနဲ႔တကြ အဂၤလိပ္စာေလ့လာေနဆဲ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ တခုခု ရသြားတယ္ဆိုရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ။


ကလိုေစးထူး