Monday, July 16, 2007

လူငယ္တဦးရဲ့ မွတ္တမ္းမဲ့ မွတ္တမ္း…(၃)

ေရးသူ - ၀င္းႏိုင္ဦး ၏ ထုိစာအုပ္ကို က်ေနာ္ ကလုိေစးထူးမွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

(ဒီေနရာမွာ တခုျဖတ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ရဲေဘာ္ ေ၀လင္း ကိစၥပါ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ က်ေနာ္ေနတဲ့ အိမ္ထဲ ၀င္လာခ်ိန္မွာ ေ၀လင္း အဖမ္းခံရၿပီဆုိတာ မွန္းဆႏိုင္ေပမယ့္ အတိအက် ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရး စခန္းေရာက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ စေမးမွပဲ ေ၀လင္း အဖမ္းခံရတာ ေသခ်ာသြားပါတယ္။ သူ အဖမ္းခံရပုံက ဒီလိုပါ။

ABSDF အဖြဲ႔ရိွရာ ထုိင္းနယ္စပ္ကို ျပန္ေတာ့မယ့္၊ ျပည္တြင္းကို လွ်ိဳ႕၀ွက္တာ၀န္နဲ႔ ေရာက္ေနတဲ့ ABSDF အဖြဲ႕က ရဲေဘာ္ႏွစ္ဦး (ျမင့္ေဆြနဲ႔ ေအာင္ႏိုင္။ ယခု ေသဒဏ္က်ခံထားရသူ ႏွစ္ဦး၊ ျမင့္ေဆြကေတာ့ ေထာင္ထဲမွာပဲ ဆုံးပါးသြားပါၿပီ) လူ႕ေဘာင္သစ္ပါတီ ႐ုံးခန္းကို အဲဒီေန႔က ေရာက္လာၾကပါတယ္။ သူတို႔က နယ္စပ္ မျပန္ခင္ ေ၀လင္းနဲ႔ အေရးတႀကီး ေတြ႔လိုေၾကာင္း၊ ေ၀လင္းဆီက အကူအညီရမွ ျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္း လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ အတြင္းေရးမွဴးကတဆင့္ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ တာေမြက လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ တဆိုင္မွာ ခ်ိန္းတယ္။ ဆိုင္ကို ေ၀လင္းေရာက္ခ်ိန္မွာ ျမင့္ေဆြနဲ႔ ေအာင္ႏိုင္တုိ႔ကို စားပြဲ တလုံးမွာ ထုိင္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ စားပြဲမွာ ထုိင္မိရင္ပဲ ျမင့္ေဆြနဲ႔ ေအာင္ႏိုင့္ အမူအရာကို ၾကည့္ရင္း တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီလို႔ စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ ျဖစ္တာနဲ႔ ဆုိင္ထဲကေန ေ၀လင္း ကမန္းကတန္း ျပန္ထြက္တယ္။ အဲဒီအခိ်န္ ေဘးနားက စားပြဲမွာ ထုိင္ေနသူေတြ ထလာၿပီး ေ၀လင္းကို ၀ိုင္းပိတ္ဆုိ႔၊ လက္ထိပ္ခတ္၊ ေလးဘီးကားတစီးေပၚ ပစ္တင္၊ ၀ိုင္းဖိ၊ ကားကို အတင္း ေမာင္းေျပးပါေတာ့တယ္။

အမွန္က လူ႔ေဘာင္သစ္ အတြင္းေရးမွဴး မသိလို႔ပါ။ ျမင့္ေဆြနဲ႔ ေအာင္ႏိုင္တုိ႔ကို လူ႔ေဘာင္သစ္ ႐ုံးခန္း၊ အတြင္းေရးမွဴးဆီ ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အတူ ပါလာတာပါ။ ေ၀လင္းနဲ႔ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ခိုင္းတဲ့ အစီအစဥ္ကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးပဲ စီစဥ္တာပါပဲ။ ျမင့္ေဆြနဲ႔ ေအာင္ႏိုင္တုိ႔က နယ္စပ္ကေန လက္နက္ေတြ ျပည္ထဲကို သြင္းလာသူေတြ၊ နယ္စပ္ျပန္ခါနီးမွာ ဖမ္းမိသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ အမႈတြဲမွာ အဖမ္းခံရသူေတြ မနည္းပါဘူး။)

