Thursday, August 02, 2007

လူငယ္တဦးရဲ့ မွတ္တမ္းမဲ့ မွတ္တမ္း…(၈)

ေရးသူ - ၀င္းႏိုင္ဦး ၏ ထုိစာအုပ္ကို က်ေနာ္ ကလုိေစးထူးမွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေထာက္လွမ္းေရး တေယာက္က ေနာက္တေယာက္ကို လက္ညွိဳး ထိုးျပတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူ လက္ညိွဳး ထိုးျပတဲ့ ေနရာ လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ေထာင္က် အက်ဥ္းသားေတြ။ အေပၚေအာက္ ေထာင္၀တ္စုံ အျဖဴေတြနဲ႔။ လားလား။ ေျခေထာက္ေတြမွာက အားလုံး သံေျခက်င္းႀကီးေတြနဲ႔ပါလား။ ေခါင္းေပၚမွာက ခေမာက္ ကုိယ္စီနဲ႔။

`ဟားဟား။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ခေမာက္ေတြ ဒီဘ၀ ေရာက္သြားမွာေပါ့ကြာ´

ေထာက္လွမ္းေရး တေယာက္က မဲ့ရြဲ႕ၿပီး ေျပာတယ္။

သူတုိ႔စကားအရ ဆုိရင္ သူတုိ႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ `တပ္မေတာ္က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၾကားေနပါ့မယ္။ ျပည္သူ ေရြးေကာက္လိုက္တဲ့ အစိုးရကို အာဏာလႊဲေပးမယ္´ ဆိုတဲ့ စကားေတြက ဘာေတြလဲ။ သူတုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္တာက ခေမာက္ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ လုိလားသူေတြကို ေထာင္ထဲ ပုိ႔ထားခ်င္ေနတာ ျဖစ္မေနဘူးလား။ ဒီစိတ္ထားနဲ႔ ေရွ႔ ဘယ္လို ဆက္လုပ္ၾကမလဲ။

အက်ဥ္းသားအုပ္ၾကီးကို က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ေလာက္ ရိွမယ္။ သူတို႔ အုပ္စုႀကီး ေျခလွမ္းလိုက္တုိင္း ေျခက်င္းသံေတြက တဂၽြမ္းဂၽြမ္း။ က်ေနာ္ပဲ အားနည္းေနလို႔လား။ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတဲ့ ေမလ ေနေအာက္က ေခၽြးေတြ ရႊဲနစ္ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကို ၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္ရင္ထဲ လႈိက္ခနဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔က တိရိစၧာန္ေတြကို ၾကိဳးေတြနဲ႔ခ်ည္၊ ၿခံေတြထဲ ေလွာင္ပိတ္။ အဲဒီ တိရိစၧာန္ေတြလိုပဲ က်ေနာ္တို႔လို လူသားေတြလည္း သံေျခက်င္းေတြနဲ႔ခတ္၊ ေလွာင္ပိတ္တာ ခံၾကရ။ ဒါေပမယ့္ လူေတြကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ေနသူေတြက လူေတြပဲ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။

ႏွစ္နာရီေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ SB ဌာနကေန က်ေနာ္တုိ႔ကား ျပန္ ေမာင္းထြက္လာၿပီး ေနာက္ထပ္ အေဆာက္အဦ တခုေရွ႕ကို ေရာက္သြားတယ္။ ေမးၾကည့္ေတာ့ စစ္ခုံ႐ုံးတဲ့။ စစ္ခုံ႐ုံး။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ စစ္ခုံရုံး တင္ၿပီပဲ။ ဘာေတြ ျဖစ္လာဦးမလဲ။

***

အထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ အေဆာက္အဦက အႀကီးႀကီး။ အက်ယ္ႀကီး။ ေဘးတဘက္တခ်က္မွာ စစ္သားတခ်ိဳ႔ အဆင္သင့္ ရပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တေယာက္က က်ေနာ္တို႔ သုံးေယာက္ကို စင္ျမင့္ေရွ႕က ခုံတန္းတခုမွာ ထုိင္ခိုင္းတယ္။ `တရားသူႀကီးေတြ စင္ေပၚ တက္လာရင္ မတ္တပ္ ရပ္ေပးရမယ္´ လို႔ သူက ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လဲ ခုံတန္းေပၚမွာ သုံးေယာက္ ယွဥ္ၿပီး ထုိင္လိုက္ၾကတယ္။

