Wednesday, April 18, 2007

အျဖဴေရာင္မ်ားဆီသုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္မိျခင္း...

လြယ္အိတ္ကို စလြယ္သိုင္းလြယ္၊ ေက်ာင္း၀တ္စုံ ျဖဴစိမ္းကို ေသသပ္စြာ၀တ္ၿပီး ေက်ာင္းသြားရန္ အိမ္မွထြက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ မနက္ ၈ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရိွပါေသးသည္။ အိမ္ကေလး ရိွရာမွ ၿမိဳ႔၏ တခုတည္းေသာ ကတၱရာလမ္းျဖစ္ေသာ `ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း´ ကို ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသြားသူ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စကို စတင္ျမင္ေနရၿပီ။

မိနစ္အနည္းငယ္ ေလွ်ာက္သြားအၿပီးတြင္ေတာ့ ပညာရည္ႏို႔ ေသာက္စို႔ရာ ေက်ာင္းေတာ္မဟာဆီသုိ႔ ေရာက္၏။ ၿမိဳ႔၏ တေက်ာင္းတည္းေသာ အထက္တန္းေက်ာင္း။

ေက်ာင္းေတာ္သည္ကား ဟိတ္ဟန္ကင္း၏။ မာန္မာနမဲ့၏။ လာသမွ်ေသာ ေက်ာင္းေတာ္သူ၊ ေက်ာင္းေတာ္သား အားလုံးကို ရင္မွျဖစ္ေသာ သားသမီးမ်ားႏွယ္ ၿပဳံးရႊင္ျခင္း တေပြ႔တပိုက္ျဖင့္ ႀကိဳဆို၏။

အဂၤလိပ္ အကၡရာ `E´ ပုံသ႑ာန္ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ေက်ာင္းကို ပုံေဖာ္ပါရေစအုံး။ ၿခံစည္းရိုးတေလွ်ာက္ ေဒသအေခၚ `ဘိုကေတာ္ မ်က္ခုံး´ ပင္မ်ားျဖင့္ အလွဆင္၀င္းခတ္ထားေသာ ေက်ာင္းထဲ၌ ပိႏၷဲ၊ မာလကာ၊ သီဟိုဠ္၊ သရက္ပင္တို႔က ဟိုနားတပင္ ဒီနားတပင္ျဖင့္ ေအးျမျခင္း အသြင္ကို ေဆာင္ၾကသည္။

ေက်ာင္း၏ အေနာက္ဘက္တြင္ေတာ့ ေမွ်ာ္မဆုံးသည့္ လယ္ကြင္းျပင္က ႏွစ္အစတြင္ စိမ္း၊ ႏွစ္အဆုံးတြင္ ၀ါ အေရာင္ႏွစ္ျဖာျဖင့္ အလွဂုဏ္ေမာက္၏။ လယ္ကြင္းျပင္၏ တဆုံး ဟိုမွာဘက္တြင္ေတာ့ မိႈင္းျပျပေတာင္တန္း ခပ္ညိဳ့ညိဳ့က မာနတခြဲသားျဖင့္ ခန္႔ထည္ျခင္း အသြင္ကို ေဆာင္ေနေလ၏။

ေက်ာင္းကိုလာၾကသူ ေက်ာင္းေတာ္သူ၊ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ားမွာ အသြင္စုံလွပါဘိ။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စမွာ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ ေက်ာင္းလာ၏။ တခ်ိဳ႔မွာကား စက္ဘီးျဖင့္ ခရီးနွင္၏။ အမ်ားစုသည္ကား ေျခက်င္။ ၿမိဳ႔မွ ေလးငါးမုိင္အကြာ ေတာနယ္မွ ပညာရွာလာသူမ်ားမွာေတာ့ ေက်ာင္းကို မလာမီ မနက္ခင္းေစ်းမွာ ေစ်းေရာင္းေနရေသး၍ထင့္၊ သူတုိ႔၏ ဟန္ပန္က ပန္းလ်ေနသေယာင္ေယာင္၊ ပန္းေသာ္ျငား အၿပဳံးပန္းေတြကေတာ့ လန္းလ်က္သာ။

ေက်ာင္း၏ စာသင္ခန္းမ်ားမွာလည္း ၿမိဳ႔ျပမ်ားႏွင့္ မတူျပန္။ ပဥၥမတန္း၊ ဆ႒မတန္း၊ သတၱမတန္း၊ အ႒မတန္းမ်ားမွာ တခန္းစီသာ ရိွ၏။ ၿမိဳ႔ျပမ်ားလုိ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ မရိွ။ ရိွေလာက္ေအာင္လဲ ေက်ာင္းသားဦးေရ မမ်ားေခ်။ န၀မတန္းနွင့္ ဒသမတန္းမ်ားကုိေတာ့ ၀ိဇၨာခန္း ႏွင့္ သိပၸံခန္းဟူ၍ ႏွစ္ခန္းစီ ခြဲထားသည္။