ေထာက္လွမ္းေရးေတြက က်ေနာ့္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚကေန ေနာက္မွီပါတဲ့ ခုံတလုံးေပၚ ေျပာင္းၿပီး ထုိင္ခိုင္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း မွီေနတယ္။ ဘယ္အခိ်န္၊ ဘယ္အခ်က္ ႐ိုက္ေတာ့မွာလဲ ဆိုတဲ့ အသိက တကယ္ အ႐ိုက္ခံရတာထက္ ပိုနာတယ္ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္။

သူတို႔ ေမးခြန္းေမးပုံကလည္း မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ ျဖတ္႐ိုက္လိုက္သလိုပါပဲ။ အသံနိမ့္ျမင့္ အတက္အက် မရိွ။ အသံေသ။ ေက်ာက္သား ေက်ာက္ဆိုင္လို အသံမ်ိဳးနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ရထားတစင္း ျဖတ္ေမာင္းသြားသလိုမ်ိဳး ေ၀ါခနဲ ေမးခ်တာ။ မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူး။ ရထားက ျဖတ္ေမာင္းသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္ေပၚ ျဖတ္ႀကိတ္သြားတာ။

စ ေမးေတာ့ က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္း မေျဖႏိုင္ေသးဘူး။ အဲဒါကိုပဲ ခ်က္ခ်င္း မေျဖရေကာင္းလားဆိုၿပီး ထုံးစံအတုိင္း မ်က္ႏွာကို ျဖတ္႐ိုက္ျပန္တယ္။ ႐ိုက္တာကလည္း ျပင္းလုိက္တာ။ တခါတခါ ထုိင္ခုံေပၚကေန လူက ေအာက္ကို ျပဳတ္ျပဳတ္က်သြားတယ္။ မ်က္ႏွာကို ေရွ႕တည့္တည့္က ျဖတ္႐ိုက္တာဆုိေတာ့ မ်က္လုံးထဲ ၀င္းခဲ လက္ခနဲေပါ့။ တခါတခါလည္း ဘာမွ အေၾကာင္း မရိွဘဲ ႐ိုက္ရင္ ႐ိုက္ျပန္ပါေရာ။

(ရန္ညိွဳး ရန္စ မရိွဘဲ လူတေယာက္ကို ဘာလို႔မ်ား ခုေလာက္ လြယ္လြယ္ကူကူ ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္ႏွက္ႏိုင္ပါလိမ့္။ ဒီစိတ္ထားက အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္အတြက္ အဆန္းပဲ။ နားလည္လို႔ မရဘူး။ သူတုိ႔ကိုလည္း အ့ံအားသင့္မိတယ္။ လူတေယာက္ဟာ ဒီေလာက္ ရက္စက္ႏိုင္လား။ ဒီေလာက္ ႐ိုင္းစိုင္းႏိုင္လား။ သူတို႔မွာ ဇနီးမယားနဲ႔ သမီးသားေတြ ရိွၾကမွာပါ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဒီ ရက္စက္တဲ့၊ ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ လက္ေတြနဲ႔ ဇနီးမယားကို ဖက္ေပြ႔ႏိုင္ၾကသလား။ သမီးသားကို ခ်ီေပြ႕ ယုယႏိုင္ၾကသလား။)