`တရားသူႀကီးမင္းမ်ား ႂကြေရာက္လာပါၿပီ´

ခဏအၾကာမွာ တေယာက္က အသံကုန္ ေအာ္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္လႈပ္ရွားရင္း စင္ေပၚ ၾကည့္ေနတယ္။

`ဒုံး´ `ဒုံး´ `ဒုံး´

စင္ေပၚကို တရားသူႀကီးေတြ တက္လာၾကတာ။ အားလုံး သုံးေယာက္။ ၾကည္း၊ေရ၊ေလက အရာရိွႀကီးေတြ။ ယူနီေဖာင္းေတြက ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္။ ဇာတ္ထဲကလို ဟန္ပါပါနဲ႔ စစ္ဖိနပ္ေတြကို ေဆာင့္ေဆာင့္နင္းၿပီး စင္ေပၚကို တက္လာၾကတာ။ တမင္ အသံျမည္ေအာင္ ေဆာင့္နင္းပုံလည္း ရတယ္။ ေနာက္ စင္ျမင့္ေပၚက စားပြဲ အျမင့္ႀကီးေနာက္မွာ သူတုိ႔ ထုိင္လုိက္ၾကတည္။ သူတုိ႔ အားလုံး မ်က္ႏွာထားႀကီးေတြ ခပ္တင္းတင္းနဲ႔။ တမင္ ဟန္လုပ္ တင္းထားတာလုိ႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထင္ေနတယ္။ သူတုိ႔ေရွ႕ စားပြဲ အျမင့္ႀကီးေပၚက ေရႊကလာပ္တခု။ ကလာပ္ထဲမွာက ေရႊေရာင္အဖုံးနဲ႔ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္။ က်မ္းစာအုပ္ႀကီး ဆုိတာနဲ႔ တူပါရဲ့။

တရာသူႀကီးေတြ ထုိင္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ SB ဌာနက ပါလာတဲ့ လူတေယာက္က က်ေနာ္တုိ႔ သုံးေယာက္အေပၚ စြဲခ်က္ တင္ပါေတာ့တယ္။ ပထမဆုံး ေအာင္သူ၊ ေနာက္ ေ၀လင္း၊ ဘိတ္ဆုံးက က်ေနာ္။ စြဲခ်က္ေတြကုိ က်ေနာ္ နားေထာင္ေနတယ္။

ဟာ။ ေအာင္သူ႔ စြဲခ်က္ကုိပဲ ဖတ္ဖတ္၊ ေ၀လင္း စြဲခ်က္ကိုပဲ ဖတ္ဖတ္၊ က်ေနာ့္နာမည္ခ်ည့္ပါလား။ ၀င္းႏိုင္ဦးက၊ ၀င္းႏိုင္ဦးသည္၊ ၀င္းႏုိင္ဦးဟာ၊ ၀င္းႏိုင္ဦးက တဆင့္၊ ၀င္းႏိုင္ဦးရဲ့ မွာၾကားခ်က္အရ၊ ၀င္းႏိုင္ဦးရဲ့ ခိုင္းေစခ်က္အရ၊ ၀င္းႏိုင္ဦး၊ ၀င္းႏိုင္ဦး…။

က်ေနာ့္နာမည္ေတြ တန္းစီေနတယ္။ ကုိယ့္နာမည္ကိုယ္ ၾကားေနရတာပဲ သည္းမခံႏိုင္ေအာင္ နားထဲ အူလာတယ္။ နားထဲ ေပါက္ကြဲမတတ္ က်ယ္ေလာင္လြန္းတယ္။ တခန္းလုံး က်ေနာ့္နာမည္နဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ နာမည္ထဲမွာ လူက နစ္ျမဳပ္သြားသလို ခံစားရၿပီး မြန္းက်ပ္လာတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ သက္သက္ ပုံႀကီးခ်ဲ႕ေနတာ။ အမႈ မေလး ေလးေအာင္ လုပ္ေနတာ။ ေသဒဏ္မ်ား ခ်မလို႔လား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လား။ စြဲခ်က္ေတြကို နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ သူတုိ႔ စြဲခ်က္မွာ က်ေနာ္ တကယ္မလုပ္ခဲ့တာ၊ မျဖစ္ခဲ့တာ၊ မေျပာခဲ့တာေတြ ပါေနတယ္။ ဘာလို႔ လိမ္တာလဲ။ ၿပီးေတာ့ စြဲခ်က္ေတြကလည္း ေရွ႕ေရာက္လိုက္၊ ေနာက္ေရာက္လိုက္။ ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာ။ တခ်ိဳ႔ အခ်က္ေတြဆုိ သူတို႔မို႔ မရွက္တယ္။

