Monday, March 12, 2007

က်ေနာ့္အႀကိဳက္(၂)…

ယခု အပတ္အတြက္ က်ေနာ့္အၾကိဳက္ ၀တၳဳတိုကေတာ့ ၂၀၀၆ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ မေဟသီ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ လင္းထင္ ရဲ့ `ေခါင္းေလာင္းကေလး၏ ေန႔စြဲမ်ား´ ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။

စာေရးဆရာဟာ အဲဒီ ၀တၳဳတိုကို တိုရွင္းတဲ့ ၀ါက်တုိေတြနဲ႔ ထိမိစြာ သရုပ္ေဖာ္တာကို ႏွစ္သက္လွပါတယ္။ ေက်းလက္ လူေနမႈ စရိုက္ကိုလည္း မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္လာေစပါတယ္။

စာေရးဆရာရဲ့ အေရးအသားစြမ္းရည္ေၾကာင့္ ၀တၳဳကေလးရဲ့ အဆုံးမွာ ေၾကကြဲဖြယ္ ခံစားရသလို၊ အတၱႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာကိုလည္း အျပစ္တင္ခ်င္မိပါတယ္။ ကဲ.. ခံစားၾကည့္ၾကပါစို႔.။

ကလိုေစးထူး

***

ေခါင္းေလာင္းကေလး၏ ေန႔စြဲမ်ား

ေခါင္းေလာင္းသံ မၾကားရတာ ၾကာေတာင့္ၾကာလွၿပီ။

ေခါင္းေလာင္းသံကို ငတ္မြတ္ေနသလားဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေမးၾကည့္မိသည္။ အင္း.. သို႔မဟုတ္၊ ဟင့္အင္း တစ္ခုခုေတာ့ ေျဖရလိမ့္မည္။

တကယ္ေတာ့ ေခါင္းေလာင္းသံေလးကို သူ ေၾကာက္ရြံ႔ေနတာပါလား။

**

မုန္းၿမိဳ႔၊ ေသာင္လယ္ရြာဆိုေသာ မူလတန္းေက်ာင္း ဆိုင္းဘုတ္ေသးေသးေလးက ေဆးသား ပ်က္လုလု။

ၿမိဳ႔ျပဘ၀ မြန္းက်ပ္မႈေတြကို ေက်ာခိုင္းကာ ရိပ္ႀကီးခိုခ်င္ေနေသာ သူ႔အတြက္ ေက်းလက္ကေလးက ေႏြးေထြးစြာ ဆီးႀကိဳခဲ့သည္ကုိေတာ့ တတမ္းတတ ေက်းဇူးတင္မိခဲ့သည္။ မိမိကိုယ္ကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရယ္လို႔ ေသြးႀကီးဟန္မရိွေသာ ဆရာႀကီးက ကြမ္းငုံထားေသာ ပါးစပ္ႀကီးဟကာ၊ လက္ဖ၀ါးၾကမ္းႀကီး ႏွစ္ဖက္တို႔ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ကာ ျဖဴစင္ေသာ လိႈက္လွဲျခင္းျဖင့္ သူ႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလိုက္သည္။ `အားရတယ္ဗ်ာ..။ အေဟးေဟးဟု ကြမ္းပလုတ္ပေလာင္းသံႀကီးျဖင့္ ေထြးေပြ႔သည္။ သူတို႔ကေတာ့ တကယ့္ကို ေစတနာဆရာအစစ္ေတြဟု ဆရာဇနီးေမာင္ႏွံဘက္လွည့္ကာ မိတ္ဆက္ေပးရင္း ေထာပနာျပဳလိုက္ေတာ့ ေတြ႔စက ေက်ာင္းသန္႔ရွင္းေရး လုပ္သားမ်ားလားဟု ေတြးထင္မိသည္ကို ခ်က္ခ်င္း ေနာင္တရသြားသည္။

`ဆရာေလး ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ဆံတင္းရတာေတြ သက္သာရာရတာေပါ့ဗ်ာ´

