Monday, October 22, 2007

ႏိုင္ငံဂ်ားမွာ...

က်ေနာ္ ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀ကပါ။

ဆရာက တခါမွာေတာ့ စာသင္ခန္းအလယ္မွာ ရပ္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဖ၀ါးကို ေထာင္လို႔ တဘက္ျခမ္းစီက တပည့္ေတြကို `ဘယ္လိုျမင္ရလဲ´ လုိ႔ တလွည့္စီေမးပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း လက္ဖ၀ါးဘက္ျခမ္းက လူေတြက `လက္ဖ၀ါးပါဆရာ´ လုိ႔ ေျဖသလို လက္ဖမိုးဘက္ျခမ္းက လူေတြေတာ့ `လက္ဖမိုး´ လုိ႔ ေျဖၾကတာပါပဲ။

ဆရာက ျပန္ေျပာတာကေတာ့ `ေအး၊ ဆရာကေတာ့ လက္၀ါးေစာင္း လို႔ ျမင္တယ္´ လို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ အေျခအေနတရပ္အေပၚ လူေတြရဲ့ အျမင္မတူၾကပုံကို သင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။

***

အသစ္မတင္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွာ အသစ္ထပ္မံ တင္လာတာကို ေတြ႔လုိ႔ ဖတ္ရွဳၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဂ်ာနယ္ No.1 Volume.3 မွာ ေဆာင္းပါးရွင္ ေမာင္စံေပါ ေရးတဲ့ `ႏိုင္ငံဂ်ား ေရာဂါ´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္ကုိ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကို ဦးတည္ေရးမယ္ဆိုတာ သိသာေပမယ့္ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ေရးထားမလဲ ဆုိတာ စိတ္၀င္စားမိတာနဲ႔ အစအဆုံး ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။

သုံးေလးေခါက္ေလာက္ အျပန္အလွန္ဖတ္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ တခုေတြးမိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့…

`ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြဟာ ျပည္တြင္းက ျမန္မာေတြအတြက္ မ်က္စိစပါးေမႊးစူးစရာ လူတန္းစားေတြ´ ျဖစ္ေနၿပီလား ဆိုတဲ့ အေတြးပါ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီလိုပုံစံ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ၀တၳဳေတြကုိ အရင္အရင့္ကလည္း စာေရးဆရာ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေရးၾကလြန္းလို႔ ခဏခဏဖတ္ရဖူးၿပီးသားပါပဲ။ ႐ုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယုိေတြထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ `ႏိုင္ငံျခားျပန္´ ဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူအျမင္ကပ္စရာ၊ ဟားစရာ တနည္းအားျဖင့္ ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္စရာ အျဖစ္ အၿမဲတေစ လုိလို ေဖာ္ျပေလ့ရိွပါတယ္။

ကုိယ့္ႏိုင္ငံသားေတြက တုိင္းတပါးကို အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္ ၀င္မသြားေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ေရးသားၾက၊ ပညာေပးၾကတာမုိ႔ ျဖစ္သင့္ ရိွသင့္ေပမယ့္ သူတုိ႔ မေရးဘဲ ခ်န္လွပ္ထားေလ့ရိွတာကေတာ့ `ျပည္တြင္းက လူေတြက ဘာေၾကာင့္ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြကို ထြက္ခြာခ်င္လာရတာလဲ´ ဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ကိုပါပဲ။ ေရးသည့္တိုင္ေအာင္လည္း ျပည္ပထြက္လာသူေတြဟာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကို မခ်စ္သူေတြ၊ သူတပါးတုိင္းတပါးကို အထင္ႀကီးသူေတြ အစရိွသျဖင့္သာ စြပ္စြဲ ေရးသားၾကတာက ပုိမ်ားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဗီလိန္ေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အင္မတန္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ `ေရာင့္ရဲလြယ္ျခင္း´ ဆိုတဲ့ အ႐ိုးခံစိတ္ ပုိင္ဆုိင္သူ လူမ်ိဳးေတြပါ။ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ ဒုကၡေလာက္ကို မမႈဘဲ မိမိ ေမြးရပ္ဇာတိမွာပဲ ႐ိုး႐ုိးကုပ္ကုပ္ ေအးခ်မ္းစြာ ေနလုိတဲ့ လူေတြမ်ားပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သာ၊ မတတ္သာတဲ့ အခါမွသာ အေျပာင္းအလဲ တခုခုကုိ လုိလားေတာင္းဆိုၾကတာမ်ိဳးပါ။ ေတာ္႐ုံကိစၥကို `ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံပါပဲေလ´ ဆိုၿပီးေတာ့ ေျဖသိမ့္ေတြးတတ္တာမ်ိဳးပါ။

ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလ ေရြ႕ေလ်ာလာမႈနဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္၊ စနစ္ေတြေၾကာင့္ အဲဒီ `ေရာင့္ရဲလြယ္တဲ့ စိတ္´ က အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ႏြားလွည္းနဲ႔ ခရီးသြားေနရာကေန ေမာ္ေတာ္ကားကို မ်က္စပစ္လာတဲ့ေခတ္၊ ေက်းေစတမန္ကို အားကိုးေနရာကေန ကြန္ပ်ဴတာ အင္တာနက္ကို လက္လွမ္းလာတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေတာက လယ္သမားႀကီးက သူ႔သားကုိ သူ႔လုိပဲ လယ္ထဲမွာ ႏြားနဲ႔ ဖက္႐ုန္းၿပီး ဘ၀ကို ၿပီးဆုံးသြားတာမ်ိဳး မျမင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါက ေခတ္စနစ္တခုရဲ့ ေတာင္းဆိုမႈ တခုပါ။

ေနာက္တခ်က္ စဥ္းစားစရာကေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးလြန္းတဲ့ ျပႆနာပါ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ဘြဲ႔ရတေယာက္ကို သူသင္ခဲ့တဲ့ ပညာနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့လစာရႏိုင္မယ့္ အလုပ္မ်ိဳး ေလာက္ငေအာင္ မေပးႏိုင္ျခင္းဟာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ခါစက နယ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ႐ုံးစာေရးအျဖစ္ ၀င္လုပ္ေတာ့ ရွစ္တန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ဆိုက္ကားထြက္နင္းေနတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ေဟာင္းက `မင္းလစာက ငါဆိုက္ကား တပတ္နင္းစာေလာက္ေတာင္ မရိွဘူး´ လုိ႔ ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔အေျခအေနကလည္း အဲဒီအတုိင္းပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တျခားႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာေတြကို ဖယ္ထားၿပီးေတာ့ နီးနီးနားနား အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းႏိုင္ငံကို ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္သြားတဲ့ ျမန္မာလူမိ်ဳး အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူတုိ႔ႏိုင္ငံသားေတြ မလုပ္ခ်င္ၾကတဲ့ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ေတြကိုသာ လုပ္ၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီလူေတြက ေမာင္စံေပါေရးခဲ့တဲ့ `ႏိုင္ငံဂ်ား ေရာဂါ´ ထၿပီးေတာ့ တိုင္းျပည္က ထြက္လာတဲ့ လူေတြမဟုတ္ပါဘူး။

အဲဒီႏိုင္ငံေတြက ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ မဆလာသယ္၊ အုတ္သယ္ေနရတဲ့ ျမန္မာဘြဲ႔ရေတြ၊ အေပ်ာ္ခန္း၊ဇိမ္ခန္းေတြမွာ ဘ၀တန္ဖိုးကို ခ်ခင္းၿပီး ေငြရွာေနရတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးေကာင္းသမီးေတြ သူတုိ႔ေတြ သူတို႔ေတြအားလုံးကို `မင္း ျမန္မာျပည္ကေန ဘာလို႔ ထြက္လာတာလဲ´ လုိ႔ ေမးလိုက္ပါ။ ဘယ္သူကမွ `ဒီႏိုင္ငံကို အထင္ႀကီးလို႔´ လုိ႔ ေျဖမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနရင္းထုိင္ရင္းနဲ႔လည္း ဘယ္သူကမွ ကိုယ့္ကို ေမြးဖြားတဲ့ ဇာတိတုိင္းျပည္ကို အထင္ေသးစိတ္ေတြ ၀င္မေနပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူမ်ားတုိင္းျပည္ေတြ တုိးတက္ေနတာကို ျမင္ရတဲ့ အခါမွာေတာ့ `ငါ့ႏိုင္ငံက်ေတာ့ ဘာလုိ႔ အဲဒီလို မတုိးတက္ရတာလဲ´ ဆိုတဲ့ မခ်င့္မရဲစိတ္ကေတာ့ လူတုိင္းမွာ ျဖစ္ၾကတာပါပဲ။