ေျပာမယ္ဆုိ က်ေနာ္တုိ႔က တရားမွ်တမႈအတြက္ လုပ္တယ္။ သူတို႔ကလည္း တရားမွ်တမႈအတြက္ လုပ္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ေျပာပါ။ ဒါဆို ဘာလု႔ိ က်မ္းစာအုပ္ႀကီး ေရွ႕မွာ မဟုတ္တမ္းတရားေတြ သူတုိ႔ လုပ္ေနရတာလဲ။ ေျပာရတာလဲ။ သူတုိ႔ ယုံၾကည္တဲ့ အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တမႈ ဆိုတာက ဘာလဲ။ ေသခ်ာတာက ဘယ္ကိစၥမဆို သူတုိ႔ လုပ္သလိုမ်ိဳး က်ေနာ္တုိ႔ မလုပ္ဘူး။ တရားမွ်တမႈကို လိုလားပါတယ္ဆုိၿပီး လူေတြကို မတရားသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ မယုတ္မာဘူး။ မရက္စက္ဘူး။ မညွင္းပမ္းဘူး။ အႏိုင္မက်င့္ဘူး။

က်ေနာ္လည္း သူတို႔ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ေနတာကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႀကီး ၾကည့္ေနမိတယ္။ စစ္ခုံ႐ုံး အခင္းအက်င္းကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္နားလည္လိုက္တာက (တျခားလူေတြလည္း က်ေနာ့္လိုပဲ ေနၾကမွာပါ။) စစ္အစိုးရရဲ့ တရားဥပေဒဆိုတာ အမွန္တရားအတြက္၊ တရားမွ်တမႈအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္ကို ဆန္႕က်င္သူကို ဖ်က္ဆီးပစ္ဖုိ႔ အတြက္ လက္နက္သက္သက္ပဲ ဆိုတာပါ။ ဒါကို က်ေနာ္ အရင္က သိခဲ့ၿပီးသား ဆိုေပမယ့္ အခုလို တရား႐ုံး အခင္းအက်င္းေရွ႕မွာ ခံစားရတာမ်ိဳးေလာက္ မေလးနက္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ တရားဥပေဒ ဆိုတာက သူတုိ႔ ပါးစပ္ထဲမွာ ရိွေနတာ၊ သူတုိ႔ အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ သူတို႔ အမုန္းတရားေအာက္မွာ ရိွေနတာ မဟုတ္လား။

SB က အဲဒီလို တဘက္သတ္ စြဲခ်က္တင္ၿပီး စစ္ခုံ႐ုံးကို ခဏ ရပ္နားလိုက္တယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ စစ္ခုံ႐ုံး ျပန္ဖြင့္တယ္။ တရားသူႀကီးေတြ စီရင္ခ်က္ ခ်မယ္တဲ့။ က်ေနာ္ နားစြင့္ေနတယ္။

`စြဲခ်က္အရ ျပစ္မႈထင္ရွားသျဖင့္… တရားခံ ေအာင္သူ၊ ေ၀လင္း၊ ၀င္းႏိုင္ဦးတို႔အား ေထာင္ဒဏ္…´

အလို။ `၁၃ႏွစ္´ တဲ့။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ဘယ္လို ျဖစ္သြားမွန္း မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ေအာင္သူနဲ႔ ေ၀လင္းဘက္ကို လွည့္ၿပီး ရယ္ျပလိုက္တယ္။ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ့္ကို ျပန္ ရယ္ျပတယ္။

အစအဆုံး စစ္ခုံ႐ုံး နာရီ၀က္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ၾကာမယ္ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေလာက္ပဲ။ လူသုံးေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာ တခုလုံးကို စဥ္းစား ဆုံးျဖတ္ဖို႔က အခ်ိန္ သိပ္မလိုပါဘူး။ နာရီ၀က္ပါပဲ။