ဆရာႀကီး မိတ္ဆက္ေပးသူ ဆရာက ပင္နီတိုက္ပုံႏြမ္းႏြမ္းကို လက္ေမာင္းထိ ပင့္တင္ရင္းမွ အားရပါးရဆိုလိုက္၏။ သူ႔ကုိ ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆီးႀကိဳသည့္ပြဲေလးက ဤမွ်ျဖင့္ ေလးနက္ျပည့္စုံသြားသည္။

ေနာင္မွ သိရသည္မွာ ထုိဆရာလင္မယားက တကယ့္ေစတနာ ဆရာအစစ္၊ ႏွစ္ေယာက္လုံး ဆယ္တန္းမေအာင္၊ မူလတန္းမွ် မရိွေသးေသာ ရြာကေလးမွာ ကနဦး ဆရာေမာင္ႏွံ ျဖစ္ၾကသည္။ တရား၀င္ ေက်ာင္းကေလးက်လာေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္တေယာက္ ေရာက္လာသည္။ တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္ေသာ ေက်ာင္းအုပ္အတြက္ ရြာက ေမတၱာရပ္ခံသျဖင့္ ဆက္လက္ကူညီခဲ့ရျပန္သည္။ အစိုးရလစာမရိွ၊ ခံစားခြင့္ ဘာမွမရိွ။ သုိ႔ေသာ္ သမုဒယ တစ္မွ်င္တစ္စျဖင့္ ဆက္လက္ထမ္းရြက္ခဲ့ၾကသူ တကယ့္ေစတနာဆရာမ်ား။ သူေရာက္လာၿပီး မၾကာမီ မိသားစုဘ၀အတြက္ လယ္ထဲကိုင္းထဲ ျပန္၀င္သြားၾကသည္။ ၿပီး… ေျပာသြားခဲ့ၾကေသးသည္။

`ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ ဥယ်ာဥ္ေလးကို ဆရာတုိ႔လက္မွာ ယုံၾကည္စြာ ၀ကြက္အပ္ခဲ့ပါၿပီဆရာ´တဲ့။ သူတို႔လက္ထက္က ေခါင္းေလာင္းေလးကို အမွတ္တရေပးသည္။ ၾကည္လင္ၿပဳံးရႊင္ေနေသာ သူတို႔ေရွ႔မွာပင္ ေခါင္းေလာင္းေလးကိ သူေ၀ွ႔ယမ္းလိုက္သည္။

ေခါင္းေလာင္းသံ ခ်ိဳခ်ိဳေလးတစ္ခု လိႈင္းတြန္႔မ်ားအျဖစ္ လြင့္ပ်ံ႔သြားပါသည္။ သူ ေက်နပ္စြာျဖင့္ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

`ေငြသံေၾကးသံ မေပါက္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းေလးပါလား´

