Wednesday, November 28, 2007

ေမာဟိုက္ျခင္း…

ဘာမွမျဖစ္သလို ေနရတာက ပင္ပန္းလြန္းသလို
တခုခု ျဖစ္ေနရတာၾကီးကလည္း ပင္ပန္းတာပဲ

ေလာကႀကီးက အလုပ္မ်ားေနတယ္
က်ေနာ္က လြင့္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေတြကို လိုက္ဖမ္းေနတယ္။

`ဟဲလို… …´
ဘယ္ကဘယ္လို မ်က္စိလည္လာမွန္း မသိတဲ့
အေငြ႔အသက္ေဟာင္းတခုကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
သိပ္မၾကာပါဘူး…
လွစ္ခနဲ ေပ်ာက္သြားျပန္တယ္။

`အား…´
စူးလိုက္တာ…
လက္ညိွဳးေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ မွ်ားေတြက
ေဘး ဘယ္ညာကေန…
ေရွ႕တည့္တည့္ကေန…
ၿပီးေတာ့…
ေနာက္ေက်ာကေန…။

ေလျပည္ညွင္းေလးက တိုက္ေနပါရဲ့
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က လိပ္ျပာမလုံေတာ့
ေလစိမ္းေတြ ျဖစ္သြားတယ္။

ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ အခန္းကို မုန္းတယ္
နားတဖက္ထဲ ရိွတဲ့ အစိမ္းေရာင္ေတြကို အားမရဘူး
ၿခံစည္း႐ုိးေပၚက ဖားခုန္ညင္းေတြကလည္း
ဟိုဘက္မွာ အုံးအင္၊ ဒီဘက္မွာ အုံးအြမ္နဲ႔
@#&@$ &%$#@#$%^&
..................
........................
ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ေလာကႀကီးကို ဖ႐ုႆ၀ါစာေတြက
မင္းမူေနေလရဲ့။

လူႀကီးဆန္လွတဲ့ ေရေအးေအး တေပါက္က
`သိပ္မခံစားလြန္းနဲ႔´ လို႔ ေျပာေတာ့
က်ေနာ္က ေဖးမျခင္းေတြကို
အငမ္းမရ ေသာက္သုံးပစ္လုိက္တယ္။

တကယ္ပါဗ်ာ…
ဘာမွမျဖစ္သလို ေနရတာက ပင္ပန္းသလို
တခုခုျဖစ္ေနတာႀကီးကလဲ ပင္ပန္းလြန္းလွပါတယ္…။


ကလိုေစးထူး

6 comments:

MELODYMAUNG said...

If you are so tired, do take a rest and relax at dim light and listen melody like nature's sound(streaming sound, birds shouting/whispering).
(Just sharing my habit) :P
Sometimes, I used to shout in the dark (nobody there)
Pls try it my dear, If you are tired in your mind and soul.

LIN LET KYAL SIN said...

အကုိေရ ကဗ်ာေလးက သိပ္ေကာင္းတာပဲ .. ။ ဒီပံုစံကဗ်ာေလးေတြကို ညီမသေဘာက်တယ္ .. :)

Maydarwii said...

တကယ္ပါ …
ပင္ပန္းလို႔ တခုခု ျဖစ္ေနတာ …
ပင္ပန္းလို႔လည္း ဘာမွမျဖစ္ေနတာ …

အလုပ္မ်ားေနတဲ့ေလာကႀကီးထဲမွာ
သစ္ရြက္ေတြက လြင့္ေနတဲ့သူ႔ကို လိုက္ဖမ္းေနၾကတယ္ ။

လွစ္ခနဲေပ်ာက္သြားတဲ့ အေငြ႔အသက္ေဟာင္းက
သိပ္မၾကာပါဘူး မ်က္စိလည္လာျပန္တယ္။

ေနာက္ေက်ာကေန ထိုးေနတဲ့
ျမားေတြက လက္ညွဳိးေတြ အျဖစ္ သူ႔ကို စူးတယ္။

ေလစိမ္းေတြက လိပ္ျပာမလံုဘဲ
ေလညင္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲျပီး သူ႔ဆီ တိုက္ခတ္ၾကတယ္။

မုန္းတဲ့အခန္းက အလံုပိတ္ …
အားမရတဲ့ အစိမ္းေရာင္ေတြက နားတဖက္ထဲ …
စည္းရိုးေပၚက ေအာ္ေနတဲ့ ဖားခုန္ညင္းေတြက
ေနာက္ဆံုးေတာ့ စမ္းသပ္ခန္းထဲက မွန္ျပားေပၚမွာ ကားကားေလးေတြ …

ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ဖရုသ၀ါစာေတြကို ေလာကၾကီးက မင္းမူတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ …
ေသာက္သံုးေနတဲ့ ေဖးမျခင္းေရေအးေအးကိုလည္း
သိပ္မခံစားမိေတာ့ဘူး … ဆိုပဲ … ။

ဟုတ္မွာပါ …
ပင္ပန္းလို႔ တခုခု ျဖစ္ေနတာ …
ပင္ပန္းလို႔လည္း ဘာမွမျဖစ္ေနတာ …
***
(စိတ္မရွိပါနဲ႔ … ကိုေစးထူးကဗ်ာကို ေျပာင္းျပန္ျပန္ျပီး ေရးၾကည့္တာ)

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

သတိပဌာန္ေလးနဲ႕ ၀ိပႆနာ လုပ္ၾကည့္ပါ အမ်ားႀကီး အဆင္ေျပပါမယ္ ... :D ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္ လုပ္တတ္ သေလာက္ေလးပဲ လုပ္ေနတာ :D

ေမျငိမ္း said...

ဘုရားစူးရေစ့.. တကယ္ထိတဲ့ကဗ်ာေလးး
ဘာမွ မျဖစ္တာကလည္း ပင္ပန္းမွန္း.. ခုမွ နားလည္ေတာ့တာ။ အရင္ကေတာ့ ပ်င္းစရာၾကီးေလာက္ပဲ ထင္တာေလ.. :P

ကလိုေစးထူး said...

ညီမမယ္လိုဒီ…၊ ထူးထူးျခားျခား အဂၤလိပ္လို မွတ္ခ်က္ေတြ ေပးလို႔ပါလား။ :)
ညီမလင္းလက္…၊ ေက်းဇူးဗ်ိဳ႔။
မေမ…၊ ဂ႐ုတစိုက္ဖတ္ၿပီးေတာ့ အေတြးျဖည့္ကူတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္။
အကိုစိုးထက္…၊ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။
အမ ေမၿငိမ္း…၊ ဘယ္နားကို ထိသြားတာတုန္း။ ေတာ္ေတာ္နာသြားေသးလား။ :P