***

စစ္ခုံ႐ုံး ႐ုတ္သိမ္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ကို တေနရာ ေခၚသြားတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ။ (စစ္ခုံ႐ုံးက အင္းစိန္ ေထာင္ေရွ႕ ကပ္လ်က္မွာ ဖြင့္ထားတာပါ။) က်ေနာ္တုိ႔ကို ေထာင္ထဲ ပို႔လိုက္ၿပီပဲ။ ေထာင္မွာ မွတ္ပုံတင္ စာရင္းသြင္းတယ္။ ေထာင္နံပါတ္ ေပးတယ္။ ၀င္းႏိုင္ဦး။ အက်ဥ္းသား နံပါတ္ ၄၀၀၁/စီ။

ေထာက္လွမ္းေရးက `က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ေထာင္မွာ စာရင္းသြင္းၿပီးရင္ ျပန္ေခၚသြားမယ္။ စစ္ေဆးစရာေတြ က်န္ေသးတယ္´ တဲ့။ ျပႆနာပဲ။ စစ္စရာ က်န္ေသးတယ္တဲ့။ (က်န္ရင္ ဘာလုိ႔ စစ္ခုံ႐ုံး တင္လဲ။) ဒီမွာတင္ ေထာင္အရာရိွေတြနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ စကားမ်ားေတာ့တာပဲ။ ေထာင္က လက္မခံဘူး။ စာရင္းသြင္းၿပီးသား အက်ဥ္းသားကုိ ေထာင္ဥပေဒအရ အျပင္ေခၚထုတ္သြားခြင့္ မရိွဘူးတဲ့။ ေထာက္လွမ္းေရးကလည္း ေခၚမယ္ပဲ။ ေနာက္ဆုံး ေထာင္က မေလွ်ာ့တာနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ စိတ္ဆိုးၿပီး ဖုန္းဆက္တယ္။ အႀကီးအကဲေတြဆီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေထာင္က လက္ေလွ်ာ့ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကို ေထာက္လွမ္းေရးကို ျပန္ေခၚသြားခြင့္ ေပးလိုက္ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေထာက္လွမ္းေရး လက္ထဲ ခ်က္ခ်င္း ထည့္မေပးဘဲ ေထာင္အရာရိွေတြက က်ေနာ္တုိ႔ သုံးေယာက္ကို တေနရာ ေခၚသြားၿပီး သုံးေယာက္စလုံးကို သံေျခက်င္းေတြ ခတ္ပါေတာ့တယ္။ ေျခက်င္းေတြက တအားေလးတာပဲ။ ဘာလုိ႔ အခုလို ေျခက်င္းခတ္တာပါလိမ့္။ `မွတ္ပုံတင္ထားၿပီးတဲ့ အက်ဥ္းသား တဦးဦးကို ေျခက်င္းမခတ္ဘဲ ေထာင္အျပင္ ေခၚထုတ္ မသြားရဘူး ဆိုတဲ့ ေထာင္ဥပေဒ ရိွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျခက်င္းခတ္တာ´ တဲ့။

