Tuesday, April 10, 2007

ဆံပင္ညွပ္ျခင္း...

ဆံပင္ေလး နည္းနည္းရွည္လာၿပီလားဆိုရင္ နားထင္က ယားသလုိလို၊ လည္ဂုတ္က ယားသလိုလိုနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မေနတတ္တာမို႔ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကို တေခါက္ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါၿပီ။ မိဘေတြက က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက အက်င့္လုပ္ေပးခဲ့တာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မဆုိႏိုင္ပါ။

ငယ္စဥ္ဘ၀ မူလတန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ေမေမက က်ေနာ့္ကို ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ကို ေခၚသြားရင္ ဆံပင္ညွပ္ဆရာကို `သူ႔ကို ဘဲၿမီးေကသာ ညွပ္ေပးပါ´ လို႔ မွာေလ့ရိွတာကို အမွတ္ရမိပါတယ္။ အရြယ္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက `စာကေလး အေမႊးေထာင္၊ ေရွ႔တလက္မ ေနာက္ေျပာင္´ လို႔ ေခၚေခၚၿပီး စၾကတာနဲ႔ ေမေမ့ကို မနည္းပူဆာၿပီး အတန္ငယ္ရွည္တဲ့ ဘိုေက ဆံပင္ပုံစံ ညွပ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္ ရွစ္တန္းေအာင္ခါစ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ `ဆာမူရိုင္းေက´ လို႔ ေခၚတဲ့ ဆံပင္ပုံစံတမ်ိဳး ေခတ္စားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီဆံပင္က သိပ္ေတာ့လည္း ထူးျခားခက္ခဲလွတဲ့ ဆံပင္ပုံစံေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆံပင္ကို ခပ္တုိတိုညွပ္ၿပီး နားသယ္ေနရာမွာ ေထာင့္မွန္ပုံစံ ေဖာ္တာနဲ႔တင္ `ဆာမူရုိင္းေက´ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ေမေမကေတာ့ အဲဒီဆံပင္ပုံစံကို သိပ္ၾကည့္မရပါဘူး။ က်ေနာ္ အဲလို ညွပ္လာတုိင္း နားသယ္ေမႊးကို ဆြဲလိမ္ေလ့ရိွပါတယ္။

ေခတ္ေပၚ ဆံပင္ပုံစံေတြထဲမွာ ေမေမကိုယ္တုိင္ နွစ္သက္ခဲ့တာကေတာ့ `ေဒြးေက´ ပါ။ ခပ္တိုတုိပါးပါး ဆံပင္ပုံစံကို ေခါင္းလိမ္းဆီျဖစ္ေစ၊ အုန္းဆီျဖစ္ေစ အရႊဲသား လူးလုိ႔ ဆံပင္ေတြကို ေထာင္ေနေအာင္ ေနာက္ကို လွန္တင္ဖီးထားေတာ့ မ်က္ႏွာကလဲ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္။ ေမေမကေတာ့ `ေခတ္ေပၚ ဆံပင္ေတြကို ထြင္တဲ့အထဲမွာ ေဒြး ကို သေဘာက်တယ္´ လို႔ ေျပာေလ့ရိွပါတယ္။

ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ အိမ္မွာ လြတ္လပ္ခြင့္ အတန္အသင့္ ရသြားတဲ့အေလွ်ာက္ ဆံပင္ပုံစံကို ေမေမ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ေတာ့တဲ့ အခါမွာ `ဟဲဗီးမက္တယ္လ္ ေက´ လို႔ ေခၚတဲ့ ဆံပင္ပုံစံအရွည္ႀကီးေတြ ေခတ္စားခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္ေတာ့ တခါမွ မထားျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ထုိင္ျခင္းဟာလည္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ျခင္းနဲ႔ အရသာ ခပ္ဆင္ဆင္တူတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္မွာ ကိုယ့္အလွည့္မက်မီ ဆိုင္က ခ်ထားတဲ့ ကာတြန္း၊ ဂ်ာနယ္၊ သတင္းစာ စာေစာင္အဖုံဖုံကို စိတ္ႀကိဳက္ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ဆရာရဲ့ ေလေၾကာမွာ ေမ်ာရင္း ကမၻာ့သတင္းအစုံစုံကို နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ၿပီးေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိမ္မျပန္ေသးဘဲ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္က စစ္တုရင္ခုံမွာ ကစားလို႔ရႏိုင္ပါေသးတယ္။