ဆိုၾကပါစုိ႔…။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အတတ္ပညာတခုခုကို သူတုိ႔ႏိုင္ငံက လူေတြထက္ မည့ံေအာင္ တတ္ေျမာက္တဲ့အထိ သင္ၾကားလာတ့ဲ ျမန္မာတေယာက္က သူ႔ႏိုင္ငံျပန္ေရာက္တဲ့အခါ သူတာ၀န္ထမ္းေဆာင္သင့္တဲ့ ေနရာက သူတတ္လာတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ေနရာျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လစာ၀င္ေငြကလည္း တိုင္းတပါးမွာ အလုပ္လုပ္စဥ္ကေလာက္ မေကာင္းသည့္တုိင္ေအာင္ ထိုက္တန္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ လစာႏႈန္းထား ရေနမယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူကမွ တုိင္းတပါးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်ခံၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္လို႔ က်ေနာ္မထင္ပါဘူး။ ခက္တာက က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာက ဘုရားကားေအာက္၊ ေမ်ာက္ကား အထက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာပါ။

ေဆာင္းပါးရွင္ ေမာင္စံေပါက …
`ဦးေႏွာက္ ယုိစီးမႈ လို႔လည္း မေျပာပါဘူး၊ ထူးခၽြန္တဲ့၊ ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနအရ မျပည့္စုံေသးတဲ့ ဘ၀မွာ တျခားသြားမယ္ဆို သြားၾက၊ မရိွလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ဘာမွမရိွဘူး၊ အတုမဲ့ ျမတ္ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေပမယ့္ ကမၻာႀကီးက ဆက္ရိွေနတယ္။ လူသားေတြက ဆက္လက္ ရွင္သန္ဆဲ´

လို႔ ေရးထားတာကုိ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ အေတြးေတြ အေတာ္ ခ်ာခ်ာလည္သြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ႏိုင္ငံက ပညာတတ္ေတြ တျခားႏိုင္ငံထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတာ၊ တနည္းအားျဖင့္ သူတို႔ရ့ဲ အရည္အခ်င္းေတြကို တျခားႏိုင္ငံမွာ သြားသုံးေနရတာက ဦးေႏွာက္ယုိစီးမႈ မဟုတ္ေပဘူးလား။ `မရိွလို႔ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာ ဘာမွ မရိွဘူး´ ဆိုတာကလည္း အေပၚယံ စဥ္းစားရင္ ဟုတ္သေယာင္ေယာင္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ တုိင္းျပည္အတြက္ ရတနာအေမႊအႏွစ္သဖြယ္ ျဖစ္တဲ့ ပညာတတ္လူတန္းစားက တုိင္းျပည္တခုမွာ မရိွလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

`ဒီတုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရးက အလကားပါပဲ´ လုိ႔ ေျပာသူေတြကို ေမာင္စံေပၚက အျပစ္ဖို႔ပါတယ္။ တကယ္တမ္း အျပစ္ဖို႔သင့္တာက ဘယ္သူ႔ကိုလည္း ဆုိတာကေတာ့ ေျပာေနစရာေတာင္ မလုိေပမယ့္ အေျခအေနအရ ေရးသားဖုိ႔ မ၀့ံလုိ႔ အျပစ္တင္လုိ႔ ရသူကိုပဲ တင္လုိက္တာလုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။ တကယ္တမ္းသာ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ့ ပညာေရး နိမ့္က်မႈ ျပႆနာကို ေျပာၾကစတမ္းဆုိရင္ အရွည္ၾကီးပါ။

ဒီစာကို ေရးရတာဟာ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြကို `လုံးဥႆုံ´ အကာအကြယ္ေပးလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနတရပ္ကိုေတာ့ သိေစခ်င္မိတဲ့ ဆႏၵေတာ့ ရိွပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ေတြထဲမွာလည္း ေမာင္စံေပၚေရးသလို ေထာက္ျပခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ လူတခ်ိဳ႔လည္း ရိွေနတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ သုိ႔ေသာ္…၊ ျပည္ပေရာက္သူ အားလုံး `တုိင္းတပါးကို အထင္ႀကီးသူ´ ဆုိတာကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

***

တခါက က်ေနာ့္အလုပ္ရွင္က က်ေနာ့္ကို ေမးဖူးပါတယ္။

`မင္း အေမရိကန္မွာ ေနရတာ အဆင္ေျပလား´
`ဟုတ္ကဲ့၊ ေျပပါတယ္´
`၀င္ေငြကေရာ မင္းႏိုင္ငံထက္ပိုမ်ားမွာေပါ့´
`ဒါေပါ့´
`ဒါျဖင့္ မင္းဒီမွာပဲ တသက္လုံး အေျခခ်မွာလား´
`ဟင့္အင္း၊ ဒီေနရာကို က်ေနာ့္အတြက္ ေခတၱနားတဲ့ ေနရာလို႔ပဲ မွတ္ထားပါတယ္´
`ဘာလို႔လဲ´
`က်ေနာ္က ျမန္မာေလ´

က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။ တျခားေသာ ျပည္ပေရာက္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမွာလဲ အဲဒီလို အေတြးေတြပဲ ရိွေနၾကမွာပါပဲ။

ကလိုေစးထူး

12 comments:

Winkabar said...