အမွန္ဆို က်ေနာ္တုိ႔ကို ေျခက်င္းခတ္စရာ မလိုပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔မွာ လက္ထိပ္နဲ႔၊ အနီးကပ္ လက္နက္ကိုင္ အေစာင့္နဲ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လိုမွ ထြက္မေျပးႏိုင္တာ သူတို႔ အသိပါ။ အမွန္ကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေမာက္မာတာကို ေထာင္အရာရိွေတြက မႀကိဳက္လို႔ အခုလို ေျခက်င္းခတ္တာပါ။ ခံရတာက က်ေနာ္တုိ႔။ (ဒီလိုမိ်ဳး ေထာင္ထုံးစံဖ်က္ၿပီး ေထာင္မွာ မွတ္ပုံတင္ၿပီးေတာ့မွ ေထာက္လွမ္းေရး စခန္းကို ျပန္ေခၚသြားတာမ်ိဳး အဲဒီအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္တို႔ ကိစၥတခုတည္းပဲ ရိွတယ္တဲ့)။ ေျခက်င္းခတ္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက SB ရုံးေရွ႕ ကားေပၚက ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေျခက်င္းခတ္ အက်ဥ္းသားအုပ္ႀကီးကုိ က်ေနာ့္ မ်က္လုံးထဲ ေျပးျမင္မိတယ္။ ၾကည့္စမ္း။ ဘာမွ မၾကာေသးဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း သူတုိ႔လို ျဖစ္သြားၿပီ။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကို သံေျခက်င္း ခတ္လိုက္သူေတြ၊ သံေျခက်င္း ခတ္မိန္႔ေပးသူေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႔ထက္ အသိဥာဏ္ ႀကီးျမင့္သူေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔ထက္ ယဥ္ေက်းမႈ ျမင့္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ တြက္တြက္၊ က်ေနာ္တုိ႔ထက္ အသိဥာဏ္အရာမွာေရာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အရာမွာပါ အမ်ားႀကီး နိမ့္က်သူေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေထာင္ထဲကေန ျပန္ ထြက္လာၾကျပန္ပါေရာ။ ေထာင္ဗူး၀က အထြက္။ ဗူး၀မွာ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ဖို႔ ေရာက္ေနၾကတဲ့ လူေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ အမ်ားႀကီး။ က်ေနာ္တုိ႔ ထြက္လာေတာ့ သူတို႔ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔က လက္ထိပ္ေရာ သံေျခက်င္းႀကီးေတြနဲ႔ပါ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသြမ္းတဲ့ ရာဇ၀တ္ေကာင္ေတြ၊ ရာဇ၀င္လူဆိုးေတြလို႔ ထင္ေနရွာၾကတယ္ ထင္ပါရဲ့။ မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ရာဇ၀တ္ေကာင္ လူဆိုးေတြ မဟုတ္ရပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ မုန္းတီးတဲ့ စစ္အစိုးရကို ဆန္႕က်င္မႈနဲ႕ အဖမ္းခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြပါ။ လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမွ်တမႈကို လုိလားေတာင္းဆိုလို႔ အခုလုိ မတရား သျဖင့္ အဖမ္းခံေနရသူေတြ၊ မတရားသျဖင့္ အဆက္ဆံ ခံေနရသူေတြပါ။ က်ေနာ္ အဲဒီလို ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။

`ဟဲ့ ေက်ာင္းသားေတြတဲ့ ဟဲ့။ ေက်ာင္းသားေတြတဲ့´

လူအုပ္ႀကီးကို ျဖတ္ေက်ာ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ရဲ့ အသံထြက္လာတာ ၾကားလိုက္ရတယ္။

က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ဆင္းရဲ ပင္ပန္းသမွ်ေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ခြန္အားေတြ ခ်က္ခ်င္း စီး၀င္လာသလိုပဲ။ ေႏြးလာတယ္။ လူအုပ္ႀကီးဘက္ ေနာက္ဘက္ ျပန္လွည့္ၿပီး က်ေနာ္ အားရပါးရ ၿပဳံးျပလုိက္တယ္။ လက္ေ၀ွ႕ယမ္းျပလုိက္တယ္။ လူအုပ္ႀကီးက က်ေနာ္တို႔ဘက္ အတင္း တုိးေ၀ွ႔လာတယ္။

ေထာက္လွမ္းေရးေတြက `ျမန္ျမန္ ျမန္ျမန္´ ဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကို ကားဆီ အတင္း ဆြဲေခၚသြားေတာ့တယ္။ (ေနာက္မွ သိရတာက ခုနက ေအာ္လိုက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးနားက ျဖတ္လာခ်ိန္မွာ အတူပါလာတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးအလစ္၊ ေအာင္သူက `က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြပါ´ လို႔ မသိမသာ ကပ္ေျပာခဲ့တာတဲ့)။

ဆက္ရန္…

2 comments:

PeTi said...

ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေသြးက ရဲတယ္။ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္း ၾကက္သီးေတြေတာင္ထလာပါတယ္။ ဒီလူေတြ လူမဆန္တာ ကေတာ့ ကမ္းကုန္ပဲ။ နာဇီရက္စက္တာက တျခားလူမ်ိဴးေတြကုိပါ၊ စစ္အစိုးရ ရက္စက္တာက ကိုယ့္လူမ်ိဴး၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ ေက်ာင္းသားေတြပါ။ ေသခ်ာစဥ္းစားရင္ ေတာ္ေတာ ္ရင္နာစရာေကာင္းတယ္ ..

ရြက္၀ါ said...

၈၈၈၈ နည္းလာေတာ့ ဒီလိုပို႔စ္ေလးေတြလည္း ပိုေတြ႔လာရတယ္။ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်က္အလက္ေတြမရွိလို႔ တင္ခ်င္ေပမယ့္၊ သူမ်ားေရးတာပဲ လိုက္ဖတ္ေနရတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။