ေမးခြန္းကို ေျဖတဲ့အခါ ေလးေနရင္ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနရင္လည္း ႐ိုက္ျပန္ေရာ။ သူတို႔ သေဘာက ခ်က္ခ်င္း မေျဖတာ၊ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနတာဟာ လိမ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတာလုိ႔ ယူဆထားပုံရတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ေမးခြန္းေတြမွာ က်ေနာ္ ေျဖႏိုင္တာလည္း ရိွ၊ မေျဖႏိုင္တာလည္း ရိွ။ မေျဖဘူးဆုိတာက က်ေနာ္ အမွန္တကယ္ မသိတာေတြေရာ၊ သိေပမယ့္ အေျဖေပးလို႔ မျဖစ္တာပါ ပါပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကို မထိခိုက္ေအာင္၊ အဖမ္း မခံရေသးသူေတြနဲ႔ လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ မထိခိုက္ေအာင္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္အခန္း က႑ကိုလည္း မႀကီးမားေအာင္ေပါ့။ ကုိယ့္ကို တာ၀န္ႀကီးတယ္လို႔ သူတုိ႔ မယူဆရင္ အမႈေပါ့တယ္။ ကုိယ့္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အဖမ္းခံရတဲ့လူ အေရအတြက္လည္း နည္းတယ္။

(တခ်ိဳ႔ အမႈေတြမွာ ဒီသေဘာကို မလိုက္နာတဲ့ အတြက္ အဖမ္းခံရသူ အေရအတြက္ မ်ား႐ုံမက တိုက္႐ိုက္ မသက္ဆုိင္သူေတြပါ ပါသြားပါတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္း စိတ္၀မ္း ကြဲျပားသြားၾကတာ၊ လူထုရဲ့ အားတက္သေရာ အကူအညီေတြ ေလ်ာ့က်သြားတာပါ။ အမႈအားလုံးကို မဆိုလိုပါဘူး။ ယူဂ်ီအလုပ္ရဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ က်ဆင္းသြားျခင္း အေၾကာင္းေတြထဲမွာ အဲဒီအခ်က္က အဓိက က်ပါတယ္။ အစစ္ခံရာမွာ မတတ္သာတဲ့ အဆုံး မေျပာမျဖစ္ ေဖာ္ရ ေျပာရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဖမ္းလို႔ မရႏိုင္တဲ့သူ၊ ဖမ္းလို႔ မလြယ္ႏိုင္တဲ့သူ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တျခားအခ်က္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ တိုက္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္တခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ယူဂ်ီလုပ္ငန္းရဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း အားနည္းခ်က္ေတြနဲ႔ပါ။

ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ အေတြ႕အၾကဳံအရ ေျပာရရင္ ေျဖႏုိင္တာကို ျမန္ျမန္ အေျဖေပးၿပီး မေျဖႏိုင္တာကိုေတာ့ မသိဘူး ဆုိၿပီး `ဘူး´ ခံတာ၊ ဘူးခံလို႔ အႏိွပ္စက္ခံရတာ ပိုေကာင္းတယ္။ ခံေတာ့ ခံရမွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးမွာ လိမ္တဲ့ကိစၥက သတိနဲ႔ မလုပ္ရင္၊ သတိမႀကီးရင္ သိပ္ အႏၱရာယ္မ်ားတာမ်ိဳးပါ။ ကုိယ့္အတြက္ေရာ ကုိယ့္ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ပါ ။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥ နည္းနည္းေလာက္ပဲ ႀကိဳတင္ ေရြးခ်ယ္၊ ျပင္ဆင္၊ သတိထားၿပီး လိမ္တာ ေကာင္းတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ လိမ္တာက ရက္ေတြ ၾကာလာတဲ့ အခါ ကေယာင္ကတမ္းေတြ ျဖစ္လာတဲ့ အခါ (ေနာင္မွာ ျဖစ္လည္း ျဖစ္လာတယ္) ကုိယ္ ဘယ္လုိ လိပ္ထားတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ဖာသာ ေမ့ေမ့သြားေတာ့ တခ်ိဳ႕ လိမ္ထားတာေတြ ေပၚသြားၿပီး အဲဒီအခါက်ေတာ့ သူတုိ႔က ပိုၿပီး ပက္ပက္စက္စက္၊ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ပါတယ္။