**

ရြာကေလးက ခရိုင္ၿမဳိ႔ျပ ေတာင္ငူႏွင့္ မိုင္အေတာ္ေ၀းသည္။ ျဖဴးၿမိဳ႔မွသည္ အေရွ႔ဘက္စူးစူးကို တက္လိုက္လွ်င္ စစ္ေတာင္းျမစ္ကမ္းနဖူးမွ အုတ္ျဖတ္ျမစ္ဆိပ္။ ေရစီးသန္ေသာ စစ္ေတာင္းျမစ္က ေဖာင္ကူးတို႔သမားေတြကို အက်ီစားသန္တတ္သည္။ တစ္ဖန္ အေရွ႔ဘက္ကမ္းကို ေျခက်င္ခရီးဆက္ေတာ့ ေက်ာက္ႀကီးၿမိဳ႔နယ္၏ တိုက္နယ္ၿမိဳ႔ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ `မုန္း´ ၿမိဳ႔၏ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမ်ားထဲက ေရအုိးစင္၊ ေကာ့ဗ်င္း၊ ပအို႔၀္ရြာ၊ ဒိုးတန္း၊ ဆင္ေခါင္းကလယ္ရြာ (ကုလားရြာ)၊ ႏြယ္တန္းႏွင့္ ေသာင္လယ္ရြာ ညီအစ္ကို။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေလးဆယ္ေလာက္က စစ္ေတာင္းျမစ္ႏွင့္ မုန္းေခ်ာင္း ႏွစ္ဖက္ညွပ္၍ ေရတိုက္စားသျဖင့္ ရြာႀကီးတစ္ရြာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။ ငယ္သူေတြ သိၾကမည္ မဟုတ္ေတာ့။ သင့္ရာမွာ ရြာတည္ဖုိ႔ တုိင္ပင္ၾကေတာ့ ေနရာေရြးရာမွာ ႏွစ္စုကြဲသြားသည္။ ျမစ္ေရတုိက္စားမႈအရ ယခုေရြးေသာေနရာမွာ မလြတ္ကင္းဟု တစ္ဖက္ကိုတစ္ဖက္ အျပစ္တင္ၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ဘက္ကို လိုက္ပါရင္း ႏြယ္တန္းရြာႏွင့္ ေသာင္လယ္ရြာအျဖစ္ ႏွစ္ရြာ ကြဲသြားသည္။

စစ္ေတာင္းျမစ္ေရ က်ခ်ိန္တြင္ ရြာေဟာင္းဘ၀က ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ကၽြန္းလုံးငုတ္ေတြ ေပၚလာတတ္တာ မီလိုက္ေသာ လူႀကီးအခ်ိဳ႔သာ သိၾကေတာ့ေလသည္။

**

သမီးေလး နန္းမြန္ၾကည္…။

ေခါင္းေလာင္းသံႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းတြင္ နန္းမြန္ၾကည္ လြယ္အိတ္ႏြမ္းေလးလြယ္ကာ ေရာက္လာတတ္သည္။ စာသင္လုိစိတ္ရိွေသာ ကေလးမေလး။ သို႔ေသာ္ မိဘနွစ္ဦးက ရြာႏွစ္ရြာကြဲသြားခ်ိန္မွာ မေအက ေယာကၡမမ်ားႏွင့္ မေနလိုက္၍ ေသာင္လယ္ရြာဘက္ လိုက္ခ်င္သည္။ ဖေအက မိဘမ်ားႏွင့္ မခြဲလို၍ ႏြယ္တန္းရြာဘက္ ေနခ်င္သည္။ ကေလးသုံးေယာက္ရမွ နယ္လုရင္း တရြာစီ ကြဲသြားၾကသည္။ ကေလးေတြက ဖေအ့ရြာသြားလုိက္၊ မေအ့ရြာသြားလုိက္။ ကာလတစ္ခု အကြာမွာ အိမ္ေထာင္သစ္ေတြ ထူျဖစ္ၾကေတာ့ ခဏကြဲရာမွ တစ္ဘ၀ ကြဲသြားၾကေတာ့သည္။

နန္းမြန္ၾကည္၏ ဘ၀ေလးကိုေတာ့ ေက်ာင္းကေလးကို ၀ကြက္အပ္ခဲ့ေသာ ဆရာေဟာင္းကသူ႔ကို ေၾကကြဲစြာ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။

`ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္တဲ့ မာနကိုယ္စီနဲ႔ မိဘေတြက ကြဲျပားသြားၾကတာ။ နန္းမြန္ၾကည္က စာသင္ခ်င္စိတ္ သိပ္ရိွတယ္ဗ်ာ။ အခုအတိုင္းဆို သူ႔အေမက မူလတန္းေအာင္ရင္ေတာင္မွ ေက်ာင္းဆက္ထားမယ့္ပုံ မေပၚဘူး´