ဆရာ/ ဆရာမ အမ်ားစုမွာလည္း နယ္ေျမခံမ်ားသာ..။ လက္နက္ႀကီး/ငယ္သံေတြ ရံဖန္ရံခါ ၾကားရတတ္ေသာ၊ မျငိမ္းခ်မ္းေသာ ဒီၿမိဳ႔ကေလးမွာ ၿမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးမွ ဆရာ/ဆရာမမ်ားမွာ ေရရွည္ မေနႏိုင္။ အမ်ားဆုံး ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔သာ ေန၍ ရာထူးတိုးေသာအခါ ေျပာင္းေရႊ႔ကုန္၏။ သုိ႔ႏွင့္ နယ္ေျမခံ ဆရာ/ဆရာမမ်ားသည္သာ ဒီေက်ာင္းႏွင့္ တသားတည္းက်ေနေတာ့၏။

ေက်ာင္း၏ ဆယ္တန္း ေအာင္ခ်က္ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ သိပ္မေကာင္းလွ။ (က)စာရင္းႏွင့္ (ခ)စာရင္း ျခစ္ျခစ္မည္ေအာင္ ႏွစ္ခုေပါင္းမွ ၂၅%ေအာင္သည့္ ႏွစ္က ေအာင္ခ်က္ အေကာင္းဆုံး။ က်ဴရွင္ မရိွ၊ ေဘာ္ဒါေဆာင္ နတၳိ..။ ဒီေလာက္ ေတာက်သည့္ ၿမဳိ႔မွာ က်ဴရွင္သင္စားရင္လည္း အလုပ္ျဖစ္မည္မထင္။

သို႔ေသာ္ ဒီၿမိဳ႔ကေလးမွ ဆရာ၀န္ထြက္ေပၚဖူးသည္။ အင္ဂ်င္နီယာ ထြက္ေပၚဖူးသည္။ ယင္းသုိ႔ႏွယ္ တခ်ိဳ႔ေသာ ပန္းမ်ား ဖူးပြင့္ေ၀ဆာသြားသကဲ့သုိ႔ တခ်ိဳ႔မွာကား လန္းတင့္ဆန္းဆင့္ခြင့္ မရရွာသည့္ ဖူးငုံစ ပန္းကေလးမ်ားႏွယ္ ဆုံးခန္းတုိင္ေအာင္ ပညာမသင္ႏိုင္ၾကဘဲ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ခြဲခြာသြားၾကသူမ်ားမွာလည္း ဒုႏွင့္ေဒး။

စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္၏ ကုန္ဆုံးခ်ိန္တြင္ေတာ့ ၿမိဳ႔ျပေက်ာင္းမ်ားတြင္ မရိွေသာ ဓေလ့တခုက ဆရာစစ္ အတန္းမ်ား စာေမးပြဲၿပီးဆုံးသည္ႏွင့္ ဆယ္တန္းေျဖဆိုခါနီး ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေက်ာင္းတြင္ စခန္းသြင္း၍ ေက်ာင္းဆရာ/ ဆရာမမ်ား၏ ႀကီးၾကပ္မႈျဖင့္ စာက်က္ေစျခင္း အစီအစဥ္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအေပၚထပ္တြင္ မိန္းကေလးမ်ား၊ ေအာက္ထပ္တြင္ ေယာက္်ားေလးမ်ားကို ေနေစ၍ ဆရာ/ဆရာမမ်ားက မိမိရင္မွ ျဖစ္ေသာ သားသမီးရင္းခ်ာမ်ားႏွင့္မျခား ေစတနာထား၍ သူတုိ႔၏ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္မ်ား အကုန္ဆုံးခံကာ ေစတနာထား သင္ၾကားေပးၾကသည္။

နံနက္ ကိုးနာရီ..။

ေက်ာင္းတက္ သံေခ်ာင္းေခါက္သံက ေက်ာင္း၀င္းတ၀ိုက္ ျပန္႔က်ဲေနေသာ ပန္းကေလးမ်ားကို စုစည္းရန္ အလုိ႔ငွာ တေဒါင္ေဒါင္နွင့္ ျမည္ဟီးေလ၏။ မိနစ္အနည္းငယ္ အၾကာတြင္ေတာ့ စာသင္ခန္း ကုိယ္စီမွ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူတုိ႔၏ စာအံသံမ်ားက အနာဂတ္၏ ေတးသြားမ်ားသဖြယ္ ဟိုတစ ဒီတစျဖင့္ လြင္လြင္သာေလေတာ့သည္။

မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ျဖစ္သည့္ ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီမွ တနာရီအၾကား ကာလသည္ကား အေဆာ့သန္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ မဟာ အခ်ိန္ေကာင္းေပတည္း။ တခ်ိဳ႔က ႏွစ္ဖက္ခြဲ၍ ေဘာလုံးကန္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔က တန္းခုန္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းသူမ်ားက ဖန္ခုန္၊ ထုပ္ဆီးထိုး။ လူပ်ိဳေပါက္၊ အပ်ိဳေပါက္ ေက်ာင္းသားႀကီး ေက်ာင္းသူႀကီးမ်ားမွာေတာ့ အငယ္မ်ားေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို ေက်ာင္း၀ရန္တာမွ ေငးသူကေငး၊ စာသင္ခန္းထဲမွာပင္ တကုပ္ကုပ္ႏွင့္ စာက်က္သူကက်က္။ အရပ္ထဲမွာ ေပၚသမွ် သီခ်င္းအစုံစုံကို ေက်ာင္းခန္း အဆိုေတာ္လုပ္ၿပီး စာသင္ခုံကို တေဒါက္ေဒါက္ေခါက္၍ ဆိုညည္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း မနည္း။