တၿပိဳင္တည္း ဖမ္းမိတာ ႏွစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ အထက္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ လူခြဲေမး၊ လူခြဲစစ္ၿပီး ထြက္ခ်က္ေတြကို ျပန္တိုက္စစ္တာေၾကာင့္ လိမ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းက သိပ္နည္းသြားတယ္။ သိပ္ခက္တယ္။ ေျဖတဲ့ အခါေတြမွာလဲ အျမန္ ေျဖရတာဆိုေတာ့ တခါတခါ မရည္ရြယ္ဘဲ တခ်ိဳ႕ အစေတြ ထြက္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီ အစကို ေထာက္လွမ္းေရးက ယူသြားၿပီး တျခားလူကို သြားစစ္၊ တခါ အဲဒီလူဆီက ထြက္လာတဲ့ အစကို ယူၿပီး ေနာက္တေယာက္ကို စစ္။ တုိက္စစ္၊ လွည့္စစ္၊ တပတ္႐ိုက္စစ္၊ အယုံသြင္း စစ္။ ဒါေၾကာင့္ လိမ္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။

ကုိယ္တေယာက္ထဲပဲ သိတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ အတူတူ အဖမ္းခံရတဲ့ လူေတြ မသိႏိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ဆိုရင္ေတာ့ ကုိယ္ ပိရိရင္ ပိရိသေလာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လိမ္လို႔ရ၊ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ လိမ္လို႔ ရပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြ ေမးတာမွာ ေမးၿပီးသားေတြကို ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ ေမးတာမ်ိဳးလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ ကုိယ့္အရင္ အဖမ္းခံထားရတဲ့ သူေတြ၊ ကုိယ္နဲ႔လည္း ဆက္စပ္ေနသူေတြရဲ့ ထြက္ခ်က္ေတြကို ကုိင္ၿပီး စစ္ေမးတာမ်ိဳးလည္း ရိွတယ္။ အဲဒီနည္းနဲ႔ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ သူတုိ႔ သိထားႏွင့္၊ ရ ထားႏွင့္တာ ကိုယ္က မသိႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ေထာက္လွမ္းေရး သိပ္သိေနပါလား ဆုိၿပီး အထင္ႀကီး စိတ္၀င္၊ ၿပီးေတာ့ လိမ္လို႔ ဖုံးလုိ႔ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မယုံၾကည္မႈေတြ၊ စိတ္မခ်မႈေတြ ၀င္လာပါတယ္။ သိပ္ မလိမ္ရဲေတာ့ဘူးေပါ့။)

ေရ မတိုက္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ ေမးခြန္းေတြကလည္း ဆက္တိုက္ေျဖေနရတယ္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ၾကာတဲ့ အထိ က်ေနာ့္ကို ေရမတိုက္ဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္း ေျခာက္ၿပီး ကြဲေနတယ္။ ဖူးေယာင္လာတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ရိွေနတာ မသိလိုက္ မသိဖာသာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ၊ သက္သက္ႀကီး အပင္ပန္းခံ `မ´ ထားရသလုိပဲ။

ႏွစ္ရက္ေလာက္ အၾကာမွာ ေရတုိက္ဖို႔ က်ေနာ္ ထပ္ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေျပာခဲ့တာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါ။ ေျပာတုိင္း အ႐ိုက္ခံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေရဆာတာက အ႐ိုက္ခံရတာထက္ ပုိ ဆိုးတယ္ ထင္လာတယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ဒီတခါေတာ့ မ႐ိုက္ဘူး။

`ေကာင္းၿပီ၊ ေရတုိက္မယ္။ ဒါေပမယ့္ တခု မင္းအရင္ေရး။ ABSDF ဗဟိုကို မင္း တင္ခဲ့တဲ့ အစီရင္ခံစာ။ စာမ်က္ႏွာ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္။ အဲဒါကို မင္းေရး။ ၿပီးရင္ ေရတိုက္မယ္´

`စာမ်က္ႏွာ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္။ က်ေနာ္ ဘယ္မွတ္မိမလဲ။ ဒါေလာက္ အမ်ားႀကီး။ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။´