မွန္လုိက္တာ။ တစ္ခါမွတိုင္းတပါးမွာအျပီးတုိင္
ေနသြား ဖို႕ဆႏၵမရွိဘူး။ ျမန္မာဟာျမန္မာပါဘဲ။
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ဘယ္လိုမွမေျပာင္းႏုိင္ပါဘူး။

khin myo said...

i agree with you.

no matter where i am, i always look forward to go back to burma, the place where i belong!

love said...

ေနာက္ဆံုးေရးထားတဲ့စကားမွာ …
‘ဒီေနရာကို က်ေနာ့္အတြက္ ေခတၱနားတဲ့ ေနရာလို႔ပဲ မွတ္ထားပါတယ္´
ဆိုတာကိုေတာ့ သိပ္သေဘာမက်ပါဘူး။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုကလိုေစးထူးအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ ျမန္မာေတြဟာ ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ နားေနရလို႔လား … ။

ကိုကလိုေစးထူးရဲ႕ စကားနဲ႔ေျပာရရင္ အားလံုးဟာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသူေတြ မဟုတ္လား … ။
ပန္းတိုင္ကို မေရာက္မခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့ လမ္းခရီးမွာ ေနပူလည္း မိရင္မိမယ္ … မိုးသည္းတဲ့အခိုက္နဲ႔လည္း ၾကံဳရင္ၾကံဳရမယ္ … လသာတဲ့ည .. လမိုက္တဲ့ညေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ႏိုင္မယ္ … ဆူးေညာင့္ခလုတ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္သလို … ေလေျပေလညင္းတိုက္ခတ္ျပီး ေမႊးပ်ံ႕တဲ့ ပန္းခင္းေလးနေဘးမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းရတဲ့ အခိုက္မ်ဳိးလည္း ရွိႏိုင္တာပါပဲ … ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြဟာ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ဳိးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားတင္းၿပီး ေလွ်ာက္ေနၾကရတယ္ … ဆိုတာပါပဲ။

တခ်ဳိ႔လည္း အေျပးအလႊား … တခ်ဳိ႔လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေလွ်ာက္ေနၾကမွာပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို ရပ္တံ့မေနဘဲ … လဲက်လိုက္ … ျပန္ထလိုက္နဲ႔ ပန္းတိုင္ဆီကို ဦးတည္ေနၾကတဲ့ အားလံုးရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြဟာ ဘယ္ေနရာမွာ ေခတၲ အနားရမွာတဲ့လဲ … ။

nyee said...

you are very right, pls write more & more like this article, they always cover the true story, how become our education level lower down, anyway I'm always Burmese, nobody cannot change my native country

Anonymous said...

I think overseas Burmese are serving as source of hard currency as well as the skills and qualification for Burma today and tomorrow. For those who earned first degree in Burma, if they do well in overseas, it is alike living ambassadors of Burmese higher education as overseas Chinese and Indians are leading by example. Forget about those who say grapes are sour for not low enough to reach by their calibre.
We should concentrate on our own career development. We are leading more honest life with integrity without sucking anyone, without stealing any Kyat, without killing someone's father or son. I am proud to be a honest Burmese living and working in overseas. I never lose sleep over barking dogs like those who wrote crap articles in worthless paper.

AMO said...

သိပ္မွန္ဒါေပါ့အကိုရာ

ကလိုေစးထူး said...

လာဖတ္ေပးၾကတာကိုေရာ၊ မွတ္ခ်က္ေရးေပးသြားၾကတာကိုပါ အားလုံးကို ေက်းဇူးပါ။ love ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ေရးသားခ်က္ရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ကို အခုလုိ ေထာက္ျပတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

MELODYMAUNG said...