`ရွယ္´ ဆိုတဲ့ စကားလုံး တခု ျမန္မာျပည္မွာ ေခတ္စားေတာ့ အဲဒီစကားက ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကိုပါ ကူးစက္ခဲ့ပါေသးတယ္။

တရက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႔ေလးက က်ေနာ္သြားညွပ္ေနၾက ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္က ဆံသဆရာက `ကဲ..၊ ရွယ္လား ရိုးရိုးလား´ လို႔ ေမးေတာ့ `ဘာတုန္းဗ်၊ ရွယ္နဲ႔ ရိုးရိုး´ ဆိုၿပီး ျပန္ေမးမိတာ သူက -

`ရွယ္ဆုိရင္ မင္းကို တခါသုံး ဘရိတ္ဒါးနဲ႔ ေထာင့္တိေပးမယ္၊ အသစ္၀ယ္ထားတဲ့ ေမာ္တာတပ္ စက္ကတ္ေၾကးနဲ႔ ညွပ္ေပးမယ္၊ ရိုးရုိးကေတာ့ ေဟာဟိုက ေမာင္းခ်ဓားနဲ႔ ေထာင့္တိမယ္၊ ေမာ္တာတပ္ စက္ကတ္ေၾကးနဲ႔ မညွပ္ဘူး၊ ဘတ္ထရီကုန္တယ္၊ ရိုးရိုးကပ္ေၾကးနဲ႔ပဲ ညွပ္ေပးမယ္´

သူ အဲဒီလို ၿခိမ္းေျခာက္တာနဲ႔ပဲ ရွယ္လိုက္ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္ပုံကေတာ့ ဒီပုံပါပဲ။

ဒီကိုေရာက္ေတာ့ ဆံပင္နည္းနည္းရွည္တာနဲ႔ မေနတတ္ျခင္းရဲ့ ဒုကၡကေတာ့ မေသးလွတဲ့ ဆံသခေၾကာင့္ မၾကာခဏ ေငြကုန္တာပါပဲ။

ႀကဳံႀကိဳက္တုန္းမွာ က်ေနာ္သြားညွပ္ေနၾက ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါရေစ။

အဲဒီဆုိင္မွာ ဆံပင္ညွပ္ၿပီဆုိရင္ မိမိရဲ့ First Name ကုိ ေတာင္းပါတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာင္းပါတယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ခုကို တြဲၿပီး စာရင္းသြင္းပါတယ္။ ပထမေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိပါဘူး။ ေနာက္မွ သိရတာက သူတို႔က က်ေနာ္သြားညွပ္ေလ့ရိွတဲ့ ဆံပင္ပုံစံကို မွတ္တမ္းတင္တာပါ။ ေနာက္တေခါက္ ထပ္သြားလို႔ က်ေနာ့္နာမည္နဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ ေျပာတာနဲ႔ အရင္က ညွပ္ထားတဲ့ ဆံပင္ပုံစံမွတ္တမ္းက သူတို႔ ကြန္ျပဴတာမွာ ေပၚပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဆံပင္ညွပ္သမားက `ေနာက္ဆုံး အႀကိမ္ညွပ္သြားတဲ့ ပုံစံအတုိင္းပဲ ညွပ္လိုသလား´ လို႔ ေမးပါတယ္။ မညွပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့လည္း ဘယ္လိုပုံစံ ညွပ္ေပးပါလို႔ ထပ္ေျပာရတာေပါ့။

ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ကို ေရာက္ရင္ ေကာင္တာက သင္ဘယ္ႏွစ္မိနစ္ ေစာင့္ရပါလိမ့္မယ္ဆုိတာ အတိအက် ေျပာပါတယ္။ ေစာင့္ႏိုင္ရင္ ေစာင့္၊ မေစာင့္ရင္ရင္ေတာ့ ျပန္ေပါ့။ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ထဲမွာ ဆံပင္ေမႊးေတြ ပြရြေနတာ မျဖစ္ေစပါဘူး။ တေယာက္ညွပ္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း လွည္းက်င္းၿပီး ေသခ်ာစြာ သိမ္းပါတယ္။ ေအာက္ေျခၾကမ္းျပင္ကိုလည္း ေျပာင္လက္ေနေအာင္ အၿမဲတမ္း တိုက္ခၽြတ္သန႔္ရွင္းေလ့ ရိွပါတယ္။

ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဒီက ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ တူညီတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ဆရာေတြရဲ့ ပါးစပ္သတင္းေတြပါပဲ၊ ဒီက ဆံပင္ညွပ္ဆရာေတြလည္း အေတာ္စကားေျပာၾကတာပါပဲ။ သူတုိ႔ လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းဆုိရင္ေတာ့ ပုိဆုိးပါေလေရာ။ စကားသံေတြက စီစီညံေနေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ေတြနဲ႔ကေတာ့ `How are you today´ `I am good´ ဒီေလာက္ေျပာၿပီးရင္ အသာႏႈတ္ဆိတ္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ တခါတေလေတာ့ `မင္း ဘယ္ႏိုင္ငံကလာလဲ´ လို႔ ေမးတတ္ေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက လုိ႔ ေျဖလိုက္ရင္ မသိတာမ်ားပါတယ္။

ေစ်းအတန္ငယ္ ခ်ိဳသာတဲ့ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေတြေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ရိွေပမယ့္ လူမည္းေတြက မ်က္စိေနာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မ်ားလြန္းလွတာနဲ႔ `စီးကရက္ တလိပ္ေလာက္ပါလား၊ ၂၅ဆင့္ေလာက္ မစသြားပါ´ ဆုိၿပီး ခဏခဏ ေတာင္းပါမ်ားလြန္းလို႔ အဲဒီ ဆိုင္ကို မသြားျဖစ္ပါဘူး။

`ၾကည့္ပါဦး၊ ဒီေလာက္ဆို အိုေကၿပီလား´

ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးရင္း မ်က္လုံးကိုမွိတ္၊ ေခါင္းကုိငုံ႔လို႔ ဆံပင္အညွပ္ခံေနတုန္း ေမးလိုက္သံေၾကာင့္ ေရွ႔က မွန္ကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ဆာမူရိုင္းေကလုိလို၊ ေဒြးေကလုိလို၊ ဦးစြန္းဖုတ္ေကလုိလိုနဲ႔ လူတေယာက္က မွန္ထဲကေန ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ေနပါတယ္။

အင္း..၊ ကုန္ျပန္ၿပီေပါ့ ဆယ့္ႏွစ္ေဒၚလာ။

ကလိုေစးထူး

4 comments:

kzy1980 said...

ျပန္ခ်င္လွေပမယ့္..
ျပန္မရႏုိင္တုိ႔ဘ၀ရယ္မုိ႔...
ဟစ္ေၾကြးကာငိုခ်င္ေပမယ့္..
ဟုိမ်က္ရည္...ဟုိမက်ေကာင္းဘူး..
ဆုိသည့္စကားရယ္ေၾကာင့္...
တင္းလ်ွက္..စိတ္ထား.....

maydarwii said...

က်မလည္း ဆံပင္နည္းနည္းရွည္လာတာနဲ႔ မေနတတ္ဘူး။ တခါတေလ ေအာင့္အီးၿပီး မိန္းမပီပီသသေလး ျဖစ္ေအာင္ အရွည္ထားဖို႔ စိတ္ကူးေသးတယ္။ ကရိကထ မ်ားတာတို႔၊ ဂုတ္အိုက္တာတို႔ မခံႏိုင္တာနဲ႔ဘဲ အတိုဘ၀က မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ျပီးခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္က ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္သြားရင္း ဆံပင္ညွပ္တဲ့အေၾကာင္း စာေရးမလား စိတ္ကူးေနတာ ခုေတာ့ ကိုသံလြင္က ဦးသြားၿပီ။ ဒါေပမဲ့ က်မလည္း ေရးအံုးမွာပါပဲ … အၾကံတူ ေနာက္လူသာစျမဲ ဆိုစကားအတိုင္း သာမ်ား သာမလားလို႔ပါ :P
ဒါနဲ႔ … ကိုသံလြင့္ကို မွန္ထဲက ေၾကာင္စီစီ ၾကည့္ေနတဲ့လူကို မေမးလိုက္ဘူးလား။
“မင္းကဘာေကာင္လဲ …” လို႔ .. :D

Anonymous said...

ko than lwin is ko than lwin i think ..har ha...:P

pp

loimwethu said...

I agree! if u know how to write, anything can be a good story. Ko KLSH is a good writer. btw, how about a girl who forced herself to keep long hair coz haircut cost her 35euro. Can it be a good story if i write? :-)