Tuesday, August 05, 2008

ဒီအခ်ိန္မွာ ...။

အခုတေလာ တီဗြီအစီအစဥ္ေတြရဲ့ ေအာက္ေျခမွာ ေၾကာ္ျငာတခုကုိ မၾကာခဏဆိုသလို ေၾကာ္ျငာေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပမယ့္ ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္ ေၾကာ္ျငာပါ။

အားကစားနည္းေပါင္းစုံကို ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ကစားသမားေတြ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကမယ့္ အဲဒီ အိုလံပစ္ အားကစားပြဲေတာ္ရဲ့ ေၾကာ္ျငာမွာ အားကစားပြဲေတာ္အေၾကာင္း အခ်က္အလက္ေတြထက္ က်ေနာ့္ကို ပုိၿပီးစိတ္၀င္စားေစတဲ့ အရာကေတာ့ အားကစားပြဲေတာ္ စတင္က်င္းပမယ့္ ေန႔ပါပဲ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ …။

၈-၈-၀၈ တဲ့…။

***

သူတုိ႔ႏိုင္ငံအတြက္ေတာ့ အဲဒီေန႔ အဲဒီရက္ဟာ အင္မတန္မွ ဂုဏ္ယူစရာ၊ ၀့ံႂကြားစရာ ေန႔တေန႔ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ကေတာ့ လူသားဆန္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရိွသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အားလုံးအတြက္ ေမ့ေကာင္းစရာ မဟုတ္တဲ့ သမုိင္း၀င္ေန႔တခုရဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ ေန႔တေန႔ေပါ့…။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀…။

အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီကာလတုန္းကဆိုရင္ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားျပည္သူ အားလုံးရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ၂၆ ႏွစ္တာပတ္လုံး အေမွာင္ဖုံးခဲ့ရတဲ့ တပါတီအာဏာရွင္ လက္ေအာက္ကေန အလြတ္႐ုန္းထြက္ ႏိုင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ တတိုင္းတျပည္လုံး အုံးအုံးညံေအာင္ တက္ႂကြခဲ့ၾကတယ္။ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ တခဲနက္ အသံေတြနဲ႔အတူ ျပည္သူေတြရဲ့ ရင္ေခါင္းထဲကေန လိႈက္ခနဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္လိုက္တဲ့ `ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး…၊ ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး´ ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြဟာ လမ္းမေတြထက္ကေန တဆင့္ ဘ၀ဂ္ညံေအာင္ ဟိန္းလွ်ံခဲ့တယ္။

ခ်ိန္ထားတဲ့ ေသနတ္ေျပာင္းေတြရွိရာကို လက္နက္ဗလာ၊ ရန္လိုမႈနတၳိနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ လူတန္းစားေပါင္းစုံေသာ လူထုရဲ့ တခုတည္းေသာ အားမာန္ကေတာ့ `ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး´ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ။ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တခုတည္း အတြက္နဲ႔ပဲ လမ္းမေပၚမွာ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရဲ့ သက္တမ္းဟာ ေႂကြရတု တိုင္သြားခဲ့ပါၿပီ။

အခုလို အႏွစ္ ၂၀ လြန္ေျမာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ အားလုံးရဲ့ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ေ၀းေနၿပီလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ မေ၀းပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ နီးသလားဆိုေတာ့လဲ ေက်ာ္ျဖတ္ရဦးမယ့္ အရာေတြက ေျမာက္မ်ားစြာ ရိွေနေသးျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လိုက္မမွီႏိုင္တဲ့ ရွဳပ္ေထြးလြန္းလွတဲ့ ႏိုင္ငံေရး စီးခ်င္းထိုးမႈေတြ၊ ပ်က္ျပားေနတဲ့ စည္းလုံးမႈေတြ၊ ျခစားၿပဳိလဲေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အခက္အလက္ေတြ၊ ယိုစီးေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ အဲဒါေတြ အားလုံးကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားရပါဦးမယ္။

လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ လတ္တေလာ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနဟာ သူတို႔လိုရာဘက္ကုိ ယိမ္းယုိင္လာၿပီလို႔ ယူဆဟန္ရိွပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အာေဘာ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ သတင္း မီဒီယာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္လိုက္ရင္လဲ တက္ေထာင္ခ်င္ဟန္ ရိွတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔လာရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြဟာေတာ့ျဖင့္ သူတို႔(အာဏာပိုင္)ေတြကို ဘယ္လိုမွ တြန္းလွန္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာေတာ့ဘူး လို႔ အထင္ရွိဟန္လဲ ေပၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ အထင္နဲ႔ ပါစင္ေအာင္ လြဲလွစြာနဲ႔ပဲ တုိင္းျပည္က မေက်နပ္မႈေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ ဗုံးတလုံးနဲ႔ တူေနတာပါ။

အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ ကာလပတ္တြင္း၊ ဒီထက္ပုိေျပာရရင္ေတာ့ `ေခ်ာက္ထဲက်ေတာ့မယ့္ တုိင္းျပည္ကို အကယ္ခံခဲ့ရတဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကာလအတြင္းမွာေရာ´ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ပုံစံမတူတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန အာဏာပိုင္ေတြဟာ တုိင္းျပည္ကို တိုးတက္ေအာင္ လုံး၀ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးလို႔ ကုလသမဂၢက အသတ္မွတ္ခံထားရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ အႏွစ္ ၂၀ လြန္ေျမာက္လာတဲ့အခါမွာ ျခအစားဆုံး၊ သတင္းလြတ္လပ္မႈ မရိွဆုံး၊ လူ႔အခြင့္အေရး အခ်ိဳးေဖာက္ဆုံး အစရိွတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကုိပါ ထပ္ေဆာင္း အတိုးခံရတုန္းပါပဲ။

ျပည္သူေတြရဲ့ လူေနမႈ ဘ၀ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္လဲ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ တုန္းက လူမႈဘ၀ မျပည့္စုံခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကို ေရာက္လာေတာ့လဲ `ဗိုက္ကေလး ျပည့္ရင္ ေတာ္ပါၿပီဆရာရယ္´ လို႔ တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ေနရတုန္း၊ တုန္ခ်ိေနတဲ့ အဘိုးအိုက နံ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း ခႏၶာကုိယ္ကို ခါးေတာင္းေျမွာင္ေအာင္ က်ိဳက္လို႔ တ၀မ္းတခါးအတြက္ ျမစ္ထဲမွာ ငါးရွာထြက္ေနရတုန္း၊ လုံးႀကီးေပါက္လွ ျမန္မာလုံမပ်ိဳေလးေတြ သူတို႔ရဲ့ လုပ္အားခကို ေခါင္းပုံအျဖတ္ခံရၿပီး တိုင္းတပါးသားရဲ့ ထိကပါးရိကပါးမႈကို သူတပါးႏိုင္ငံမွာ ခံေနရတုန္း…။

ပြင့္လင္းစြာ ၀န္ခံရရင္ေတာ့ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ အသီးအပြင့္လို႔ ေျပာရမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြရဲ့ စည္းလုံးမႈ အင္အားဟာ အာဏာရွင္ေတြ ၿပိဳလဲက်ဆုံးသြားရေစေလာက္တဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ိဳးအထိ (လက္ရိွအခ်ိန္မွာ) မရိွေသးတာပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ အျပစ္တင္ရင္လဲ ခံယူယုံပဲ ရိွပါတယ္။ ျပည္သူေတြနဲ႔ စစ္တပ္ တျခားစီ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ တသားတည္းျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ယူႏုိင္စြမ္းေတြ ယခုထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ လိုအပ္ေနေသးတာ အမွန္ပါ။

၈၈၈၈ ကာလရဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ျပည့္အခ်ိန္မွာ ေတြးမိတာ တခု ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လက္ရိွအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔တကြ၊ သူတို႔ကို ေထာက္ခံေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆန္႔က်င္ေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားၾကတဲ့ `ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔´ ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါ။

`ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ရင္ အားလုံးဟာ တဘက္ထဲမွာပါ´ …တဲ့။

