Wednesday, August 08, 2007

အမိုးနဲ႔... ဒီဗြီဘီ ႐ုပ္သံ


အဂၤါေန႔ကပါ…။

ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ က်ေနာ့္စာ တလွည့္၊ (ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္သူေတြ မ်ားေနတဲ့) ကို၀င္းႏိုင္ဦးစာ တရက္ တင္ျဖစ္ေနတာမို႔ အဲဒီေန႔က ကို၀င္းႏိုင္ဦးရဲ့ မွတ္တမ္းပို႔စ္ တင္ရမယ့္ ေန႔ေပါ့…။

တင္ရမယ့္ ပို႔စ္အတြက္ တနလၤာေန႔ကတည္းက ၀ီရိယေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႐ုိက္ၿပီးႏွင့္ေနတာမို႔ အားလပ္ခ်ိန္ ရေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ မဖတ္ျဖစ္ေသးတဲ့ သတင္းေတြ လိုက္ဖတ္၊ ထုံးစံအတုိင္း မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းေနၾက ျမန္မာ့သတင္းစာေတြကို လိုက္ဖတ္နဲ႔…။ အင္း…၊ ဒီအပတ္အတြက္ ဒီဗြီဘီ ႐ုပ္သံကိုလည္း မၾကည့္ရေသးဘူးပဲ…။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီဗီြဘီ ၀က္ဘ္ဆိုက္ကိုသြား…။ ႐ုပ္သံမွတ္တမ္းကို ၾကည့္မလု႔ိ စဖြင့္လိုက္႐ုံသာ ရိွေသး…။

`ေဒါက္… ေဒါက္… ေဒါက္´

တံခါးေခါက္သံ ခပ္ဖြဖြေၾကာင့္ သတင္းအစီအစဥ္ကို ခဏရပ္ဖို႔ Pause ကုိ ကလစ္လိုက္ရတယ္။ အစီအစဥ္ ေၾကညာသူ နန္းခမ္းကေရာက္တေယာက္ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႔ ရပ္က်န္ခဲ့တုန္း တံခါး၀ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေန ေခ်ာင္းလိုက္ေတာ့ အမိုး…။ လြန္ဆြဲပြဲမွာ ပို႔စ္က က်ေနာ့္ အမိုး…။ သူ႔ေျမးေလး ႏွစ္ေယာက္ လက္ကို ဆြဲလို႔…။ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့…

`ဒီစာေတြ ဖတ္မတတ္လို႔ ဖိုးခြား ဖတ္ေပးပါအုံး´
`ေၾသာ္…၊ ဟုတ္… အမိုး´

အမိုးလက္ထဲက စာအိတ္ေတြကို ဖြင့္ေဖာက္ဖတ္ၿပီး သူ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပ၊ ေနာက္ေတာ့ အလႅာပ သလႅာပေတြ ႏႈတ္ဆက္ ေျပာဆိုအၿပီးမွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာစကရင္ေပၚက ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ နန္းခမ္းကေရာက္ကို အမိုးေတြ႔သြားတယ္။

`ဖိုးခြား ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတာလား´
`မဟုတ္ဘူး အမိုးရဲ့၊ အဲဒါ သတင္းေလ´

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ Play ခလုတ္ကို ျပန္ႏွိပ္လိုက္ေတာ့ နန္းခမ္းကေရာက္ တေယာက္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျပန္ျဖစ္လာတယ္။ အမိုးကုိလည္း နီးရာကုလားထုိင္ တခု ဆြဲယူၿပီး ထုိင္ေစလိုက္တယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြန္ျပဴတာကို အေငးသား…။

