Tuesday, July 10, 2007

Buffalo ၿမိဳ႕ ႏွင့္ Niagara ေရတံခြန္ ခရီး…

ဇူလိုင္လ (၄) ရက္ေန႔…။

အခ်ိန္ခပ္ေစာေစာ ရက္မ်ားကတည္းက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၿပီးသား ျဖစ္ခဲ့လို႔ ထြက္ခဲ့ရတဲ့ ဒီခရီးစဥ္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားစြာ၊ ေလ့လာစရာ မ်ားစြာ ရရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ျပန္လည္ ခ်ေရးဖို႔က်ေတာ့ တပုဒ္တည္းနဲ႔ ေရးလုိ႔ ကုန္မယ္ မထင္တာနဲ႔ အပုဒ္ေရ ခြဲၿပီး တင္သြားဖို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

ခရီးသြား ေဆာင္းပါးပုံစံကို ေရးေလ့ေရးထလဲ မရိွခဲ့ဖူးေတာ့ ေန႔စဥ္လုိလို ဒါေတြခ်ည္း တင္ေနရင္ လာဖတ္ၾကသူေတြအတြက္ အီေနမလားလို႔ စဥ္းစားမိတာနဲ႕့ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း တလွည့္နဲ႔ တျခားေသာ အေၾကာင္းအရာ တလွည့္စီ ရက္ျခားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ တင္ဆက္သြားပါမယ္။

က်ေနာ္ သြားခဲ့တာကေတာ့ နယူးေယာက္ျပည္နယ္၊ ဘတ္ဖလို ၿမိဳ႕ကေလးကိုပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ဟာ က်ေနာ္လက္ရိွေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကေန မိုင္ ၆၅၀ ခန္႔ ေ၀းကြာပါတယ္။ ျပည္နယ္ ေလးခုကို ျဖတ္သန္း ေမာင္းႏွင္ၿပီးမွ ေရာက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ ကားစတင္ ေမာင္းတတ္တာက ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလကမွပါ။ လိုင္စင္ေအာင္တာကလဲ မတ္လမွာမွ ေအာင္ခဲ့တာပါ။ ဒီေတာ့ ကားေမာင္း အေတြ႕အႀကဳံ အေနအထား၊ လက္ရိွ ကားေမာင္း လိုင္စင္ သက္တမ္း အေနအထားနဲ႔ ဒီခရီးဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အင္မတန္ သတိထားရတဲ့ ခရီးရွည္တခုပါပဲ။

အဲဒီၿမိဳ႕ကို ေရာက္ဖူးတဲ့ ဒီျပည္နယ္က မိတ္ေဆြက သူသြားတုန္းကေတာ့ ၁၂ နာရီေလာက္ ေမာင္းရတယ္လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ က်ေနာ္က က်ေနာ့္စံခ်ိန္ကို ယုံၾကည္စိတ္ခ်စြာနဲ႔ ၁၄ နာရီေလာက္ ေမာင္းရမယ္လုိ႔ တြက္ခ်က္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဟုိကို မနက္ ငါးနာရီေလာက္ အေရာက္ ခန္႔မွန္းၿပီး က်ေနာ့္ၿမိဳ႕ကေန ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ဇူလိုင္လ (၄) ရက္ေန႔၊ ညေန သုံးနာရီခန္႔မွာ စတင္ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။

ကားေမာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္သင့္သလား၊ မညစ္သင့္သလား က်ေနာ္ မသိေပမယ့္ အဲဒီေန႔ မနက္ကေတာ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ညစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေလးလံေနာက္က်ိေနတဲ့ စိတ္ကို ေဆာင္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္က တကယ္တမ္း ခရီးစတင္ ထြက္ခြာေတာ့ ေဘးမွာ တ၀ူး၀ူး တေ၀ါေ၀ါ ေမာင္းေနၾကတဲ့ ကားေတြရဲ့ တပ္လွန္႕သံေၾကာင့္ စိတ္မညစ္ရဲေတာ့ပါဘူး။

သြားရမယ့္ လမ္း မမွားေအာင္ၾကည့္၊ ေဘးက ကားကိုၾကည့္၊ အေရွ႕က ကားကိုၾကည့္၊ အေနာက္က ကားကိုၾကည့္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေမာင္းလိုက္တာ အိမ္ကထြက္လို႔ တနာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ခ်ီကာဂိုၿမိဳ႔ကို စတင္ျဖတ္သန္းပါတယ္။