သိပ္လွတဲ့ စကားလုံးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူတယ္ဆိုၿပီး လက္ရိွ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကေတာ့ ငါတို႔ပဲ ဆက္ထိန္းထားမွ ျဖစ္မယ္၊ မင္းက ငါတို႔လုပ္သလို လိုက္လုပ္ေပါ့၊ ႏိုင္ငံေကာင္းဖုိ႔အတြက္ပါကြာ ဆိုၿပီး ေရာခ်လုိ႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ႏိုင္ငံေကာင္းဖုိ႔ကုိ မ်က္ႏွာမူၿပီး တဘက္ထဲ ျဖစ္ေစခ်င္ရင္ အာဏာကို ရယူထားသူကလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခံျပည္သူေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္၊ ခံစားခ်က္ကို စာနာျဖည့္ဆည္းေပးရမွာ ျဖစ္သလုိ ျပည္သူေတြဘက္ကလဲ ရန္လိုမႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး တူညီမႈေတြကို ပုိၿပီး အားေကာင္းလာေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကရဖုိ႔ပဲ ရိွပါတယ္။

`ႏုိင္ငံေကာင္းဖု႔ိ´ ဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ လက္ရိွ ကုိင္စြဲထားတဲ့ အာဏာကို ၿမဲၿမံဖို႔အတြက္ အသုံးခ်ခံစကားလုံး မျဖစ္သင့္သလို လက္ရိွ ကိုယ့္ေနရာေလး ေပ်ာက္သြားမွာစိုးတာနဲ႔ပဲ ကုိယ္ပိုင္ခံတပ္လို အကာအကြယ္ယူတဲ့ စကားလုံးလဲ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

မေက်နပ္မႈေတြ ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ႀကီးဟာ မ်က္ႏွာငယ္လွစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာဟာ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ရဲ့ ဟိုမွာဘက္ ကာလမ်ားစြာကတည္းပါ။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ မ်ိဳးဆက္တခုၿပီးတခု အခ်ိန္းအေျပာင္း ျဖစ္လာေပမယ့္ လက္ရိွအေနအထားဟာ ဒီအတိုင္းပဲ ဆုိတာေတာ့ မျဖစ္သင့္တာ အမွန္ပါ။

`အေဖအေမလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ဦးေလးလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ငါတို႔ရဲ့ ေနာက္မ်ိဳးဆက္လဲ တာ၀န္… ေက်မယ္မထင္ဘူး´

MFG အဖြဲ႔ရဲ့ အဲဒီစာသားထဲကလိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္တာ အမွန္ပါ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လုပ္စရာက တခုပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္တာ၀န္ ကုိယ္ေက်ၾက႐ုံပါပဲ။ တခုေတာ့ ရိွတာေပါ့၊ ေက်ၾကဖုိ႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္ဟာ ျပည္သူလိုလားတဲ့ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ တာ၀န္ျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္။


ကလိုေစးထူး



10 comments:

Moe said...

ကိုေစးထူးေရ
ပို႔စ္အသစ္တက္လာလို႔ ၀မ္းသာပါတယ္။
ေရွ႔ကလူေတြကိုေရာ၊ အခု လုပ္ေနတဲ႔သူေတြကိုေရာ တာ၀န္မေက်ၾကဘူး လို႔ေတာ့ မေျပာရက္ပါဘူး။ စေတးသြားရတဲ႔ ဘ၀ေတြ၊ စေတးေနရဆဲ ဘ၀ေတြကို တန္ဖိုးထား၊ေလးစားေနလို႔ပါ။ ပြဲမျပီးေပမဲ႔လည္း သူတို႔ မ်ိဳးေစ႔ခ်ခဲ႔တယ္၊ လက္ဆင္႔ကမ္း ၿပီး စိတ္ဓာတ္အေမြ ေပးခဲ႔ပါတယ္။
တရားေသာလမ္းနဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္ရတဲ႔ ပြဲ မဟုတ္လို႔ အခ်ိန္ေတြ ၾကာေနရတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔ အမ်ား၊ တေယာက္က ဓါးနဲ႔မို႔၊ အမ်ားက အရာမ၀င္တာ အာဏာရွင္ စနစ္ပဲ တဲ႔။ ဒီအာဏာရွင္ စနစ္ဆိုးကို ငါတို႔ မရွိခိုးႏိုင္ ဆိုတဲ႔ အေဖ႔ကဗ်ာေလးကို သတိရမိပါတယ္။
ခင္မင္တဲ႔
မိုးခ်ိဳသင္း

MyowinZaw said...