နန္းမြန္ၾကည္အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္ႏွင့္ ကိုယ္၀န္လြယ္ထားရသည္။ ပေထြးငါးရွာရာေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ရသည္။ ကေလးကို ခါးထစ္ခြင္ကာ ခါးခ်ည့္ေအာင္ ကေလးထိန္းရသည္။ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာထဲမွာ မၾကာခဏ ငိုက္တတ္ေသာ နန္းမြန္ၾကည္ကို ၾကည့္ကာ ေၾကကြဲမိရသည္။

နန္းမြန္ၾကည္ ၄ တန္းေရာက္ေသာႏွစ္။ ကုိယ့္သမီးေလးလိုပဲ သမုဒယ တစ္မွ်င္တစ္စ ရစ္ပတ္ကာ ေက်ာင္းဆက္ထားေပးမည္ဟု သူ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

နန္းမြန္ၾကည္ သမီးေလး… သမီးေလး နန္းမြန္ၾကည္။ မ်က္လုံးေတာက္ေတာက္ကေလးက လ်င္ျမန္ပါးနပ္ေသာ ဉာဏ္ရည္အခ်ိဳ႔ကို ေဖာ္ျပေနေလသလား၊ စိတ္၀င္တစားရိွေသာ မ်က္လုံးေလးေတြက သူ႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ပိုမိုခိုင္မာေစခဲ့သည္။

သမီးေလး နန္းမြန္ၾကည္…။ ၄ တန္းေအာင္ဖို႔ေတာ့ သမီးေလးတာ၀န္ပဲေနာ္။ ဆရာ ၿမိဳ႔ကို ေခၚသြားမယ္။ ဆရာ့သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္နဲ႔လည္း အေဖာ္ရသြားမွာပဲ။ ညီအစ္မ အရင္းေတြလို ျဖစ္သြားမွာပဲ။ နန္းမြန္ၾကည္ မ်က္ႏွာေလးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ လင္းပေနခဲ့သည္။ အဲသည္မ်က္ႏွာကို သတိရေနတယ္ သမီးေလးေရ။

အတန္းတင္ စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ သူ ၿမဳ႔ိကို ျပန္ေရာက္သြားသည္။ ေငြသံေၾကးသံ မေပါက္ေသာ ေခါင္းေလာင္းကေလးကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ေပါ့။

**
ရြာကေလး၏ အေရွ႔ဘက္ထိပ္ ရြာဦးမွာ သက္ငယ္မိုး၍ ကြမ္းသီးပင္ ၾကမ္းခင္းထားေသာ ေျခတံရွည္ေက်ာင္းကေလးက သူ႔အာရုံထဲမွာကို မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္ဆဲ ျဖစ္သည္။ ကြမ္းသီးပင္ကို ေလးစိတ္ခြဲထားေသာ ၾကမ္းခင္းက ၀ါးခင္းပ်ဥ္ေတြထက္ ခိုင္ခ့ံေခ်ာေမြ႔သည္။ ၾကာလာေလေလ အေရာင္က စိုတက္လာေလေလ။ သက္ငယ္မိုးကေတာ့ အေရွ႔ရိုးမဘက္က မိုးေတြညိဳ၍ ေလျပင္းေ၀ွ႔လာလွ်င္ ရဲွခနဲ ျမည္သြားတတ္သည္။ ေက်ာင္းေပၚက ၾကည့္လိုက္လွ်င္ လႊတ္ေက်ာင္းထားေသာ ႏြားအုပ္မ်ားကို ေတြ႔ရၿပီး သားသည္အေမ ႏြားမႀကီး၏ သားေပ်ာက္တြန္သံကို ၾကားရတတ္သည္။