ေန႔ခင္း ေက်ာင္းျပန္တက္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကေလးမ်ား၏ စာအံသံမ်ား စီစီညံျပန္ေလၿပီ။ ေက်ာင္းသားၾကီးတခ်ိဳ႔မွာေတာ့ ပ်င္းရိဖြယ္ ဘာသာရပ္ႏွင့္ အပုပ္ခ်ိန္ေန႔ခင္း၏ လြန္ဆြဲမႈအၾကားတြင္ ကမၻာ့အေလးလံဆုံးေသာ မ်က္ခြံကို မနည္းအားတင္းဖြင့္ရင္း ဆရာ၏ သင္ၾကားမႈကို ၾကားတခ်က္၊ မၾကားတခ်က္။ ပါးနပ္ၿပီး ဟာသဉာဏ္ရႊင္ေသာ ဆရာတခ်ိဳ႔က ငိုက္ျမည္းတတ္ေသာ ယင္းအခ်ိန္တြင္ ရယ္ရႊင္ဖြယ္မ်ားေႏွာ၍ သင္ခန္းစာကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ သင္ၾကားေလသည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ ငိုက္ျမည္းလိုက္၊ ရယ္ေမာလိုက္၊ ဖတ္မွတ္လိုက္ႏွင့္ ေန႔လည္ စာသင္ခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းၾက၏။

မြန္းလြဲ သုံးနာရီ …။

ေက်ာင္းဆင္း သံေခ်ာင္းေခါက္သံ အက္ကြဲကြဲက တေဒါင္ေဒါင္ျမည္အၿပီးတြင္ေတာ့ စုဘူးထဲမွ ေငြအေၾကြမ်ား ႀကဲျဖန္႔လိုက္သည့္ႏွယ္ ေက်ာင္းေတာ္၏ သားသမီးငယ္မ်ား ေက်ာင္းေရွ႔ကြင္းျပင္သို႔ ေဖြးကနဲ ျဖာထြက္လာၾကသည္။

ဆိုင္ကယ္သံက တေ၀ါေ၀ါ၊ စက္ဘီးသံ တေဖ်ာေဖ်ာ အၾကားမွာ ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားတုိ႔၏ ရယ္ရႊင္သံ တေသာေသာျဖင့္ ညေနခင္းက လွပေန၏။ ၿမိဳ႔ေပၚေန ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းႏွင့္အိမ္က မေ၀းလွေသာ္ျငား ေတာနယ္ေန ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ေတာ့ မေထာင္းတာလွ။ သုံးမိုင္မွသည္ ခုႏွစ္မိုင္အထိ ေ၀းေသာ အရပ္မွ ေက်ာင္းလာတက္ရသူမ်ားမို႔ ေတာကိုေက်ာ္၊ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ႏွင့္ အိမ္အျပန္လမ္းကို ျမန္းရသည္။ သို႔ေသာ္ ႏြမ္းတယ္ေတာ့ သူတို႔ မထင္၊ ယင္းသုိ႔ပင္ သြားလိုက္ ျပန္လိုက္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ေက်ာင္းတက္ၿမဲ ပညာရွာၿမဲ။

အတိတ္အျဖဴေရာင္ ကာလ၏ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ ေက်ာင္းကေလးႏွင့္ ကမၻာတဖက္စီ ျခားခဲ့ေလၿပီ။ မၿငိမ္းမခ်မ္းႏွင့္ ၿမိဳ႔ကေလးဆီက ေက်ာင္းကေလးမွာ ဘယ္လုိေနရွာမွာပါလိမ့္။ ေဆြးစိတ္နဲ႔ ေမွ်ာ္မွန္းေပမယ့္ ထိုစဥ္အခ်ိန္ ျဖဴစင္ေသာ ဘ၀ကိုေတာ့ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ေလၿပီ။ အတၱမ်ား၊ ေမာဟမ်ားႏွင့္ အားၿပိဳင္ ရုန္းကန္ရင္း ၀င္ကစြပ္ေကာင္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေလေတာ့..။


(အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀.. အမွတ္တရ)


ကလိုေစးထူး

2 comments:

Loimwethu said...

it is nice post. But you might miss one thing what school always do. It is school assembly in every monday morning and sing 'national anthem'. ur post made me missing my schooling time in Meikhtila. It was 16 years back :-)

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ကိုကလိုေစထူး.. က်ဴရွင္ဆိုတာမရွိ.. ေစတနာအျပည့္နဲ့ ကိုယ္ဖိရင္ဖိ သင္ျကားေပးတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြနဲ့ ဒီပုိ့စ္ထဲက ေက်ာင္းမိ်ဳး ခုေခတ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေက်ာင္း က်န္ပါေသးလဲလို့ ေတြးေတာမိပါတယ္ ။