မွန္တယ္ ကလိုေစထူးေရ ခုျဖစ္ေနတာက NLD ဘာလုပ္ေနလဲ NLD ဟိုတုန္းက ဟိုအခြင့္အေရးရတာဘဲ မယူခဲ့လို႕ ျဖစ္ေနတာ နယ္စပ္ကေကာင္ေတြ ဘာမွမလုပ္ အရက္ေသာက္ေနတယ္ သူမ်ားကိုအျပစ္ေျပာေနတယ္ ဆိုလိုတာက ႏိုင္ငံသား ျပည္သူဆိုတဲ့ အခန္းက႑ ေပ်ာက္ေနတယ္ ေနာက္ NLD လုပ္မွဆိုတာထက္ ငါတို႕လည္း ဒီမိုကေရစီႏွင့္လြတ္လပ္ခြင့္လိုခ်င္ရင္ ငါတို႕ရဲ႕အခန္းက႑က ဘာလဲ ငါတို႕ဘာလုပ္ႏိုင္ သလဲ ဆိုတာစဥ္းစားသင့္ တယ္ ဗုံးၾကီးကေပါက္မွာပါ မီး႐ႈဖို႕ဘဲလိုေတာ့တယ္ထင္တယ္ အရက္ေသာက္ ေနသူေတြကို ၾကည့္မေနႏွင့္ NLD လျ သူ႕အလုပ္သူလုပ္ေနလိမ့္မည္ တာ၀န္မေက်ဘူးဟု သူမ်ားကို ေျပာမေနဘဲ ကိုယ့္အလွည့္က် တာ၀န္ေက်ေအာင္ ရုံးျပလိုက္ပါ။

လူသစ္ said...

တာ၀န္မေက်တာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကလူသစ္ေတာ႔ သူ႔တာ၀န္ေတာ႔ သူေက်ခဲ႔တယ္ထင္တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ တာ၀န္ေက်မယ္မထင္ဘူးကေတာ႔ သိတ္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။ အားေလ်ာ႔ေစတဲ႔စကားေတြပဲဗ်။

ကလိုေစးထူး said...

က်ေနာ္ေရးလိုက္တဲ့ ဆိုလိုရင္း လြဲသြားတယ္နဲ႔ တူပါရဲ့။ က်ေနာ့္ လိုအပ္ခ်က္ပါပဲ။ က်ေနာ္ ဆုိလုိခ်င္တာက အဲဒီ သီခ်င္းမွာေတာ့ ဒီလို ဆိုထားတယ္၊ အဲဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။

Anonymous said...

ု`ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ရင္ အားလုံးဟာ တဘက္ထဲမွာပါ´ …တဲ့။

ဦးတၫ္ခ်က္၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ ရလဒ္ မွာ အေရးအႀကီးဆံုးက ရလဒ္ပါ။ policy အရဆိုရင္ ဆို႐ွယ္လစ္ စနစ္ကေတာ္ေတာ္ေကာင္းရဲ႔နဲ႕ ရလဒ္က စုပ္ၿပတ္ေတာ႔အသံုးမက်သလိုေပါ႔။အခုလဲ ၂ဖက္စလံုးအတြက္ ဦးတၫ္ခ်က္ ေကာင္းရဲ႕နဲ႕ ရလဒ္ေတြကမေကာင္းေသးဘူးဆိုေတာ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြ မွားလို႕ဆိုတာေသခ်ာပါတယ္။ တဖက္ကနွစ္၂၀လံုး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြ မေၿပာင္းခဲ႔သလိုေနာင္လဲေၿပာင္းဖို႕မ႐ွိေတာ႔ ရလဒ္ေကာင္းခ်င္တဲ႔တၿခားတဖက္က သူတို႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြ ေၿပာင္းကိုေၿပာင္း မွရမွာပါ။ traditional track ကိုထားခဲ႔ ၿပီး Failure Analysis လုပ္ရမယ္။ system approach သြားဖို႕ အမ်ားႀကီးၿပင္ဆင္ဖို႕လိုတာသိႀကရဲ႕နဲ႕ ႔မေအာင္ၿမင္ခဲ႔တဲ႔နၫ္းေတြနဲ႕ပဲ တဝဲလယ္လယ္ၿဖစ္ေနတာ ၈ေလးလံုးနဲ႕အၿပီးမသတ္ နူိင္ခဲ႔လို႕နွစ္၂၀ႀကာတာထက္ပိုဝမ္းနၫ္းစရာေကာင္းတယ္။

BLACK DREAM said...