စင္စစ္ တကယ္ေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ရြာကေလးမွာ မူလတန္းေက်ာင္းကို အလယ္တန္းေက်ာင္းအျဖစ္ တိုးျမွင့္လုိက္ၿပီဟု သတင္းစာမွာ ေတြ႔လိုက္ေတာ ဇနီး အညိဳကို ေျပာမိသည္။ သမီးတုိ႔ကို ျပမိသည္။ တပည့္မေလး နန္းမြန္ၾကည္အေၾကာင္းကိုလည္း သတိတရ ေျပာမိသည္။ ရြာဦးထိပ္က ေက်ာင္းေလးရိွရာမွ ေမွ်ာ္ၾကည့္လွ်င္ ရြာေရွ႔ အတန္ေ၀းေ၀းမွာ လမ္းခြဲေခ်ာင္းကူးတံတားကို ျမင္ရသည္။ ထုိေနရာမွာ ေရလွ်ံတတ္သည္ႏွင့္ အင္းသူႀကီးတို႔ ယင္းပိတ္ထားေသာ အကာအရံကို ျမင္ရသည္။ ထိုလမ္းခြဲ လမ္းဆုံမွာက ေက်းရြာလက္ျဖစ္ ဇရပ္ေလးတစ္ခု။ ခရီးသြားတုိ႔ ခဏတာ နားခိုရာျဖစ္၍ ရြာကေလး၏ တစ္ခုတည္းေသာ ရြာလမ္းအ၀င္အထြက္မွ တာရိုးကေလး၏ ဆုံရာလည္းျဖစ္သည္။

ႏွစ္ရြာကြဲသြားေသာ ရြာညီအစ္ကို ေသာင္လယ္ႏွင့္ ႏြယ္တန္းကို သည္ဇရပ္ေလးဆီမွ ၀င္ရထြက္ရသည္။ ႏွစ္ရြာလုံး၏ ရြာဦး၊ရြာထိပ္လည္းျဖစ္သည္။ ရြာကေလး၏ တည္ေနပုံႏွင့္ သာယာပုံကို သူ႔သမီးႏွစ္ေယာက္က အေတြးထဲမွာ ပုံေဖာ္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ေက်းလက္ေတာရြာဆိုတာကို မသိေသာ ကြန္ပ်ဴတာတက္ေနေသာ သမီးတို႔က ေပ်ာ္စရာေနမွာပဲေနာ္ဟု သူ႔ကို ေျပာၾကသည္။

သမီးတုိ႔ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာ ႏွစ္ေလာက္မွာ သူ၏က်ဴရွင္ဆရာ ဘ၀ကလည္း သက္တမ္းတခ်ိဳ႔ ၾကာျမင့္ကာ နာမည္တစ္လုံး ထူေထာင္ၿပီး ျဖစ္ေနၿပီ။ ရူပ ဆရာလင္း၏ အဆင့္ျမင့္ စာက်က္၀ိုင္း။ တန္းစုံေဘာ္ဒါ ဆိုင္းဘုတ္ေတြက ဟိုမွာ သည္မွာ…။

ေသာင္လယ္မွ ေစတနာဆရာႏွင့္ ေတြ႔ရေသာေန႔ကေတာ့ သူ ေၾကကြဲရေသာ ေန႔တစ္ေန႔ပင္။

**
ေရႊတိဂုံကုန္းေတာ္ေပၚမွ ဘုရားဖူးမ်ားအၾကားမွာ ဆရာ့ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာသြားသည္။ မေတြ႔ရတာလည္း ၾကာေတာင့္ၾကာလွၿပီ။ သူက ရြာအေၾကာင္းလည္း ေမးသည္။ အလယ္တန္းေက်ာင္း တိုးျမွင့္ဖြင့္လွစ္ႏိုင္သည့္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ေျပာမိသည္။ နန္းမြန္ၾကည္ အေၾကာင္းကေတာ့ ေၾကကြဲစရာ အေကာင္းဆုံးပင္။