ခ်ီကာဂိုၿမိဳ႕ကို အျပင္ကေန ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႔ ၾကည့္ရတာဟာ မ်က္စိပသာဒ ျဖစ္လွေပမယ့္ အဲဒါေတြကို လုိက္လံ မခံစားရဲပါဘူး။ မ်ားျပားလွတဲ့ကားေတြနဲ႔ ရွဳပ္ေထြးလွတဲ့ လမ္းေတြၾကားမွာ အႏၱရာယ္ကင္းကင္းနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ႏိုင္ေအာင္သာ ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ေမာင္းႏွင္ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ I-90 လမ္းေပၚကိုေရာက္ေတာ့မွ ကားေတြ အေတာ္အတန္ ရွင္းလင္းပါတယ္။ ကားလမ္းေဘး တဖက္တခ်က္မွာ ေျပာင္းခင္းေတြနဲ႔ စိမ္းစိုလိုက္၊ တခါတခါမွာေတာ့ ေတာအုပ္စိမ္းစိမ္းထဲ ျဖတ္ေမာင္းရလိုက္၊ အိပဲ့အိပဲ့နဲ႔ သြားေနတဲ့ ကုန္တင္ကား ရွည္ေမ်ာေမ်ာေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္၊ မီးေရာင္စုံလွလွေလး အမိုးေပၚမွာ ထြန္းၿပီး ေနာက္ကေန လိုက္လာမယ့္ ကိုေရႊရဲကားကိုလဲ သတိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္လုိ႔ သတ္မွတ္မိုင္ထက္ ပိုပိုသာသာေလး ခိုးေမာင္းလိုက္နဲ႔ ေမာင္းလာလိုက္တာ Toledo ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကို ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ အခ်ိန္မွာ ေရာက္ပါတယ္။ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ၈ နာရီေက်ာ္ခန္႔ ရိွပါၿပီ။

Cleveland ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကို ျဖတ္ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ညအေမွာင္ယံမွာ မီးပန္းမီးဖြားေတြက ေကာင္းကင္မွာ ျဖာခနဲ ျဖာခနဲ တက္လို႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ့ လြတ္လပ္ေရး အခါသမယကို ေပ်ာ္ျမဴးပုံေဖာ္ေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တေမ့တေမာေမာင္း၊ ေညာင္းခ်ိေအာင္ေမာင္း၊ အိပ္မငိုက္ေအာင္ သီခ်င္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ဖြင့္ၿပီးေမာင္းနဲ႔ ေမာင္းလာလိုက္တာ Eric ၿမိဳ႕ကို ျဖတ္လို႔ နယူးေယာက္ ျပည္နယ္ကို ၀င္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ည ၁ နာရီ ေက်ာ္ပါၿပီ။

I-190 ကုိ ခြဲထြက္ေမာင္းႏွင္ၿပီး Buffalo ၿမိဳ႔ထဲကုိ ေမာင္း၀င္လာေတာ့ ကားလမ္းမေပၚမွာ ကားေတြက ဟုိတစီးဒီတစနဲ႔ ေဖ်ာက္ဆိပ္ပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။ တည္းမယ့္အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့ ည ၂ နာရီေက်ာ္…။ မိုင္ႏႈန္းေတြ ခိုးေမာင္းလာလို႔လားေတာ့ မသိ၊ ခန္႔မွန္းခ်ိန္ထက္ ေစာၿပီးေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။


Buffalo ၿမိဳ႕ဟာ တကယ္ေတာ့ စီးပြားေရး တရိပ္ရိပ္က်ဆင္းေနတဲ့ ၿမိဳ႕တခုပါပဲ။ အေဆာက္အဦးေတြ၊ အိမ္ေတြကလဲ အိုမင္းေနတာေတြက မ်ားလွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သုံးဆယ္ေလာက္က လူဦးေရထက္ကုိ အခုလက္ရိွ လူဦးေရက ႏွစ္ဆ ေလ်ာ့နည္းပါသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ထင္ရဲ့၊ ေနထုိင္မႈစရိတ္စက အလြန္ေစ်းခ်ိဳလွပါတယ္။ အခုျမင္ေနရတာကေတာ့ Niagara ျမစ္ကမ္းနေဘးက Buffalo ၿမိဳ႕ရဲ့ တစြန္းတစ ပုံရိပ္ပါ။


ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ တံတားကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံနဲ႔ ကေနဒါႏိုင္ငံကို ကူးဆက္ထားေပးတဲ့ Peace Bridge ပါ။


Niagara ျမစ္ကမ္းနေဘးတေနရာ ေရာက္ေတာ့ ပုံထဲမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကိုတံငါနား သြားရပ္ၾကည့္မိတာ က်ေနာ္ ရပ္ၾကည့္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ အခု ျမင္ရတဲ့ ငါးအေကာင္ ခပ္ႀကီးႀကီးတေကာင္ကို သူရပါတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ ရၿပီလဲ လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီေန႔ တေန႔လုံးမွာ အခုလို အရြယ္ခ်ည္းပဲ ၇ ေကာင္ရပါသတဲ့။ ဥပေဒအရ တႀကိမ္ကို ငါးေကာင္ပဲ ဖမ္းခြင့္ရိွလို႔ အရင္ ရႏွင့္တဲ့ အေကာင္ေတြကို အိမ္မွာ သြားထားၿပီး အခု ေနာက္တေခါက္ ထပ္လာမွ်ားတာပါတဲ့။ ၀ါသနာႀကီးပါေပ့။


ဒါကေတာ့ Buffalo State Collage ပါ။

ဆက္ရန္…


ကလိုေစးထူး

6 comments:

MELODYMAUNG said...

