Sunday, November 12, 2006

စစ္ပြဲ ေနာက္ကြယ္မွာ ....

“က်ေနာ္တို႔ အိမ္ဖက္က မီးခိုးေတြ ျမင္လုိ႔ ကေလးကို ရွာဖုိ႔ ေျပးသြားတယ္။ ျပာေတြေအာက္မွာ လက္ကေလး တဖက္ …..၊ က်ေနာ့္ သားကေလးရဲ့ လက္၊ သားေလးက က်ေနာ့္အတြက္ လက္ကေလး တဖက္ထားခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီမွာ တေန႔လုံး ေနခဲ့တယ္။ ဗမာစစ္တပ္ ျပန္လာၿပီး က်ေနာ့္ကို သတ္သြားရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဆုိၿပီး …………..။”

ျမန္မာ စစ္တပ္ရဲ့ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း စစ္ဆင္ေရး ထုိးစစ္ေၾကာင့္ သားကေလး ဆုံးရႈံးသြားရတဲ့ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူ တေယာက္ရဲ့ ရင္နင့္ဖြယ္ စကားေလးပါ။ ေျပာရင္းနဲ႔ ဆို႔နင့္ တိမ္၀င္သြားတဲ့ သူ႔အသံက တကယ္ကို ရင္နင့္စရာပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ေဆြးေႏြးပြဲေလး တခုမွာ ကရင္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တေယာက္က ဒီလို ေျပာဖူးပါတယ္။ “က်မ အရင္တုန္းကဆုိရင္ ဗမာေတြကို အရမ္းမုန္းတာ၊ ဗမာ စစ္တပ္က က်မတုိ႔ မိသားစု ဘ၀ပ်က္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာေလ၊ အခုေတာ့ နားလည္မႈ ရိွလာပါၿပီ” တဲ့..။ ဒါေပမယ့္ သူ အဲဒီစကားေျပာတုန္းက သူ႔စိတ္ထဲမွာ တကယ္ကိုပဲ ဗမာလူမ်ိဳးကို မုန္းေနတဲ့ အရင္းခံစိတ္ မကုန္ေသးဘူးဆုိတာ က်ေနာ္ သူ႔စိတ္တံခါးကို လွမ္းျမင္လိုက္မိပါတယ္။

ၾကာခဲ့ပါၿပီ ….။ က်ေနာ့္ တသက္မကတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကားထဲက တကယ္ အထိနာေနတာက အျပစ္မဲ့ အရပ္သားေတြေလ …။ လူမ်ိဳးေရး မုန္းတီးမႈေတြလဲ ျဖစ္ခဲ့ရ။ ပ်က္သုန္းသြားတဲ့ ဘ၀ေတြ၊ အနာဂတ္ မဲ့သြားတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ၊ စာသင္ေက်ာင္း ေပ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ဒါေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၿပီးဆုံး သြားမွာပါလိမ့္။ သူတို႔ကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ၿငိမ္ေရးနဲ႔ ရပ္ရြာ ေအးခ်မ္းသာယာေရးလို႔ တြင္တြင္ ေျပာေနၾကဆဲပါ။ အဲဒီ အေၾကာင္းျပ စကားေလး တခြန္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြ၊ လူမဆန္တဲ့ သတ္ျဖတ္မႈေတြ၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ …………။

*** ဒီဗီြဘီ သတင္းဌာနက တင္ဆက္ထားတဲ့ အီဗန္၀ီလ်ံ Burma Secret War ဆိုတဲ့ ျမန္မာ ျပည္တြင္းစစ္အေၾကာင္း သတင္းမွတ္တမ္းကို ၾကည့္ၿပီး ေရးျဖစ္ပါတယ္ ***


ကလိုေစးထူး

1 comment:

Maydarwii said...

ကိုသံလြင္ …
က်မေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ရဲ့ အဆံုးပုိဒ္ေလးကိုပဲ ကြန္မန္႔အျဖစ္ေရးလိုက္ပါတယ္။

……………….
……………….
……………….
စစ္ကိုလဲ ရပ္
လက္နက္ဖ်က္သိမ္း
ျငိမ္းခ်မ္းေစလို
ေတာင္းဆုဆိုသည္ …
အို … ခ်ဳိးျဖဴငွက္
သံလြင္ခက္ ခ်ီ
ကမၻာဆီသို႔
ပ်ံလာမည္ေလာ
လာမည္ေလာ …။