`အဲဒီႏွစ္က နန္းမြန္ၾကည္ ၄ တန္းေအာင္တယ္။ ေက်ာက္ႀကီး တစ္ၿမိဳ႔နယ္လုံးမွာ ပထမရတယ္ ဆရာ။ ဆရာက ၿမိဳ႔ကိုေခၚသြားမယ္။ ေက်ာင္းဆက္ထားေပးမယ္၊ ဆရာ့သမီးေတြနဲ႔ အတူေနရမွာလို႔ တစ္ရြာလုံးကို အားတက္သေရာ ေျပာေနတယ္ ဆရာ။ ေအာင္စာရင္း ထြက္ၿပီးကတည္းက ရြာထိပ္ဇရပ္မွာ ဆရာ့ကို ထြက္ေမွ်ာ္ေနတာ။ သူ႔ကို ဆရာက တကယ္လာေခၚမွာတဲ့။ ဘယ္သူမွ ေဖ်ာင္းဖ်လုိ႔ မရဘူးဆရာ။ မနက္မရုဏ္တက္မွာ နန္းမြန္ၾကည္ ဇရပ္ေဘးမွာ ေရာက္ေနၿပီ။ ဇရပ္ေလးကေန တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ေပါ့ ဆရာ။ ည မိုးစုပ္စုပ္ခ်ဳပ္မွ ေနာက္တေန႔မွာ ျပန္ေစာင့္ေပါ့ဆုိၿပီး ေခ်ာ့ေမာ့ေခၚရတာ ေန႔တုိင္းလိုပါပဲ ဆရာရယ္´

`ေၾသာ္..´

`ေနာက္ေတာ့ အအိပ္အစား မမွန္ေတာ့ဘဲ ျဖစ္လာတယ္။ အပ်ိဳေဖာ္လည္း ၀င္ေနၿပီဆိုေတာ့ ရူးသြားမွာကို စိုးရိမ္ရတဲ့ အထိလည္း ျဖစ္လာတယ္ ဆရာ´

**

ထိုအခ်ိန္မွာ တကယ္ရူးသြပ္သြားသူမွာ သူသာ ျဖစ္သင့္သည္။ ကြမ္းသီးသား ၾကမ္းခင္း၊ သက္ငယ္မိုးႏွင့္ ေျခတံရွည္ ေက်ာင္းကေလး။ ေငြသံေၾကးသံ မေပါက္ေသာ ေခါင္းေလာင္းသံ။ ေသာင္လယ္ရြာဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္ အစိမ္းေရာင္ေလးမွာ ေဆးသား ပ်က္လုလု။ ပေထြးငါးရွာရာသို႔ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ရေသာ တပည့္မေလး နန္းမြန္ၾကည္။ မ်က္လုံး ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေက်ာင္းေနခ်င္တဲ့ တပည့္မေလး။ သူ ေႏြရာသီ အျပန္မွာ မျပည့္စုံေသာ မိသားစု ဘ၀ကို လက္ညိွဳးထိုးကာ မိဘ၊ ေယာကၡမမ်ားက `တာ၀န္ မဲ့တဲ့ေကာင္´ ဟု အျပစ္ ဆိုေနခဲ့ၾက။ အစ္ကိုတေယာက္က `မင္း၊ ရူးေနသလား။ ဘာမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရိွလို႔လဲကြာ၊ မင္းလုပ္ပုံေတြ မဟုတ္ေသးဘး´ ဟု ကဲ့ရဲ့လ်က္…။

`ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ ဆရာရယ္။ ေသြးရူးေလရူးလို ျဖစ္လာၿပီ ဆိုမွေတာ့ အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးလိုက္ရေတာ့တာေပါ့။ အခုဆို ကေလးတစ္ေယာက္ ခါးထစ္ခြင္ၿပီး မုန္းေစ်းမွာ ေခါပုတ္ေရာင္း…´