အဟိ ခုမွစေမာင္းတဲ႕ သူကလဲ မိုင္ခိုးေမာင္းေသးသတဲ႕ (ပန္းတိမ္မတတ္ခင္ ေရႊခိုးသင္) J/K ko sayhtoo. :)

loimwethu said...

Your post reminds me my first and only once road trip from wisconsin to baffalo. Driving at around 65 mph, I did manage to look at the scenery :D and I have to say it was simply gorgeous. I so wanted to stop and take some photographs but I couldnt do so. must be same to u too. anyway waiting for your next post.

ကလိုေစးထူး said...

မယ္လိုဒီ... မိုင္ခိုးေမာင္းရတဲ့ အရသာကို ညီမ မသိေသးလို႔ပါ။ :P
လြယ္ေမြသူ... က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ စီေဘာက္ေရာ ကြန္မန္႔မွာပါ လာမေရးတာ ၾကာၿပီေနာ္... အခု လာအားေပးတာ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။

Thet Oo said...

ဘတ္ဖဲလိုးၿမိဳ့က ဘာျဖစ္လို႔စီးပြားေရး က်ဆင္းရသလဲဆိုတာကို စိတ္၀င္စားတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္အသိေတြလည္း ရွိတယ္။ စီးပြားေရးက်ရတဲ့အေၾကာင္းေလးလည္း သိသေလာက္ ဆက္ေရးပါအံုးဗ်ာ။

ကလိုေစးထူး said...

ကိုသက္ဦးခင္ဗ်ာ
အဲဒီၿမဳိ႕မွာ ေနတဲ့ ျမန္မာတဦးရဲ့ ရွင္းျပခ်က္အရကေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ဘတ္ဖလိုၿမိဳ႕ စီးပြားေရး က်ဆင္းေနရျခင္းအခ်က္က့ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ အေျခစိုက္တဲ့ ကုမၸဏီ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ အရွဳံးေပၚမႈပါပဲ။ ဖ်က္သိမ္းသြားၾကရတဲ့ အဲဒီ ကုမၸဏီေတြနဲ႔ အတူ အဆစ္ပါၿပီး အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားရတဲ့ အလုပ္သမားေတြက တျခားေသာ ေရၾကည္ရာ မ်က္ႏုရာကို ေျပာင္းကုန္ၾကပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳး ၅၀၀ ၀န္းက်င္ ရိွေနပါတယ္။ အိမ္ငွားခနဲ႔ အိမ္ေစ်း ႏႈန္းထားက တျခားေသာ ျပည္နယ္ေတြထက္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေစ်းခ်ိဳေနတာေၾကာင့္လို႔ က်ေနာ္ ခန္႔မွန္းမိေပမယ့္ က်ေနာ္ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ ည ၂ နာရီေလာက္မွာတင္ကို လမ္းေပၚမွာ မကၠဆီကန္ေတြနဲ႔ လူမည္းေတြ (မူးယစ္ေဆး သုံးေနတယ္လုိ႔ ယူဆရတဲ့ အေနအထားနဲ႔) ဟိုတစ ဒီတေယာက္ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ လုပ္အားခ ရရိွမႈကလဲ က်ေနာ္ အခုေနတဲ့ ျပည္နယ္ထက္စာရင္ အေတာ္ကို နည္းပါးပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္….၊ သို႔ေသာ္ေပါ့ဗ်ာ…။ :D
က်ေနာ္ ျပန္ရွင္းျပေပးတာနဲ႔ ကုိသက္ဦး သိခ်င္သမွ် မလုံေလာက္ရင္ http://en.wikipedia.org/wiki/Buffalo%2C_NY#Economy အဲဒီမွာလဲ သြားေလ့လာလုိ႔ ရမယ္ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ :)

loimwethu said...

some additional facts..
Buffalo in 2005 is roughly 1/2 black and 1/2 white; it was all white a century ago. white middle class people are fleeing since then. That increasing racial imbalance combined with the terrible economic situation has allowed a corrupt government to take power that has turned the city into an economic dead zone.
http://www.buffalocity.gov.za/municipality/life_pdf/pages%2037-48.pdf