`သကၠရာဇ္ ၂၀၀၇ ခု၊ ၾသဂုတ္လ (၄)ရက္နဲ႔ (၅)ရက္ ဒီတပတ္အစီအစဥ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ေနရင္းေဒသကို စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးလာရသူေတြ တိုးပြားလာလို႔ သံလြင္ျမစ္ေဘးမွာ ဒုကၡသည္ စခန္းသစ္တခု ထပ္မံဖြင့္လွစ္ခဲ့ရတဲ့ သတင္းနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံကို သြားေရာက္ၿပီး လယ္ယာလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာလယ္သမားေတြအေၾကာင္း အပါအ၀င္ ျမန္မာျပည္ဆုိင္ရာ ျပည္တြင္း ျပည္ပသတင္းေတြကို အရင္ဆုံး ထုတ္လႊင့္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္…´

သတင္းေၾကညာသံရဲ့ အစပိုင္းမွာတင္ အမိုးတေယာက္ စိတ္၀င္စားလာဟန္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာတယ္။ ကြန္ျပဴတာမွာ ေပၚလာတဲ့ အသံနဲ႔ ပုံရိပ္ေတြကို စူးစူးစိုက္စိုက္နဲ႔ အေသအခ်ာ နားေထာင္ ၾကည့္ရွဳေနတယ္။

`ကရင္ျပည္နယ္ ဖာပြန္ၿမိဳ႔နယ္ထဲက သံလြင္ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာရိွတဲ့ အူ၀ဲထ ဆိုတဲ့ ဒုကၡသည္ စခန္းသစ္တခု ျဖစ္ပါတယ္´

စီစဥ္တင္ဆက္သူ ဦးသက္ႏိုင္ဦးရဲ့ အသံနဲ႔အတူ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးက လူတခ်ိဳ႔၊ ေဆာက္လက္စ တဲတခ်ိဳ႔၊ တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ သစ္ခုတ္၀ါးထြင္သံ တခ်ိဳ႔နဲ႔ အျပစ္မဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ့ ပုံရိပ္တခ်ိဳ႔ ေပၚလာပါတယ္။ ဘာမွန္းမသိရွာၾကတဲ့ ကေလးေလးေတြက တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္လို႔…။ ၾကည့္ေနတဲ့ အမိုး မ်က္ႏွာ ေတြခနဲ မႈိင္သြားတယ္။

`ဒီစခန္းဟာ အီသုထ စခန္းမွာ ဒုကၡသည္ ဦးေရ မ်ားျပားလာတာေၾကာင့္ အီသုထ စခန္းရဲ့ အထက္ဘက္ ၁၅ မိုင္ အကြာမွာ ဒီစခန္းကို ထပ္မံ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္´

က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ တဲအိမ္စုေလးေတြက မီးခိုးေတြ တအူအူနဲ႔…။ အပူသည္ေတြ ဟိုတစဒီတစုနဲ႔ ပုံရိပ္ေတြ ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္ခနဲ ေပၚလာတယ္။ ဦးသက္ႏိုင္ဦးရဲ့ စကားသံက ဒီပုံရိပ္ေတြရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပေနတယ္။

`ဒီစခန္းက ဒုကၡသည္ အမ်ားစုဟာ ထန္းတပင္ၿမိဳ႔နယ္နဲ႔ သံေတာင္ၿမိဳ႔နယ္ေတြကေန ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္´

ဒီအခိုက္မွာ အမိုးဆီက စကားသံ တခြန္း ထြက္တာတယ္။

`အမိုးတို႔ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတုန္းကလည္း အဲဒီလိုပဲေလ´

အမိုးကို ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မခ်မ္းမေျမ့ျဖစ္ေနပုံပါပဲ။ `အမိုးသူတုိ႔ကို သိလား´ လုိ႔ ေမးမိေတာ့ `မသိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အမိုးတို႔ေတြက တူတူပဲေလ´ …တဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းမသိ…၊ နင့္ခနဲ ခံစားလိုက္ရတယ္။ `အမိုးတို႔ေတြက တူတူပဲေလ´ တဲ့။ အဲဒီ စကားထဲမွာအဓိပၸာယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ပါသြားသလိုပဲ။

`က်မတို႔ တုိင္းရင္းသားေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ့္ဌာေန ျပန္ေနရဖုိ႔ အတြက္ေပါ့၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တယ္ေလ´

ေလသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ တုိင္းရင္းသူႀကီး တေယာက္ရဲ့ ႀကိဳးစားေျပာေနရဟန္ ဗမာစကားနဲ႔ အတူ ထင္းခြဲေနတဲ့ အမယ္အို၊ ေရေခ်ာင္းေလး ေဘးက ကေလးငယ္၊ ေဆးမလုံ မေလာက္နဲ႔ မည္ကာမတၱ ေဆးခန္းက လူနာေတြရဲ့ ပုံေတြ ေပၚလာျပန္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဘာဟင္းမွ မပါတဲ့ ဆန္ၾကမ္းထမင္း ပန္းကန္ထဲက ထမင္းဆုပ္ေတြကို ႀကဳံးႀကဳံးၿပီး စားရင္း တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ျပေနတဲ့ အျပစ္မဲ့ကေလးငယ္ေလးရဲ့ ပုံရိပ္နဲ႔ အတူ သတင္း အစီအစဥ္ ေနာက္တခုကို ကူးသြားတယ္။

အမိုးဆီက စကားသံ ေနာက္တခြန္း ထြက္လာျပန္တယ္။

`စစ္ျဖစ္တာ မေကာင္းဘူးေနာ္´

က်ေနာ္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘူး။ ေယာင္အမ္းအမ္းနဲ႔ `ဟုတ္´ လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ေပမယ့္ အမိုးစိတ္ထဲမွာ ခံစားေနရတာကို ဘယ္လိုစကားလုံးနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ရမွန္း မသိဘူး။ အမိုး စိတ္အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လို ျဖစ္ျငား စကားလမ္းလႊဲတဲ့ အေနနဲ႔…

`အမိုး၊ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္မလား၊ က်ေနာ္ ဖြင့္ျပမယ္ေလ´

အမိုးေခါင္းခါျပတယ္။

`မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး ဖိုးခြားရယ္´

ေနာက္ေတာ့ အမိုးတို႔ ေျမးအဘြားသုံးေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္ ကြန္ျပဴတာက လာေနတဲ့ သတင္းကို ဆက္ၾကည့္ေနတယ္။ ေနာက္ထပ္သတင္းကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက လယ္သမားတခ်ိဳ႔ ထုိင္းႏိုင္ငံက လယ္ယာလုပ္ငန္းေတြမွာ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ သတင္း…။

အသက္ ၆၇ ႏွစ္ ရိွပါၿပီဆိုတဲ့ ျမန္မာ့ တုိင္းရင္းသူ လယ္သူမႀကီးရဲ့ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားနဲ႔ သီခ်င္းညည္းသံ တစ…။ က်ေနာ္ေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ အိမ္ကို လြမ္းဆြတ္ေနဟန္ ဆိုထားတာ ထင္ရဲ့။ အဲဒီအစီအစဥ္ၿပီးေတာ့…

`ဖိုးခြား၊ အမိုး ျပန္မယ္ေနာ္´

အမိုးမ်က္လုံးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြကို ေတြ႔လိုက္သလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ မျမင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္လိုက္တယ္။

`ဟုတ္၊ အမိုး၊ ေနာက္ေန႔လဲ လာလည္ေနာ္´

အားယူအၿပဳံးတခုကို ၿပဳံးျပရင္း ေျမးႏွစ္ေယာက္လက္ကို ဆြဲလို႔ အမိုး ျပန္သြားတယ္။

***

အမိုးျပန္သြားေတာ့ က်ေနာ္ စက္ေရွ႔မွာ ငူငူႀကီး ထုိင္ေနမိတယ္။ သတင္းအစီအစဥ္ေတြက ထပ္လာေနတုန္းပဲ…။ နားထဲမွာလည္း `အမိုးတုိ႔ေတြက တူတူပဲေလ´ `စစ္ျဖစ္တာ မေကာင္းဘူးေနာ္´ ဆိုတဲ့ အမိုးရဲ့ စကားသံေတြက ပဲ့တင္သံ တခုလိုလို ထပ္ခါတလဲလဲ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။