`မလိမ္နဲ႔။ မွတ္မိသေလာက္ ေရး။ စာမ်က္ႏွာ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္တယ္။ အဲဒီ အစီရင္ခံစာ ငါတုိ႔ ရထားၿပီးၿပီ´

`ဒါဆို က်ေနာ့္ကို ဘာလုိ႔ ေရးခိုင္း…´

`လွ်ာ မရွည္နဲ႔၊ ေရးခိုင္းခ်င္လို႔ ေရးခိုင္းတာ။ ေရး´

သူက စာရြက္ေတြနဲ႔ ေဘာလ္ပင္ ခ်ထားၿပီး အျပင္ထြက္သြားတယ္။ လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပး ထားခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္ကေန လွမ္းေအာ္တယ္။

`ေခါင္းစြပ္ ခၽြတ္လိုက္။ ငါျပန္လာလို႔ တံခါးဖြင့္သံၾကားရင္ ေခါင္းစြပ္ ျပန္စြပ္´

က်ေနာ္ ေခါင္းစြပ္ ခၽြတ္လိုက္တယ္။

`အား´ ခနဲ လန္႔ေအာ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္း မ်က္လုံး ျပန္မိွတ္လိုက္ရတယ္။ အလင္းေရာင္က မ်က္လုံးထဲ ၀င္လာတာ စူးခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ ေဆာင့္ထိုးလိုက္သလိုပဲ။ စူးလိုက္ နာလိုက္တာ။ ေရကလည္း သိပ္ဆာေနတယ္။ ေရမေသာက္ရဘဲ လူတေယာက္ ဒီေလာက္ ၾကာၾကာေနႏိုင္တာ ဟုတ္ေရာ ဟုတ္ရဲ့လား။ ယုံေတာင္ မယုံခ်င္ဘူး။

စာရြက္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ စဥ္းစားတယ္။ ဘာေရးရင္ ေကာင္းမလဲ။ စာမ်က္ႏွာ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့။ ျပႆနာ။ အစီရင္ခံစာ သူတို႔ ရထားတယ္ဆိုတာ တကယ္မ်ားလား။ က်ေနာ္ ေတြေ၀သြားတယ္။ စဥ္းစားမရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ စၿပီး ေရးတယ္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း စာလုံးေတြ မေပၚဘဲ ေရေတြပဲ ေပၚေနတယ္။ ေရ သိပ္ေသာက္ခ်င္တာပဲ။ လက္ေတြလည္း တုန္ေနတယ္။

တနာရီေလာက္ အၾကာမွာ တံခါးဖြင့္သံ ၾကားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကမန္းကတန္း ေခါင္းစြပ္ ျပန္ စြပ္လိုက္ရတယ္။ ေစာေစာက လူ ၀င္လာတယ္။ ေရွ႕မွာ ထုိင္တယ္။ က်ေနာ့္ ေရးလက္စ စာရြက္ေတြကို လွမ္းယူသံ ၾကားရတယ္။

`ေျဖာင္း´

က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္႐ိုက္တာ။ မ်က္လုံးထဲ ၀င္းခနဲ။

`ေျဖာင္း´ `ေျဖာင္း´ ထပ္႐ိုက္တယ္။ ဘယ္ျပန္ ညာျပန္။ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ျဖတ္႐ိုက္တာ။ ႐ိုက္လိုက္တုိင္း လူက ေနာက္ျပန္ ယိုင္ယုိင္သြားတယ္။ သူက ဆဲတယ္။

`တနာရီေလာက္ ၾကာတာ ဒီ တမ်က္ႏွာပဲ ရလားကြ´

`က်ေနာ္ စဥ္းစားလို႔ ရတာ ဒီေလာက္ပဲ´

`ေဟ့ေကာင္၊ ကိုယ့္ကိုကုိယ္လဲ ျပန္ၾကည့္ဦး။ လူလဲ လုပ္ထားတာ ေၾကေနၿပီ။ ဒါေတာင္ ေသာက္မွတ္ မရိွဘူး။ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ မႏွေျမာဘူး ထင္တယ္။ ဟုတ္လား။ မေအ -။ ေအး။ ငါ ျပန္ထြက္မယ္။ ထပ္ေရး၊ ဒီမွာ ေဟ့ေကာင္၊ ရီးတီးယားတား မလုပ္နဲ႔။ ေသၿပီးလို႔ အ႐ိုးပဲ က်န္ရင္ေတာင္ အ႐ိုးကို ႐ိုက္စစ္ဦးမယ္ကြ။ သိလား။ ဘာမွတ္လဲ´