အဲသည့္အသံကို သူမၾကားရဲ။ အဲသည့္ ရြာကေလးကို သူမသြားရဲ။ တပည့္မ နန္းမြန္ၾကည္ကို သူမၾကည့္ရဲ။ မၾကည့္ရက္။ ကေလး ခါးထစ္ခြင္၍ ေခါပုတ္ေတာင္း ေခါင္းေပၚတင္ကာ `မုန္း´ ေစ်းတန္းထဲ ၀င္သြားေသာ သားသည္ အေမတစ္ေယာက္ကို ျမင္ေနရသည္။ ငါးရွာထြက္ေသာ လင္ေယာက္်ားေနာက္ကို ငါးပလုိင္းလြယ္၍ လုိက္ေနေလမလား။ ဟိုအိမ္ထင္းခြဲ၊ သည္အိမ္ေရခပ္၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ႔ မိန္းကေလးဆီမွာ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ မ်က္လုံးေလးေတြ ေပ်ာက္ေနေရာေပါ့ဟု ေတြးမိတုိင္း ေငြသံေၾကးသံ မေပါက္ေသာ ေခါင္းေလာင္သံကိုေတာ့ သူ ၾကားရမွာ ေၾကာက္ေနသည္။

သုိ႔ေသာ္ အဲသည္ ေခါင္းေလာင္းမ်ိဳး ၿမိဳ႔ျပမွာ မရိွပါ။

လင္းထင္

3 comments:

ေမဓာ၀ီ said...

ဒီ၀တၳဳေလးဖတ္ရတာ တကယ္ပဲ ရင္ထဲ နင့္သြားမိတယ္။

တခါတေလေတာ့လည္း လူတေယာက္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ သူ႔ကိုယ္သူျပန္ျပီး ဒုကၡေပးတတ္တာပဲေနာ္။
က်မကေတာ့ ဆရာေလးကို အျပစ္မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႔အျပစ္ကို သူသိေနမွပဲေလ။
နန္းမြန္ၾကည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာပဲေပါ့ လို႔ သက္ျပင္းခ်ရင္း ေတြးမိတယ္။
ကိုယ္တာ၀န္မယူႏိုင္တဲ့ ကိစၥတခုကို လြယ္လြယ္နဲ႔ မေျပာသင့္ဘူးဆိုတာ ဒီ၀တၳဳဖတ္ျပီး သင္ခန္းစာလည္း ရမိပါတယ္။ ကိုယ့္စကားတခြန္းဟာ စစခ်င္းေတာ့ သူတပါးကို အားေပးသလိုျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ တကယ္တမ္း ထင္သလို ျဖစ္မလာတဲ့အခါ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ ရူးသြပ္သြားတတ္တာပဲ … ေနာ္။

၀တၳဳအစအဆံုးဖတ္ျပီးေတာ့ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ မ်က္လံုးေလးေတြ ေပ်ာက္သြားရွာတဲ့ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ႔ မိန္းကေလး နန္းမြန္ၾကည္ကိုပဲ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ေနမိပါေတာ့တယ္။

ဒီ၀တၳဳေလးအတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ကိုသံလြင္။

mmblogbook2 said...

Hi, brother,
We are trying to publish myanmar blogger book and we also launched a blog to accept manuscripts from the members.

On that blog, we would like to describe some manuscripts from you and other famous bloggers who are good at writing.
Will you allow us to do so, brother? Please let us know.
Thank you very much for your support to the myanmar blogger community...


http://mmblogbook2.blogspot.com

hein ko said...

ဒီဝတၳဳေလးကိုဖတ္ရတဲ့အတြက္က်းဇူးတင္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္က မုန္းသားေလးတစ္ေယာက္ပါ လူတိုင္းလိုလိုမသိတဲ့ ႏြယ္တန္းႏွင့္ေသာင္လယ္ တခ်ိန္တုန္းက ရြာႀကီးတရြာျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္အခုမွ သိခဲ့ရပါတယ္...စိတ္မေကာင္းရတာကေတာ့ နန္းမြန္ၾကည္ရဲ႕ဘဝေလးပါပဲ...ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္မလာခဲ့ရင္ ရူးသြပ္ျခင္းဆိုတဲ့ဘဝအထိ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္..ဒါေပမယ့္ နန္းမြန္ၾကည္ တစ္ေယာက္အဲ့ဒီဘဝဆိုးႀကီးကိုေရာက္မသြားတာပဲ ဝမ္းသာလွပါၿပီ... ေရႊၿမိဳ႕မွ မုန္းသားေလး ကၽြန္ေတာ္......