ဦးေဏွာက္ယိုစီးမႈ brain drain မဟုတ္ပါဘူးလို႕ ခံျငင္းေနတာက brain dry ျဖစ္တဲ႕ အခ်ိန္ထိ ျဖစ္မလားမသိဘူးလို႕ စဥ္းစားမိတယ္
ထူးခၽြန္တဲ့၊ ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနအရ မျပည့္စုံေသးတဲ့ ဘ၀မွာ တျခားသြားမယ္ဆို သြားၾက၊ မရိွလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ဘာမွမရိွဘူးလို႕ ဆိုတဲ႕ စကားကေတာ႕ ဟန္ကိုယ္႕ဖို႕ ေျပာတာပါ တကယ္႕တကယ္မွာ superior level မွာ မန္ေနဂ်ာ အဆင္႕မွာ ကိုယ္႕ေအာက္က ကေလးေတြ ျပည္တြင္းမွာပဲ အလုပ္ေျပာင္းသြားသြား ျပည္ပထိပဲ အလုပ္သြားလုပ္လုပ္ ဘယ္ေလာက္ထိ ဖရိုဖရဲ
ျဖစ္ျဖစ္သြားရလဲ အဲဒီေျပာေနတဲ႕သူေတြက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသလားမွတ္ရတယ္ဗ်ာ (ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳရတုိင္း ျမန္မာမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ပင္ပန္းလြန္းလွျပီဗ်ိဳ)

Totto Chan - ေတာ့တိုးခ်န္ said...

ဒီ post အတြက္ အကို႔ကို ထပ္ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ အကို႕ post ေတြက ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာခ်င္တာေတြနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ျဖစ္ေနလို႔ပါ။

ျမန္မာဟာ ျမန္မာပါ။ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ပါမယ္။ ကိုယ္တတ္တဲ့ပညာနဲ႔ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို တတ္အားသမွ် ျပန္ေပးဆပ္ပါမယ္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္မတို႔ကို ပညာတတ္တစ္ေယာက္လို အသိအမွတ္ျပဳ ဆက္ဆံမွာလား။

မွားတာကို မွားတယ္ .. မွန္တာကို မွန္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ဖို႔ လုပ္သင့္တာကို လုပ္ၾကရေအာင္ .. ။ မွားတာကို မွားတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔ ကၽြန္မတို႔ တိုင္းျပည္ ၀န္ကိုထမ္းဖို႔ ျပန္ခဲ့မယ္။ ေသနတ္ေၾကာက္လို႔ ဘာအသိဥာဏ္ ပညာမွ မရွိတဲ့ ေသနတ္ျပ လူအုပ္စုတစ္ခ်ိဳ႕ ေျပာတဲ့ အမွားကို အမွန္၊ အမွန္ကို အမွား၊ ေသမွာေၾကာက္လို႔ သူ႕အလိုလိုက္ရတဲ့ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ရွင္။

Anonymous said...

စီးပြားတြက္ တြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ .......

အခုဒီမွာ ရတဲ့လခရဲ့ ဆယ္ပံုတစ္ပံုသာရပေစ၊ ဗမာျပည္ကို ခုခ်က္ျခင္း အထုတ္အပိုးေတာင္ မပါဘဲျပန္မယ္။

ခက္တာက ကၽႊန္ေတာ္လုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္ကုိ ဗမာအစိုးရ လက္ရွိေပးတဲ့ တစ္လစာ လခက ဒီမွာ တစ္နာရီ လုပ္ခနဲ့ အတူတူေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေတာင္ ဗမာျပည္က သင္ေပးလိုက္တာေလးနဲ့တင္ လုပ္စားေနတာေနာ္။ ဒီမွာ ေက်ာင္းစရိတ္ တစ္ျပားမွ မကုန္လုိက္ရဘူး။

သြားေလသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽႊန္ေတာ္တို့ဘာသာရပ္ ယူထားတဲ့သူေတြ ဗမာျပည္မွာ မရွိလို့ ပူစရာမလိုဘူးလုိ့ ေျပာဘူးပါတယ္။

ဘယ္သူျမတ္လို့ ဘယ္သူ႐ွုံးသလဲ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။

Anonymous said...

တစ္ခါမွတိုင္းတပါးမွာအျပီးတုိင္
ေနသြား ဖို႕ဆႏၵမရွိဘူး။ ျမန္မာဟာျမန္မာပါဘဲ။
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ဘယ္လိုမွမေျပာင္းႏုိင္ပါဘူး။

This is just my opinion par.

သက္လည္ကို(Agri:) said...

ျမန္မာဟာျမန္မာပါပဲ။ တကယ္ပါပဲ အမိျမန္မာျပည္ရဲ့ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းမွဳကို ဘယ္ေနရာမွာမွမရနိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္…