စားပြဲကုိ `ေျဖာင္း´ ခနဲ ႐ိုက္ၿပီး သူျပန္ထြက္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ။ အစီရင္ခံစာ သူတုိ႔ ရထားၿပီတဲ့။ `အစ္´ေနတာလား။ အစ္တာဆိုရင္ ဘာလုိ႔ အစီရင္ခံစာ အေၾကာင္းနဲ႔ စာမ်က္ႏွာ အေရအတြက္ေတြ ေျပာႏိုင္တာလဲ။ တကယ္ပဲ တနည္းနည္းနဲ႔ သူတို႔ ရထားၿပီလား။ က်ေနာ္ မွန္းလို႔ မရျဖစ္ေနတယ္။ ေနပါဦး။ အဲဒီ အစီရင္ခံစာက ABSDF ဗဟိုကို တင္ထားတာ။ ဗဟိုကုိ တင္တယ္ဆုိတာေတာင္ တကယ္ေတာ့ ထိပ္ပိုင္း ေလးေယာက္ေလာက္ကိုပဲ အစီရင္ခံစာ ေပးထားတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ။ ကဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ လြဲကာမွသာ လြဲေရာ။ လြဲလို႔ ႐ိုက္ကာမွသာ ႐ိုက္ေရာ၊ သူတုိ႔ လက္ထဲ အစီရင္ခံစာ ေရာက္မေနဘူးလို႔ အရင္ ယူဆထားတာ ေကာင္းမယ္။ က်ေနာ္ စမ္းၾကည့္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေနတယ္။ ဟုတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဘာအေၾကာင္းအရာ ေရးရင္ ေကာင္းမလဲ။ စဥ္းစားလို႔လည္း ဘာမွ ေပၚမလာဘူး။ ေရေတြပဲ ေပၚလာတယ္။ ေရ ဆာလုိက္တာ။ ေရ… ေရ…။ က်ေနာ္ ေဘာလ္ပင္ကို ကုိင္ၿပီး စေရးတယ္။ ေရးၿပီးရင္း ေရးတယ္။ ေခါင္းထဲ ေပၚလာသမွ် ေရးတယ္။ ေရ… ေရ…။

`… ေတာ္လွန္ေရးက်ေသာ စိတ္ဓာတ္ မရိွဘဲႏွင့္ ေတာ္လွန္ေသာ အေတြးအေခၚ တရပ္ မရိွႏိုင္။ ေတာ္လွန္ေသာ အေတြးအေခၚ တရပ္ မရိွဘဲ စစ္မွန္ေသာ ေတာ္လွန္ေရး တရပ္ မရိွႏိုင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ေတာ္လွန္ေရးက်ေသာ စိတ္ဓာတ္ကို ပထမဆုံး ဦးစားေပး တည္ေဆာက္ၾကရမည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္ ထုိက္တန္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ လူသား အခ်င္းခ်င္း အခ်စ္စိတ္၊ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္၊ မတူသူခ်င္း အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ခြင့္၊ ေလးစားစြာ ကြဲျပားခြင့္၊ သမိုင္း၀င္ ေရြးခ်ယ္မႈ၊ မညီမွ်မႈ အသစ္၊ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ေတာ္လွန္ေရး၏ အေရးႀကီးေသာ အဆင့္ႏွစ္ဆင့္၊ အသက္ရွင္မႈအတြက္ တုိက္ပြဲေလာ၊ အေတြးအေခၚအတြက္ တုိက္ပြဲေလာ၊ ေခတ္၏ ျငင္းဆန္မႈ အသစ္ႏွင့္ ေတာင္းဆိုမႈ အသစ္မ်ား၊ ကမၻာ့ အခင္းအက်င္း အသစ္…´