အဲဒီအခိုက္မွာပဲ…။

ကြန္ျပဴတာမွာ လူတေယာက္ရဲ့ ပုံရိပ္ေပၚလာတယ္။ မ်က္ႏွာထားကလည္း မာထန္ေနတာပဲ။ လူပုံက အိုမင္းေနတာေတာင္ ထီမထင္ဟန္ လူမိုက္ပုံစံနဲ႔…။ ၿပီးေတာ့ သူက စကားတခြန္းကို ခပ္မာမာ ေျပာလိုက္တယ္။

`စစ္တပ္ဆုိတာ ပစ္ရင္ မွန္ေအာင္ပစ္တယ္´

ေတာ္ပါေသးရဲ့…။ အမိုး အိမ္ျပန္သြားတာ ေစာသြားေပလို႔…။


ကလိုေစးထူး

5 comments:

M.Y. said...

ကိုေစးထူးေရ
.လြန္ဆြဲပြဲကအမိုးတံခါးလာေခါက္တယ္ဆိုလို ့ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲနဲ့..
ေအးဗ်ာ.အဲလိုthird country ေျပာင္းေရႊ ့ရတဲ့အမိုးေတြမ်ားစြာ ေရျခားေျမျခားအသက္ေတြႀကီးမွေပ်ာ္ပါ့မလားမသိ..အမိုးတို ့ဖထီးတို ့အားလုံး ကိုယ္ေျမ ကိုယ္ယာ..ဖားစည္သံေ၀တဲ့ ဇြဲကပင္ေတာင္မွာဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေစခ်င္ပါသည္…အဲဒိ စစ္ ေတြ မရိွရင္ေကာင္းမယ္ဗ်ာ..ကိုေစးထူး ေရးထားတာေတြးစရာ စဥ္းစားစရာေလးေတြပါဘဲ..ေကာင္းတယ္…

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

စစ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျပည္သူေတြပဲ အထိနာရတာ ။ နိုင္ငံျခင္း က်ဴးေက်ာ္လို့ တိုက္ရတဲ့ စစ္ထက္ ၊ ကို္ယ့္နိုင္ငံသားခ်င္း ျပန္တိုက္ေနတဲ့ စစ္က ပိုနာတာေပါ့ ။

ပူေဖာင္းေတြထဲမွာ ေနၾကတဲ့ လူေတြဟာ အဲလို ကိစၥေတြကို ၊ မ်က္နွာလႊဲထားၾကတယ္ ။ ဂ်စ္လည္း တပိုင္းတေဒသထိ ပါ၀င္မယ္လို့ ကိုယ့္ဘာသာ ဆန္းစစ္မိလို့ ဒီပို့စ္နဲ့အတူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္ ။

pandora said...

ရင္ကိုလာမွန္တယ္.. စိတ္မေကာင္းဘူး.. အဲဒီအျပင္ ကိုယ္ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ ဆိုတာ ဆက္စဥ္းစားမိေတာ့ ပိုစိတ္မေကာင္းဘူး

loimwethu said...

really touch and now thinking of 2 a moes whom I met on the street here in the Netherlands. They have so many problems adapting the environment, language, culture etc..

တၿပည္သူ အိမ့္ခ်မ္းေၿမ့ said...

အမိုးနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔အေၾကာင္းကို စိတ္၀င္စားစြာ လာဖတ္သြားပါတယ္။
ဒီေန႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဗမာစကားလုံး၀မတတ္တဲ႔ အမိုးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ေတြ႔လာတယ္..။
ကၽြန္မ ဗမာဆိုတာ သူတို႔သိတာနဲ႔ သူတို႔မ်က္နွာက အရိပ္ေတြ ေၿပာင္းသြားတာကို ၀မ္းနဲစြာေတြ႔လိုက္ရတယ္…။
ဒီလိုနဲ႔ ဗမာတိုင္းသူတို႔ထင္သလို မဟုတ္တာကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရွင္းျပရမွာေပါ့ေလ။