"က်ေနာ္တို႔ လိုက္မမွီႏိုင္တဲ့ ရွဳပ္ေထြးလြန္းလွတဲ့ ႏိုင္ငံေရး စီးခ်င္းထိုးမႈေတြ၊ ပ်က္ျပားေနတဲ့ စည္းလုံးမႈေတြ၊ ျခစားၿပဳိလဲေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အခက္အလက္ေတြ၊ ယိုစီးေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ အဲဒါေတြ အားလုံးကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားရပါဦးမယ္။ "

အစ္ကိုတင္ျပခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ့အခ်က္ေတြကေတာ့ တကယ္ကို အေရးၾကီး၊မွန္ကန္လွပါေပတယ္ အစ္ကိုေရ။ ထပ္ျဖည့္ၿပီး ေျပာခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေလာက္ထပ္ျဖည့္ၿပီး ေျပာျပရေစ။

"မလိုလားအပ္ေသာ အျပဳသေဘာမေဆာင္သည့္ အျပန္အလွန္ ထိုးႏွဳက္ခ်က္ေတြ" ဆိုတဲ့အခ်က္ကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္း ေသးေသးေလးနဲ႕ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ အစ္ကိုေရ။

Ko Paw said...

အမွန္ဘဲ ကုိေစးထူးေရ… ကုိယ့္တာ၀န္ကုိယ္ေက်ၾကရမယ္။ သမုိင္းေပးတာ၀န္ဆုိတာဒါဘဲ။ ေရွာင္လႊဲလုိ႔မရ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေကာင္းစားေစခ်င္ရင္ ဒီအတုိင္း လက္ပုိက္ၾကည့္ေနလုိ႔ေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္လာမယ္မဟုတ္။ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ တူရာတူရာ အဖြဲ႕ေလးေတြ ဖြဲ႕၊ အဖြဲ႕ေလးေတြကေန အဖြဲ႕ႀကီးေတြအထိ စုေပါင္း၊ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဘက္ေပါင္းစုံက ႀကဳိးစားသင့္ၾကပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေတြ တဆက္ၿပီးတဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းတုိက္ပြဲ၀င္လာၾကတာ တုိ႔ေခတ္က်မွ ည့ံလုိ႔ျဖင့္ မေတာ္ေပဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။

မင္းယြန္းသစ္ said...

ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာထားကလဲ ဒီလိုပါပဲ..။ အေၾကာင္းမဲ့ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာ ျငင္းခံု အျပစ္တင္ေနၾကမယ့္ အစား တကယ့္ ျပႆနာ အရင္းအျမစ္ကို ေျဖရွင္းႏိုင္ၾကရင္ ေကာင္းမွာပဲဗ်ာ...။ တကယ့္ႏိုင္ငံေကာင္း စားဖို႔ ဆိုရင္ ဘာေတြကို ၾကည့္ေနၾကအံုးမွာလဲ....။

mgngal said...

`အေဖအေမလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ဦးေလးလဲ တာ၀န္မေက်ဘူး၊ ငါတို႔ရဲ့ ေနာက္မ်ိဳးဆက္လဲ တာ၀န္… ေက်မယ္မထင္ဘူး´
ငါလည္းတာ၀န္မေက်ဘူး ဆိုတာ ၾကေတာ့ မပါလာ ပါလားဗ် :P

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

ဒီအခ်ိန္မွာ ထပ္ေျပာခ်င္လို႕ပါ ...

`ႏိုင္ငံေကာင္းဖို႔ကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ရင္ အားလုံးဟာ တဘက္ထဲမွာပါ´

:)