က်ေနာ္ ဘာေတြ ေရးေနလဲ၊ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရးလို႔ေတာ့ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ တခုရိွတာက က်ေနာ့္ကို ေရးခိုင္းရင္ `ဒါမ်ိဳးေရးမွာပဲ´ လို႔ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာမ်ိဳးေတာ့ အနည္းဆုံး ျဖစ္ရမယ္ မဟုတ္လား။

က်ေနာ္ ေရးေနတယ္။ အစီအစဥ္လည္း မက်ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရးေနတယ္။ ေရ… ေရ… ေရအတြက္ ေရ…။

***

ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားမွန္း မသိဘူး။ တံခါးဖြင့္သံ ၾကားရတယ္။ ဟိုလူ ျပန္လာၿပီ။ က်ေနာ္လည္း ေဘာလ္ပင္ ခ်လိုက္ၿပီး ကမန္းကတန္း ေခါင္းစြပ္ ျပန္ စြပ္လိုက္တယ္။ သူက က်ေနာ့္ကို လက္ထိပ္ ျပန္ခတ္တယ္။ ေနာက္ က်ေနာ္ ေရးထားတဲ့ စာရြက္ေတြ လွန္ၿပီး ဖတ္ေနတယ္။

မ်က္လုံးေတြ ကၽြတ္ထြက္ လြင့္စင္ သြားမတတ္ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ မ်က္ႏွာကို ဘယ္ေတာ့မ်ား ျဖတ္႐ိုက္မွာပါလိမ့္။ တထိတ္ထိတ္။ က်ေနာ္ ေစာင့္ေနတယ္။ ေရးထားတာ ဆယ္မ်က္ႏွာေလာက္ေတာ့ ရိွမယ္ ထင္ပါရဲ့။ ၀င္းႏိုင္ဦး။ ကံေကာင္းစမ္း။

ဆက္ရန္…

10 comments:

Chocolaier said...

အပိုင္းဘယ္ေလာက္ထိခြဲထားပါလဲဗ်ဳိ႕ ဖတ္ရတာအားမရေတာ့ဘူး။

(အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဒီ ရက္စက္တဲ့၊ ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ လက္ေတြနဲ႔ ဇနီးမယားကို ဖက္ေပြ႔ႏိုင္ၾကသလား။ သမီးသားကို ခ်ီေပြ႕ ယုယႏိုင္ၾကသလား။)
ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ဒီလိုလူေတြ စိတ္ဓာတ္ေတြကိုက ၾကမ္းတမ္းေနၾကၿပီလား မသိဘူး။

Anonymous said...

ဖတ္ရတာ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းလိုက္တာ။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိလုိ႕မ်ား လူေတြကို လူလို မထင္ႏုိင္ၾကေတာ့တာလဲ စဥ္းစားလို႕မရပါဘူး။ ဒီလို သခင္အားရ ကၽြန္ပါး၀ေတြ မ်ားေနလို႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တုိင္းၿပည္ ဒုကၡႏြံထဲ နစ္သည္ထက္နစ္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။

Mg Yin said...

ကာလ၀ိပါတ္ေနာက္ပိုးတက္..အဲဒိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္ ့ဦးစီးတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အကုန္ မိ်ဳးျဖဳတ္ခံရ ၊ ေထာင္ဒါဏ္ အႏွစ္ ၆၀၊ ၉၆ႏွစ္ေတြနဲ ့၀ဠ္လည္ ေတာ့ မွ တစ္ျခားစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၿႀကီးေတြ မေကာင္းဘူး၊ ျမန္မာႏိူင္ငံမွာ တရားမွ်တမႈမရိွဘူး ဘာညာ နဲ ့ သူတို ့က ေျပာရျပန္ပါေရာလား..တရားမွ်တ၊တရားဥပေဒစိုးမိုးေသာ ႏိူင္ငံ သစ္ ေရာက္ေအာင္ ၊ အာဏာရွင္စနစ္ ႀကီးေအာက္ကလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ရုန္းထြက္ေအာင္ လုပ္ဖို ့ကိုယ့္လက္ထဲ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေလး ရိွတုန္းကေတာ့ မစဥ္းစားခဲ့ႀကဘဲေလ…သူတို ့ရဲ ့God Father ႀကီးေရာ..ခုေလာက္ဆို အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ ့ အညွဥ္းဆဲ မ်ား ျပန္ခံေနရေလမလား..
ကိုေစးထူး..ေ၀မွ်ေပးတာ..ေက်းဇူးဘဲဗ်ာ..ဆက္ပါဦး..

lwinmoe said...

thanks for typing this so many people can read it.

Ko Ko said...

ေတာက္။

ကလိုေစးထူး said...

ဒီစာအုပ္ကို တင္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး စာ စ႐ိုက္ခါစက ေစာင့္ဖတ္သူ ရွိပါ့မလားလို႔ စိုးရိမ္ခဲ့သမွ်က အခုေတာ့ ဖတ္သူေတြရဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္ စာအုပ္အဆုံးအထိ ဆက္တင္သြားဖုိ႔ အားတက္ပါတယ္။ ခ်ိဳကိုေရ.. ဒီစာအုပ္က အခု ႏႈန္းအတိုင္း တင္ရင္ေတာင္ ေနာက္ထပ္ အနည္းဆုံး အပိုင္း ၄၀ သာသာ ေလာက္ေတာ့ တင္ရပါအုံးမယ္။ အခုက စစ္ေၾကာေရးမွာ ကို၀င္းႏုိင္ဦးကို ႏွိပ္စက္တဲ့ အဆင့္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အခန္းေတြမွာ ေထာင္တြင္း ညွဥ္းဆဲမႈ အေတြ႔အၾကဳံေတြကိုပါ ရသ အစုံအလင္နဲ႔ ဖတ္ရဖုိ႔ ရိွပါေသးတယ္။
ကုိေမာင္ရင္ေရ..
ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ အကိုေျပာမွပဲ အဲဒါကို ျပန္သတိရလိုက္တာ။ က်ေနာ္ ဆုံဖူးတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေဟာင္းတေယာက္။ သူတို႔အားလုံးကိုလဲ ဟိုလူေတြက တေယာက္မက်န္ လိုက္ဖမ္းေရာ ကိုယ္လြတ္ရုန္းေျပး၊ ဒီဘက္က လူေတြ သနားလာေအာင္ စစ္ဘိုခ်ဳပ္ေတြ တရား မမွ်တဘူးေလး ဘာေလးေျပာ။ အခုေတာ့ ဒီနုိင္ငံမွာေတာင္ တခ်ိဳ႔ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ကဲ.. ဒါေတြ ထားလိုက္ပါမယ္ဗ်ာ။ အဲဒီ စာအုပ္ကို အခန္းဆက္ေတြ ထပ္မံ ေဖာ္ျပတဲ့အခါမွာ ဆက္လက္ အားေပးၾကပါဦး...။ အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

kosi31 said...

ဒီစာအုပ္ကုိေရးတဲ႕သူကလည္း ေတာ္ေတာ္အေရးေကာင္းတာပဲ။
ဗဟုသုတ တစ္ခုတုိးပါတယ္။

yar said...

ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ၾကတာပဲဗ်ာ။ ကုိေစးထူးေရ ေစာင့္ဖတ္ေနတယ္ဗ်ာ ..

မ်က္လံုး said...

ကိုေစးထူးေရ။ အျမဲတမ္း လာဖတ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ တကူးတက ႐ိုက္တင္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ထပ္ေျပာပါရေစ။

kzy1980 said...

ကုိကေရာင္ႀကီး ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ အားေပးလွ်က္ပါဗ်ိဳ႕ ဒီလုိမ်ိဳးစာေတြကုိ ျပည္တြင္းကလူေတြ မ်ားမ်ား ဖတ္ေစခ်င္တယ္ဗ်ာ